Zazwyczaj przed lekturą kontynuacji jakiejś serii towarzyszy mi przeświadczenie, że wiem czego mogę się mniej więcej spodziewać. Oczywiście nie w kategoriach fabuły, ale klimatu czy też tego na jakie elementy historii - bohaterów, akcje itp. - autor zwraca szczególną uwagę. Jeśli jednak znacie moją opinię na temat poprzednio wydanej w Polsce powieści Roberta Dugoniego - „Grobu mojej siostry” wiecie, że byłam ciekawa jaki kierunek obierze seria o Tracy Crosswhite. Fabuła pierwszego tomu narzucała pewien specyficzny osobisty charakter, równocześnie jednak wiedziałam, że „Jej ostatni oddech” będzie musiał nieco odbiegać od poprzedniczki klimatem. Ale i tak byłam zaskoczona lekturą kontynuacji.
Wiecie, że mam zwyczaj przeglądania książkowych zapowiedzi i przygotowywania dla Was zestawień z najbardziej obiecującymi pozycjami. Prawdopodobnie nie zdajecie sobie jednak sprawy z tego, że zdarza mi się zaglądać na strony niektórych wydawnictw w poszukiwaniu ciekawych tytułów nawet z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem. O powieści Roberta Dugoniego dowiedziałam się z dużym wyprzedzeniem i od tamtej pory oczekiwałam premiery. Wybierane przez wydawnictwo Albatros thrillery rzadko okazują się rozczarowaniem (ostatnio na pewno nie miało to miejsca) a i porównanie autora jako połączenie twórczości Johna Grishama i Harlana Cobena brzmiało nadzwyczaj obiecująco. Tylko czy naprawdę było takie w rzeczywistości?
