Nie jestem ani zwolennikiem, ani tym bardziej przeciwnikiem celebrowania Halloween w Polsce. Podoba mi się jego idea, a przede wszystkim sposób jego kultywowania, ale nie zdarzyło mi się, i nie przewiduję, aby w najbliższym czasie coś się miało na tym polu zmienić, za tropem Amerykanów przebierać w fantazyjne stroje i pukając do drzwi wołać cukierek albo psikus. Pomimo to zdecydowanie odczuwam pewien specyficzny klimat tego jesiennego (październikowo-listopadowego) okresu. I jeżeli istnieje jakiś czas w roku, kiedy najlepiej sięgnąć po mroczne, budzące gęsią skórę historie, w których pojawiają się wszelakiego rodzaju paranormalne stworzenia, to jest to zdecydowanie najodpowiedniejszy moment. Nie jestem żadnym specjalistą, bo jako typowy kurczak rzadko zdarza mi się sięgać po powieści grozy, ale na przestrzeni ostatniego roku udało mi się skompletować całkiem ciekawą i różnorodną listę tytułów, które wprowadzą w Was odpowiedni Halloweenowy klimat.

LŚNIENIE, STEPHEN KING

Powieść Stephena Kinga to jedyny klasyczny horror jaki zdecydowałam się zamieścić w zestawieniu (i prawdopodobnie jedyny tytuł, w tym gatunku jaki w ogóle czytałam). Historia Jacka Torrence'a, który razem z rodziną przeprowadza się do hotelu Panorama to już jednak praktycznie klasyk swojego gatunku i jest tak określany nie bez powodu. Stephen King w Lśnieniu w charakterystyczny dla samego siebie, gawędziarski sposób przybliża nam dokładne sylwetki bohaterów (skupiając się także na ich skomplikowanej, nierzadko trudnej przeszłości); przedstawia niemal pełne stadium alkoholizmu a także buduje napięcie i atmosferę grozę. Dla mnie, osoby niesamowicie lękliwej, Lśnienie momentami balansowało na granicy mojej strefy komfortu, ale zdecydowanie jest to dobry wybór na przywołanie halloweenowego klimatu.

<Pełna opinia>

PANDORA, M. R. CAREY

Pandora nie jest klasycznym wyborem na lekturę halloweenową, zwłaszcza jeśli sugerować się raczej pobieżnym opisem fabuły czy przypisywanym jej gatunkiem. M. R. Carey wykorzystuje jednak motyw, którego nie mogę Wam zdradzić, bo niektórzy uważają ów informację za duży spoiler, a  który równocześnie w nierozerwalny sposób kojarzy mi się z tym okresem. Historia dziewczynki, której życie opiera się na codziennej rutynie - czasie spędzonym w celi oraz lekcjach z ukochaną nauczycielką bardzo szybko zmienia swój spokojny, niemal leniwy klimat. To taka opowieść, która momentami powoduje ciarki na rękach i która zmusza czytelnika do zakwestionowania niemal wszystkiego w co do tej pory wierzył. Ze względu na swoją graficzność i naukowe opisy może odstraszyć pewne grono czytelników, ale pomimo to warto mieć ów tytuł na uwadze.

<Pełna opinia>

GŁOWA PEŁNA DUCHÓW, PAUL TREMBLAY

Chociaż niektóre źródła klasyfikują Głowę pełną duchów jako thriller, powieści Paula Tremblaya zdecydowanie bliżej jest do horroru. To opowieść skupiająca się wokół Barrettów, całkiem zwyczajnej rodziny, której życie ulega gwałtownej zmianie, w momencie, gdy starsza z ich dwóch córek zaczyna się dziwnie zachowywać. Nie była to dla mnie lektura łatwa, ani przyjemna. Paul Tremblay zahacza o tematykę egzorcyzmów, a opisy jakie pojawiają się w powieści są często nie tylko przerażające, ale także po prostu obrzydliwe. Ale równocześnie jest to dokładnie ten typ lektury, który kojarzy mi się z tym okresem w roku. Ponad to Paul Tremblay to też po prostu dobry autor, który nie tylko umiejętnie przeplata wydarzenia z przeszłości z tymi teraźniejszymi; doskonale kreuje klimat; ale także, poprzez dobrze dobranego narratora, zwielokrotnia wrażenia jakie towarzyszą czytelnikowi w trakcie lektury. 

<Pełna opinia>

OSOBLIWY DOM PANI PEREGRINE, RANSOM RIGGS

Chociaż nie określiłabym powieści Ransoma Riggsa jako przerażającej, był to pierwszy tytuł jaki przyszedł mi na myśl w momencie, gdy zaczęłam przygotowywać materiały do tego posta. Historia Jacoba, który po śmierci swojego dziadka odkrywa zaskakujące fakty z jego życia, ma bowiem wyjątkowy, osobliwy (ha!) klimat, spotęgowany jeszcze przez wizualne doświadczenia, jakich dostarczają umieszczone w książce fotografie. Osobliwy dom pani Peregrine to doskonały wybór zwłaszcza dla osób, które nie lubią się bać w trakcie lektury. Atmosfera jaką kreuje autor opiera się bowiem bardziej na tajemnicach i osobliwościach, a nie wzbudzeniu lęku u czytelnika. Jak większość z wymienionych pozycji, nie jest to historia wolna od wad o których wspominam więcej w recenzjach), ale jako lektura halloweenowa sprawdzi się doskonale.
<Pełna opinia>

WRÓŻBIARZE, LIBBA BRAY

Wahałam się nieco czy zamieszczać Wróżbiarzy w zestawieniu, bo nie chciałabym Wam polecić lekturę, a potem stać się przyczyną Waszej frustracji w związku z brakiem jakichkolwiek informacji o drugim tomie serie. Doszłam jednak do wniosku, że Libba Bray kreuje swoją historię w taki sposób, że będziecie ją w stanie docenić nawet bez znajomości kontynuacji. Osadzona w Nowym Jorku w latach 20 opowieść skupia się przede wszystkim na postaci Evie i jej niecodziennych zdolnościach, a także serii morderstw do jakich dochodzi w okolicy. Wróżbiarzy, po raz kolejny, charakteryzuje niesamowity klimat balansujący na granicy magii, okultyzmu i sennych koszmarów.  Poczucie niepokoju zostaje tutaj zrównoważone sporą dawką humoru, a realia Nowego Jorku w latach 20 jest tylko wisienką na torcie.
<Pełna opinia>

THE CALL. WEZWANIE, PEADAR O'GUILIN

Nie mam pewności czy słyszeliście wcześniej o pozycjach, które zamieściłam w zestawieniu, bo starałam się wyszukać mniej popularne tytuły, ale nazwisko Peadara O'Guilina prawdopodobnie obiło się Wam nie raz i nie dwa o uszy. Historia o nastolatkach, którzy zostają zmuszeni do tego by w trakcie Wezwania stawić czoło ludowi Sidhe świeciła swego czasu triumfy na blogosferze i booktubie. A jeśli spytalibyście się mnie, kiedy warto sięgnąć po The call. Wezwanie, odpowiedziałabym, że teraz jest na to najlepszy moment. Historia opowiedziana przez Peadara O'Guilina jest dosyć graficzna,a  miejscami przerażająca, ale doskonale wpisuje się w klimat tego okresu. Poza tym wciąż trwam przy twierdzeniu, że nawet jeśli nie sięgnięcie po kontynuacje, nie powinniście czuć niedosytu.
<Pełna opinia>

KORALINA, NEIL GAIMAN

Co prawda Koralina została napisana z myślą o nieco młodszym czytelnikom, ale nie widzę przeciwwskazań by także starszy czytelnik czerpał przyjemność z jej lektury. Historia Koraliny, która znajduje drzwi do innego świata w doskonały sposób odzwierciedla lęki jakie towarzyszą niemal każdemu z nas w dzieciństwie. A i sama postać dziewczynki doskonale oddaje dziecięcą buńczuczność, ciekawość świata i jakiś pierwiastek egoizmu. Koralina jest w równym stopniu mroczna i przerażająca, co magiczna. Niewielka objętość i bardzo prosty (ale nie infantylny) język sprawiają, że to dosłownie lektura na jedno "posiedzenie", co czynią z niej doskonałego kandydata na wieczór halloweenowy.
<Pełna opinia>

Ciekawa jestem czy znacie zaproponowane prze mnie tytuły i czy w ogóle lubicie sięgać po lektury odpowiadające klimatem danemu okresowi. 

Libba Bray zaskarbiła sobie moją sympatię kilka lat temu swoją trylogią o Gemmie Doyle, zwaną też „Magicznym Kręgiem”. „Mroczny sekret” był jednym z pierwszych tytułów jakie zakupiłam w ramach budowania własnej biblioteczki i przez to mam również do autorki ogromny sentyment. „Wróżbiarze” znajdowali się na moim radarze odkąd zostali wydani w Polsce czyli, aż ciężko w to uwierzyć!, od 2012 roku, ale jakoś nie było nam po drodze a perturbacje z wydaniem drugiego tomu sprawiły, że też nieszczególnie spieszyłam się do lektury. Miło że nawet teraz, gdy nie sięgam po młodzieżówki tak często jak dawniej, Libba Bray nadal nie zawodzi.

Evie O’Neil nigdy nie pasowała do małego miasteczka w stanie Ohio. Ludzie powtarzali, że po prostu “nie mieści się” w Zenith, a choć nie był to komplement, było w tym stwierdzeniu sporo racji. Kiedy dziewczyna po raz kolejny popada w tarapaty a nad rodziną O’Neil zawisa widmo skandalu, Evie zostaje odesłana do Nowego Jorku do swego wuja. Nikt nie wie, że źródłem jej problemów są dziwne, tajemnicze zdolności, a podróż do wielkiego miasta może zapędzić ją w jeszcze gorsze tarapaty. Nowy Jork lat 20 to nie tylko rewie i jazz. nocami zaczyna dochodzić tam do brutalnych morderstw…

Historie Libby Bray, pomimo że powielają pewne schematy charakterystyczne dla “gatunku” Young Adult, cechuje swego rodzaju wyjątkowość i „Wróżbiarze” nie są pod tym względem odstępstwem od reguły. Autorka od samego początku buduje tajemniczą, niepokojącą atmosferę z pogranicza magii i sennego koszmaru. Jest w tej historii sporo niedopowiedzeń i sugestii, które tylko wyostrzają ów klimat a osadzenie fabuły w Nowym Jorku lat 20 z wiarą w mistycyzm, różnymi badaniami i rewiami tanecznymi stanowi wisienkę na torcie.

Libba Bray doskonale radzi sobie także z kreacją bohaterów. Owszem, jest ich sporo, a przez to, że ich wątki, przynajmniej pozornie, nie łączą się ze sobą, można mieć poczucie lekkiego chaosu, ale wraz z rozwojem fabuły czytelnik do nich przywyka. W zachowaniu Evie jest trochę infantylności, ale ze swoją brawurą, wyszczekaniem i pociągiem do życia stanowi miłą odmianę na tle bohaterek powieści młodzieżowych. Tym co po raz kolejny ujęło mnie w twórczości Libby Bray jest swego rodzaju odwrócenie proporcji - autorka w dużej mierze skupia się na przedstawieniu przyjaźni a dopiero później - ewentualnych wątkach romantycznych.

„Wróżbiarze” nie są powieścią straszną, ale powodują taki przyjemny dreszczyk niepokoju. Być może jest to powieść nieco zbyt długa, zwłaszcza jak na standardy Young Adult - w fabule pojawiają się swego rodzaju dłużyzny a samo zakończenie sugeruje, że to jedynie wstęp do większej całości. Niestety, nie znalazłam żadnej informacji na temat tego czy wydawnictwo MAG wyda drugi tom. Szczęście w nieszczęściu polega na tym, że choć Libba Bray pozostawia wiele niedopowiedzeń i niewiadomych, zamyka przynajmniej wątek zabójstw czyli oś fabularna pierwszego tomu.

„Wróżbiarze” zdecydowanie  w pozytywny sposób wyróżniają się na tle innych młodzieżówek. Jest w tej historii trochę infantylności i schematów, ale niesamowita atmosfera i humor skutecznie to neutralizują. „Wróżbiarze” są doskonałym pomysłem na lekturę, zwłaszcza w okolicach późnej jesieni - Halloween i tych klimatów. A choć czuję się usatysfakcjonowana, liczę na to, że kiedyś doczekamy się premiery „Lair of Dreams” w Polsce.

„Wróżbiarze” Libba Bray; wydawnictwo MAG; Warszawa 2012 ★★★★

Pomysł na ten post kiełkował w mojej głowie od dawna, ale prawdę mówiąc nie za bardzo miałam pojęcie jak dokładnie chciałabym go przedstawić i co miałoby odgrywać rolę główną - opis serii, moje prywatne odczucia czy coś jeszcze innego. Nie ukrywam też że większość serii skończyłam na grubo przed 2016 rokiem i moje opinie na ich temat są bardzo niewyraźne. Był jeden taki moment, kiedy pomyślałam sobie że może przed napisaniem tego postu zafunduje samej sobie jakąś relekturę owych pozycji żeby uporządkować własne uczucie, ale szybko z niego zrezygnowałam. Jest kilka takich serii które uwielbiałam jakieś trzy/cztery lata temu czyli jako pełnoprawna nastolatka, do których żywię ogromny sentyment a w przypadku których mam niemal pewność, że teraz nie ujęłyby mnie w podobnym stopniu.

W momencie, w którym już niemal zupełnie porzuciłam owy zamysł i postanowiłam że ograniczę się tylko do  tego jednego postu, w którym opowiedziałam  wam o seriach jakie udało mi się skończyć w tym roku, zaczęłam dostrzegać wasze zainteresowanie tego rodzaju postami. Wspominałam wam już kilkakrotnie że nie przykładam dużej wagi do liczb, ale zerkam na statystyki żeby przekonać się co najbardziej przykuwa waszą uwagę na Złodziejce książek. A post o którym wam teraz opowiadam znajdował się w czołówce najchętniej wyświetlanych. Ten przydługawy wstęp mógłby zostać zamknięty w zaledwie kilku zdaniach - cieszę się że mój pomysł przypadł wam tak bardzo do gustu i że zmobilizowaliście mnie do dalszych działań. 

A teraz konkrety. 

Trylogia "Magicznego kręgu" była swego czasu bardzo popularna wśród blogerów, ale potem jakoś utonęła w natłoku innych pozycji i teraz nie natykam się na nią wcale, co prawdę powiedziawszy odrobinkę mnie smuci. Wydaje mi się, że były to powieści, które czytałam jeszcze przed założeniem bloga - co wydaje się niemal niemożliwe biorąc pod uwagę że pięć lat to naprawdę szmat czasu. Bez wątpienia była to natomiast trylogia, w której czekałam z napięciem na ostatni tom, odliczałam dni do premiery, a potem pożarłam finał za jednym razem co już wiele mówi o owych tytułach (zwłaszcza jeśli spojrzy się na jej gabaryty). Mam wrażenie, że seria Libby Bray pozostała oryginalna nawet teraz, gdy na rynku wydawniczym pojawiły się dziesiątki jeśli nie setki nowych tytułów. 

"Magiczny krąg" to historia bardzo dziewczęca, mimo że wątek miłosny nie jest tutaj jakoś wyraźnie nakreślony i prawdę powiedziawszy nie rzuca się za bardzo w oczy. Libba Bray poświęca natomiast bardzo duże uwagi przyjaźni młodych kobiet, stojących przed trudnym dylematem jaką drogę powinny obrać w swoim życiu. Jest to jedna z tych serii, która nieco zatarła się w mojej pamięci, ale to co pamiętam doskonale to specyficzny, ciekawy pomysł na istnienie drugiego, pobocznego świata, w którym rządzi magia; niesamowity klimat wiktoriański, z ociupinką orientu i egzotyki; a także kilka fabularnych twistów, których nastoletnia wersja mnie nie potrafiła przewidzieć. Poza tym, mam jakieś dziwne wrażenie, że bardzo ujął mnie wówczas finał owej trylogii - trochę słodko-gorzki, w którym Libba Bray zdecydowanie nie obrała drogi na skróty.

Zauważyłam że ostatnimi czasy ta trylogia jest często poszukiwana na Facebookowej grupie wymiany i sprzedaży książek, bo podobno ciężko ją dostać w inny sposób niż "z drugiej ręki". Rownocześnie jest to trylogia która zbiera bardzo sprzeczne opinie i praktycznie dzieli czytelników na tych albo a) absolutnie zachwyconych, albo b) zupełnie rozczarowanych. Kiedy czytałam ową serie jakieś 4 lata temu byłam nią oczarowana ale nie mogę pozbyć się wrażenia że moje wrażenia po relekturze mogłyby wyglądać zupełnie inaczej. Zdecydowanie podoba mi się sam pomysł na podróżowanie w czasie i pewna tajemnica związana z główną bohaterką. Z tego co pamiętam byłam też absolutnie oczarowana humorem jaki zaprezentowała Kerstin Gier, zwłaszcza w kontekście postaci kamiennego gargulca.

Trylogia czasu skupia się jednak mocno na wątku romantycznym i wplata do fabuły zupełnie zbędny motyw miłosnego trójkąta. Trochę na opak z innymi pozycjami Young Adult, odnoszę wrażenie że postacią która wzbudzała moją irytację wcale nie była główna bohaterka lecz Gideon - potencjalny obiekt westchnień czytelniczek. Biorąc pod uwagę niewielką objętość owych pozycji i rozwój akcji, Kerstin Gier mogła ograniczyć się do napisania jednej, ale za to bardziej obszernej powieści. To taka lekka, czysto rozrywkowa lektura, która nie wyróżnia się aż tak poziomem na tle innych pozycji z gatunku i która spodoba się raczej trochę młodszym nastolatkom.

Czytałam "Zmierzch" gdzieś na początku gimnazjum i była to pozycja która obudziła we mnie zainteresowanie gatunkiem paranormal romance i Young Adult ogółem. To seria Stephanie Meyer sprawiła też że zaczęłam czytać więcej i chętniej - wcześniej miałam dziwny zwyczaj porzucania powieści w połowie i ich niekończenia. Dlatego też, mimo doprawdy wielu wad "Zmierzchu" jak choćby irytująca główna bohaterka, mam do niej ogromny sentyment. Pamiętam lekkość i szybkość z jaką pochłaniało się ową serię i zafascynowanie przebiegiem fabuły. Należę też do nielicznego grona osób które za absolutnego faworyta w owym cyklu obrałyby chyba drugi tom czyli "Księżyc w nowiu". Niestety, już tom trzeci zalicza porządny spadek poziomu, nie wspominając o czwartym - ostatnim, który - sorry not sorry - wydaje się napisany pod publikę.

Wydaje mi się że saga "Zmierzch" to teraz tego typu seria, którą kocha się nie za samą fabułę, ale za wspomnienia jakie ze sobą niesie - zwłaszcza że chyba nie jestem osamotniona w fakcie rozpoczęcia przygody z YA właśnie za pośrednictwem tego tytułu. Jeśli nie posiadacie tego sentymentalnego uczucia, prawdopodobnie będziecie odczuwać w trakcie lektury jedynie irytację. Jeżeli natomiast jakimś cudem ominęła was "moda na Zmierzch", a chcielibyście się zapoznać z twórczością Stephanie Meyer, zróbcie sobie tą przyjemność i skończcie lekturę na tomie trzecim. Jako że "Zmierzch" pierwotnie miał być trylogią, "Zaćmienie" przynosi absolutnie wystarczajaco satysfakcjonujące zakończenie.

"Igrzyska śmierci" nie są moją ulubioną trylogią dystopijną, ale znajduje się w ścisłej czołówce owego rankingu - prawdopodobnie gdzieś na drugim miejscu. Patrząc obiektywnie zawiera niemal wszystkie schematy młodzieżowej powieści dystopijnej, ale z drugiej strony - w dużej mierze to właśnie ona je zapoczątkowała. Poza tym to po prostu dobra pozycja, uniwersalna bez względu na wiek czy płeć odbiorcy. I mam do niej ogromny sentyment bo poleciła mi ją jedna ze znajomych - a zwykle to ja jestem tą osobą która komuś coś doradza. Mimo że Suzanne Collins wplata do fabuły wątek miłosny, a nawet trójkąt - nie jest on wypchnięty na pierwszy plan. A czytelnik na pierwszym miejscu znajduje się w teamie Katniss a dopiero potem Pete'a czy Gale'a. 

"Igrzyska śmierci" są bardzo mocnym początkiem trylogii - zarówno jeśli chodzi o wykreowanie postaci jak i rozplanowanie akcji. Ale to tego rodzaju trylogia, która nie traci w oczach wraz z rozwojem fabuły. Osobiście kiedy myślę o swoim ulubionym tomie mam przed oczami "W pierścieniu ognia", ale dwie pierwsze części mają bardzo zbliżony poziom. Jeśli chodzi o "Kosogłos", jest to po prostu pozycja bardzo rożna od swoich poprzedniczek i nie każdemu moze to przypaść do gustu - ja wciąż pozostaje rozdarta. Bez względu jednak na to jakbyście ją odebrali, warto zapoznać się z ową serią i wyrobić sobie własną opinię. I to bez względu na to że już nie należycie do grona nastolatków.

47 tomów. Kiedy patrzę na taką liczbę sama się sobie dziwię, że udało mi się ową serię skończyć. Miałam jednak pewną motywację - mój mamutek co tydzień zakupował kolejny tom i czytałyśmy je równolegle, wymieniając się opiniami. Oczywiście, była to wówczas lektura zupełnie dla mnie nieadekwatna, ale jeśli pamiętacie mój post "Dlaczego czytam literaturę Young Adult", wiecie że dawniej często zdarzało mi się sięgać po takowe tytuły. Jeżeli natomiast chodzi o moją opinie - wiem że seria ta ma bardzo wiele zwolenników, ze wskazaniem na damskie grono - ale osobiście mam do niej bardzo mieszane uczucia i nie wiem czy z perspektywy lat inwestowałabym w nią swój wolny czas. Saga o Ludziach Lodu jest bardzo nierówna.

Mimo że wszystkie tomy stanowią opowieści fantastyczne z wyraźnie wplecionymi wątkami miłosnymi i akcją, bardzo się od siebie różnią. Margit Sandemo miała naprawdę dużo różnorodnych  pomysłów - co było w jakiś sposób konieczne biorąc pod uwagę ogromny rozłam czasowy w jakim rozgrywa się owa saga - i niektóre z nich naprawdę dobrze sprawdziły się w formie powieści a inne - cóż - już niekoniecznie. Zdarzały się tomy zbyt udziwnione a momentami wręcz niesmaczne. I niestety, te które w całości mi się podobały, stanowiły początkowe tomy sagi - zwłaszcza dwa pierwsze, co w pewnym stopniu pokazuje na spadek poziomu owej serii. Osobiście nie wyobrażam sobie  siebie sięgającej po raz kolejny po wszystkie tomy i nie jestem pewna czy mogę je wam polecić.

Jestem bardzo ciekawa czy znacie wymienione przeze mnie serie a jeśli tak to czy macie na ich temat zbliżoną opinię. W domyśle w cyklu Serii skończonych przed 2016 powinny jeszcze pojawić się dwie kolejne części ale zobaczymy co z tego wyniknie ;)