Gdyby nie rekomendacje zagranicznych booktuberów, prawdopodobnie nie zdecydowałabym się na lekturę „Jedynej miłości razy dwa”. I jakkolwiek głupio to zabrzmi, byłoby to spowodowane zupełnie nietrafioną oprawą. To prawda, że nie należy oceniać książki po okładce, ale równocześnie jest to niejako wizytówka historii - pierwsza rzecz jaka rzuca nam się w oczy w księgarni czy bibliotece. I nierzadko to ona decyduje o tym czy ściągniemy daną pozycję z półki, aby zapoznać się z opisem. Czy widząc parę łabędzi, wklejoną na niebieskie tło, zdecydowalibyście się na lekturę? No właśnie. a ominęłaby Was wzruszająca i łamiąca serducho opowieść o wielkiej miłości i o tym, że czasami przytrafia się ona dwukrotnie. 

Emma kochała Jessego i myślała, że u jego boku spędzi całe swoje życie. Mieli podobne marzenia, wzywał ich wielki świat i stanowili niepokonaną drużynę. A potem Jessie zginął - w pierwszą rocznicę ich ślubu, kiedy helikopter mężczyzny rozbił się nad oceanem. Emma spędziła trzy długie lata próbując przywyknąć do życia bez Jessego i poszukując nowej drogi ku szczęściu. A potem znowu się zakochała. Emma i Sam planują ślub i wspólne przyszłe życie. I jest to jak druga szansa od losu na szczęście. Jeden telefon burzy jednak cały świat Emmy - Jesse żyje i spędził ostatnie kilka lat, próbując dotrzeć do domu i swojej żony.

Kiedy otwierałam powieść Taylor Jenkins Reid, czułam się wewnętrznie rozdarta - z jednej strony doskonale dostrzegałam pułapki całej historii: zarys fabuły rodem z telenoweli czy ryzyko zbytniego sentymentalizmu i ckliwości; z drugiej powtarzałam, że to niemożliwe by tylu czytelników się myliło. Nie spodziewałam się jednak, że „Jedyna miłość razy dwa” wzbudzi we mnie tyle emocji. Jest w piórze Taylor Jenkins Reid coś niesamowicie lekkiego i coś co sprawia, że czytelnik od pierwszej strony angażuje się emocjonalnie w opowiadaną historię.

Widzicie, autorka zdecydowanie potrafi pisać o emocjach - miłości, stracie, poczuciu zagubienia. Taylor Jenkins Reid nie popada w banał, a jedynie porusza jakąś czułą strunę w czytelniku; pewien fragment dotyczący żałoby i „powrotu do normalnego życia” - poszukiwaniu nowych celów i radzeniu sobie z wyrzutami sumienia, że znowu jest się szczęśliwym - ma szczególnie silny i emocjonalny wydźwięk. Co zaskakujące, autorce udaje się osiągnąć to wszystko pomimo pewnych uproszczeń fabularnych - tego, że losy Emmy i Jessego przedstawione zostają w nieco fragmentaryczny sposób.

Przez długi czas powstrzymywałam samą siebie przed lekturą trylogii „Córka dymu i kości” autorstwa Laini Taylor i robiłam to głównie przez wzgląd na polskiego wydawcę serii. Początkowo tłumaczyłam to przykrą tendencją wydawnictwa Amber do niekończenia rozpoczętych cykli. Potem, irytacją w związku z wydaniem finałowego tomu w dwóch częściach. A na końcu tym, że chyba straciłam zainteresowanie fantastyką młodzieżową. Po tym jak przeczytałam „Marzyciela” wiedziałam jednak, że nie chcę pozbawić się przyjemności poznania debiutanckiej historii Laini Taylor. I całe szczęście, że zrobiłam to zanim zaczęłam wymyślać kolejne argumenty przeciw.

Karou jest artystką. Opowiada niesamowite historie za pomocą ołówka i kartki, i powołuje do życia stworzenia będące hybrydami ludzi i zwierząt. Tylko Karou, młoda, pełna życia dziewczyna o niebieskich włosach i dziwnych tatuażach na dłoniach, wie o tym, że niesamowite stworzenia nie są jedynie wytworem jej wyobraźni. I że stanowią oni część jej drugiego życia, z dala od ulic Pragi. Życie Karou nigdy nie było łatwe, ale teraz, kiedy w drugim świecie pojawia się nieznane niebezpieczeństwo pod postacią wypalonych śladów dłoni na drzwiach, wszystko się jeszcze komplikuje. 

Laini Taylor ma niepowtarzalny talent do tego by za pomocą słów przenosić czytelnika do zupełnie odmiennych światów. To prawda, że akcja powieści częściowo osadzona jest na ulicach Pragi - swoją drogą, wyjątkowo trafnie dobrane, jeśli chodzi o klimat miasta - ale tworzy od podstaw także zupełnie odmienną rzeczywistość - tajemniczą , magiczną, przypominającą momentami senny omam, albo jego koszmarny odpowiednik. Nie chcę zdradzać Wam za dużo, bo i sama autorka stopniuje udzielanie informacji czytelnikowi (niemal do samego końca utrzymując pewne jego elementy w sekrecie), ale zarówno jego obraz, jak i konflikty z nim związane stanowią jedne z najmocniejszych atutów całej historii.

„Córka dymu i kości” posiada pewne cechy charakterystyczne dla pierwszego tomu. Nie użyłabym sformułowania, że mało się w nim dzieje, ale znaczna część powieści rzeczywiście przypada na przedstawienie świata i bohaterów i nakreślenie wątków dla drugiej części. Nie jest to jednak coś co mi przeszkadza, zwłaszcza że dzięki temu sylwetki postaci i relacje jakie ich łączą, znajdują się na naprawdę wysokim poziomie. Laini Taylor dużą wagę przykłada do emocji towarzyszących bohaterom - samotności wynikającej z poczucia niezrozumienia i wyobcowania; miłości, nie tylko tej romantycznej i gotowej do największych poświęceń.

Nie będę Was okłamywać, wątek romantyczny stanowi jeden z głównych punktów fabuły, a na tle całej powieści wypada najbardziej stereotypowo (choćby przez to, że mamy do czynienia z jakimś pierwiastkiem motywu insta love). Jednak A) Laini Taylor czerpie z tych schematów, do których mam pewną słabość - motyw hate-to-love i „zakazanych kochanków” i B) koniec końców jego obraz różni się jednak od początkowego. Ponad to, Laini Taylor udało się tak zaangażować mnie w losy bohaterów i oczarować swoim stylem (przebijającym się przez literówki), że pozostałam ślepa na mankamenty.

Dawno nie czytałam powieści Young Adult, która oczarowała mnie do tego stopnia. „Córka dymu i kości” to doskonałe połączenie pełnowymiarowych bohaterów, niezwykłego świata przedstawionego, atmosfery i zamkniętych w słowa emocji. To nie jest klasyczna młodzieżówka, ale właśnie to jest w niej najpiękniejszego. Ja ze swojej strony namawiam Was do lektury i trochę łudzę się, że ktoś zdecyduje się na jakieś wznowienie, żeby historia trafiła do szerszego grona. 

„Córka dymu i kości” Laini Taylor; tłum. Julia Wolin; wydawnictwo Amber; Warszawa 2015 ★★★★★

Kilka lat temu, bodajże w 2014 roku, miałam przyjemność zapoznać się z inną pozycją autorstwa Khaleda Hosseiniego czyli "Tysiącem wspaniałych słońc". Pamiętam moją burzliwą przygodę z tym tytułem, bo początkowo absolutnie nie mogłam wczuć się w ową historię a potem pokochałam ją całym serduchem. Pamiętam też, że po skończonej lekturze obiecałam sobie, że sięgnę po inne powieści jakie wyszły spod pióra autora. I tak to sobie obiecywałam przez te dwa lata. I powinnam się za siebie wstydzić bo Khaled Hosseini swoją debiutancką powieścią absolutnie mnie w sobie rozkochał.

Amir i Hassan wychowali się praktycznie w jednym domu a fakt, że zostało wykarmieni przez jedną mamkę czyni z nich niemal braci. Ich światy bardzo się jednak od siebie różnią. Hassan jest synem służącego, niepotrafiącym czytać chłopcem, który cieszy się z małych rzeczy i gotowy jest na wszystko dla swojego przyjaciela. Amir wychowany został przez poważanego przez społeczeństwo ojca, który jednak nie potrafi okazać chłopcu bliskości i wydaje się wręcz rozczarowany jego delikatnością i zainteresowaniem słowem pisanym. By zdobyć ojcowską miłość, Amir postępuje wbrew swojemu sumieniu. Z pozoru idealny dzień, ostatecznie kończy okres dzieciństwa obu chłopców i długo prześladuje jeszcze Amira. Po latach wciąż boryka się z wyrzutami sumienia, otrzymuje jednak od losu drugą szansę na to by tym razem postąpić właściwie. 

"Chłopiec z latawcem" to taka powieść, która w niezwykły sposób gra na emocjach czytelnika, traktując o rzeczach niezwykle ważnych. Khaled Hosseini przedstawia nam historię chłopca rozpaczliwie łaknącego ojcowskiego uczucia; nastolatka nie potrafiącego przyjąć niezwykłego daru oddania w obliczu własnej zdrady; młodego człowieka starającego się zbudować na nowo własne życie; i wreszcie mężczyzny, który podejmuje próbę odpokutowania własnych błędów z dzieciństwa. I naprawdę nie potrafię wyobrazić sobie człowieka, który zagłębiwszy się w ową lekturę, potrafiłby przejąć obok niej obojętnie a potem tak po prostu mógł wyrzucić ją z głowy. 

Hosseini ujmuje w stosunkowo proste słowa, niezwykle ważne, życiowe lekcje, ale nie tylko one stoją za sukcesem "Chłopca z latawcem". Po raz kolejny autor ujął mnie nie tylko pomysłem na fabułę i sposobem jej przedstawienia, ale także kreacją postaci. Bohaterowie Hosseiniego w niezwykle ciekawy sposób rozwijają się na przestrzeni całej historii. Od samego początku ujmują swoją wielowymiarowością i tym jak dalece odbiegają od wyidealizowanego wizerunku, który wzbudzi szacunek czytelnika, ale to jak daleką przechodzą następnie drogę absolutnie oczarowuje. Co ciekawe, Khaled Hosseini kilkakrotnie wplata do powieści fabularne twisty, których absolutnie nie oczekiwałam w podobnej lekturze. 

Po raz kolejny Khaled Hosseini bardzo mocno osadza swoją historię w realiach afgańskich przemian społecznych. Początkowe rozdziały przybliżają nam tamtejszą kulturę i mentalność ludzką a potem przypatrujemy się także historycznym wydarzeniom i trudnościom - choć przy ich ogromie podobne stwierdzenie wydaje się wręcz niedomówieniem - z jakimi mierzyli się mieszkańcy Kabulu. Khaled Hosseini przedstawia niektóre brutalne sceny ze szczegółami a niektóre niedopowiedziane kwestie jeszcze bardziej rażą ogromem bestialstwa i cierpienia. I chociaż być może o niektórych z tych faktów czyta się niewygodnie, nie wolno nam zapominać o tego typu przeżyciach. 

Są takie historie, które na pewnym etapie życia powinien przeczytać każdy z nas i myślę, że "Chłopiec z latawcem" do nich należy. To wzruszająca opowieść o przyjaźni, zdradzie i życiu w poczuciu winy, a także o próbie odpokutowania dokonanych krzywd. Khaled Hosseini ma niewątpliwy talent do snucia historii, kreowania dynamicznych postaci i przekazywania życiowych prawd. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji czytać jego debiutanckiej powieści, koniecznie nadróbcie zaległości. Sama nie mogę się doczekać lektury jego trzeciej i dotychczas niestety ostatniej pozycji. A jednocześnie cholernie się tego boję. 

"Chłopiec z latawcem" Khaled Hosseini; wydawnictwo Amber; Warszawa 2008  ★★★★★

Staram się nie uprzedzać do danej pozycji bez powodu, przed lekturą, ale jako że jestem tylko zwykłym człowiekiem istnieje kilka takich czynników, które zniechęcają mnie do danego tytułu. Najbardziej wstydzę się jednak chyba tego, że czasami wystarczy mi jedynie rzut oka na wydawnictwo by znacznie pohamować mój entuzjazm do czytania jakiejś pozycji. Doświadczenie z wydawnictwem Amber podpowiadało mi na przykład, że mogę nie doczekać się w niedalekiej przyszłości kolejnych tomów serii. W celu uniknięcia poczucia frustracji w dużej mierze zrezygnowałam z zapoznawaniem się z pozycjami przez nich wydawanymi - no chyba że były one jednotomowe - a co za tym idzie także z "Idealną chemią". Ale koniec końców i tak dałam się skusić. 

Brittainy i Alex pochodzą z pozoru z dwóch całkowicie rożnych światów. Ona - kapitan drużyny cheerleaderek, dziewczyna szkolnego przystojniaka i wzorowa uczennica - dąży w życiu do perfekcji by w ten sposób zatuszować problemu w domu i sprostać oczekiwaniom matki. On - Meksykanin i członek miejscowego gangu - dla bezpieczeństwa bliskich rezygnuje z marzeń o wyrwaniu się za granice miasta, dalszej nauce i rozpoczęciu nowego życia. Traf chce, że podczas ostatniego roku nauki, zostają przydzieleni jako partnerzy w trakcie zajęć z chemii. Nie tylko muszą znosić swoje towarzystwo w murach szkoły, ale też przygotować projekt zaliczeniowy. Chociaż początkowo nic na to nie wskazuje, okazuje się że Brittainy i Alex mają ze sobą mnóstwo wspólnego. 

Spójrzmy prawdzie w oczy - "Idealna chemia" nie należy do najbardziej oryginalnych czy też zaskakujących powieści. Motyw zakazanego uczucia między szkolną gwiazdką a "złym chłopcem" pojawił się już wielokrotnie w literaturze Young Adult czy też New Adult, a nawet jeśli jakimś cudem się z nim nie zetknęliście - i tak możecie stosunkowo łatwo domyślić się jaki kierunek obierze owa historia. Tylko że w trakcie lektury jakoś nieszczególnie mi to przeszkadzało. Powieść Simone Elkeles czyta się szybko i przyjemnie pomimo schematyczności w sylwetkach głównych bohaterów czy samej fabule. 

Simone Elkeles potrafi stworzyć na kartach powieści chemię między postaciami. Napięcie między Brittainy a Alexem było niemal namacalne od samego początku a potem tylko rośnie. Nie ukrywa też że podoba mi się wprowadzenie do powieści pewnej różnorodności. Owszem, jak juz wspomniałam w literaturze często dotykamy motywu tzw. "bad boyów", ale ich rolę rzadko przyjmują seksowni Meksykanie. Poza tym, Simone Elkeles nie tylko wspomina o narodowości głównego bohatera, ale też czyni z niej ważny fragment jego osobowości i rownocześnie nadaje historii odrobinę egzotycznego klimatu - choćby poprzez wtrącenia językowe. 

Osobiście jednak dopatruje się sukcesu Simone Elkeles w tym, że jej powieść jest nie tylko historią o Brittainy i Alexie ani też wyłącznie wątkiem miłosnym. Owszem, "Idealna chemia" skupia się głownie wokół owej pary, ale w tle przedstawia nam też innych ważnych bohaterów, niejednokrotnie wyłamujących się poza schematy - choćby mojego ulubieńca Paco. A ponad to dotyka tematu bliskiego każdemu nastolatkowi - przekazuje czytelnikom, że wszyscy możemy decydować o własnej przyszłości i przynajmniej postarać się w niej zmienić cos na lepsze; i że nie warto wstydzić się swojego prawdziwego oblicza. 

"Idealna chemi" to historia o miłości, walce o własną przyszłość i zaakceptowaniu samego siebie. Simone Elkeles nie unika schematyczności i choćby z tego powodu nie jest to lektura dla każdego, ale w pewnych kwestiach czuć tu powiew świeżości. Cieszy mnie też to że historia Brittainy i Alexa została zamknięta w jednym tomie a kolejne części opowiadają już o innych bohaterach - przynajmniej uniknę frustracji gdy Amber nie wyda trzeciego tomu. Jeśli jesteście wielbicielami młodzieżowych historii o miłości i motywu bad boyów, myślę że lektura "Idealnej chemii" przypadnie wam do gustu. Simone Elkeles posiada bowiem w swoim piórze cos co ujmuje czytelnika. 

"Idealna chemia" Simone Elkeles; wydawnictwo Amber; Warszawa 2013 ★★★★ 

"Niebo jest wszędzie" to taka typowa historia o dorastaniu - pierwszej miłości, odkrywaniu własnej cielesności i próbie zrozumienia samego siebie - wzbogacona jednak o motyw żałoby. I pod tym względem to piękna opowieść. Jandy Nelson pokazuje, ze nie tylko jest dobrą pisarką, ale i wrażliwym człowiekiem. Udaje jej się oddać ból i tęsknotę za bliska osobę, ale także niesamowite poczucie osamotnienia, nawet w otoczeniu rodziny i przyjaciół. Rozumiem skąd wziął się pomysł na ukazanie relacji Lennie&Toby, ale mnie to nie przekonuje - Jandy Nelson udało się oddać cielesne przyciąganie, ale nie bliskość i zrozumienie w obliczu tragedii, i niestety raziło mnie to w oczy.

Doceniam również formę w jakiej Jandy Nelson przedstawia historię Lennie. Mimo że zamieszczone niemal przed każdym kolejnym rozdziałem (lub tuż po nim) fragmenty poezji czy też szczępki dialogów, nie wnoszą aż tak wiele do samej opowieści, stanowią miły dodatkowy smaczek.Zwłaszcza, że ów dodatki nie są zwykłymi fragmentami - fotografie starają się (z lepszym lub gorszym efektem) ukazać je w takiej formie jak wskazuje na to Jandy Nelson w przypisie - na kubku po kawie, kartce wciśniętej gdzieś pod kamień itp. A biorąc to wszystko pod uwagę, sama jestem zdziwiona, że nie pokochałam debiutu Jandy Nelson tak jak niektórzy z Was - tylko widzicie, po prostu coś nie zaskoczyło. 

"Niebo jest wszędzie" Jandy Nelson; wydawnictwo Amber: Warszawa 2011 ★★★★

FACEBOOK | TWITTER | INSTAGRAM | ASK

TYTUŁ: W obronie syna
TYTUŁ ORYGINAŁU: Defending Jacob
AUTOR: William Landay

WYDAWNICTWO: Amber
MIEJSCE I DATA WYDANIA: Warszawa 2012

Miłość, w którymkolwiek z jej aspektów, choć daje dużo w zamian, czyni człowieka uboższym. Uboższym o zdolność do zimnego, trzeźwego a przede wszystkim obiektywnego ocenienia osoby, którą kocha. Zaślepiony przez miłość i spoglądający na świat przez jej pryzmat, posiada skłonność do nadmiernej idealizacji a niekiedy nawet życia w zakłamaniu.Trudno bowiem przyjąć do wiadomości, że ktoś kogo darzymy uczuciem  zdolny jest do czynienia zła. Zwłaszcza jeżeli owe zło oznacza morderstwo a ktoś kogo kochamy to nasze dziecko - wciąż niewinne i bezbronne wobec otaczającego je świata...

Andy Barber, zastępca prokuratora okręgowego w Massachusetts, jest szanowany przez społeczeństwo, niezastąpiony na sali rozpraw i szczęśliwy w życiu rodzinnym z żoną i synem. Do czasu. Spokojne miasteczko wstrząsa wiadomość o szokującej zbrodni - został zamordowany jeden ze szkolnych kolegów Jacoba. Andy wraz z lokalną policją musi odnaleźć mordercę i jak najszybciej postawić przed sądem.  Wszelkie dowody wskazują jednak, że zabójcą jest nie kto inny jak czternastoletni syn Andy'ego.

Mężczyzna nie chce i nie może uwierzyć w winę Jacoba, zwłaszcza, że ten nie przyznaje się do dokonanej zbrodni. Rodzicielski instynkt Andy'ego krzyczy żeby chronił swoje jedyne dziecko, na jaw wychodzą jednak tragiczne fakty. Teraz, po drugiej stronie sali sądowej jako przesłuchiwany, Andy niczego nie może być już pewien. W posadach zaczyna chwiać się jego małżeństwo i pozycja społeczną. Andy musi dokonać wyboru - pomiędzy przeszłością o której chciał zapomnieć a przyszłością której nie może już sobie wyobrazić.

  

Motyw zbrodni popełnionej przez ukochane dziecko i rozpaczliwa próba jego uniewinnienia podjęta  przez  jednego z rodziców jest już nam, Molom książkowym, powszechnie znany.  W swoich powieściach wykorzystywały go już; Jodi Picoult, Diane Chamberlain czy też, nieco mniej znana szerszej publice, Antoinette van Heugten. Czy Williamowi Landay'owi udało się dorównać tak wysoko postawionej poprzeczce? Możecie spokojnie wypuścić wstrzymywany oddech i zabrać się za lekturę, bo odpowiedź brzmi tak.

Nie tak dawno ktoś przedstawił mi zaskakującą prawdę; każdy, nawet największy zbrodniarz, ma kogoś kto go kocha, albo przynajmniej kochał w przeszłości. Jacob również. William Landay nie pozostawia nam wyboru, specyficzna budowa utworu jak i nota wydawcy (że nie wspomnę już o tytule) sprawiają, że od początku lektury, spoglądamy na chłopca podejrzliwym okiem, doszukując się w nim cech typowych dla portretu psychologicznego zbójcy. Nie zmienia to jednak faktu, że mimo owej powłoki, Jacob w naszych oczach nierzadko przypomina zwykłego, choć nieco zagubionego chłopca. Zwłaszcza, że narracja pierwszoosobowa poprowadzona z punktu widzenia Andy'ego ukazuje nam Jacoba jedynie w kontekście życia rodzinnego - ukochanego, jedynego syna dwojga szczęśliwych ludzi. 

William Landay z premedytacją rozplanował fabułę w ten sposób byśmy mogli przyjać podobne spojrzenie co Andy. Bo, Moi Drodzy, początkowo nic nie wskazuje na winę Jacoba. Są słowa, owszem, ale słowa w podobnych  sytuacjach nie zawsze stanowią dostateczną gwarancje.  My nie wierzymy w niewinność Jacoba, myśl o jego zbrodni uważamy po prostu za absurdalną. Dopiero później, kiedy wraz z Andym znajdujemy koleje elementy układanki, zaczynamy watpić w słuszność przyjętej postawy.

Zarówno ten aspekt historii jak i fakt, że całość powieści ma momentami achronologiczny porządek, nadaje ogółowi niezwykle emocjonalny charakter. Zagłębiając się w kolejne słowa nie da się ot tak po prostu przejść obok nich obojętnie. William Landay tworzy historię, która wzrusza, przeraża i mobilizuje do chwili refleksji, ale z pewnością nie pozwala na bierność i obojętność.

Trudno mi powiedzieć czy ta historia jest lepsza czy gorsza od tej pióra Antoinette van Heugten. Z pewnością jest jednak nieco inna. Landay ukazuje bowiem zbrodnie jako motor nieuniknionych zmian, które odbijają się nie tylko na prywatnym życiu bohaterów. Te zachodzą zarówno na poziomie relacji międzyludzkich jak i sytuacji zawodowej;  rozprzestrzeniając sie szybko i niepostrzeżenie niczym wirus.

Czy polecam? Jak najbardziej, zwłaszcza jeśli poszukujecie powieści, która na długo pozostałaby Wam w pamięci. William Landay stworzył bowiem historię o walorach nie tylko literackich, ale i moralnych. Historię, która z pewnością nie jednego z Was wzruszy, przerazi, a która większości brutalnie otworzy oczy na świat -   czarna kartka nigdy nie stanie się zupełnie biała.

Ocena: 7/10

 Za lekturę dziękuje wydawnictwu Amber

 

TYTUŁ: Pocałunek o północy
TYTUŁ ORYGINAŁU: Kiss of Midnight
AUTOR: Lara Adrian

WYDAWNICTWO: Amber

Lara Adrian to amerykańska autorka horrorów. Jako dziecko często zasypiała skryta pod kołdrą, obawiając się, że zostanie przemieniona w wampira. Dopiero pod wpływem twórczości  Bram Stokera i Anne Rice zaczęła się zastanawiać czy jej strach nie jest spowodowany pociągiem do tych nocnych stworzeń. To właśnie te senne marzenia stały się źródłem jej natchnienia i inspiracją do stworzenia serii Rasy Środka Nocy. Na obecną chwilę w Polsce  ukazało się sześć części  cyklu. "Pocałunek o północy" jest początkiem wielotomowej serii o życiu współczesnych wampirów.

Gabrielle przejawia wyjątkowe "szczęście" do kontaktu z wampirami. Już jako niemowlę stała się mimowolnym świadkiem przejawu ich mrocznej natury. Wówczas straciła matkę i jedyną szansę na szczęśliwe dzieciństwo. Dwadzieścia siedem lat później, nocne stworzenia ponownie wkraczają w życie dziewczyny, wywracając jej świat do góry nogami. Gabrielle zostaje  świadkiem krwawej rzezi Szkarłatnych na jednym z uczestników dyskoteki. Przypadkowo wykonane zdjęcia zwracają na nią uwagę mrocznego świata wampirów, wplątując ją tym samym w wojnę, której początek ma miejsce tysiące lat temu.

Lucan Thorne należy do wampirów Pierwszego Pokolenia - co czyni go najsilniejszym i abstrakcyjnie najsłabszym wśród współbraci. Mając w pamięci bolesne wspomnienia z przeszłości, Lucan poprzysiągł bronić niezdających sobie sprawę z zagrożenia śmiertelników. Kiedy jednak Szkarłatni obierają za cel Gabrielle, to nie złożona przed wiekami przysięga, ale inne, nieznane mu dotąd uczucie,  motywuje go do udzielenia schronienia pięknej śmiertelniczce. Lucan wie jednak, że nie może pozwolić sobie na to by oddać serce Gabrielle. Pragnienie krwi z każdą chwilą jest coraz większe i trudniejsze do powstrzymania, a od zboczenia na złą drogę dzieli go jedynie niewielki krok...

Muszę przyznać, że znudziły mnie opowieści o wampirach, przedstawiające historię zakazanej miłości między zwykłymi śmiertelnikami, a stworzeniami, które nie występują w prawdziwym życiu. Idealne wampiry, które wbrew silnemu pragnieniu potrafią je powstrzymać w imię rodzącego się uczucia. Upadłe anioły, które spadły na ziemię na skutek popełnionego przed wiekami błędu, ale które teraz pragną znaleźć zadośćuczynienie całkowicie zatracając  w miłości. Czy nawet wilkołaki walczące ze swoją prawdziwą naturą, choć z tymi postaciami miałam jednak najrzadziej do czynienia. Powieści tego rodzaju stały się schematyczne. Brak im świeżości i elementu zaskoczenia, który towarzyszył mi przedtem podczas lektury. Postanowiłam jednak dać twórczości pani Adrian szansę. Choćby po to by na własnej skórze sprawdzić jakie wywrze na mnie  wrażenie.

Wampirza wojna sprzed tysięcy lat, tajemnicze bractwo, które strzeże nie tylko własną rasę, ale i nieświadomych czającego się wkoło zagrożenia śmiertelników czy choćby podział na dobrych i tych złych. Czy tylko ja mam wrażenie, że wszystko to już było?  Gdyby połączyć Bractwo Czarnego Sztyletu autorstwa J.R. Ward i Miłość na kołku  Kerrelyn Sparks powstałaby właśnie Rasa Środka Nocy. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że gdybym to "Pocałunek o północy" miała okazję czytać wcześniej, moje spojrzenie na lekturę obróciłoby się o sto osiemdziesiąt stopni. Wiem o tym i skłamałabym mówiąc, że nie doceniłabym wówczas oryginalności autorki. O! Pewnie bym się nią zachwycała. Faktem pozostaje jednak, że to właśnie pozycja pani Adrian stała się tą, którą poznałam na samym końcu, a tym samym już na wstępie jej ocena momentalnie spada.

Oczywiście zostając obiektywnym czytelnikiem muszę docenić kunszt pani Adrian w odniesieniu o kreację bohaterów. Tak, jest to niewątpliwie wielki plus w twórczości autorki. Postacie są barwne i oryginalne, a ich zachowanie nieprzewidywalne i impulsywne.  Jedni wzbudzili moją sympatię, inni swoją osobą sprawiali, że miałam ochotę odrzucić książkę na bok. Ale przynajmniej wzbudzali emocje! Nie przypominam sobie bohatera obok którego przeszłabym obojętnie i już choćby za ten fakt należą się oklaski dla autorki.  Niewątpliwie na uwagę zasługuje również kreacja głównej bohaterki. Gabrielle nie jest naiwną, bezbronną kobietą. Lara Adrian nie popada jednak również w drugą skrajność. Choć pewnie niektórych to zmartwi, Gabrielle nie jest osobą, która z zimną krwią potrafiłaby zabić by ocalić życie - swoje lub drugiego człowieka. W swojej niezależności, wciąż pozostaje kobieca. 

Niestety Lara Adrian przekroczyła inną cienką linię. Rozumiem, że sceny erotyczne w książkach paranormalnych przeznaczonych dla nieco starszych czytelników powinny się pojawić, ale jednak przydałoby się zachować w tym pewien umiar. Gdyby wyciąć wszystkie "łóżkowe momenty", "Pocałunek o Północy" straciłby połowę swojej zawartości. Jeżeli jakimś sposobem Lara Adrian straciłaby swą popularność wśród wielbicieli wampirów, zawsze może rozpocząć karierę w pisaniu erotyków.   

Ogólnie rzecz biorąc nie czuję się zawiedziona "Pocałunkiem o północy". Po prostu w pozytywnym odbiorze książki przeszkodziła mi znajomość innych tytułów.  Fabuła była ciekawa i przemyślana, pojawiły się pewne zaskakujące zwroty akcji, które - nie ma co ukrywać - bardzo sobie cenię. Książkę czyta się miło, lekko i przyjemnie, ale jest to swojego rodzaju umilacz na jeden wieczór. Do "Pocałunku o północy" już nie wrócę, ale za to w wolnej chwili z chęcią sięgnę po inne pozycje autorki. Tymczasem poleciłabym książkę tym, którzy wciąż nie mieli okazję zapoznać się z twórczością wymienionych przeze mnie wyżej autorek. To właśnie ich, pozycja Lary Adrian powinna zadowolić najbardziej.

6/10 

TYTUŁ: Ja cię kocham, a ty śpisz wampirze 
TYTUŁ ORYGINAŁU: All I want for Christmas is a Vamipre
AUTOR: Kerrelyn Sparks

WYDAWNICTWO:  Amber

Kerrelyn Sparks to zagraniczna autorka książek z gatunku paranormal romance. Zadebiutowała w 2005 roku powieścią "Jak poślubić wampira milionera" i odniosła zaskakujący sukces. Wszystkie kolejne tytuły szybko lądowały na liście z bestsellerami USA Today. Na dzień dzisiejszy wydawnictwo Amber wydało siedem powieści autorki. "Ja cię kocham a ty śpisz wampirze" jest piątą częścią poczytnego cyklu "Miłość na kołku".

Toni jest zdeterminowana. Po tym jak grupa wampirów zaatakowała jej najbliższą przyjaciółką, przyczyniając się tym samym do zamknięcia jej w szpitalu dla obłąkanych, dziewczyna zamierza znaleźć dowód na ich istnienie. Nie jest to jednak tak proste jak mogłoby się wydawać. Toni sama zostaje brutalnie zaatakowana i cudem uchodzi z życiem, tylko i wyłącznie dzięki interwencji wampirów. Niespodziewana propozycja jednego z nich, daje jej jednak szanse na osiągnięcie wyznaczonego celu. Toni rozpoczyna pracę jako dzienny ochroniarz wampirów, zyskując tym samym dostęp do dowodów, które będzie mogła użyć by pomóc przyjaciółce. Cała sytuacja ulega jednak komplikacji, kiedy w życiu dziewczyny pojawia się Ian.

Ian jest prawie pięćsetletnim wampirem, który podczas całej swojej egzystencji  nie czuł się dobrze we własnym ciele. Uwięziony pod postacią piętnastolatka nie mógł liczyć na szacunek swoich towarzyszy. Traktowany jak dziecko, niedostrzegany przez kobiety Ian na skutek specjalnego specyfiku zaczyna jednak nowe życie. Teraz, kiedy wreszcie wygląda jak mężczyzna, zamierza odnaleźć prawdziwą miłość i spędzić z nią resztę wieczności. Tyle, że wbrew logice jego martwe serce zaczyna mocniej bić na widok zwykłej śmiertelniczki. Śmiertelniczki, która na domiar złego skrywa jakiś sekret. 

Rodzące się powoli uczucie nie ma szans na przetrwanie. Ich światy są tak różne jak to tylko możliwe, dodatkową przeszkodę stanowi również fakt, że Toni jest strażniczką Iana. Serce, nawet to martwe, pozostaje jednak głuche na wszelkie przeciwności  Czy miłość budowana na fałszywych intencjach ma szanse przetrwać? Czy dwa tak różne światy mogą się ze sobą połączyć? I czy Malkontenci mogą zburzyć ich szczęście?

Lektura książki "Ja Cię kocham, a ty śpisz wampirze" nie była moim pierwszym spotkaniem z twórczością pani Sparks. Wcześniej miałam już okazję poznać bohaterów jednej z najpopularniejszej  serii o wampirach, wiedziałam więc czego powinnam się spodziewać. Nie zmienia to jednak faktu, że sięgając po książkę nękały mnie pewne obawy. Przede wszystkim bałam się pewnej schematyczności. "Zakazane noce z wampirzycą" przypadły mi do gustu głównie dzięki nowemu spojrzeniu na postacie wampirów. Przy kolejnym spotkaniu z twórczością pani Sparks "śmiertelny sen", podatność na zranienia czy syntetyczna krew nie były już dla mnie nowością. 

Muszę przyznać, że bohaterowie "Ja cię kocham a ty śpisz wampirze" zdecydowanie bardziej przypadli mi do gustu. Ich wygląd i zachowanie wydały mi się bardziej prawdziwe. Nie bez znaczenia był również fakt wprowadzenia do powieści wątku zakazanego uczucia. Jako wielbicielka takich par jak Romeo i Julia czy Tristan i Izolda, zdecydowanie odnajduję przyjemność w czytaniu o miłości, który rodzi się wbrew przeciwnością losu. 

Choć pozostaje przy zdaniu, że nieznajomość poprzednich tomów nie przeszkadza w lekturze, muszę przyznać, że w odwrotnej sytuacji ta teoria się nie sprawdza. Fakt, że pewne szczegóły były mi już znane, odebrał mi możliwość efektu zaskoczenia. Od pierwszego zdania znałam  sekret skrywany przez Carlosa, z grubsza wiedziałam również jakie będzie zakończenie powieści. Wszystko to w pewnym stopniu odebrało mi przyjemność czytania. 

Pani Sparks konsekwentnie umieszcza  w swoich powieściach wątek walki złych i dobrych wampirów, który choć pozornie wydaje się być jedynie tłem lektury, tak naprawdę odgrywa kluczową rolę. To właśnie on jest nicią łączącą kolejne części serii i wyróżnia książkę pani Sparks spośród innych. "Ja cię kocham, a ty śpisz" to historia niepozbawiona humoru i  ociekająca seksem. Opowieść o miłości, ale i wielkiej, męskiej przyjaźni.

Muszę przyznać, że polskie wydanie powieści zdecydowanie nie przypadło mi do gustu. O ile jeszcze z daleka nie rzuca się to tak bardzo w oczy, z bliższej odległości pozostawia już wiele do życzenia. Kobieta na okładce jest zdecydowanie za stara i pozbawiona naturalnej, delikatnej urody głównej bohaterki. Równie niezrozumiałe jest dla mnie zresztą polskie przetłumaczenie tytułu, które od razu przysuwa mi na myśl film z Sandrą Bullock w roli głównej. Oryginalny  "All I want for Christmas is a Vamipre" bardziej pasuje do treści książki.

Mimo licznych wad, czuję się usatysfakcjonowana lekturą. Zagłębiając się w historię napisaną przez panią Sparka, spędziłam miłe popołudnie i choć na chwilę oderwałam się od codziennych problemów.  "Ja cię kocham, a ty śpisz wampirze" poleciłabym wszystkim, którzy wciąż nie czuję się znudzeni gatunkiem paranormal romance. Jest to lekka, niezobowiązująca książka, która zdecydowanie jest jednak przeznaczona dla starszych czytelników.

7,5/10

TYTUŁ: Chłopak z sąsiedztwa  
TYTUŁ ORYGINAŁU: The boy next door
AUTOR: Meg Cabot

WYDAWNICTWO: Amber

Meg Cabot , a właściwie Meggin Patricia Cabot, znana również pod pseudonimami Jenny Carroll lub Patricia Cabot, to znana amerykańska autorka komedii romantycznych dla młodzieży i dorosłych. Obecnie mieszka w Key West na Florydzie, gdzie przeniosła się z Nowego Jorku tuż po zamachu na World Trade Center. Meg Cabot napisała ponad 40 książek, z których zdecydowanie największą sławą cieszy się cykl "Pamiętnik księżniczki", jest również współtwórczynią scenariuszy adaptacji jednej ze swoich powieści oraz  "Księżniczki na lodzie". Obecnie pracuje głównie nad kontynuacją "Porzuconych".

Mel Fuller  jest ambitną, pełną życia kobietą przed trzydziestką. W przeciwieństwie do większości swoich znajomych, wyjechała z rodzinnego miasteczka i zamieszkała w Nowym Jorku, na dodatek znalazła dobrze płatną pracę w gazecie w kolumnie plotkarskiej (choć nie ukrywa, że nieustanne pisanie o gwiazdach jest zdecydowanie poniżej jej ambicji). Jedynym zmartwieniem Mel jest więc brak życiowego partnera i nagminnie otrzymywane upomnienie o spóźnienia z Działu Kadr. Wszystko jednak zmienia się w chwili, gdy sąsiadka Mel zostaje zaatakowana we własnym mieszkaniu. Starsza kobieta zapada w śpiączkę,  a na dziewczynę spada obowiązek opieki nad zwierzętami i znalezienia najbliższego krewnego kobiety.

Tyle, że Max Friedlander ani myśli opiekować się pupilami swojej ciotki, tym bardziej, że w chwili, gdy dochodzi do wypadku wyjeżdża z Nowego Jorku wraz z super modelką Vivicą  Z drugiej jednak strony fortuna kobiety nie pozwala mu zbagatelizować sytuacji. Przywołując historię dawno wykonanej przysługi, Max zmusza swojego znajomego ze studiów by  wcielił się w jego rolę. Nie przypuszcza jednak jakie wiążą się z tym konsekwencji. John Trent wbrew samemu sobie zaczyna darzyć Mel głębszym uczuciem. Zanim jednak znajduje odwagę by wyznać jej prawdę, jest już za późno. Melissa myśli, że John to w rzeczywistości sławny fotograf - Max Friedlander. Czy kiedy prawda wyjdzie na jaw, dziewczyna będzie w stanie mu wybaczyć? Kim jest morderca-transwestyta? I kto tak naprawdę stoi za napaścią na panią Friedlander?

O Meg Cabot słyszał już chyba każdy. Jej nazwisko jest rozpoznawalne nie tylko wśród moli książkowych, ale także i tych, którzy rzadko sięgają po coś do czytania. Mimo wszystko jednak myśląc o Meg Cabot, wbrew samej sobie, od razu nasuwa mi się literatura młodzieżowa. Po powieści owej autorki przeznaczone raczej dla starszych czytelników, sięgam jedynie sporadycznie, zwykle z marnym efektem. Być może stoi za tym uprzedzenie, być może powód jest bardziej skomplikowany, faktem pozostaje jednak, że nie rzadko zagłębiając się w lekturę, mam ochotę zakończyć ją po kilkunastu stronach. Tak też i było w tym przypadku.

Już po otwarciu książki miałam ochotę odrzucić ją na bok.  Powieści składające się jedynie z maili tudzież komunikatorów internetowych, budzą mój wewnętrzny sprzeciw. Lubię ciągnące się w nieskończoność opisy i potrzebuję kłębowiska myśli oraz emocji zawarte w prostych słowach... A tego, bez względu na to jak bardzo stara się autorka, nie da się zamieścić w mailach, które z założenia służą przecież do przesyłania krótkich, treściwych informacji.  Postanowiłam jednak, że nie będę skreślać książki tylko i wyłącznie dlatego, że z założenia nie sięgam po podobne pozycje. Że bez względu na uprzedzenia, dam "Chłopakowi z sąsiedztwa" drugą szansę".

Muszę przyznać, że Meg Cabot pozytywnie mnie zaskoczyła. Wbrew wszelkim moim przeczuciom książkę udało mi się przeczytać i to bez większego trudu. Po krótkim czasie, poświęconym głównie wyrzuceniem z głowy zbędnych uprzedzeń, lekturę czytało się lekko i przyjemnie. Owszem, "Chłopak z sąsiedztwa" z pewnością  nie jest powieścią, którą się pochłania z wypiekami na twarzy, ale nie jest też ona pozbawiona uroku. Właściwie, na swój własny, oryginalny sposób jest wyjątkowa. 

Największym mankamentem powieści jest główna bohaterka. Być może winę ponosi za to styl jakim posługuje się autorka - który w każdej książce jest taki sam - ale  wszystkie postacie wykreowane przez panią Cabot można włożyć do tej samej szuflady. Pełne kompleksów, nieco roztrzepane, nie do końca zdające sobie sprawę ze swojego uroku, między szesnastym a trzydziestym rokiem życia - w zależności od tego czy powieść kierowana jest ku nastolatkom czy nieco dojrzalszym kobietą. Każda powieść autorki zdecydowanie zyskałaby na uroku, gdyby pani Cabot zdecydowała się na pewną zmianę. Nie mam tu na myśli czegoś gruntownego. Ale jedna, nawet niewielka zmiana z pewnością by nie zaszkodziła.

"Chłopak z sąsiedztwa" broni się przede wszystkim fabułą. Absurdalną fabułą, bez szans na to by znaleźć odzwierciedlenie w codziennym życiu, która nie raz wywołuje mimowolny uśmiech na ustach. Niecodzienne wydarzenia wplecione w zwykłe, szare życie zdecydowanie służą odpoczynkowi. 

"Chłopak z sąsiedztwa" jest moim kolejnym z kolei spotkaniem z nieco dojrzalszą twórczością autorki. Nie ukrywam, że w przeciwieństwie do literatury młodzieżowej pióra Meg Cabot, nie należą one do moich ulubionych. Z czystym sumieniem mogę jednak stwierdzić, że jak nic innego poprawiają one humor w dni, kiedy wszystko maluje się w czarnych barwach. Niebanalny styl autorki sprawia, że lektura staje się czystą przyjemnością. 

6/10

Moi drodzy!   Jutro i w niedzielę tj. 27 i 28 sierpnia na portalu www.woblink.com za symboliczną złotówkę będzie można pobrać e-book bestsellera Vadima Makarenki pt. "Tajne służby kapitalizmu" Zainteresowanych odsyłam na stronę portalu.

P.S. Czy u Was też jest tak gorąco? 

  

TYTUŁ: Poszła na Całość
TYTUŁ ORYGINAŁU: She went all the way
AUTOR: Meg Cabot

WYDAWNICTWO: Amber

Można powiedzieć, że Lou Calabrese osiągnęła sukces. Mając niespełna trzydzieści lat zdobyła już popularność i powodzenie, filmy oparte na jej scenariuszach biją rekordy oglądalności, a za jeden z nich udało jej się nawet wywalczyć Oscara. Mało tego, od dziesięciu lat trwa w związku z mężczyzną, którego kocha i u boku którego pragnęłaby się zestarzeć.  Niestety, dobra passa Lou kończy się. Bruno, a właściwie Barry Kimmel, zostawia ją dla Grety - partnerki filmowej. A na domiar złego wbrew wszelkim jego poprzednim słowom o tym, że rzekomo wciąż nie jest jeszcze gotowy na małżeństwo, bierze z nią ślub.

Lou nie ma ochoty na pracę nad kolejnym filmem. Tym bardziej, że odtwórcą głównej roli jest znienawidzony przez nią Jack Potrzebna-mi-większa-spluwa Townsend, który w tak okrutny sposób porzucił jej najlepszą przyjaciółkę. Mimo to wsiada razem z nim do jednego helikoptera, a kilka chwil później ratuje go przed śmiercią.  Tyle, że to nie koniec ich kłopotów. Bo oto Lou znajduje się razem z Jackiem w samym środku alaskiej głuszy, podczas burzy śnieżnej, ścigana przez bandę morderców. Kto czyha na życie największego gwiazdora dużego ekranu? Dlaczego Lou tak bardzo go nienawidzi? I jak przy jego boku może wytrwać przy swoim postanowieniu by już nigdy więcej nie związać się z żadnym aktorem?

Meg Cabot amerykańska pisarka znana głównie z romantycznych komedii dla nastolatek tym razem stworzyła powieść kierowaną zdecydowanie ku starszym czytelnikom. Niestety, możemy to wywnioskować jedynie z kilku erotycznych scen, które pojawiają się w książce, gdyż styl autorki nie uległ zmianie. Meg Cabot w ten sam, charakterystyczny dla swojej twórczości sposób podchodzi do całej sprawy z odpowiednią dozą humoru, rezygnując jednak z narracji pierwszoosobowej. Lecz o ile w poprzednich powieściach jej pióra ten zabieg odnosi pozytywne rezultaty, o tyle teraz wydaje się nieodpowiedni i irytujący.

Główna bohaterka, Lou, sprawia wrażenie zakompleksionej, zagubionej, lecz mimo to pięknej i seksownej kobiety. Jej poczynienia są niepewne, zupełnie jakby stąpała po kruchym lodzie, ale z drugiej strony potrafi zachować zimną krew trzymając w dłoniach pistolet. Wszystko to sprawia, że jej postać wydaje się nierealna. Owszem, potrafię wyobrazić sobie ją jako bohaterkę kolejnej komedii romantycznej, ale nie jako człowieka z krwi i kości. 

Niestety, podobne odczucia towarzyszyły mi także przy drugim, głównym bohaterze - Jacku. Bogaty, niewiarygodnie przystojny mężczyzna, który dążył do swoich celów wbrew opinii rodziny. Dzięki Bogu, że przynajmniej nie pochodził z biednej, wielodzietnej  familii bo tego bym już chyba niestety nie zniosła. 

Czytając książki Meg Cabot, pomijając serię "Pośredniczka" i "Porzuconych", zawsze towarzyszy mi dziwne wrażenie, że to już było i mam do czynienia z efektem ksero. Owszem, nie mogę zaprzeczyć, że wyróżniają się oryginalną fabułą, a pierwsze kilka powieści naprawdę czyta się z zapartym tchem, ale niestety na tym się kończy. Kolejne książki pani Cabot  tracą już na swojej wartości.

Wbrew jednak wszelkim wadom, nie żałuję czasu poświęconego książce "Poszła na całość". Jest to przyjemna, lekka powieść, przy której można pozwolić sobie na to by nie myśleć, co pozwala choć na chwilę odłączyć się od rzeczywistości. Jednakże osobiście chętniej zapoznałabym się z jej wersją kinową. 

6/10 

Życie Thei znacznie różniło się od tego, które wiodły jej rówieśniczki. Wychowywana jedynie przez ojca, żyła niczym w złotej klatce, ograniczana przez niezliczoną ilość zakazów. Theia nie mogła spotykać się z przyjaciółmi, umawiać się z chłopcami, ani robić czegokolwiek co mogłoby zaszkodzić jej zdrowiu. O wystroju jej pokoju decydował wynajęty dekorator, uzupełnianiem garderoby zajmował się asystent ojca, a każdy, nawet najmniejszy przejaw buntu od razu był tłumiony. 

Wszystko zmienia się w chwili, gdy w nocy dostrzega płonącego chłopaka, spadającego z nieba. Theia nie rozumie kim jest, ani tym bardziej dlaczego od tamtej pory nękają ją niepokojące, realistyczne sny z jego udziałem, w których wraz z nim błądzi w labiryncie cierni i spaceruje brzegiem rzeki łez. Każdy kończy się tak samo - Theia budzi się we własnym łóżku, a w zasięgu jej wzroku znajduje się czarna róża.  A później tajemniczy mężczyzna ze snów pojawia się w jej prawdziwym życiu - tak podobny i różny równocześnie. Kim naprawdę jest Haden? Prawda okazuje się gorsza od  najbardziej przerażających koszmarów. Ale miłość Thei jest silniejsza niż strach...

Gdybym miała wybrać jedno słowo do opisania postaci Thei wybrałabym nieprzewidywalność.  O ile spotkałam się już z bohaterkami, które wraz z rozwojem fabuły dojrzewają, o tyle w przypadku "Strąconych" słowo to nie oddaje przemiany Thei. Gdyby przeczytać tylko pierwszy i ostatni rozdział trudno byłoby uwierzyć, że jest to jedna i ta sama postać.  Theia popada z jednej skrajności w drugą - z córeczki tatusia, ślepo wypełniającej każdą jego prośbę, zmienia się w buntowniczkę, z nieśmiałej siedemnastolatki, w dojrzałą kobietę wamp. Z pewnością nie jest to postać bezosobowa. Choć brzmi to nieco absurdalnie, nawet ta Theia z początku książki stanowi barwną, niezwykle ciekawą postać z charakterem. 

Ostateczna przemiana Thei nieco mnie zawiodła. Rozumiem co autorka chciała osiągnąć, ale wydaje mi się, że było to niepotrzebne. Owszem, przyznaję, że tej "początkowej" Thei przydałoby się więcej temperamentu, ale mimo wszystko do końca powinna pozostać sobą. Postać Hadena usatysfakcjonowała mnie natomiast w pełni. Był niczym bomba, która w każdej chwili może wybuchnąć, nie tylko w przenośnym znaczeniu tego stwierdzenia. 

Historia miłości Thei i Hadena przedstawiona jest przede wszystkim z punktu widzenia głównej bohaterki,pomijając  krótkie fragmenty w narracji trzecioosobowej oraz kilka rozdziałów, które poznajemy oczami Hadena. Niewątpliwie to właśnie te ostatnie stanowią największy atut książki. Akcja powieści rozpoczyna się wraz z pierwszą stroną tylko i wyłącznie po to żeby leniwie dobrnąć do połowy książki, pomijając kilka sztormów po drodze, a potem wybuchnąć ze zdwojoną siłą. 

Można dostrzec niewielkie podobieństwo "Strąconych" do "Splątanych przez bogów". W obu powieściach mamy do czynienia ze snami, które są swego rodzaju granicą dwóch światów. Na tym jednak podobieństwo kończy się. Są to historie skrajnie różne, choć na równi dobre. "Splątanych" poleciłabym ludziom znudzonym wątkiem wampirów i wilkołaków, a mimo to wciąż zainteresowanych wątkiem paranormalnym. Jest to niewątpliwie intrygująca, emanująca tajemniczością historia warta uwagi.

8,5/10

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wyd. Amber za co serdecznie dziękuję.

Helena zawsze różniła się od swoich rówieśników. Wyróżniająca się nie tylko wzrostem i urodą, ale również zadziwiającą szybkością i siłą, starała się mimo wszystko żyć normalnie, w miarę możliwości ukrywając swoje zdolności. Na co dzień skryta i nieśmiała, odżywała w gronie nielicznych, ale szczerych przyjaciół. Teraz jednak pozornie uporządkowane życie Heleny, ulega diametralnej zmianie. Dręczy ją powracający co noc sen, w którym wędruje bez końca po jałowej pustyni. Kiedy się budzi, jej stopy są brudne od pyłu i stężałej krwi. Na dodatek w dzień prześladują ją postacie trzech płaczących kobiet w bieli.

Helena nie rozumie nienawiści, która ogarnia ją na sam widok nowo przybyłego na wyspę Lucasa, ani faktu, że już pierwszego dnia szkoły próbuje go zabić.  Wkrótce jednak Lucas wyjawia jej prawdę. Oboje są półbogami, z wrogich sobie domów, którzy mają odegrać kluczową rolę w tragedii spisanej setki tysięcy lat temu przez Mojry. Jak to możliwe, że wbrew wszelkim przeciwnością losu i początkowej nienawiści, połączyła ich miłość? Kim naprawdę jest matka Heleny? I jak wysoko można poszybować w niebo, zostawiając świat daleko w dole?

Josephine Angelini kreśli przed nami całkiem inną, a równocześnie tak podobną historię wojny trojańskiej. która, wbrew pozorom, nigdy nie dobiegła końca - jest niczym wyrok w zawieszeniu. Helena Hamilton to z pozoru normalna nastolatka, trudno temu zaprzeczyć. Jej prawdziwą postać poznajemy dopiero wraz z rozwojem wydarzeń i właśnie dlatego łatwiej nam się zidentyfikować z jej osobą. Wystarczy jedynie odrobina wyobraźni. W każdym zdaniu widać ciężką pracę autorki nad kreacją głównej bohaterki. Bez wątpienia Helena nie jest postacią idealną, ale za to intrygującą i oryginalną. Bliżej jej jednak do człowieka niż boga.

Lucas z kolei bardziej przypomina boga. Jego postać mimo iż nie pozbawiona wad, jest wyraźnie idealizowana - poczynając od wyglądu, a kończąc na charakterze niemal bez skazy. O dziwo jednak wcale mnie to nie irytowało.  To co wzbudziło mój największy zachwyt, to fakt że każdy bohater "Spętanych przez bogów" jest tak różny jak to tylko możliwe od pozostałych. Nie ma dwóch takich samych charakterów. Każdy jest inny i na swój własny, oryginalny sposób wyjątkowy. 

Spotkamy również bohaterów, których naprawdę trudno jednoznacznie ocenić. Nie można przykleić im etykietki "Tego Złego", ani tym bardziej "Tego Dobrego". Są impulsywni, nieprzewidywalni i przez to niezmiernie intrygujący. Po raz pierwszy, ku mojemu zdziwieniu, moje serce nie zdobył główny bohater, ale postać poboczna.

Fabuła powieści Josephine Angelini pędzi z zawrotną szybkością, nie pozwalając odłożyć książki na bok. Akcja nie skupia się jedynie wokół miłości głównych bohaterów czego się obawiałam. Jest ona raczej tłem całej historii, pełnej tajemnic i niedomówień.  Doprawdy trudno dziwić się, że odniosła ona tak duży sukces w innych krajach. Jest to bez wątpienia jeden z najlepszych debiutów w ostatnim czasie, do którego powracać będę z przyjemnością, czekając równocześnie na kolejne części trylogii. "Spętanych przez bogów" polecam wszystkim, nie tylko wielbicielom mitologii greckiej. Jest to z pewnością idealna lektura, na to by mile spędzić czas.

10/10

Książkę otrzymałam od wyd. Amber za co serdecznie dziękuję. Premiera już jutro!

Vanda nie miała łatwego życia. Wojna zabrała bliskie jej osoby, a pozorna maska obojętności i kontrowersyjny wygląd, raczej nie pomagały w relacjach z ludźmi. Zamknięta w sobie uciekała przed światem podczas pracy w barze. Atak uważała za najlepszą formę obrony, co przysporzyło jej liczne grono wrogów. Tym razem jednak przesadziła. Vanda zostaje skazana przez wampirzy sąd na przymuszoną terapię. Ma nauczyć się panować nad własnym gniewem by w przyszłości uniknąć konfliktów z współbraćmi. 

Phil Jones był postacią z przeszłości Vandy. Kiedyś łączyło ich coś na kształt przyjaźni, ale od czasu gdy widzieli się po raz ostatni minęły długie trzy lata. Teraz Phil wraca by pomóc jej w terapii. Przystojniejszy i seksowniejszy niż dawniej budzi w Vandzie głód, którego do tej pory nie znała. Ale Phil skrywa tajemnicę, która może zaważyć na ich wspólnej przyszłości, a na domiar złego nad światem wampirów zawisa czarna chmury wojny. Czy związek budowany na sekretach i niedomówieniach ma szanse przetrwać? I czy zwykły śmiertelnik jest w stanie obronić Vandę przed śmiertelnym niebezpieczeństwem?

"Zakazane noce z wampirzycą" to napisany z nutką humoru, ociekający seksem romans paranormalny. Głównymi bohaterami książki są wampiry, zmiennokształtni oraz zwykli ludzie. Autorka  odbiega jednak od przyjętych przez współczesnych pisarzy schematów. Wampiry pani Sparks w trakcie dnia zapadają w "śmiertelny sen", potrafią się teleportować w dowolne miejsce, a ich rany regenerują się jedynie podczas wypoczynku co wiąże się z faktem, że jedynym sposobem na ich unicestwienie wcale nie jest wbicie drewnianego kołka prosto w serce czy wystawienie na światło słoneczne. 

Kerrelyn Sparks nie ogranicza również zmiennokształtnych jedynie do postaci wilkołaków. W "Zakazanych nocach z wampirzycą" spotkamy się choćby z pumołakami czyli ludźmi posiadającymi zdolność przemieniania się w trakcie pełni w pumy. Ciekawostkę  stanowi również fakt, że główna bohaterka jest z pochodzenia Polką, a jednym z miejsc z przeszłości Vandy wspominanych w książce są Karpaty.

 "Zakazane noce z wampirzycą" to już siódma z kolei część serii "Miłość na kołku", których znajomość nie jest jednak konieczna do tego by zrozumieć fabułę książki. Bo choć w tekście  pojawiają się nawiązania do poprzednich tomów, w wypadku gdy jest to konieczne, pojawiają się odpowiednie wyjaśnienia. Fanów serii zadowolić powinien fakt, że w trakcie czytania książki poznajemy dalsze dzieje z życia znanych bohaterów. 

Gdybym miała porównać powieść pani Sparks z jakąś inną pozycją, byłaby to seria pani Ward "Bractwo Czarnego Sztyletu". W obu z nich spotykamy się ze społecznościom wampirów żyjących w swojego rodzaju stadach. Można również dostrzec podobieństwo w stylu obu autorek -  humor i pikantne erotyczne sceny. Dlatego właśnie "Zakazane noce z wampirzycą" poleciłabym przede wszystkim fanom wyżej wspomnianej serii. Jest to idealna pozycja dla ludzi, którzy pragną na chwilę oderwać się od rzeczywistości. Przeznaczona jednak raczej dla starszych czytelników.

7/10

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wyd. Amber za co bardzo dziękuję.

Evie  jest zwykłą nastolatką - uwielbiającą ciuchy i zakochaną w bohaterze ulubionego serialu. W dzieciństwie przewijała się przez dziesiątki rodzin  zastępczych, aż pewnego dnia trafiła do Międzynarodowej Agencji Nadzoru nad Istotami Paranormalnymi i to właśnie tam odkryto jej dar. Evie nie dostrzega iluzji. Widzi to, czego nikt inny nie dostrzega. Od tamtej pory jej życie uległo diametralnej zmianie. Evie nie może chodzić do szkoły, jej najlepszą przyjaciółką jest syrena, a w wolnych chwilach łapie paranormali. 

Mimo licznych niedogodności, Evie czuje się szczęśliwa. Jest jedyna w swoim rodzaju. To dzięki niej paranormalni zostają złapani i umieszczeni pod stałym nadzorem agencji by nie mogli już nikogo skrzywdzić. Tyle że w chwili, gdy do agencji włamuje się tajemniczy Lend, wszystko nagle ulega zmianie. Między Evie i chłopakiem zacieśnia się cienka nić porozumienia. Evie jest szczęśliwa jak nigdy dotąd, równocześnie jednak słowa Lenda wzbudzają w niej niepokój. Czy aby na pewno Evie jest normalną nastolatką? Czy ludzie, których dotąd uznawała za swoją rodzinę, mówią jej całą prawdę? I wreszcie, kto stoi za tajemniczymi morderstwami w świecie paranormalnych?

Kiersten White wykonała kawał dobrej roboty. "Paranormalność" zawiera wszystko czego możemy oczekiwać od romansów paranormalnych z domieszką czegoś absolutnie nowego i fantastycznego. Gremliny? Elfy? Wampiry? A może wilkołaki lub syreny? Proszę bardzo. Tyle, że tym razem wampiry wcale nie są mega przystojnymi młodzieńcami o zabójczym uśmiechu, szepczącymi czule do ucha dramaty Szekspira, a elfy nie mają kolorowych skrzydełek i raczej trudno nazwać je sympatycznymi.

Trudno również nie wspomnieć o doskonale poprowadzonej przez autorkę narracji. Główna bohaterka opowiada nam swoją historię w ujmujący, efektywny sposób, z nutką humoru. O ile w "Cieniach" wzmianki o strojach i fryzurach tylko irytowały, o tyle  w "Paranormalności" zabieg ten działa zdecydowanie na korzyść książki. Czytając powieść pióra Kiersten White, ma się wrażenie, że nic, ale to absolutnie nic, nie znajduje się tam przypadkowo - nawet postawiony na końcu zdania wykrzyknik. 

Książka powinna przypaść do gustu wielbicielom "Darów Anioła". Tak jak i w powieściach pani Clare, tak i w "Paranormalności" akcja pędzi z zawrotną szybkością. Poza tym w obydwu książkach występuje motyw walki z paranormalnymi, których różnorodność nie ogranicza się jedynie do dwóch konkurujących ze sobą gatunków. 

Reasumując, byłam zachwycona twórczością pani White. Niemal zwlekałam z czytaniem książki byle tylko odwlec w czasie moment, w którym będę musiała odłożyć ją na półkę. Z niecierpliwością oczekuję momentu, w którym pojawi się kolejny tom przygód Evie. Książkę polecam wszystkim fanatykom romansów paranormalnych, ale również i tym, którzy  do tej pory nie byli przekonani do tego gatunku literatury. Kto wie, może to właśnie przygody Evie zmienią wasze spojrzenie?

10/10 

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wyd. Amber za co serdecznie dziękuję.

Po raz pierwszy John pojawił się w jej życiu, kiedy miała siedem lat. Tajemniczy, ubrany w czerń mężczyzna, który wbrew wszelkim prawom logiki ożywił martwego ptaka, wydaje się Pierce jedynie wytworem jej wyobraźni. Ale kiedy dziewczyna umiera, spotykają się po raz kolejny w mrocznych, niebezpiecznych zaświatach. John oferuje Pierce pomoc, nie wspomina jednak o wiążących się z nią konsekwencjami. Przerażona dziewczyna ucieka, powracając tym samym do świata żywych. Nic w jej życiu nie jest już jednak takie same. 

Ludzie nie wierzą Pierce, usilnie starają się jej wmówić, że wszystko co przeżyła było tylko zwykłymi halucynacjami. Ale nie wiedzą o tym, że powracając z zaświatów, Pierce zabrała ze sobą niezwykle cenny podarunek od Johna - magiczny naszyjnik, który według wszelkiego prawdopodobieństwa pierwotnie należał do Persefony i który miał ją chronić przed złem - namacalny dowód na prawdziwość jej słów. Równie piękny, co przeklęty. Czy można uciec przed konsekwencjami?  A jeśli nie, to czy znajdzie się ktoś kto ją uratuje? I wreszcie, komu tak naprawdę może zaufać  Pierce?

Bohaterzy "Porzuconych" to ludzie - nie znajduję odpowiedniejszego słowa. Ludzie zagubieni, nie potrafiący poradzić sobie sami z własnymi problemami, zbyt dumni jednak by poprosić o pomoc. Ludzie, którzy posiadają niezliczoną ilość tajemnic, nieobliczalni i przez to wyjątkowi. Ludzie, którzy umarli i którzy powrócili do życia - nie tylko w dosłownym znaczeniu tego słowa. 

Fabuła powieści rozgrywa się w dwóch płaszczyznach czasowych. Akcja właściwa przeplata się ze skrawkami wspomnień Pierce, które, choć pozornie nieistotne, ostatecznie odgrywają dużą rolę. Poprowadzona po mistrzowsku narracja sprawia, że od "Porzuconych" nie sposób się oderwać. Pojawiają się również charakterystyczne dla stylu pani Cabot nawiązania do przyszłych wydarzeń, zapowiadające zbliżające się zagrożenie, które budują napięcie w powieści. 

"Porzuconych" można porównać do innej serii pani Cabot - "Pośredniczka". W obu powieściach pojawia się bowiem motyw miłości na granicy dwóch światów, której droga do szczęśliwego zakończenia przepełniona jest różnorakimi przeszkodami. 

Przy "Porzuconych" z pewnością nie da się nudzić. Jest to jedna z dojrzalszych powieści Meg Cabot, która z pewnością nie zawiedzie fanów twórczości autorki. Książkę z czystym sumieniem pragnęłabym polecić wszystkim fanom romansów paranormalnych, których znudziły już wampiry, wilkołaki i anioły. 

10/10 

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Amber za co serdecznie dziękuję.