Chociaż w moim odczuciu drugi tom serii - mianowicie „Ukryta łowczyni” - nie dorównał poziomem swojej poprzedniczce, cieszy mnie, że trylogia „Klątwa” wywołuje wśród polskich czytelników tyle pozytywnych reakcji. Danielle L. Jensen wyraźnie sobie na to zasłużyła. A chociaż przed lekturą „Walecznej czarownicy” miałam pewne wątpliwości czy historia Cecile i Tristana otrzyma zakończenie na jakie zasługuje, autorka skutecznie je rozproszyła. 

Libba Bray zaskarbiła sobie moją sympatię kilka lat temu swoją trylogią o Gemmie Doyle, zwaną też „Magicznym Kręgiem”. „Mroczny sekret” był jednym z pierwszych tytułów jakie zakupiłam w ramach budowania własnej biblioteczki i przez to mam również do autorki ogromny sentyment. „Wróżbiarze” znajdowali się na moim radarze odkąd zostali wydani w Polsce czyli, aż ciężko w to uwierzyć!, od 2012 roku, ale jakoś nie było nam po drodze a perturbacje z wydaniem drugiego tomu sprawiły, że też nieszczególnie spieszyłam się do lektury. Miło że nawet teraz, gdy nie sięgam po młodzieżówki tak często jak dawniej, Libba Bray nadal nie zawodzi.

Evie O’Neil nigdy nie pasowała do małego miasteczka w stanie Ohio. Ludzie powtarzali, że po prostu “nie mieści się” w Zenith, a choć nie był to komplement, było w tym stwierdzeniu sporo racji. Kiedy dziewczyna po raz kolejny popada w tarapaty a nad rodziną O’Neil zawisa widmo skandalu, Evie zostaje odesłana do Nowego Jorku do swego wuja. Nikt nie wie, że źródłem jej problemów są dziwne, tajemnicze zdolności, a podróż do wielkiego miasta może zapędzić ją w jeszcze gorsze tarapaty. Nowy Jork lat 20 to nie tylko rewie i jazz. nocami zaczyna dochodzić tam do brutalnych morderstw…

Historie Libby Bray, pomimo że powielają pewne schematy charakterystyczne dla “gatunku” Young Adult, cechuje swego rodzaju wyjątkowość i „Wróżbiarze” nie są pod tym względem odstępstwem od reguły. Autorka od samego początku buduje tajemniczą, niepokojącą atmosferę z pogranicza magii i sennego koszmaru. Jest w tej historii sporo niedopowiedzeń i sugestii, które tylko wyostrzają ów klimat a osadzenie fabuły w Nowym Jorku lat 20 z wiarą w mistycyzm, różnymi badaniami i rewiami tanecznymi stanowi wisienkę na torcie.

Libba Bray doskonale radzi sobie także z kreacją bohaterów. Owszem, jest ich sporo, a przez to, że ich wątki, przynajmniej pozornie, nie łączą się ze sobą, można mieć poczucie lekkiego chaosu, ale wraz z rozwojem fabuły czytelnik do nich przywyka. W zachowaniu Evie jest trochę infantylności, ale ze swoją brawurą, wyszczekaniem i pociągiem do życia stanowi miłą odmianę na tle bohaterek powieści młodzieżowych. Tym co po raz kolejny ujęło mnie w twórczości Libby Bray jest swego rodzaju odwrócenie proporcji - autorka w dużej mierze skupia się na przedstawieniu przyjaźni a dopiero później - ewentualnych wątkach romantycznych.

„Wróżbiarze” nie są powieścią straszną, ale powodują taki przyjemny dreszczyk niepokoju. Być może jest to powieść nieco zbyt długa, zwłaszcza jak na standardy Young Adult - w fabule pojawiają się swego rodzaju dłużyzny a samo zakończenie sugeruje, że to jedynie wstęp do większej całości. Niestety, nie znalazłam żadnej informacji na temat tego czy wydawnictwo MAG wyda drugi tom. Szczęście w nieszczęściu polega na tym, że choć Libba Bray pozostawia wiele niedopowiedzeń i niewiadomych, zamyka przynajmniej wątek zabójstw czyli oś fabularna pierwszego tomu.

„Wróżbiarze” zdecydowanie  w pozytywny sposób wyróżniają się na tle innych młodzieżówek. Jest w tej historii trochę infantylności i schematów, ale niesamowita atmosfera i humor skutecznie to neutralizują. „Wróżbiarze” są doskonałym pomysłem na lekturę, zwłaszcza w okolicach późnej jesieni - Halloween i tych klimatów. A choć czuję się usatysfakcjonowana, liczę na to, że kiedyś doczekamy się premiery „Lair of Dreams” w Polsce.

„Wróżbiarze” Libba Bray; wydawnictwo MAG; Warszawa 2012 ★★★★

Już po skończonej lekturze, uświadomiłam sobie, że tak naprawdę niewiele słyszałam na temat „Ukrytej łowczyni”. Pomimo tego, że pierwsza część trylogii zebrała sporo pozytywnych opinii a od premiery kontynuacji minęło kilka miesięcy, tytuł ten jakoś nie rzucił mi się w oczy w ostatnim czasie. I zastanawiam się dlaczego. Czy a) czytelnicy tak jak i ja po riposty długo zwlekali z lekturą czy też b) po przeczytaniu „Ukrytej łowczyni” nie do końca wiedzieli co mogą na jej temat powiedzieć. Po raz kolejny, w tak krótkim odstępie czasu, mam strasznie mieszane uczucia w odniesieniu do jakiegoś tytułu. 

Cecile przeniosła się do Trianon, gdzie u boku matki z wolna buduje swoją pozycje na deskach sceny operowej. Można by przypuszczać, że jej marzenia w końcu się spełniają, tyle że priorytety Cecile uległy zmianie i życie które wiedzie okazuje się niewystarczające. Za dnia dziewczyna wymyka się spod opieki matki by z pomocą Chrisa i Sabine odszukać Anushkę - czarownicę, która stoi za uwięzieniem trolli. Całą sprawę komplikuje pochopnie rzucona obietnica. Odnalezienie Anushki nie jest już tylko i wyłącznie szansą na wspólne życie Cecile i Tristana, ale jedynym ratunkiem by uratować ich przed szaleństwem albo śmiercią. 

„Ukryta łowczyni” rozbija fabułę na dwa wątki - Danielle L. Jensen utrzymuje swój koncept by przeplatać ze sobą perspektywę Cecile i Tritsana co pozwala jej zarówno na przedstawienie poszukiwań Anushki jak i sytuacji panującej obecnie w królestwie trolli. Przy czym pierwszy z nich zdecydowanie skupia więcej uwagi autorki. Trochę brakowało mi świata trolli i lubianych bohaterów, ale zabieg ten ma też wiele plusów. Przede wszystkim zyskujemy szerszą perspektywę na wykreowaną przez Danielle L. Jensen rzeczywistość (zwłaszcza Trianon) a także poznajemy bliżej relacje Cecile z innymi ludźmi - jej matką, Sabine czy też Chrisem. 

Drugi tom zdecydowanie stanowi ważny element historii - most, który łączy początek z wielkim finałem i nie można zarzucić autorce, że powinna zamknąć swoją opowieść jedynie w dwóch tomach. Nie da się jednak ukryć, że pojawiają się w nim pewne dłużyzny. Danielle L. Jensen nie chciała najwyraźniej by tajemnica tożsamości Anushki wyszła na jaw zbyt szybko i postarała się by sprawiła bohaterom trochę trudności, przez co sporo miejsca w powieści zajmują sceny planowania strategii, dedukcji faktów i łączenia poszczególnych elementów. Szkoda tylko, że bohaterom zajmuje to znacznie więcej czasu niż czytelnikom. 

Być może Danielle L. Jensen podrzuciła zbyt dużo wskazówek a być może to ja naczytałam się zbyt wiele historii osnutych wokół wątku próby odgadnięcia czyjejś tożsamości. Fakt, że miałam teorie o tym kim jest Anushka i, niestety, sprawdziła się ona, pozbawiając mnie efektu zaskoczenia. Zdecydowanie nie zniechęciło mnie to jednak do zapoznania się z wielkim finałem - zwłaszcza że obietnica fabuły ostatniego tomu brzmi zachęcająco - ale oczekiwałam chyba czegoś więcej po Danielle L. Jensen. 

„Ukryta łowczyni” to dobra kontynuacja świetnej serii. Danielle L. Jensen w umiejętny sposób kontynuuje wątki i buduje napięcie na wielki finał. Relacja Cecile i Tristana wciąż budzi emocje, świat trolli nadal intryguje a na dodatek dowiadujemy się więcej o magii, która “zawsze ma swoją cenę”. I tylko szkoda, że odkrycie tożsamości Anushki nie powoduje takiego zaskoczenia jak powinno. Wciąż uważam, że trylogia Danielle L. Jensen jako całość jest jedną z ciekawszych pozycji YA fantasy i zdecydowanie zasługuje na waszą uwagę. 

„Ukryta łowczyni” Danielle L. Jensen; wydawnictwo Galeria Książki; Kraków 2016 ★★★½

Rok 2016 okazuje się dla mnie w dużej mierze rozbudzeniem na nowo sympatii do gatunku Young Adult. Owszem, nigdy tak naprawdę nie porzuciłam pozycji owego rodzaju, ale na przestrzeni ostatnich miesięcy sięgam po nie znacznie częściej niż choćby rok temu. Moją uwagę zwraca naprawdę sporo premier, ale oczywistym jest, że nie udaje mi się zapoznać z wszystkimi tytułami. I jeśli mam być całkiem szczera, "Porwana pieśniarka" nie znajdowała się na mojej liście priorytetów i pewnie gdyby nie nieoczekiwane znalezisko w lokalnej bibliotece - nie sięgnęłabym jeszcze po nią szmat czasu a być może i wcale. Całe szczęście, że do tego nie doszło. 

Cecile de Troyes, dziewczyna o niesamowitym talencie wokalnym, ma właśnie rozpocząć całkiem nowe życie - opuścić rodzinne okolice i wystartować z karierą u boku matki. Jej rzeczywistość obiera tymczasem zupełnie nowy kierunek. Porwana i siłą uprowadzona do Samotnej Góry, Cecile zostaje poślubiona księciu trolli. Mieszkańcy Trollus zostali uwięzieni w ruinach miasta zmiażdżonego pod górą i objęci klątwą. W Cecile upatrują wybawienia - osoby, która wedle Przepowiedni powinna ściągnąć z nich kilkusetletnią klątwę. Tylko, że nic nie układa się zgodnie z przewidywaniami. Cecile chce uciec z miasteczka a rownocześnie coraz bardziej zaczyna się zżywać z ich mieszkańcami. Tylko, że ani przez moment nie może się czuć bezpieczna. 

"Porwana pieśniarka" to pozycja z tak ogromnym potencjałem, że doprawdy nie jestem w stanie pojąć dlaczego nie słyszałam o niej za wiele na zagranicznym booktubie. Danielle L. Jensen nie porzuciła może wszystkich wątków , po które zazwyczaj sięgają autorzy Young Adult, ale stworzyła jedną z najoryginalniejszych pozycji tego gatunku jaką miałam okazje czytać od bardzo długiego czasu. Autorka sięgnęła po postacie trolli - czerpiąc odrobinę ze znanych nam informacji na ich temat a równocześnie kreując ich gatunek całkowicie na nowo - obdarzając ich ciekawą, wielowarstwową osobowością; bogatą historią; skomplikowaną hierarchią i zupełnie nieznanym systemem magii. A to tylko część smaczków jakie czyhają na nas na kartach powieści. 

Danielle L. Jensen inspiruje się baśnią o "Pięknej i Bestii" - sukcesywnie łącząc jej elementy z własnymi pomysłami. Trochę obawiałam się tego jak wypadnie na kartach powieści, bo w przypadku innego tytułu, który skorzystał z podobnego zabiegu nie czułam się przekonana, ale zostałam miłe zaskoczona. Wątek miłosny został umiejętnie wpleciony do historii nie da się ukryć, że stanowi jej ważny element, ale Danielle L. Jensen rozwija go stopniowo - tak że wydaje się bardziej prawdopodobny. Poza tym, autorka ujęła mnie tym, że udało jej się oddać chemię i bliskość między bohaterami, mimo stosunkowo niewielu scen gdzie rzeczywiście występują sami w dwójkę. 

Powieść Danielle L. Jensen bardzo zyskuje w oczach dzięki oryginalnemu pomysłowi, ale nie tylko. Autorka poświęca równie dużą wagę na wykreowanie bohaterów - pierwszoplanowych i drugoplanowych. Tak jak już wspomniałam, Jensen nadaje społeczności trolli specyficzną osobowość, ale troszczy się też o to by obdarzyć każdego z osobna jakimiś charakterystycznymi cechami. "Porwana pieśniarka" nie jest może powieścią o zawrotnej akcji i występują w niej sceny o lekkiej, niespiesznej atmosferze, ale nie przeszkadza to w przyjemności czerpanej z lektury. Zwłaszcza, że rekompensuje to spora doza humoru. 

"Porwana pieśniarka" to jedna z ciekawszych propozycji Young Adult w ostatnim czasie, o specyficznym, wręcz bajkowym klimacie. Danielle L. Jensen inspiruje się wątkami z "Pięknej i Bestii" i łączy je z własnymi, niesamowitymi pomysłami. Całkiem nowe spojrzenie na trolle, ciekawie wykreowane postacie i spora dawka humoru to to co ujmuje w powieści. Jedyne na co bym się poskarżyła to fakt, że opis z okładki zdradza zbyt wiele informacji i trochę psuje frajdę z lektury. No i że nadal nie mam w dłoniach tomu drugiego - chcę więcej! A was gorąco zachęcam do lektury!

"Porwana pieśniarka" Danielle L. Jensen; wydawnictwo Galeria Książki; Kraków 2016 ★★★★½