Wspominałam wam o tym już kilka razy, ale na wszelki wypadek powtórzę to jeszcze raz - urban fantasy nie jest gatunkiem po który sięgam zbyt często, żeby nie powiedzieć, że nie robię tego praktycznie wcale. Co więcej, nie posiadam najlepszych skojarzeń z twórczością Anne Bishop - w czym sporo jest mojej winy, bo zaczęłam czytać serię od środka i byłam całkowicie zagubiona w wykreowanym przez autorkę świecie. Gdyby nie pozytywne opinie, które pod koniec zeszłego roku zaczęła zbierać seria "Inni" za granicą i u nas w Poslce, pewnie długo nie sięgnęłabym jeszcze po "Pisane szkarłatem". I dużo by mnie ominęło bo to absolutnie fantastyczna przygoda. 

Meg Corbyn jest wieszczką krwi - cassandra sangue. Dzięki precyzyjnym cięciom skóry potrafi spojrzeć w przyszłość, co czyni ją wyjątkowo cenną dla Komandora. Meg ma jednak dość życia w zamknięciu. Ucieka do miejsca, które trudno nazwać  oazą bezpieczeństwa, ale które dla niej jest jedyną szansą na wolność. Podejmuje pracę na Dziedzińcu Leakside - miejscu, w którym władzę sprawują Inni z Simonem Wilczą Strażą na czele. Meg staje się łącznikiem między Innymi a ludźmi, mimo watpliwości przywódcy. Simon wie, że dziewczyna cos ukrywa, ale rownocześnie go intryguje. Prawda zmusi go jednak do podjęcia trudnej decyzji. 

Cóż to jest za powieść! Może nie jestem wielbicielką gatunku i nie wiem jak wypada na tle innych pozycji, ale dawno nie miałam okazji czytać czegoś równie wciągającego i przemyślanego. Pomijając ogrom zalet jakie uosabia, "Pisane szkarłatem" ujmuje nade wszystko złożonością świata przedstawionego. Anne Bishop kreuje go z najmniejszymi detalami - to nie tylko nowe rasy, miejsca czy specyficzna hierarchia i zasady życia, ale także cała stojąca za tym wszystkim historia, o której autorka wspomina jakby mimochodem. Trudno pozbyć się wrażenia, że to wciąż nie wszystko i że w kolejnych tomach autorka szykuje nam jeszcze nie jedną niespodziankę. 

"Pisane szkarłatem" charakteryzuje się jednak nie tylko złożonością świata, ale również mnogością bohaterów. Na kartach powieści przewijają się ich dziesiątki, mimo to nawet przez chwile nie czułam się zagubiona. Anne Bishop wyraźnie podkreśla najważniejsze postacie i wspomina o nich na tyle często by przywyknąć do ich obecności i nauczyć się ich odróżniać. Poza tym, autorka doskonale radzi sobie z przedstawieniem ich relacji. W "Pisane szkarłatem" nie pojawia się typowy, mocno zarysowany wątek romantyczny, ale za to sporo miejsca zostaje poświęcone braterskiej więzi i takiej mocnej, opartej na wzajemnym zaufaniu przyjaźni. 

Mimo że to dopiero pierwszy tom serii, i tak został przepełniony akcją. W trakcie lektury towarzyszy nam nieustanne poczucie napięcia o zbliżającego się niebezpieczeństwa. Nie ważne jak obszerna wydaje się owa pozycja, kolejne strony szybko przewijają się między palcami. Zwłaszcza że - o dziwo! - "Pisane szkarłatem" charakteryzuje też niebywały humor. Właściwie nie wiem dlaczego, ale nieznajomość świata Meg i próby jakie podejmuje zarówno ona jak i Inni by zrozumieć zasady rzadzące rzeczywistością ludzi wywoływały u mnie nieustannie delikatny i absolutnie nieoczekiwany uśmiech. 

"Pisane szkarłatem" to fenomenalny wstęp do serii. Anne Bishop wykreowała z najmniejszymi detalami nowy i absolutnie zachwycający świat, który od pierwszej strony porywa czytelnika w sam jego środek. Mimo że juz teraz sporo się dowiedzieliśmy, lekturze towarzyszy taka delikatna, niezwykle klimatyczna atmosfera tajemnicy i napięcia. A to wciąż nie wszystko co Anne Bishop oferuje nam na kartach swojej powieści. Jeśli tylko lubicie takie wielowątkowe, pełne akcji historie z gatunku fantastyki czy specyficznie urban fantasy - nie wahacie się długo! Ja byłam zachwycona - i proszę o więcej! 

"Pisane szkarłatem" Anne Bishop; wydawnictwo Initium; Kraków 2013  ★★★★★ 

Tytuł: Gdzie indziej
Autor: Gabrielle Zevin
Wydawca: Initium
Rok wydania: 2010
Strony: 240

Goodreads | Lubimy czytac | Empik

Swego czasu powieść "Gdzie indziej" cieszyła się sporą popularnością tutaj, w blogosferze . Historia napisana przez Gabrielle Zevin zebrała sporo pozytywnych opinii a potem odeszła w zapomnienie. Cóż, po skończeniu lektury nie mogę powiedzieć, że tego nie rozumiem (odejścia w zapomnienie; nie wysokich ocen - tego naprawdę nie pojmuję). "gdzie indziej" posiada bowiem ciekawy koncept, ale poza tym, w moim odczuciu, to tylko kolejna przeciętna pozycja.

Liz to niespełna szesnastoletnia nastolatka, której największym zmartwieniem wydaje się kupno sukienki na bal czy wybór colleage'u i która pewnego dnia zapomina rozglądnąć się w obie strony przed przejściem na drugą stronę ulicy,  skutkiem czego umiera. Liz budzi się na obcym statku, ubrana jedynie w pidżamę, mając za towarzysza nieznaną nastolatkę. Nie od razu udaje jej się zrozumieć, że pasażerami pokładu są ludzie martwi i że sama również  właśnie pożegnała się z życiem. 

Celem podróży statku jest kraina Gdzie Indziej, miejsce, w którym "żyją" zmarli. Liz musi zaadaptować się w nowym  otoczeniu i pogodzić z tym , że nigdy się już nie zakocha, nie ożeni i nie założy rodziny. Nie jest to jednak wcale takie proste. Liz nie potrafi porzucić swojego dawnego życia i robi wszystko by utrzymać kontakt z przeszłością. Gdzie indziej, tak jak i zwykły świat, niesie jednak ze sobą mnóstwo niespodzianek - również dla Liz.

 Gabrielle Zevin nie jest pierwszą autorką, która porusza tematykę życie po śmierci, odpowiadając tym samym na pytanie co znajduje się po drugiej stronie? Trzeba jednak przyznać, że wykreowana przez nią rzeczywistość , owo Gdzie indziej, różni się od innych. Koncepcja życia, które z drobnymi wyjątkami, niewiele różni się od tego jakie znamy, nie razi może oryginalnością, ale fakt, że po śmierci dochodzi do stopniowego odmładzania organizmu - już tak.

Podoba mi się również tak różnorodne ukazanie reakcji na śmierć. Fakt, że niekiedy przyjmowana jest ze stoickim spokojem, a innym - wzbudza gniew i brak akceptacji. Ludzie, którzy utracili swych bliskich często żałują  czego dana osoba nie zdążyła zrobić - pójść na studia, założyć rodziny, dokonać czegoś wielkiego - i podobne odczucia towarzyszą Liz. Gabrielle Zevin udało się oddać tęsknotę za bliskimi, żal za tym co niedoświadczone, ale także nadzieję na lepsze jutro.

Postać Liz niemiłosiernie mnie jednak irytowała. Rozumiałam jej żal i smutek, jednak nie na tyle by zaakceptować, że stanowi on centrum wydarzeń. Momentami miałam wrażenie, że Liz obraca się w kółko, że wciąż popełnia te same błędy i nic z nich nie wynosi. No i naprawdę nie rozumiem dlaczego pani Zevin nie rozszerzyła wątku innych postaci takich jak choćby Thandi czy Curtisa, Ich historie mogłyby stanowić naprawdę ciekawy temat i może uchroniłyby panią Zevin od kierunki jak obrała.

"Gdzie indziej" miało być powieścią o przemijaniu, pogodzeniu się ze śmiercią i obraniu nowej drogi. Rozumiem, że to tytuł typowo młodzieżowy, ale jest tyle innych pozycji!, pani Zevin mogła sobie naprawdę darować wątek miłosny. Nie ma między bohaterami chemii i iskrzenia. Ich relacja wygląda na typowo przyjacielską, a jeśli mam się tam doszukiwać miłości to chyba tylko czysto braterskiej.

Według mnie "Gdzie indziej" miało ogromny potencjał, który autorce nie udało się w pełni wykorzystać. Świat jaki wykreowała jest oryginalny i ciekawie opisany (chociaż ,w przeciwieństwie do co poniektórych, naprawdę nie chciałabym by okazał się prawdziwy. Czekać tyle lat na bliską osobę i nie doczekać jej po drugiej stronie? KOSZMAR!) Gabrielle Zevin niepotrzebnie wplotła do fabuły wątki typowe dla literatury młodzieżowej. "Gdzie indziej " bez nich mogłoby być bez nich o wiele bardziej wartościową lekturą. Wydawnictwo nie dopatrzyło również korekty i w powieści roi się od błędów. Nie mówię - nie czytajcie bo niektórzy pokochali ten tytuł; nie miejcie jednak ZBYT wysokich wymagań. 

TYTUŁ: Pani Shaladoru 
TYTUŁ ORYGINAŁU: Shalador's Lady
AUTOR:Anne Bishop

WYDAWNICTWO: Initium

Anne Bishop to amerykańska autorka fantasy.Choć opowiadania pisała od dawna, tworzenie z myślą o publikacji rozpoczęła dopiero w 1985 roku. Jej debiutancka powieść "Córka Krwawych" ukazała się na rynku w 1998 roku, rozpoczynająca tym samym "Trylogię Czarnych Kamieni". Wkrótce seria jej autorstwa podbiła serca miliona czytelników i uznanie o czym świadczyć może choćby nagroda William L. Crawford Award. Obecnie mieszka w Nowym Jorku.

Przed wiekami lud Shaladorczyków, uchodźców ze zniszczonego terytorium, znalazł schronienie w Dena Nehele. Jednak zanim udało im się zadomowić w nowym miejscu, władzę  przejęły tam okrutne  królowe.  Uchodźcom nie wolno było kultywować rodzinnej tradycji, a tych, którzy odważyli się złamać owy zakaz bezwzględnie karano. Mimo upływu lat Shaladorczycy nigdy nie nazwali Dena Nehele domem.

Wraz z oczyszczeniem Terreile ze skazy Dorothei SaDiablo nadchodzi jednak moment zmian. Władzę w Dena Nehele obejmuje Cassidy - Królowa nosząca Różowy Kamień. Ta niepozornie wyglądająca osoba stara się za wszelką cenę odbudować zniszczone terytorium i udowodnić, że potrafi godnie władać nim i jego ludem. Stawiając czoła licznym przeciwnością, Cassidy nie zdaje sobie jednak sprawy z tego, że zostanie zmuszona wezwać moce, które omal nie pozbawiają jej życia. Wierny Pierwszy Krąg Wojowników pomaga jej jednak wyjść obronną ręką z owej próby. Tyle, że to dopiero początek kłopotów z którymi przyjdzie się jej zmierzyć.  

Przybycie Kermilli do Dena Nehele nie mogło wróżyć niczego dobrego. W nawet najgorszych koszmarach nikt jednak nie przewidział jego skutków.  Czarne Wdowy dostrzegają w splątanych sieciach niepokojącą wizję. Błędnie podjęta decyzja może zniszczyć wszelkie starania Cassidy i ponownie złamać serce Shaladorczyków.   Nadchodzi coś co na zawsze odmieni Dena Nehele i jego Królową. 

Nie raz wspominałam już, że nie lubię wkraczać do świata powieści, nie zapoznawszy się wcześniej z poprzednimi tomami serii. Mimo to coś ciągnęło mnie do "Pani Shaladoru". Magnetyczna okładka i pozytywne opinie czytelników, sprawiły, że z nie cierpliwością wyczekiwałam momentu, w którym zostanę pochłonięta przez lekturę do świata Czarnych Kamieni.

Podziwiam autorów, którzy kreują świat powieści od podstaw. Misternie wykreowana rzeczywistość, która rządzi się swoimi prawami, zawsze pozytywnie wpływa na odbiór lektury. Świat przedstawiony dopracowany jest w nawet najdrobniejszych aspektach. Autorka pomyślała o religii, historii, ukształtowaniu terenu, a także hierarchii, według której żyją mieszkańcy. Anne Bishop poszła jednak o krok dalej. W swojej powieści stworzyła swojego rodzaju kodeks na mocy którego to kobieta jest władzą, a mężczyźni pełnią jedynie rolę jej pomocników.  Już choćby za to Seria "Czarnych Kamieni" zasługuje na uznanie. 

Bohaterowie to cała masa postaci, których nie sposób przedstawić w kilku słowach. Mamy do czynienia z przedstawicielami zarówno ludzi zamożnych, plebejuszy, czarownic jak i bohaterów charakterystycznych jedynie dla świata powieści autorki. Pani Bishop wykreowała postacie o złożonych charakterach, które pośród innych wyróżniają się przede wszystkim tym, że posiadają wady. Tak jak i w rzeczywistym świecie, nie ma tam ludzi idealnych. Bohaterowie wciąż popełniają błędy, nie raz wielokrotnie te same. To właśnie dlatego łatwiej wczuć się w sytuacje bohaterów. Czytelnik dzieli z nimi smutki, radości i cierpienie. 

Słyszałam już opinię jakoby "Pani Shaladoru" wypadało nieco blado na tle pozostałych powieści. Mimo iż nie czytałam poprzednich tomów serii, zdaję sobie sprawę, że owa część naprawdę zdecydowanie wyróżnia się spośród reszty. Zdecydowanie stykamy się z mniejszą ilością przemocy i brutalności. Tyle, że osobiście nie uznałabym tego za wadę, tym bardziej że "Pani Shaladoru" nie da się zarzucić monotonnej i nudnej fabuły. Autorka zadbała o to by czytelnik nawet przez chwilę nie czuł się znużony rozgrywającymi się wydarzeniami. Smutek przeplata się tam z radością, cierpienie z miłością, a porażki z odnoszeniem zwycięstwa.

Podsumowując jestem pozytywnie zaskoczona twórczością pani Bishop. Z przyjemnością zagłębię się w poprzednich  tomach serii by poznać wcześniejsze losy bohaterów. Tymczasem tym, którzy nie mieli jeszcze okazji poznać twórczości pani Bishop polecam rozpoczęcie owej przygody od pierwszego tomu. 

Ze egzemplarz niezmiernie dziękuję  wydawnictwu Initium i portalowi Sztukater