Im więcej powieści New Adult czytam, tym bardziej dostrzegam trudności piętrzące się przed autorami historii tego gatunku. Przy mnogości podobnych pozycji muszą nadać własnej opowieści chociaż delikatny powiew świeżości; połączyć pasję i namiętność z nutą romantyzmu; i najlepiej zatroszczyć się o to by wątek romantyczny nie był jedynym elementem fabuły. Być może dlatego coraz trudniej jest mi znaleźć powieść, która w pełni sprosta moim oczekiwaniom. Historia Leisy Rayven posiada spory potencjał, ale, pomimo że  lektura przyniosła mi ogrom emocji, oczekiwałam czegoś więcej.

Ostatnimi czasy mam jakieś dziwne “szczęście” do sięgania po powieści, które reklamowane są jako thrillery a w rzeczywistości nie mają zbyt wiele wspólnego z gatunkiem. Zaczęło się od „Najszczęśliwszej dziewczynie na świecie”  a teraz podobna sytuacja powtórzyła się przy okazji lektury „Pandory”. Co prawda nasz polski wydawca, na całe szczęście!, nie poszedł tropem tego zagranicznego i nie wymyślił kolejnej wariacji a dziewczyną w tytule (ang. tytuł to „The girl with all the gifts”), ale okładkę zdobi całkiem wyraźne hasło - „Najbardziej zaskakujący thriller tego roku”. 

Melanie ma dziesięć lat, a jej życie wypełnienie jest codzienną rutyną. Każdego dnia do jej celi wpadają uzbrojeni żołnierze i przywiązują ją do wózka a następnie zabierają ją do sali lekcyjnej. Melanie nie może porozumiewać się z innymi dziećmi poza tamtym pomieszczeniem a i wówczas ich kontakt jest wyjątkowo utrudniony. Najlepsze są dni, w których zajęcia prowadzi ukochana nauczycielka dziewczynki - panna Justineau. Melanie lubi spędzać czas wyobrażając sobie samą siebie jako odważną i niezwykłą osobę niczym mityczna Pandora, która jest w stanie obronić przed niebezpieczeństwem ukochaną nauczycielkę. 

„Pandora” zdecydowanie zalicza się do jednej z najbardziej unikalnych historii jakie miałam okazję poznać i myślę, że nieprędko sięgnę po podobną opowieść. M. R. Carey wrzuca nas w sam środek dziwnego, niepokojącego świata, o którym wiemy niewiele ponad fakt, że prawdopodobnie został dotknięty epidemią. Kolejne informacje uzyskujemy powoli i tak naprawdę dopiero pod koniec historii zyskujemy pełen obraz. Tajemniczość owej rzeczywistości i to, że przez dłuższy okres nie wiemy nawet kto stanowi czarny charakter tworzy tak naprawdę klimat całej powieści. Najprościej byłoby powiedzieć, że „Pandora” to powieść postapokaliptyczna. Tyle że i na tle tego gatunku powieść M. R. Carey’a wyraźnie się wyróżnia. 

„Pandora” ma w sobie coś niemal filozoficznego. Od początku czytelnik podejrzewa, że Melanie jest kimś więcej niż zwykłą dziesięciolatką, ale nawet mimo to M. R. Carey tworzy tak przekonujący portret inteligentnej, empatycznej dziewczynki, że nie sposób nie zapałać do niej sympatią. Bohaterowie  „Pandory” nie są czarno-biali - nawet jeśli nam się tak początkowo wydaje - a M. R. Carey odwalą kawał dobrej roboty pozwalając nam poznać motywy każdego z nich. W którymś momencie „Pandora” przestaje być wizją postapokaliptycznego świata a staje się pretekstem do tego by zadać sobie kluczowe pytania - czym jest człowieczeństwo i co czyni z nas samych ludźmi?

Nie ukrywam jednak, że miejscami „Pandora”, przynajmniej dla mnie, okazała się lekturą trudną. M. R. Carey tworzy opowieść przepełnioną brutalnymi, graficznymi obrazami; momentami przekraczając granice dobrego smaku i czyniąc ją po prostu “niewygodną” dla czytelnika. W niektórych perspektywach stykamy się też z surowym, naukowym językiem. Owszem, w pewnym sensie uwiarygadnia to ów historie, ale równocześnie w jakimś stopniu meczy nie obeznanego w temacie czytelnika. 

„Pandora” to wyjątkowa historia. Historia, która w pewien sposób kwestionuje tradycyjny podział na to co jest złem koniecznym a co już okrucieństwem; która wywołuje morze emocji - w tym sporo smutku i przygnębienia; i która zmusza do refleksji czym tak naprawdę jest człowieczeństwo. Lektura „Pandory” rozdarła mnie na pół - z jednej strony jestem pod ogromnym wrażeniem tego co stworzył M. R. Carey, z drugiej trudno mi zapomnieć o tym ile razy miałam ochotę odłożyć ów powieść na bok i już do niej nie wracać. A jeśli niestraszne Wam graficzne opisy, warto przeżyć to na własnej skórze. 

„Pandora” M. R. Carey; wydawnictwo Otwarte; Kraków 2016 ★★★½

Mam wrażenie, że Mia Sheridan co tylko debiutowała na polskim rynku wydawniczym a już doczekaliśmy się premiery czterech pozycji jej autorstwa  a każda kolejna wydaje się zaskarbiać sympatie coraz szerszego grona czytelników. A najlepszym przykładem na to jak szybko, w moim mniemaniu, upłynął ten okres, jest fakt, że dopiero teraz skończyłam lekturę "Bez słów", mimo że zakupiłam ten tytuł jeszcze przedpremierowo. Trochę nawet liczyłam na to, że tym razem nie podążę za głosem tłumu i pozostanę nieugięta na "fenomen" Mii Sheridan, ale chyba muszę pogodzić się z faktem, że autorkom New Adult stosunkowo łatwo przychodzi skraść moje serducho.

Bree potrzebuje spokoju - miejsca, w którym będzie mogła zaczerpnąć powietrza, odseparować się od bolesnych wydarzeń i nabrać dystansu. Nie mówiąc nikomu dokąd się udaje, razem z niewielkim psiakiem zatrzymuje się w miasteczku, gdzie spędzała w dzieciństwie wakacje. Urokliwy domek, praca w lokalnej restauracji i niespieszne spacery po płazy wydają się spełniać swoją rokę. Ale dopiero u boku Archera Bree odnajduje pełnie spokoju. Archera, który ukrywa się we własnych czterech ścianach a przez miejscowych postrzegany jest za samotnika a nawet dziwaka. Archera, który od śmierci wuja zmagał się z przerażającą samotnością. Archera, który od kilkunastu lat żyje w poczuciu winy, w cieniu tragedii i przytłaczającej tajemnicy. 

"Bez słów" głęboko czerpie ze schematów wypracowanych przez inne powieści New Adult, ale Mia Sheridan modeluje je według własnej potrzeby - obracając niektóre z nich o 180 stopni. I absolutnie mnie tym kupiła. Historia Bree i Archera jest piękna i niezwykle emocjonalna - nawet pomimo tego że domyślamy się ku jakiemu zmierza punktowi. Wyobcowanie Archera i jego całkowita dezorientacja na płaszczyźnie relacji międzyludzkich, sprawia że samo uczucie między ową dwójką rozwija się początkowo dosyć powoli by z czasem przemienić się w pełen namiętności i przyciągania związek. 

Mia Sheridan wprowadza do swojej powieści sporą dozę dramatu, ale w moim odczuciu nie przytłacza ono całej historii. Bolesne doświadczenia nie są bowiem jedynym co definiuje bohaterów a autorce udaje się na dodatek w fantastyczny sposób przedstawić walkę postaci o własne życie i ich próby zostawienia przeszłości za sobą. Samo rozwiązanie tajemnicy Archera nie zwala co prawda z nóg, ale w trakcie lektury pojawia się myśl, że nie taki był chyba cel Mii Sheridan. 

Tym czym ujęła mnie Mia Sheridan było, pomijając historie miłosną i kreacje bohaterów, sposób w jaki ujęła problematykę niepełnosprawności. Już pierwsze zdanie odnośnie sytuacji Archera "Chcieliśmy zapomnieć o tragedii, ale przy okazji zapomnieliśmy rownież o Archerze" - ujęło mnie swoją trafnością i przenikliwością autorki. Archer nie jest w stanie mowić, ale prawdziwą tragedią w jego sytuacji jest to, że nikt nie poszukuje z nim kontaktu a fakt, że usuwa się na ubocze, wydaje się miasteczku na rękę. Tym bardziej wzrusza droga jaką przebywa - problemy z obdarzaniem kogoś zaufaniem, radość z tego, że nareszcie nie żyje w ciszy i walka o to by nie dać się przeciwnościom narzuconym mu przez niepełnosprawność. 

"Bez słów" to kolejna opowieść New Adult, która mnie w sobie rozkochała. Mia Sheridan nie zaskakuje może niczym nowym, ale i tak chwyta czytelnika za serducho. Historia uczucia Bree i Archera niesie spory ładunek emocjonalny i nadzieje na to, że czasami los ofiaruje nam coś tak pięknego że nawet nie śmieliśmy o tym marzyć. A ukazanie życia osoby niepełnosprawnej jest tylko dodatkowym walorem. Myślę że wiecie już co chcę powiedzieć - polecam Wam "Bez słów" z całego serducha. A sama liczę na to, że w kolejnych powieściach Mia Sheridan nie przyniesie mi rozczarowania.

"Bez słów" Mia Sheridan; wydawnictwo Otwarte; Kraków 2016 ★★★★★

Jestem niczym sroka, z tą maleńką różnicą, że mój wzrok przykuwają nie wszelakiego rodzaju świecidełka lecz piękne oprawy graficzne książek. To właśnie ze względu na nią zainteresowałam się pierwotnie pozycją "W ramionach gwiazd" - którą utożsamiałam wówczas jeszcze z zagranicznym tytułem. Owa oprawa w zestawieniu z pozytywnymi opiniami zza granicy sprawiły zresztą, że z uwagą obserwowałam drogę tego tytułu ku oficjalnej polskiej premierze i że wielokrotnie już Wam o nim wspominałam przy okazji jakiejkolwiek plotki o ostatecznej publikacji. Nie jesteście więc chyba zdziwieni, że stosunkowo szybko zabrałam się za lekturę owej pozycji (nawet jeśli zwlekałam potem z opublikowaniem opinii).

Ikar to imponujący, międzygalaktyczny prom kosmiczny, na pokładzie którego podróżuje zarówno śmietanka towarzyska, żołnierze jak i zwykli robotnicy. Wśród uczestników rejsu znajduje się także Lilac LaRoux - jedyna córka najbogatszego człowieka w galaktyce i Tarver Merendsen - młody bohater wojenny, który swoimi zasługami zasłużył sobie na miejsce wśród elity. Młodzi spotykają się po raz pierwszy w trakcie jednego z przyjęć i niemal od razu odczuwają wzajemne zainteresowanie, ale kierowana doświadczeniem Lilac szybko odpycha Tarvera. Tyle że los styka ich ze sobą po raz kolejny. Traf chce, że w chwili gdy na statku dochodzi do katastrofy, oboje trafiają do tej samej kapsuły ratunkowej. Lilac i Tarver - prawdopodobnie jedyni ocalali - stają się rozbitkami na obcej, tajemniczej planecie, a ostatnia deską ratunku jest dla nich współpraca. Mimo obopólnej niechęci.

"W ramionach gwiazd" to efekt współpracy dwóch autorek, ale zagłębiając się w lekturę trudno dojrzeć jakąś drażniącą różnicę w ich warsztacie. Chociaż nie zostało to powiedziane wprost, biorąc pod uwagę fakt, że historia została opowiedziana naprzemiennie z perspektywy Lilac i Tarvera (a dodatkowo urozmaica wstawkami z przesłuchań), możemy się domyślić, że każda z pań odpowiadała za poprowadzenie jednego głosu. I wyszło im to bardzo dobrze - choć, jak wspomniałam wcześniej, nie mamy do czynienia z wyraźną różnicą poziomu warsztatu, obie perspektywy różnią się na tyle by nie zlać się w jeden głos. Autorkom udaje się też zachować odpowiednie proporcje między relacjonowaniem wydarzeń a czystym przekazem emocji - te przytłaczają czytelnika dosłownie w kilku momentach.

Wielokrotnie słyszałam porównanie owej powieści do historii Titanica tyle że w kosmosie i zdecydowanie coś w tym jest, choć to tylko fragment całej fabuły. Przez lwią część "W ramionach gwiazd" stykamy się na kartach tylko z dwójką głównych bohaterów i ich wędrówką, ale o dziwo nawet tak skonstruowaną fabułę można poprowadzić w ciekawy sposób . Lilac i Tarver są na tyle intrygującymi bohaterami, ze czytelnik nie czuje znużenia ich osobami czy też obserwowaniem ich powoli zmieniającej się relacji. To zdecydowanie powieść, którą dźwigają bohaterowie, ale nie traktowałabym tego jako wady.


Amie Kaufman i Meagan Spooner cudownie rysują przed nami obraz relacji Lilac i Tarvera - ukazując ich drogę ku budowaniu zaufania, wzajemne przepychanki czy wreszcie niezwykłą bliskość. Do tego stopnia, że ich duet bardzo szybko podbił moje serducho romantyczki. Ta rozważna część mnie czuje się jednak w obowiązku powiedzieć wam, że było coś co jednak nie zagrało - nie na tyle by zepsuć mi przyjemność z lektury, ale jednak. Chociaż finał przynosi oczekiwane odpowiedzi, niektóre powinny zostać lepiej wytłumaczone a pewne rozwiązania wydają się drogą na skróty. Nie wykluczone jednak, że w kolejnym tomie (nawet jeśli niezwiązanym bezpośrednio z Lilac i Tarverem) autorki rozwiną ów wątek.

"W ramionach gwiazd" to cudowna historia o bliskości i poszukiwaniu siły do przetrwania. Ale chociaż to pozycja YA science fiction, wydaje mi się, że podbije raczej serca takich nieuleczalnych romantyczek jak ja niż wielbicieli gatunku.Amie Kaufman i Meagan Spooner czarują kreacją bohaterów i przedstawieniem ich wzajemnych relacji. A że osobiście właśnie tego poszukiwałam w owej lekturze, byłam niesamowicie zadowolona i teraz z niecierpliwością wypatrywać będę premiery drugiego tomu oraz innych pozycji spod pióra autorek (z "Illuminae" na czele).

"W ramionach gwiazd" Amie Kaufman i Meagan Spooner; wydawnictwo Moondrive (Otwarte); Kraków 2016 ★★★★½

Rainbow Rowell podbiła serca polskich czytelników zanim tak naprawdę przetłumaczono jej powieści na nasz rodzimy język. Zagraniczny booktube zrobił swoje i kiedy w zeszłym roku autorka zadebiutowała w Polsce swoją powieścią "Eleonora&Park" większość z nas - czytelniczych miłośników - była już zakochana w samej możliwości rozpoczęcia lektury. I chociaż koniec końców Rainbow Rowell nie skradła wszystkich serc, zdobyła sympatię sporej ilości czytelników - w tym także moją i mojego mamutka. I dlatego obie nie mogłyśmy się doczekać premiery jej najnowszej powieści "Linii serc", zwłaszcza z perspektywą akcji #czytamyrazem, którą zainicjowało wydawnictwo Otwarte i o której wspomniałam już kilka słów w osobnym poście (o tutaj).

Od czasu collegu marzeniem Georgie i Setha było uzyskanie zielonego światła dla ich wspólnej, komediowej produkcji Dzień po dniu,  a teraz - po latach ciężkiej pracy, nareszcie znajdują się o krok od osiągnięcia sukcesu. By przygotować ostateczny scenariusz Georgie musi jednak zostać w domu na święta i opuścić planowane od dawna odwiedziny u teściowej. Jej małżeństwo z Nealem już jakiś czas nie układało się tak jak powinno, ale tym razem znajduje się o włos od rozpadu. Neal wyjeżdża razem z córeczkami do Nebraski i nie odbiera od niej telefonów. Georgie nie wie co powinna zrobić - nęka ją wizja byłej narzeczonej Neala i zupełnie nie potrafi skupić się na pisaniu scenariusza. I właśnie wtedy znajduje w swoim dawnym pokoju stary telefon, który nareszcie umożliwia jej rozmowę z mężem - tylko, że z Nealem z przeszłości, z czasów po ich pierwszej poważnej kłótni.

"Linia serc" jest pierwszą wydaną w Polsce powieścią Rainbow Rowell skierowaną do dorosłego czytelnika, co już samo w sobie sugeruje, że będzie się odrobinę różniła od pozostałych tytułów. Wbrew pozorom różnice te nie są jednak tak znaczące i na dobrą sprawę nie rzucają się bardzo w oczy. Owszem, Rainbow Rowell porusza problematykę bliższą sercu dojrzalszemu czytelnikowi. Pisze o tym jak czasami ciężko pogodzić jest rolę żony i matki z pracą i jak w pogoni za zawodowym spełnieniem łatwo jest zapomnieć o tym co w życiu najważniejsze. Nie przybiera przy tym moralizatorskiego tonu. Wręcz przeciwnie - posługuje się lekkim, chwilami wręcz żartobliwym językiem, z którego dała się już poznać czytelnikom. 

Motyw telefonu umożliwiającego Georgie rozmowę z młodszą wersją jej męża - Nealem , z przeszłości wprowadza pewien element fantastyczny do powieści, stanowi on jednak pewien punkt wyjścia dla historii i nie zostaje mu poświęcone zbyt wiele uwagi. Czytelnicy stroniący od fantastyki nie powinni więc się niczego obawiać. "Linia serc" to przede wszystkim obyczajowa historia o miłości doprawiona pewnym fantastycznym smaczkiem  i mocno osadzona we współczesnej bohaterom kulturze. A całość czyta się jak dobry scenariusz komedii romantycznej. Do tego stopnia, że w trakcie lektury niemal widzicie "kolejne klatki filmu".

Mocnym atutem "Linii serc", pomijając powiew świeżości jaki wnosi motyw telefonu, pozostają jednak bohaterowie. I nie chodzi wcale o to, ze budzą oni z miejsca sympatię czytelnika, bo wcale tak nie jest. Rainbow Rowell sukcesywnie kreuje jednak swoje postacie niezwykle realistycznie. Georgie nie jest niebywałą pięknością, za którą ogląda się każdy facet i boryka się z problemami , które zna chyba każda pracująca kobieta posiadająca męża czy dzieci; Neal mimo kreacji na męża idealnego ma sporo wad za kołnierzem; a Seth ma w sobie trochę za dużo z zakochanego w samym sobie playboy'a, nawet jeśli wydaje się przy tym dobrym przyjacielem. Takie rysy na charakterze sa jednak potrzebne bo ułatwiają nam czytelnikom utożsamienie się z bohaterami. 

"Linia serc" to taka idealna lektura na poprawę nastroju. Rainbow Rowell w ciekawy sposób przedstawiła historię początków miłości i tego w jaki sposób się rozwinęła. Z charakterystyczną dla siebie lekkością i humorem, wplotła do swojej opowieści problematykę, z którą stykamy się na co dzień - próbę pogodzenia życia prywatnego z zawodowym , a także, choć w nieco mniejszym stopniu, potrzebę tolerancji zwłaszcza względem samego siebie. Ja, tak samo jak i moja mama, możemy Wam szczerze polecić lekturę "Linii serc". W przeciwieństwie do gorącej czekolady nie posiada żadnych kalorii, a po skończonej lekturze pozostawia czytelnika z podobnym uczuciem ciepła i lekkości na serduchu.

"Linia serc", Rainbow Rowell; wydawnictwo Otwarte: Kraków 2016  ★★★★