Możliwie, że o tym nie wspominałam, bo temat seriali nie przejawia się jakoś szczególnie często na Złodziejce Książek, ale byłam ogromną wielbicielką pierwszego sezonu „Wiktorii". Do tego stopnia, że to jedna z nielicznych produkcji, gdzie pierwsze kilka odcinków oglądałam dwukrotnie i byłam autentycznie zrozpaczona po emisji finału, co jest o tyle zabawne, że do tej pory nie widziałam drugiego sezonu. Kiedy tylko pojawiła się informacja o premierze powieści Daisy Goodwin, scenarzystki „Wiktorii", wiedziałam, że znajdzie się ona w mojej biblioteczce i będzie jak plaster na moje złamane serce. Ale nie wszystko ułożyło się zgodnie z moimi oczekiwaniami.

Młoda Aleksandryna Wiktoria po śmierci swojego wuja obejmuje panowanie w kraju. Wychowana pod kloszem matczynej opieki i intryg jej doradcy - sir Johna Conroy'a, Dryna wydaje się zupełnie nieprzygotowana do sprawowania władzy, na co w duchu liczą kolejni pretendenci do tronu. Dziewczyna trafia w sam środek dworskich intryg, polityki i miłostek, a jedyne oparcie wydaje się odnajdywać u swojego premiera - Lorda M, co zresztą staje się przyczyną dla plotek i słów krytyki.

Powieść Daisy Goodwin nie jest historią, która mogłaby stanowić  kompendium wiedzy na temat życia królowej. Historyczne fakty stanowią raczej inspiracje dla samej fabuły, aniżeli jej główny punkt i zdecydowanie nie przygniatają jej swoim ciężarem. Nie jest to jednak coś co przeszkadzałoby mi osobiście w trakcie lektury, zwłaszcza, że znając już wcześniej serial, wiedziałam mniej więcej jak prezentuje się zamysł Daisy Goodwin na opowiedzenie historii. „Wiktoria" to lekka powieść, która dużą wagę przykłada do przedstawienia uczuciowego życia młodej królowej i jej swego rodzaju buntu. Co wiąże się z wieloma zaletami.

Daisy Goodwin kreuje postać Wiktorii w taki sposób, że nie odczuwamy względem niej żadnego dystansu - jedynie sympatię, a pewnych momentach nawet nić zrozumienia. Królowa w tej historii wydaje się po wskroś ludzka i częściej postrzegamy ją w kategoriach niezrozumianej nastolatki; zdradzonej córki albo zakochanej młodej kobiety aniżeli monarchini. Daisy Goodwin sprawia ponad to, że nakreślone na kartach powieści relacje wydają się niesamowicie wręcz wiarygodne - zwłaszcza jeśli mowa o tej, która łączy Wiktorię i Lorda M, a sam czytelnik czuje się niemal uczestnikiem wszystkich intryg.

Co w takim razie nie zagrało skoro wspominałam na wstępie o pewnym rozczarowaniu? Zgubna okazała się dla mnie dosyć szczegółowa znajomość serialu. Wydarzenia rozgrywające się w powieści niemal całkowicie pokrywają się z tymi jakie obserwowaliśmy  na ekranie, a nawet niektóre z wątków nie zostają wplecione w fabułę książki (zwłaszcza te dotyczące służby). Wrażenie wtórności i przewidywalności towarzyszyło mi praktycznie nieustannie w trakcie lektury, co było tym bardziej dotkliwe, że nawet niektóre z dialogów brzmiały w podobny sposób.

Jestem nieco rozdarta, bo chociaż spodziewałam się po lekturze „Wiktorii" czegoś znacznie lepszego, zdaję sobie sprawę z tego, że mogę tak naprawdę zrzucić winy na książkę. prawdopodobnie gdybym nie znała wcześniej serialowej historii, byłabym zachwycona tym co przeczytałam. Jeżeli jesteście zainteresowani losami królowej Wiktorii i jej przedstawieniem od takiej "ludzkiej" strony, a równocześnie nie widzieliście jeszcze serialu,albo niewiele z niego pamiętacie, polecam Wam zapoznać się z „Wiktorią". 

„Wiktoria” Daisy Goodwin; tłum. Robert Waliś, Sylwia Chojnacka; wydawnictwo Marginesy; Warszawa 2017 ★★★½☆

W obawie, że umkną mi jakieś subtelne nawiązania fabularne, albo, co gorsza, będę mieć trudności aby wczuć się w opowiadaną historię, rzadko sięgam po jakąkolwiek serię w kolejności achronologicznej. Nawet jeśli mowa o cyklach kryminalnych czy thrillerach, gdzie jedynym punktem wspólnym jest postać policjanta czy też innej osoby prowadzącej śledztwo. Ale zdarza mi się odbiegać od tych reguł, a „Poprosisz mnie o śmierć" jest tego najlepszym dowodem. Po lekturze „Ludzi doskonałych" byłam po prostu ciekawa jak Peter James radzi sobie w innym gatunku, a fakt przynależności do serii wydał mi się kwestią drugorzędną.

Red Westwood, agentka handlu nieruchomościami, ma za sobą trudny okres. Uwikłana w trudny, toksyczny związek z człowiekiem o obsesyjnej potrzebie kontroli i dominacji, musiała odciąć się od przeszłości i zacząć życie w nowym miejscu. Teraz w końcu wychodzi na prostą i angażuje się w kolejny związek u boku troskliwego lekarza - wdowca i samotnego ojca. Dochodzi jednak do tragedii. Karl Murphy umiera w makabrycznych okolicznościach, a chociaż wszystko wskazuje na samobójstwo, nadinspektor Roy Grace nie potrafi pozbyć się wrażenia, że coś w tej sprawie nie gra.

„Poprosisz mnie o śmierć" rzeczywiście jest jedną z tych powieści, po które można sięgnąć bez znajomości poprzednich tomów cyklu - wszystkie konieczne informacje o życiu nadinspektora czy też jego współpracowników zostają przybliżone w stosownym momencie. Owszem, jestem sobie w stanie wyobrazić, że przeczytanie innych powieści z serii i zżycie z bohaterami sprawi, że pewne wątki czy też poszczególne sceny wywrą większe wrażenie na czytelniku - wzbudzą więcej emocji. Z drugiej jednak strony; obyczajowe tło nie jest czymś w czymś Peter James sprawdza się najlepiej.

Jeżeli chodzi o wątki obyczajowe można się w nich dopatrzeć pewnej sztuczności. Niewykluczone, że w przypadku dziesiątego tomu cyklu autor wyczerpał już pewne pomysły, ale rozwiązania, na które zdecydował się w „Poprosisz mnie o śmierć" mają w sobie coś z telenoweli brazylijskiej (SPOILER:uznanazazmarłąkobietapowracabyprzerwaćślubswojegomęża) Pewna nienaturalność wkrada się zresztą także w zachowanie bohaterów - trudno zlekceważyć fakt, że nie zachowują się oni w sposób adekwatny do sytuacji i kilkakrotnie powielają te same błędy.

To powiedziawszy, „Poprosisz mnie o śmierć' spełnił w moim przypadku swoją funkcję - dostarczenia mi rozrywki. To tego rodzaju kryminał, gdzie jako czytelnik znajdujemy się w pozycji bardziej uprzywilejowanej od bohaterów - pojawiają się momenty, gdy niemal dosłownie znajduje się w obłąkanym umyśle oprawcy. Wątek szaleńca-stalkera pozostaje zresztą najmocniejszym punktem fabuły. Peter James kreuje niezwykle przekonujący portret postaci i stwarza stosowaną atmosferę niepokoju. W pewnym punkcie intryga sprawia wrażenie nieco na siłę przedłużany i przez to traci na mocy, ale mimo wszystko stanowi ona zaletę powieści.

Trudno porównać „Poprosisz mnie o śmierć" do „Ludzi doskonałych", bo to historie o zupełnie odmiennym charakterze. Ale chociaż powieść z nadinspektorem nie charakteryzuje równa świeżość i oryginalność, to właśnie w tym wydaniu Peter James bardziej mnie do siebie przekonał. Jeśli szukacie szybkiej lektury, a dobrze nakreślona sylwetka sprawcy i klimat są dla Was ważniejsze niż tło obyczajowe, nie powinniście być rozczarowani lekturą. 

Za możliwość lektury dziękuję wydawnictwu Albatros

„Poprosisz mnie o śmierć” Peter James; tłum. Robert Waliś; wydawnictwo Albatros; Warszawa 2018  ★★★☆☆

W tym roku kończenie porozpoczynanych serii książkowych nie znajdowało się wśród listy moich priorytetów, efektem czego przeczytałam dosłownie kilka finałów. Wznowienie trylogii o Mickey'u Bolitarze przyczyniło się jednak do tego, że nie tylko zapoznałam się z całą serią, ale też dokonałam tego stosunkowo szybko. A chociaż przy lekturze „Schronienia" miałam co nieco do zarzucenia autorowi, Harlan Coben zdołał mnie do siebie w końcu przekonać. I na całe szczęście „Odnaleziony" tego dobrego wrażenia nie zatarł.

Mickey Bolitar już sam ni6e wie co z tego czego dow6iedział się od Nietoperzycy jest prawdą. Historyczny trop nie okazał się właściwy, ale chłopak wciąż jest zdeterminowany by odnaleźć "Rzeźnika z Łodzi" zwłaszcza po ostatnim spotkaniu z tajemniczym mężczyzną i nieoczekiwanych rezultatach ekshumacji zwłok ojca. Tymczasem wszystko wskazuje na to, że Organizacja chce aby Mickey, Ema i Łyżka i Rachel zajęli się kolejną sprawą. Chłopak, z którego Ema poznała w Internecie, nie zjawił się na umówionym spotkaniu a ostatnie zdjęcie na facebookowej tablicy sugeruje, że za jego nieobecnością może kryć się coś więcej. 

„Odnaleziony" jest tomem jednocześnie niezwykle zbliżonym konstrukcyjnie do pozostałych powieści trylogii i nieco się od nich różniącym. Fabułą wciąż toczy się niejako dwutorowo, przedstawiając śledztwo Mickey'a w sprawie śmierci ojca i sprawę charakterystyczną dla tej konkretnej części- czyli "zaginięcie" chłopaka z Internetu oraz testy na obecność sterydów wśród członków drużyny koszykówki. Tym razem jednak ciężar fabularny spoczywa raczej na pierwszym z tych wątków. Co ma swoje mocne strony. 

Przede wszystkim otrzymujemy satysfakcjonujące zakończenie historii spajającej wszystkie tomy trylogii. Nie mogę powiedzieć żeby finalne rozwiązanie fabularne szczególnie mnie zaskoczyło - otrzymaliśmy zbyt wiele sugestii by je przeoczyć - ale nie byłam też nim rozczarowana. Zwłaszcza biorąc pod uwagę  fakt, że motywy jakimi kierował się "Rzeźnik z Łodzi" były dla mnie jako czytelnika ciekawe i przekonujące - co, niestety, wbrew pozorom wcale nie zdarza się aż tak często. 

Jeżeli chodzi o wątki poruszone dopiero w „Odnalezionym", moje uczucia są raczej mieszane. Nie chcę Wam zbyt wiele zdradzać, bo autor i tak pozostawia zbyt dużo wskazówek naprowadzających na właściwe rozwiązanie fabularne, ale w odniesieniu do tego wątku pojawia się kilka wartościowych komentarzy na temat tego w jakim zakresie człowiek może się tak naprawdę zmienić. Z drugiej ejdnak strony, biorąc pod uwagę fakt, ze poszczególne tomy rozgrywają się w niewielkich odstępstwach czasowych, tempo niektórych relacji (zwłaszcza internetowe zauroczenie Emy) wydaje się mocno naciągane. 

„Odnaleziony" powiela błędy poprzednich tomów, zwłaszcza zepchnięcie do marginalnej roli Myrona i brakuje mu nieco scen, w których mogliśmy obserwować interakcje między grupą przyjaciół. Ale to wciąż dobre zakończenie trylogii - przynoszące oczekiwane odpowiedzi  a równocześnie pozostawiające Harlanowi Cobenowi furtkę do tego by dopisać ciąg dalszy. Jeśli przepadacie za twórczością autora, polecam Wam lekturę trylogii, ale koniecznie w odpowiedniej kolejności.

Za możliwość lektury dziękuję wydawnictwu Albatros

„Odnaleziony” Harlan Coben; tłum. Robert Waliś; wydawnictwo Albatrso; Warszawa 2017 ★★★½☆

Dla wielbicieli historii “z dreszczykiem”, premiera najnowszej powieści Harlana Cobena - „Już mniej nie oszukasz” - stanowiła jedną z najbardziej wyczekiwanych zapowiedzi pierwszej połowy 2017 roku. I nie ma się co dziwić. Chociaż w twórczości Harlana Cobena pojawiają się lepsze i gorsze tytuły, nawet te drugie pozycje trzymają pewien poziom. Wspominałam już kiedyś mimochodem, że nazwisko Cobena jako autora na okładce jest dla mnie gwarantem dobrego thrillera i zdanie to podtrzymuje -  a „Już mnie nie oszukasz” jest na to doskonałym dowodem. 

Maya jest otoczona przez śmierć - jako były oficer służb specjalnych musiała pożegnać wielu swoich towarzyszy i obserwowała także inne ofiary wojny; już po powrocie z tragicznej dla niej w skutkach misji w Iraku, straciła swoją starszą siostrę a niedawno także swojego męża zamordowanego przez zamaskowanych napastników. Pogrążona w żałobie kobieta stara się wrócić do normalnego życia, ale wtedy dzieje się coś niezwykłego. W trakcie przeglądania nagrania z ukrytej kamery, Maya dostrzega obok swojej córeczki znajomą sylwetkę mężczyzny - Joego, swojego zmarłego męża. 

Harlan Coben ma już doświadczenie w budowaniu zaskakującej, skomplikowanej fabuły, która wywołuje w czytelniku poczucie dezorientacji i lekkiego niedowierzania i ów doświadczenie wykorzystuje w „Już mnie nie oszukasz”, i to od samego początku. Autor umiejętnie buduje akcje i wprowadza nas w swoją historię, a potem utrzymuje szybkie tempo aż do finału - wprowadzając co pewien czas twisty fabularne i podrzucając nam pewne tropy. Owszem, pewne zwroty akcji możemy przewidzieć (co trochę podnosi nasze czytelnicze ego), ale równocześnie Harlan Coben pozostawia sobie jakieś asy w rękawie i zapewnia efekt zaskoczenia na wielkim finale. 

Na przestrzeni całej powieści, autor podrzuca nam kilka możliwych scenariuszy - mniej lub bardziej prawdopodobnych. W pewnym momencie w fabułę wkrada się swego rodzaju chaos, ale niewykluczone, że jest to zabieg celowy. Jeżeli autor chciał namieszać swoim czytelnikom w głowach, przynajmniej w jednym (moim!) przypadku mu się udało. „Już mnie nie oszukasz” porusza kilka ciekawych tematów - pojawia się wątek dotyczący powojennych przeżyć, rodzinnych tajemnic czy (chyba najciekawszy) whistleblowingu czyli demaskowania pewnych wykroczeń. 

Powieść Cobena ma ponad to klimat. W trakcie lektury trudno pozbyć się wrażenia niepewności i nieufności w stosunku do tego komi możemy w pełni zaufać. Sama bohaterka, Maya, nie jest oczywistym wyborem na główną postać. W przeciwieństwie do niektórych charakterów  wykreowanych przez Coben, Maya nie jest typem bohaterki, którą czytelnik sympatyzuje. Trudno nie kwestionować jej hierarchii wartości (zwłaszcza gdy obserwujemy ją w roli matki) i zrozumieć jej reakcje. Ale to właśnie dzięki temu jest tak fascynującą postacią do obserwowania. 

„Już mnie nie oszukasz” to powieść, którą Harlan Coben udowadnia swoją silną pozycję wśród autorów thrillerów. O ile „Nieznajomy”  przyniósł lekkie rozczarowanie, najnowsza powieść autora spełniła moje wszelkie oczekiwania. Thriller z pędzącą akcją, nieoczywistymi bohaterami i twistami fabularnymi; historia , która sprawia że nikt nie budzi naszego zaufania i z zakończeniem, które wbija w fotel. Nawet jeśli chętnie wyzwalanym, według mnie całkowicie zbędny, “epilog”, trudno mi kwestionować fakt, że to po prostu Coben w dobrej formie. 

„Już mnie nie oszukasz” Harlan Coben; wydawnictwo Albatros; Warszawa 2017 ★★★★

Za lekturę dziękuję wydawnictwu Albatros

Literacki głód dobrego thrillera zaczął mi doskwierać w tym roku jakoś wyjątkowo wcześnie. Niby było ciepło i słońce mocno dawało mi się we znaki a ja już czułam jesień całą sobą i wymarzyłam sobie właśnie taką lekturę z dreszczykiem. Początkowo nawinęło mi się sporo pozycji z “dziewczyną” w tytule, kilka dobrze zapowiadających się debiutów i wychwalane nazwiska, ale jakoś nic mnie nie przekonało. Coben miał być moim wyjściem  awaryjnym - gwarantem że w końcu dostanę to co sobie zażyczyłam. Tylko, że nie do końca tak się stało. „Nieznajomy” to dobry thriller, ale ma sporo mankamentów, których nie spodziewałam się po autorze. 

Adam Price ma dobrą pracę w kancelarii prawniczej, kochającą żonę i dwójkę uzdolnionych synów, ale wystarczy chwila by mężczyzna zaczął wątpić czy jego życie jest rzeczywiście tak idealne jak to wygląda. Podczas spotkania rodziców dzieci grających w lacrosse, Adam zostaje zaczepiony przez nieznajomą parę. Mężczyzna twierdzi, że żona Adama - Corinne oszukała go kilka lat temu twierdząc że jest w ciąży i że może to potwierdzić dowodami. Adam jest zszokowany, ale zaczyna wierzyć w słowa Nieznajomego a pewność zyskuje podczas konfrontacji z żoną. Wkrótce, zanim małżeństwo zdąży przedyskutować ową sprawę, Corinne znika wysyłając najpierw SMS-a do męża. Nieznajomy tymczasem trafia do kolejnej osoby…

„Nieznajomy” to kolejna powieść Harlana Cobena, która w pewien sposób zahacza o tematykę niebezpieczeństw czających się w sieci. Cyberprzestępstwo nie jest jednak głównym motywem powieści. Autor snuje swoją historię tak naprawdę wokół dwóch motywów. Pierwszy z nich dotyczy sprawy Corinne i jej tajemnicy; drugi - działalności Nieznajomego. Przeplatają się one w ciekawy sposób i wzajemnie uzupełniają; a Harlan Coben doskonale radzi sobie z budowaniem napięcia i budzeniem wątpliwości w oczach czytelnika. Pod tym względem autor zdecydowanie pokazuje się ze swojej  mocniejszej strony. 

Do niedawna byłam przekonana, że każdy thriller czyta się szybko i lekko, ale doświadczenie pokazało mi co innego. Tym bardziej doceniam więc styl Harlana Cobena i jego umiejętność do tego by “popychać” czytelnika do dalszej lektury. Nawet w momentach, w których powątpiewałam w prawdopodobieństwo  zaprezentowanych na kartach powieści wydarzeń, nie pomyślałam o tym by odłożyć ją na bok (czego brakowało mi bardzo choćby w pozycji „Prawda o dziewczynie”). Niestety, pomimo mojej sympatii do autora, nie wszystko zagrało tak jak powinno. 

Nie rozumiem tendencji autora do pochylania się ze szczegółami nad wątkami, które nie stanowią znaczenia dla całokształtu powieści. Być może Harlan Coben chciał po prostu opóźnić tym sposobem nieco akcje, ale dla mnie opisy podziału drużyny do lacrosse, wyborów miss kulturystyki czy sprawy prowadzonej przez kancelarię prawniczą Adama wydawały się po prostu zbędne. Niestety, do gustu nie przypadł mi też finalny twist jaki zaserwował autor - nie było wskazówek sugerujących takie rozwiązanie i wydawał się on wymuszony. 

„Nieznajomy” to dobry thriller. Harlan Coben łączy wątki w taki sposób, że nieustannie utrzymuje on zainteresowanie czytelnika. Po prostu nie jest to najlepsza powieść w dorobku autora i chyba spodziewałam się po nim czegoś więcej. Tymczasem zbytnia szczegółowość i wymuszony zwrot fabuły zepsuły nieco moje pozytywne wrażenia. Ale i tak warto sięgnąć po „Nieznajomego”. Nawet przeciętna powieść Cobena jest lepsza od wielu powieści tego gatunku.

„Nieznajomy” Harlan Coben; wydawnictwo Albatros; Warszawa 2016 ★★★½