Kierując się własną, dokładnie przemyślaną zasadą by w doborze lektury słuchać własnego instynktu, zdecydowałam się siegnąć po debiutancką powieść Gilly Macmillan, nie wiedząc jak odebrali ją inni czytelnicy. Zaintrygował mnie sam opis i obietnica dobrego thrillera psychologicznego. I chyba miałam dobrego nosa względem tego tytułu. Przyznam szczerze, że gdyby nie pewność, że Gilly Macmillan jest debiutującą autorką, prawdopodobnie wcale bym się tego nie domyśliła. "Dziewięć dni" to nie tylko dobry thriller, ale też doskonałe stadium psychologiczne bohaterów. 

Od pewnego czasu Rachel pełni rolę zarówno matki jak i ojca dla ośmioletniego Bena. Oboje ciężko przeżyli rozpad ich rodziny - rozwód i rozpoczęcie nowego życia przez ojca - i teraz pracują nad startem dla własnej przyszłości. Kiedy podczas co niedzielnego spaceru Ben wyrywa się przodem na plac zabaw, Rachel z trudem hamuje instynkt by go przy sobie zatrzymać i pozwala mu na odrobinę samodzielności. I jest to decyzja, którą przyjdzie jej długo żałować. Ben znika bowiem bez śladu. Podjęte przez policję próby poszukiwań nie przynoszą natychmiastowego rezultatu a zaalarmowane społeczeństwo zaczyna doszukiwać się winy w nieodpowiedzialnym zachowaniu Rachel.

Powierzchownie patrząc, "Dziewięć dni" to relacja w sprawie zaginięcia Bena i wgląd do śledztwa prowadzonego w owej sprawie. Gilly Macmillan prowadzi narrację z perspektywy dwóch bohaterów - Rachel i inspektora Jamesa Clemo a dodatkowo urozmaica jeszcze powieść różnorodnymi materiałami -  stenogramami z sesji terapeutycznej, artykułami prasowymi, wpisami internetowymi i związanymi z nimi komentarzami a także różnorodnymi statystykami i faktami w związku z zaginieciem dziecka. I chociaż już ten aspekt historii wystarczyłby w zupełności by zadowolić czytelnika , autorka oferuje nam znacznie więcej.

"Dziewięć dni" to także dokładne stadium psychologiczne głównych bohaterów - zarówno zrozpaczonej matki jak i inspektora zaangażowanego w śledztwo. I chyba właśnie to stanowi najmocniejszy atut pozycji. Gilly Macmillan doskonale radzi sobie z przedstawieniem sytuacji Rachel- jej paraliżującego strachu o zycie własnego dziecka; niedowierzania że znalazła się w określonym punkcie a ludzi dookoła dopatrują się w niej winy; a rownocześnie niegasnące nadziei mimo niesprzyjających okoliczności. Ale równie dobrze wchodzi w perspektywę Clemo ukazując początkowe podekscytowanie z powierzonego zadania; mimowolne zaangażowanie emocjonalne w sprawę i efekty jakie Bena odciska na życie jego i jego wspołpracowników.

Sugestywny język autorki - sprawiający wrażenie jakbyśmy wysłuchiwali owej historii bezpośrednio z ust Rachel i Clemo - a także umiejętnie rozplanowana akcja sprawiają, że całość, mini obszernych rozmiarów, czyta się niezwykle szybko. Gilly Macmillan umiejętnie dawkuje nam emocje i podrzuca kilka mylnych, rozpraszających uwagę tropów by na koniec zapewnić czytelnikom element zaskoczenia. I nawet jeśli nie jest to najmocniejszy punkt "Dziewięciu dni", stanowi miły akcent i uśmiech w kierunku tych czytelników dla których rozwiązanie zagadki jest najważniejszym punktem historii.

"Dziewięć dni" to trzymający w napięciu thriller, który zdecydowanie oddziaływuje na emocje czytelnika. Plastyczny i niezwykle sugestywny język; oryginalny sposób przedstawienia historii, wzbogacony o różnorakie materiały; bogate stadium psychologiczne bohaterów i z rozmachem rozplanowana fabuła sprawiają że niemal trudno było mi uwierzyć że mam do czynienia z pozycją debiutującej autorki. I aż ślinka leci na myśl o tym co autorka może zdobyć, kiedy zdobędzie odpowiednie doświadczenie. Jak pewnie się domyślacie, polecam wam "Dziewięć dni" z całego serducha a sama wyczekuje premiery kolejnej pozycji Gilly Macmillan.

P. S. Panna M. uznała za konieczne żebym zdradziła wam, że ostatnią ćwiartkę powieści przeczytałam za jednym zamachem tylko  i wyłącznie dzięki niej. Bo gdyby nie spóźniła się na nasze spotkanie musiałabym przerwać lekturę w najmniej odpowiednim momencie gdy emocje sięgały zenitu. Chyba mam jej za to podziękować.

"Dziewięć dni" Gilly Macmillan; wydawnictwo Świat Książki ; Warszawa 2016 ★★★★½

Są takie książki, na które napotykacie się przypadkowe, bez żadnych skonkretyzowanych oczekiwań i te, których oczekujecie jeszcze na długo przed faktyczna premierą. Problem z tymi drugimi polega na tym, że czasami stawia się im zbyt wysoko poprzeczkę, którą każda kolejna pozytywna opinia wynosi jeszcze o stopień w górę, aż w końcu staje się niemal niemożliwa do przeskoczenia. "Światło, którego nie widać" było właśnie taką oczekiwaną z niecierpliwością powieścią i kiedy w końcu znalazła się w moich rękach, byłam sparaliżowana ze strachu, że jednak mi się nie spodoba. I nawet teraz nie mogę wyjść z podziwu, że Anthony Doerr spełnił wszystkie moje oczekiwania.

Marie-Laure mieszka w Paryżu, wychowywana jedynie przez ojca - uzdolnionego twórcę sejfów i klucznika w muzeum. Kiedy w wieku sześciu lat traci wzrok, dziewczynka na nowo uczy się żyć. Odtąd poznaje otaczający ją świat głównie dzięki miniaturze okolicy stworzonej przez ojca i książkom przygodowym. Walter jest z kolei wrażliwym, wychowywanym w domu dziecka Niemcem, który obawia się, ze podzieli los swojego ojca - przysypanego w trakcie pracy w kopalni. Kiedy znajduje stary odbiornik radiowy, jego życie ulega zmianie. Walter staje się specjalistą od naprawy radioodbiorników a jego niezwykłe umiejętności i bystry umysł zapewniają mu miejsce w Wermachcie. Mijają jednak lata i rzeczywistość owej dwójki zostaje naznaczona przez wojnę. Wojnę, która zmusza ich do podejmowania niemożliwych wyborów.

Ciężko jest tak naprawdę opowiedzieć o "Świetle, którego nie widać" i uchwycić w słowa to co w tej historii najpiękniejsze i najbardziej wyjątkowe. Zwłaszcza, ze sama fabuła nie odbiega dalece osadzonych na tle wydarzeń z II wojny światowej. Ale bez wątpienia w prozie Anthony'ego Doerra jest coś wyjątkowego; coś co dojrzewa w czytelniku nawet po skończonej lekturze i coś co sprawia, że wszystkie te wyróżnienia, którymi ów tytuł został nagrodzony wydają się znajdować jak najbardziej na swoim miejscu.

"Światło, którego nie widać" to historia przedstawiona dwutorowo - z jednej strony poznajemy losy naszych bohaterów krok po kroku od roku 1934, kiedy byli jeszcze dziećmi; z drugiej co pewien czas autor wplata wydarzenia z okresu współczesnego postaciom a dokładniej dnia 7 sierpnia 1944 (i dni  kolejnych) jak się potem okazuje kluczowego dla życia owej dwójki. Mimo że to opowieść silnie osadzona w czasach II wojny światowej, Anthony Doerr nie skupia się raczej na ukazaniu walki; nie opisuje też historii miłosnej czego nie wiedzieć czemu się spodziewałam; ani nie opowiada dziejów pewnego szlachetnego, drogocennego kamienia - nawet jeśli stanowi on ważny element fabuły. "Światło, którego nie widać" to historia o tym, kim mogą się stać dzieci wrzucone w trybiki wojny.

Dzięki temu, że Anthony Doerr rozciąga w czasie fabułę, mamy okazję dokładniej przyjrzeć się zachodzącej w bohaterach przemianie. Ale chociaż to Marie-Laure jest postacią budzącą sympatię i szacunek czytelnika - czy to za determinację by się nie poddawać mimo swojej niepełnosprawności; czy przez miłość do literatury czy dzięki swojemu zaangażowaniu w walkę i rozpaczliwej woli przetrwania - to właśnie Walter stanowi najbardziej kompleksową osobowość owej historii. Anthony Doerr ukazuje Waltera niezwykle realistycznie, nie starając się go wyidealizować  czy choćby w pewien sposób tłumaczyć. Chociaż to też już było - przedstawienie wydarzeń wojennych z punktu widzenia Niemca, na dodatek aktywnego w walce - nie było to równie pełne emocji.

"Światło, którego nie widać" to pozycja o której dużo się teraz mówi, na dodatek w większości wypadków w samych superlatywach i być może niektórzy przez to wstrzymują się z lekturą. Ale niektóre historie powinny być czytane i omawiane, a powieść Anthony'ego Doerra właśnie do nich należy. To pięknie napisana opowieść, która uświadamia czytelnikowi ogrom wojennego cierpienia - smutek za utraconymi życiami, ale także za tym co mogłoby się wydarzyć gdyby nie II wojna światowa. Opowieść, którą być może nie wszyscy pokochają, ale którą w pewnym momencie życia po prostu powinno się poznać.