Nie jestem czytelniczką obeznaną w świecie kryminałów, powieści sensacyjnych a nawet thrillerów. Ponad ich lekturę, z reguły, cenię sobie literaturę obyczajową poruczającą współczesną problematykę. A jednak powieści Tess Gerritsen jak i samą autorkę obdarzyłam kredytem zaufania. I jeśli, wbrew swojemu zwykłemu rozkładowi czytelniczemu, mam ochotę na powieść "z dreszczykiem" sięgam właśnie po tytuł pióra pani Gerritsen. Jak dotąd z niezwykle satysfakcjonującym rezultatem.

Bill Maitland potrzebuje do pełni szczęścia dreszczyku emocji, adrenaliny, którą wywołuje w nim jedynie możliwość pilotażu samolotem. Stabilne, bezpieczne życie u boku kochającej żony i córki nie są w stanie zatrzymać go przy ziemi. Dziki Bill nie lęka się śmierci, to ona wydaje się uciekać od niego z podkulonym ogonem. Do czasu. Samolot Billa rozbija się w dżungli. W pochłoniętym wojną kraju mężczyzna nie ma szans na przeżycie. Choć  jego ciała nigdy nie znaleziono, zostaje uznany za martwego.

Córka Billa, Willy, nigdy nie wybaczyła mu tego, ze ją opuścił Obietnica złożona umierającej matce sprawia, że mimo własnych uczuć, wyjeżdża jednak do Wietnamu.  W miejscu gdzie przed dwudziestu laty zaginął jej ojciec, Willy chce znaleźc odpowiedzi na nurtujące ją pytania: co stało się na pokładzie samolotu? i dlaczego sprawozdanie jedynie świadka przeczy temu co dotychczas udało się dowiedzieć kobiecie?

Willy nie wie, że pytania, które zamierza zadać mogą zagrozić nie tylko jej bezpieczeństw, ale nawet życiu. Przyzwyczajona do samotności i samodzielnego stawiania czoła problemom nie potrafi przyjąć pomocnej dłoni Guya Barnarda - antropologa na usługach armii. Zresztą, motywy którymi kieruje się mężczyzna sprawiają, że doprawdy trudno jej się dziwić. Tyle, że niebezpieczeństwo, które grozi Willy znajduje się coraz bliżej. Ktoś wyraźnie nie chce dopuścić do rozwiązania zagadki. Co naprawdę wydarzyło sie na pokładzie samolotu? I dlaczego komuś tak bardzo zależy by odpowiedź na to pytanie pozostała tajemnicą?

To trochę inna Gerritsen niż ta, którą zdążyłam poznać a równocześnie jest w niej wiele tych cech, które

zdążyłam docenić i polubić. Mimo znacznie mniejszych gabarytów (jedyne 304 stron i to dużą - baardzo! - czcionką! - nie ładnie pani Gerritsen, chcemy więcej!) "Prawo krwi" jest powieścią, która mocniej uderza w czytelnika. Tym razem autorka nie tyka się zbrodni wywołanych silnymi emocjami związanych - mniej lub bardziej - z życiem osobistym poszkodowanego. Nie, autorka wchodzi na arenę problemów międzynarodowych.

Akcja powieści rozpoczyna się szybko i nie zwalniając tempa gna aż do zakończenia. Mimo iż Gerritsen, tak jak i w poprzednich powieściach, które wydało wydawnictwo Mira, łączy wątek kryminalny i romantyczny, wyraźnie skupia się na tym pierwszym. I to się autorce chwali bo historia pozbawiona zostaje zbędnego sentymentalizmu i ckliwości. Szkoda tylko, że przy kreacji głównych bohaterów ujawniając skrawki ich przeszłości nie decyduje się na to by rozwinąć owy wątek. Bo autorka zaostrza apetyt a potem pozostawia czytelnika bez deseru.

Po mijając jednak owy maleńki mankament "Prawo krwi" to pozycja naprawdę dobra. Zwłaszcza jeśli chodzi o zestawienie charakterów głównych bohaterów. Willy i Guy, dobrani na zasadzie pozornego kontrastu, stanowią bowiem doskonałą parę. Ich charaktery wzajemnie się uzupełniają. Gerritsen  nie czyni z nich postaci słąbych i bezsilnych, ale równocześnie nie stara się wyeksponować ich nadzwyczajności. Są parą całkiem zwyczajnych ludzi o niezwykłym szczęściu, osadzoną w nieco  niecodziennej, ale jednak prawdopodobnej, sytuacji.

Zresztą, i tak jednym z mocniejszych punktów powieści pozostaje rozwiązanie wątku kryminalnego. Przyznaję, że nie spodziewałam się takiego obrotu spraw, a mimo to kiedy dotarłam do zakończenia doszłam do wniosku, że było ono logiczne i jak najbardziej na miejscu. Pióro Gerritsen jest dokładnie takie jak zapamiętałam - lekkie, dobitne i plastyczne.

Czy polecam? Niewątpliwie. Przyznaję, ze "Prawo krwi" nie jest najlepszą pozycją, która wyszła spod pióra pani Gerritsen, ale wciąż stanowi mocny punkt w twórczości autorki.

4/6

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Mira

TYTUŁ: Sekrety Los Angeles
TYTUŁ ORYGINAŁU: Christmas Bonus, Strings Attached; Hot Contact; Private Indiscretions
AUTOR: Susan Crosby

WYDAWNICTWO: Mira
MIEJSCE I DATA WYDANIA: Warszawa 2012

Tym co ugruntowuje przyjaźń i czyni ją silniejszą są wspólnie przeżyte chwile, zwłaszcza te o nieco bardziej dramatycznym wydźwięku. Potwierdzeniem owego stwierdzenia może być zresztą sytuacja Nate'a, Sama i Arianny. Trójka byłych żołnierzy,którą łączy silna przyjaźń, otwiera agencję detektywistyczną. Agencja szybko zyskuje renomę i otwiera przyjaciołom furtkę do współpracy ze znanymi osobistościami.Mimo profesjonalizmu i czysto zawodowego działania, każde z trójki przyjaciół wkrótce natyka się na zadanie, w które angażuje się emocjonalnie i nieco zbyt osobiście.

Nate, na zlecenie jednej z klientek, ma zdobyć dowody na niewierność jej męża.  By uwiarygodnić swój kamuflaż poszukuje kobiety, która zgodziłaby się odegrać rolę weekendowej żony. Jego wybór pada na Lyndsey - nową sekretarkę. O dziwo, marząca o detektywistycznej karierze kobieta godzi się bez wahania, zwłaszcza, że Nate zawsze niezwykle jej imponował. Śledztwo przybiera jednak dla owej dwójki nieoczekiwany obrót...

Dana Sterling, znana pani senator, i Sam Remington spotykają się ponownie po latach na  zjeździe absolwentów szkoły.  Wspólny taniec i krótka rozmowa wystarczą by przywołać wspomnienia. Tymczasem Dana zaczyna otrzymywać anonimowe listy z pogróżkami. Zdezorientowana  i przestraszona zwraca się o pomoc do Sama. Tyle, że mimo upływu lat i zmian w życiu owej dwójki, nie wszystko co było między nimi uległo zmianie...

 Mimo upływu lat, Arianna nie potrafi zapomnieć o tajemniczym zabójstwie swojego ojca policjanta i postanawia zrobić wszystko by poznać prawdę. Kluczem do rozwiązania owej zagadki może być Joe - mężczyzna, którego bardzo dobrze zna i który równocześnie pociąga ją i irytuje. Mimo owych skrajnych emocji, Arianna postanawia mu zaufać. Razem poznają kolejne rodzinne tajemnice i coś od nich znacznie bardziej emocjonującego...

Z typowymi romansami jest tak, że stosunkowo rzadko po nie sięgamy, ale jeśli już się na to zdecydujemy, ich lektura zajmuje znikomą ilość czasu. Bo łatwo i przyjemnie czyta się o miłości dwójki ludzi, którzy tak bardzo, o! tak ogromnie, się kochają ale z jakichś powodów wypierają się owego uczucia by na koniec paść sobie w ramiona.  Można sobie wówczas trochę pofantazjować o własnym księciu z bajki, powzdychać do wyimaginowanego bohatera a w tak zwanym międzyczasie ugotować obiad, posprzątać i dokończyć papierkową robotę.

"Opowieści z pasją" dodatkowo urozmaicają nieco tą chwilę, a właściwie nawet trzy, i pozwalają nam na dokonanie wyboru tła dla rozgrywających się wydarzeń. Możemy po wylegiwać się w słonecznej Hiszpanii, uciec do Paryża, czy, tak jak ja, porozwiązywać detektywistyczne zagadki w Los Angeles. 

Susan Crosby w "Sekretach Los Angeles" przedstawia nam trzy odrębne historie, które z powodzeniem można czytać w sporych odstępach czasowych, a które za sprawą bohaterów i motywu  agencji detektywistycznej wiążą się w całość. Nie są to opowieści, które w równym stopniu zachwycają czytelnika - bo o ile pierwsza i druga historia  z powodzeniem oderwała mnie od codziennych obowiązków, o tyle trzecia niestety niejednokrotnie mnie nużyła - każda z nich jednak sprawdza się w swojej roli - lekkiego, niezobowiązującego czytadła.

Pani Crosby wdzięcznie  łączy wątki romansowe z detektywistycznymi zagadkami, kładąc jednak nacisk na te pierwsze. Całość nabiera dzięki temu rumieńców i umożliwia czytelnikowi przynajmniej niewielki element zaskoczenia. Owszem, w samych historiach miłosnych trudno nie doszukać się licznych schematów, ale w przypadku niektórych gatunków są one niestety nieuniknione.

Zresztą, autorka oprócz zgrabnie skonstruowanej fabuły, ma również do zaoferowania lekkie pióro. Susan Crosby posługuje się bowiem prostym, zrozumiałym językiem, który sprzyja szybkiej lekturze. Co ważne, ograniczone zostały tutaj wszelkie opisy - zwłaszcza te tyczące się miłosnych uniesień bohaterów, i ustąpiły one miejsca żywym dialogom - z nutką dowcipu i pikanterii.

Czy polecam? Raczej tak- jeżeli poszukujecie lekkiego niezobowiązującego umilacza na jeden wieczór. Jedno jest bowiem pewne, w takim wypadku lektura "Opowieści z pasją"  jest niezastąpiona.

Ocena: 6,5/10

Za lekturę serdecznie dziękuję wydawnictwu Mira

   

TYTUŁ: A między nami ocean...
TYTUŁ ORYGINAŁU: The Ocean between us
AUTOR: Susan Wiggs

Niejednokrotnie udowodniono już, że można być samotnym w tłumie. Podobne uczucie w sytuacji, w której ma się u boku ukochaną osobę wydaje się czymś nowym i zupełnie zaskakującym, a jednak możliwym i wbrew pozorom powszechnym. Z podobnym problem zmierzają się na co dzień rodziny marynarzy. Stale zmieniające miejsce zamieszkania; na zmianę witające i żegnające na brzegu bliską osobę; wiecznie przepełnione obawą, że kolejnego razu może już jednak nie być...

Życie Grace jest urzeczywistnieniem marzeń wielu kobiet - ma kochającego, przystojnego męża; trójkę wspaniałych i zdolnych dzieci, a także pieniądze. Coraz rzadziej towarzyszy jej jednak uczucie szczęścia. Steve jest żołnierzem, pracującym na lotniskowcu a jego obecność w domu jest rzadkością. Grace sama musi zmierzać się z większością problemów, brakuje jej obecności męża, a nieustanne przeprowadzki uniemożliwiają jej zawieranie stałych przyjaźni.  I jest już zmęczona takim stanem rzeczy.

Kolejny kamień w morzu zmartwień staje się początkiem wielkiej przemiany Grace. Kobieta postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Zakłada własną firmę, kupuje dom i psa. Zmiany te nie wpływają jednak korzystnie na i tak kruche relacje Grace z mężem. Steve nie rozumie potrzeb kobiety, a przez to stopniowo się od siebie oddalają. Grace nie zamierza bowiem poświęcać już niczego więcej dla ich związku. Rozpad dotąd zgodnego małżeństwo wydaje się być jedynie kwestią czasu... Kiedy jednak na lotniskowcu Steve'a dochodzi do wybuchu, a mężczyzna zostaje uznany za zaginionego, Grace uświadamia sobie coś o czym w głębi serca zawsze wiedziała. Nigdy nie przestała kochać swojego męża. Tylko czy teraz nie jest za późno na to aby mu to powiedzieć?

Nazwisko amerykańskiej autorki tym razem byłby mi już znane, a wszystko dzięki poprzedniej powieści spod pióra pani Wiggs - "Obudzić szczęście". Spodziewałam się, że i tym razem autorka uraczy nas lekką, słodko-gorzką historią o poszukiwaniu siebie, okraszoną szczyptą humoru i całą gamą różnorodnych uczuć.  Powieść "A między nami ocean..." znacznie odbiegła jednak od moich wyobrażeń, ale uznać to można jedynie za zaletę owej lektury.

"A między nami ocean..." porusza tematy znacznie delikatniejsze i trudniejsze w odbiorze do swej poprzedniczki. Susan Wiggs wkracza w świat, który rozgrywa się na co dzień wokół nas, a który mimo to wydaje się być dziwnie obcy. Amerykańska autorka nie czyni z Grace drugiej Penelopy, która bez słowa, wiernie czeka na swego małżonka. Pokazuje, że nawet miłość i oddanie drugiej osobie, nie są w stanie w pełni zabić czy też zaspokoić naszych potrzeb. Że nawet przeświadczenie, iż człowiek którego kochamy robi coś dla dobra całego narodu, nie jest w stanie uśpić pierwotnego pierwiastka egoizmu, który potrzebuje - rząda! - bliskości i czułości.

Świat, który przedstawia Susan Wiggs jest brutalny w swej prawdziwości i mówię tutaj nie tylko o przymusie opuszczania - czasami na zawsze - bliskich, wówczas gdy Ci tak bardzo nas potrzebują. Gdzieś między wierszami autorka ukryła jakże bolesną prawdę, która wynosi pozycję i status człowieka ponad prawo. Która pokazuje, że mimo upływu czasu wciąż bogactwo i tytuły są w stanie zapewnić człowiekowi wolność od obowiązujących zasad.

Choć "A między nami ocean..." to historia o miłości, a więc dwojga ludzi - kobiecie i mężczyźnie, to obraz tych pierwszych zostaje wyraźniej nakreślony przez autorkę. Bohaterki, które kreuje autorka znajdują się na życiowym zakręcie. Ich życie ulega radykalnej zmianie i w jej obliczu muszą zadecydować o własnej przyszłości.   Nie są to bohaterki idealne i takie też nie są ich wybory; popełniają błąd za błędem, nie potrafią podjąć jednoznacznej decyzji  i  pozostawiają kwestię wyboru w rękach wydarzeń z przeszłości. A wszystko to sprawia, że stają się bardziej rzeczywiste i budzą w czytelniku cieplejsze uczucia.

"A między nami ocean..." to historia o poszukiwaniu samego siebie, w której prym zdecydowanie wiodą emocje. Nie jest to zdecydowanie lektura zaliczająca się do grona lekkich i przyjemnych. Autorka porusza wiele trudnych i niejednokrotnie bolesnych tematów i zmusza czytelnika do zastanowienie się nad własnym życie i docenienia go takim jakie jest. Stosuje przy tym jednak tak lekki i przyjemny w odbiorze język, że lektura stanowi czystą przyjemność dlatego też pragnę polecić ją każdemu bez wyjątku.

TYTUŁ: Ulotne chwile szczęścia
TYTUŁ ORYGINAŁU: Second chance Pass
AUTOR:Robyn Carr

WYDAWNICTWO: Mira

Miłość, ta prawdziwa i przez wszystkich wyczekiwana,  nigdy się nie kończy i przezwycięża nawet śmierć.  Chyba każdy z nas zna dosyć powszechne porównanie człowieka i jego "bratniej duszy" do dwóch połówek tego samego jabłka? Nie ma w nim miejsca na osoby trzecie. Nie ma dwóch identycznych połówek. A co za tym idzie nie ma jabłka, które w wyjątkowym przypadku  mogłoby zastąpić swego poprzednika...  "O dziwo, czas, który goi rany, pokazał też, że w życiu można kochać więcej niż jedną osobę.."

Vanessa znalazła się w sytuacji, z której nie jeden człowiek nie zdołałby się podnieść.  Młoda kobieta właśnie straciła swojego ukochanego męża - Matta. Ponad to Vanessa jest w zaawansowanej ciąży i boi się tego co przyniesie jej przyszłość. Lekarstwem na wszelkie troski i zmartwienia jest jednak obecność Paula - najlepszego przyjaciela zmarłego męża, który zobowiązał się zatroszczyć zarówno o Vanessę jak i jej nienarodzone jeszcze dziecko. Mężczyzna doskonale sprawdził się w roli anioła stróża, wkrótce po narodzinach Mattiego nagle odsuwa się jednak w cień.

Uczucia jakie Paul żywi względem Vanessy zdecydowanie odbiegają od przyjacielskich relacji, bawia się jednak jej odrzucenia. By zapomnieć o kobiecie, wplątuje się w niezobowiązujący związek z dawną znajomą. Kiedy jednak Vanessą zaczyna się interesować inny mężczyzna, Paul zaczyna rozumieć, że na zawsze może stracić swoją ukochaną. Postanawia stawić czoła swoim lękom i zawalczyć o miłość kobiety. Sytuacja znacznie komplikuje się jednak w chwili, w której Paul dowiaduje się że wkrótce zostanie ojcem..

Wśród czytelników lekkich, niezobowiązujących lektur z pewnością znajdują się szczęściarze, którzy mieli już okazję wstąpić do małej osady Virgin River. To niewielkie miasteczko posiada pewien przyciągający urok. Zagłębiając się w lekturze i stopniowo poznając losy mieszkańców można odnieś ważenie, że stanowi się część owego miasteczka i jego mieszkańców. Zupełnie jakby autorka za pomocą słów przenosiła nas wprost do malowniczego Virgin River.  Już na wstępie muszę więc zaznaczyć, że moja opinia absolutnie nie będzie się zaliczać do grona tych obiektywnych.

W "Ulotnych chwilach szczęścia" autorka rozwija temat miłości, zwłaszcza takiej, która nie jest tą pierwszą i wolną od początkowych zawirowań.  Nie jest to jednak podobny obraz uczucia do tego, który tworzy choćby pani Lorie O'Clare. Miłość według pani Robyn Carr postrzegana jest jako uczucie będące gwarancją bezpieczeństwa i spokojnego życia u boku bliskich osób.  To miłość, którą docenia się dopiero wraz z upływem czasu i która może przetrwać nawet najtrudniejsze przeszkody. 

Bohaterami "Ulotnych chwil szczęścia" wbrew pozorom nie są jedynie Vanessa i Paul, lecz wszyscy mieszkańcy Virgin River, z których wiele mogliście już spotkać w poprzednich częściach serii.  Postacie, które przedstawia Robyn Carr, bez względu na to czy stykamy się z nimi po raz wtóry czy też po raz pierwszy, łączy pewien wspólny element. Każda z nich dzięki problemom z którymi się zmaga staje się niezwykle autentyczna. Są to bowiem troski, z którymi każdemu z nas przyszło się zmierzyć. I właśnie tutaj dostrzec można kolejną zaletę powieści pani Carr. Powieść amerykańskiej autorki można bowiem  odebrać jako lekarstwo na zmartwienia, źródło nadziei, a nie kiedy nawet delikatną wskazówkę na to jak można się podźwignąć z sytuacji, która wydaje się być bez wyjścia.  

Zgadzam się z opiniami, które krążą po internecie jakoby powieść ta była zbyt wyidealizowana. Wśród bohaterów ze świecą szukać jakiegoś czarnego charakteru; mimo kłód które autorka rzuca pod nogi swych postaci, z góry możemy również stwierdzić, że wszystko zmierza ku szczęśliwemu zakończeniu. Tyle, że czy aby na pewno można to uznać za wadę? W czasach, kiedy zewsząd zalewając nas informacje o coraz to nowych katastrofach i zbrodniach taka nieco bajkowa a mimo to autentyczna wizja życia stanowi miłą odmianę i odskocznię.

"Ulotne chwile szczęścia" to subtelna, pełna miłości i nadziei historia o tym, że nawet człowiek, którego opuściło szczęście, może je szybko odzyskać - czasami nawet z nawiązką.  Robyn Carr posługuje się lekkim, barwnym językiem charakterystycznym dla tego gatunku powieści.  Z pewnością nie jest to powieść ambitna, można zarzucić jej schematyczności i zbytnią idealizację, trudno jej jednak odmówić pewnego uroku i dlatego też gorąco polecam Wam jej lekturę, a sama z przyjemnością jeszcze nie raz zanurzę się w świat Virgin River.

„Kiedy czegoś bardzo chcesz, nic się nie udaje, a kiedy nie chcesz, przychodzi zupełnie niespodziewanie i w nadmiarze.”.

Ocena: 8/10

Za lekturę dziękuje wyd. Mira

TYTUŁ: Dama w purpurze
TYTUŁ ORYGINAŁU: A daring Passion
AUTOR: Rosemary Rogers

WYDAWNICTWO: Mira

Niektórzy potrzebują do życia adrenaliny niemal w równym stopniu co i powietrza. Gonitwa, ryzyko, bezpośrednie zagrożenie dla własnego zdrowia... Dopiero wówczas czują, że naprawdę żyją. Pozostają przy tym tak zaślepieni potrzebą zaspokojenia swych pragnień, że zupełnie zapominają, że nie kiedy narażają nie tylko własne życie, ale i bezpieczeństwo swych bliskich. Niestety, czasami zrozumienie owego faktu przychodzi za późno.

Życie młodej i urodziwej, choć niezbyt posłusznej Raine Wimbourne wywraca się do góry nogami. Kiedy jej ojciec - były żeglarz wraca do domu z raną postrzałową ramienia, dziewczyna ani myśli odstąpić dopóty nie dowie się prawdy o wydarzeniach owej nocy.  Ta okazuje się jednak nadzwyczaj szokująca by  nie powiedzieć nieprawdopodobna. Poczciwy Josiah Wimbourne to nikt inny jak słynny Łotr z Knightsbridge - okoliczny Robin Hood, okradający bogatych na rzecz biedniejszych mieszkańców. To jednak nie koniec zaskakujących wiadomości, nowy sędzia jest zdeterminowany by odkryć tożsamość Łotra i ukarać go, na dodatek poczynił już pierwsze kroki w śledztwie, a wszelkie dowody świadczą przeciwko Josiahowi.

Raine jest zdeterminowana by uratować ojca, nawet za cenę własnego bezpieczeństwa. Bez wahania wciela się więc w rolę Łotra. Znudzona życiem ułożonej młodej damy, wita przygodę z otwartymi ramionami. Tyle, że dwa miesiące po przejęciu roli zbójnika, kiedy nabiera pewności w swoje umiejętności, zostaje schwytana.  Philippe Gautier ani myśli wypościć dziewczyny na wolność.  Uważa jej ojca za nieodpowiedzialnego i sam zamierza się o nią lepiej zatroszczyć Raine ma kłopoty. I to spore.

Wakacyjna pora sprzyja czytaniu lekkich i niezobowiązujących lektur. Po trudach całego roku, kiedy wreszcie znajdujemy czas na zasłużony odpoczynek, nasz organizm samoistnie wybiera powieści, które przyniosą chwilę wytchnienia i pozwolą nam na przynajmniej chwilowe odprężenie. Romanse wydają się więc pozycją idealną, zwłaszcza te z tłem historycznym. To był pierwszy powód dla którego sięgnęłam po "Damę w purpurze", drugim było wciąż świeże wspomnienie nadzwyczaj korzystnego spotkania z inną pozycją tego gatunku.

Pani Rosemary Rogers w przeciwieństwie do niektórych swoich koleżanek "po fachu", unika zbędnych dłużyzn. W trakcie lektury nie spotkamy się z bogatymi opisami dziewiętnastowiecznej Anglii czy Francji, gdzie rozgrywa się fabuła, ani też bogatymi wyznaniami uczuć bohaterów. Atutem powieści jest wartko płynąca akcja, która nie pozwala czytelnikowi na nudę czy choćby chwilowe odstąpienie od lektury. Pisarka wyraźnie szczegółowo rozplanowała przebieg fabuły. Skoro lektura ma sprawiać przyjemność i odprężać, bo co zanudzać czytelnika przydługim wstępem  czy sprawiającymi wrażenie zbędnych fragmentami? Rosemary Rogers zaczyna swoją powieść od mocnego akcentu, a dalej jest już tylko lepiej.

Amerykańska autorka udowadnia również, że nie każdy romans historyczny jest "erotykiem w historycznej oprawie dla starszych pań" jak zgrabnie ujął to kiedyś pan w bibliotece publicznej. Choć między głównymi bohaterami nie brak silnych emocji - pasja i namiętność biją niemal z każdej strony! - pisarka zgrabnie unika  scen erotycznych. O ile pamięć mnie nie myli, w całej powieści nie wystąpiła ani jedna!, co zdecydowanie stanowi rzadkość wśród literatury dla kobiet.  Czytelnicy, którzy czują się zniesmaczeni podobnymi fragmentami mogą odetchnąć spokojnie i śmiało sięgnąć po powieść.

Romans pani Rogers to jednak nie tylko fabuła i akcja, ale również ciekawa kreacja żeńskiej bohaterki. Raine nie jest nieśmiałą, uległą panienką, która sztywno trzyma się ustalonych odgórnie zasad. To dziewczyna z charakterem - pyskata, uparta i wytrwale dążąca do własnych celów; ceniąca swą niezależność, ale równocześnie bliskość i uczucia swojej rodziny. W porównaniu do tak wyraźnej sylwetki, blado wypada jednak męski bohater - Philippe. Zdecydowanie pan miał zbyt wysokie mniemanie o samym sobie i swojej władzy!

"Dama w purpurze" to zgrabnie napisana historia uczucia między dwojgiem nieco zbyt upartych ludzi. Rosemary Rogers stawia w swojej powieści przede wszystkim na akcję i zgrabnie rozplanowaną fabułę, dlatego też miłość wydaje się być równie ważna co przygody, pościgi czy intrygi. Autorka posługuje się przyjemnym w odbiorze, lekkim piórem. Rekompensatą za brak opisów ówczesnej rzeczywistości zdecydowanie stanowią ciekawe dialogi, w których prym wiodą potyczki słowne między głównymi bohaterami. Jeżeli więc szukacie lekkiej, pasjonującej lektury, "Dama w purpurze" jest doskonałym wyborem/.

Ocena: 7/10

TYTUŁ: Osaczona 
TYTUŁ ORYGINAŁU: Presumed Guilty
AUTOR: Tess Gerritsen

WYDAWNICTWO: Mira

Miłość pojmowana jako uczucie pełne pasji i namiętności bywa nieobliczalna i niebezpieczna, zwłaszcza, gdy jedna ze stron wydaje się ją nie odwzajemniać. Granica między taką miłością, a nienawiścią jest zaskakująco cienka. Wystarczy jedno nieodpowiednie słowo czy też  gest by dokonać zmian niewyobrażanych rozmiarów. Nienawiść zrodzona z miłości nie zna granic. To ona popycha ludzi do rzeczy, których w innym wypadku nigdy by nie zrobili. To ona może sprawić, że spokojny, bezkonfliktowy człowiek przemienia się w mordercę...

Miranda kochała Richarda, a przynajmniej tak jej się wydawało. Teraz jednak jej związek z pracodawcą, właścicielem lokalnej gazety, należy do przeszłości. Miranda ma dość odgrywania roli drugich skrzypiec i decyduje się zakończyć łączący ich romans. Tyle, że dumny mężczyzna nie potrafi pogodzić się z jej decyzją, efektem czego nieustannie zadręcza ją telefonami i stara namówić na spotkanie. Protesty Mirandy nie odnoszą rezultatu. Kiedy Richard po raz kolejny zapowiada swoją wizytę w mieszkaniu dziewczyny, ta nauczona doświadczeniem opuszcza je by w ten sposób uniknąć konfrontacji z byłym kochankiem. 

Ku własnemu przerażeniu po powrocie Miranda dostrzega samochód Richarda przed swoim domem. Nie dochodzi jednak do spotkania między nimi. Mężczyzna leży zabity w sypialni Mirandy, a obok jej łóżka znajduje się zakrwawiony nóż. Kobieta automatycznie staje się główną podejrzaną o zabójstwo. Policja pozostaje głucha na wszelkie argumenty i nie wierzy w niewinność dziewczyny. Sprawa nabiera jednak nowe oblicza, w chwili, kiedy to Miranda staje się celem tajemniczych ataków. Owa seria zamachów wzbudza podejrzenia brata zamordowanego. Mimo obaw i sprzecznych uczuć jakimi żywi Mirandę, postanawia pomóc w śledztwie.

Wydawnictwo Mira po raz kolejny daje nam możliwość zapoznania się z dziełem amerykańskiej pisarki, znanej szerszej publiczności dzięki thrillerom medycznym. Po lekturze "Labiryntu kłamstw" moje oczekiwania względem owej pozycji były ściśle określone. Jako, że "Osaczona" jest przedstawicielką tego samego gatunku - kryminału z wyraźnie nakreślonym wątkiem romantycznym, spodziewałam się, że poziom obu tych powieści będzie do siebie zbliżony i mogę oczekiwać  lektury na wysokim poziomie.  Cóż, pani Gerritsen i tym razem mnie nie zawiodła.

Fabuła powieści obraca się głównie wokół wątku popełnionej zbrodni, pozostawiając kwestię uczuć na dalszym planie. Akcja już od początku mknie z zaskakującą szybkością, zwalniając na dobrą sprawę dopiero na zakończeniu. Sprawa morderstwa Richarda owiana jest tajemnicą. Jedyny znany nam fakt tyczący się owej zbrodni, to ewidentna niewinność głównej bohaterki. Każde informacje zamiast dostarczać nam jakiś poszlak, wywołują jedynie kolejną falę pytań. Co więcej, Tess Gerritsen wielokrotnie podsuwa nam fałszywe poszlaki. Czy wytypowanie mordercy jest w takim razie możliwe? Cóż, prawdopodobnie tak. Kiedy rozwiązanie zostaje ujawnione wszelkie elementy łączą się przecież w logiczną całość. Nie zmienia to jednak faktu, że mi się to nie udało.

Jak już jednak wcześniej wspomniałam historia nie obraca się jednak jedynie wokół tajemniczego morderstwa. Oprócz tego autorka porusza temat rodzącego się powoli uczucia między bratem Richarda - Chasem a Mirandą. Nie mogę zaprzeczyć, połączenie potencjalnej morderczyni i ofiary z pewnością nie należy do banalnych rozwiązań. W trakcie lektury nie mogłam jednak pozbyć się wrażenia, że wątek ten był zupełnie niepotrzebny i wstawiony jakby na siłę by powieść trafiła do szerszego grona czytelników.

Język jakim posługuje się autorka sprzyja szybkiej lekturze - jest prosty, ale przyjemny. Zdania są krótkie i dynamiczne, autorka umiejętnie buduje również napięcie tak, że czytelnik w trakcie lektury nie doświadcza nudy. Narracja poprowadzona przez narratora wszystkowiedzącego pozwala nam "wejść w umysł" kilku bohaterów. Nie zdziwi chyba jednak nikogo fakt, że odpowiedzialność za przedstawianie wydarzeń spada głównie na parę głównych bohaterów czyli Mirandę i Chase'a.

I tak oto płynnym sposobem przechodzimy do krótkiego przedstawienia bohaterów, a właściwie głównej bohaterki. Postać Mirandy Wood pozytywnie mnie zaskoczyła. Biorąc pod uwagę sytuację w jakiej się znalazła w głowie nakreśliłam już krótką, niezbyt pozytywną, charakterystykę kobiety, która jednak na całe szczęścia okazała się błędna. Miranda to silna kobieta, która mimo nieprzychylności otoczenia, kroczy przez życie z podniesioną głową. Nie należy również do tego grona osób, które biernie poddają się losowi. W sytuacji w jakiej się znajduje potrafi zachować zimną krew i wziąć sprawy w swoje ręce. Pozostaje przy tym jednak delikatna i kobieca, wzbudzając tym samym w mężczyznach potrzebę sprawowania nad nią opieki.

"Osaczona" to dobrze napisany, trzymający w napięciu thriller ukazujący miłość od nieco innej, ciemniejszej strony. Tak jak i przy poprzednim spotkaniu tak i tutaj pani Gerritsen zachwyciła mnie swoim lekkim, przyjemnym piórem i zaskakującą umiejętnością budowania napięcia. Również bohaterowie, których wykreowała są realistyczni i prawdziwi. I o ile nie mogę się przyczepić do niczego w sprawie wątku kryminalnego, o tyle przy ukazaniu relacji między Mirandą a Chasem można dostrzec pewne mankamenty. W trakcie lektury miałam wrażenie, że wszystko dzieje się między nimi trochę zbyt szybko, a przypadek odgrywa tam zbyt dużą rolę. Mimo to wielbiciele kryminałów z wplecionym między wierszami wątkiem romantycznym powinni się czuć usatysfakcjonowani lekturą.



Ocena: 7/10

TYTUŁ: Śmiertelne napięcie
TYTUŁ ORYGINAŁU: Hotwire
AUTOR: Alex Kava

WYDAWNICTWO:  Mira

Alex Kava, a właściwie Sharon Kava, to pochodząca z Silver Creek uznawana za mistrzynię thrillerów psychologicznych. Wiele z jej powieści gościło na listach bestsellerów. Kava od dziecka fascynowała się literaturą. Zaczęła pisać bardzo wcześnie, niestety jej zamiłowanie nie spotkało się z aprobatą rodziców. Chociaż wydarzenia, które opisuje są fikcją literacką, często impulsem do ich napisania były faktyczne zbrodnie, co nadaje jej twórczości rys autentyzmu. Alex Kava nadal mieszka w Nebrasce, udziela się również w wielu stowarzyszeniach literackich, zwłaszcza tych zrzeszających twórców thrillerów. 

Nie da się wytłumaczyć zbrodni. Nie istnieje żaden racjonalny powód, dla którego popełnienie morderstwa tudzież innego wykroczenia, które w jakikolwiek sposób odbija się na zdrowiu drugiego człowieka staje się czynem powszechnie akceptowanym. Istnieją jednak pewne okoliczności łagodzące, które przynajmniej w minimalnym stopniu pozwalają nam zrozumieć daną stronę. Nie do końca zdając sobie może nawet z tego sprawę, dokonujemy selekcji zbrodni. Łatwiej przychodzi nam wybaczenie człowiekowi, który dokonuje danego czynu w obronie własnej tudzież na skutek doznanego szoku. Znacznie trudniej jeżeli ofiarą jest bezbronne dziecko.

Grupa miejscowej młodzieży chciała tylko zaszaleć. Nikt nie przewidział, że spontaniczna impreza w gronie znajomych, może stać się ostatnią dla niektórych z nich. Kiedy jednak nocne niebo rozjaśniają dziwne efekty świetlne, beztroski wieczór zamienia się w koszmar. Przebywająca w okolicach, doświadczona agentka FBI Maggie O'Dell znajduje ich w lasach zachodniej Nebraski. Ciała nastolatków znaczą dziwne obrażenia, które mogą wskazywać na porażenie prądem. Ci, którzy przeżyli zostali ciężko ranni, dodatkowo są śmiertelnie przerażeni. Agentka stara się odnaleźć sens w sprzecznych zeznaniach nastolatków i zrozumieć, które z ich słów są prawdą, a które wytworem pobudzonej przez narkotyki wyobraźni. Musi się spieszyć, zwłaszcza, że troje z ocalałych nastolatków ginie w niewyjaśnionych okolicznościach, a lokalna policja wydaje się  lekceważyć większość dowodów. 

Tymczasem w  Wirginii i Waszyngtonie dochodzi do masowych zatruć w dwóch szkołach. Uczniowie zostają ofiarą nieznanego wirusa i walczą o życie. Śledczym pomaga pułkownik Benjamin Platt, wybitny specjalista od chorób zakaźnych. Dostrzegając powagę zaistniałej sytuacji, podejmuje desperacką walkę o zidentyfikowanie niezwykle groźnego szczepu bakterii, którą zaraziła się młodzież.  I choć miejsca obu dzieli tysiące mil, tropy obu śledztw zbiegają się. Maggie i Benjamin odkrywają przerażającą tajemnicę. Na najwyższych szczeblach władzy znajdują się ludzie, którzy zrobią wszystko by nie dopuścić do jej ujawnienia.

Aż do tej pory pozostawałam obojętna na fenomen twórczości pani Kavy. Mimo pochlebnych opinii, przechodziłam obojętnie obok jej twórczości, skupiając się raczej na powieściach autorów, których znam i cenię. Kiedy jednak zaistniała okazja aby zapoznać się z którymś z tytułów amerykańskiej autorki, postanowiłam z niej skorzystać i na własnej skórze przekonać czy dysponuje ona rzekomym talentem. 

"Śmiertelne napięcie" to bodajże dziewiąta z kolei część przygód Maggie O'Donell i muszę przyznać, że obawiałam się nieco czy zaczynając serię od środka uda mi się w pełni ją zrozumieć. Wątek obyczajowy, z którym stykamy się na łamach powieści rzeczywiście wyraźnie stanowi jedynie element całości. Choć autorka zapobiegliwie tłumaczy czytelnikowi relacje łączące wszystkich bohaterów, początkowo miałam problem z ich odróżnieniem, w powieści przewija się bowiem naprawdę ich spore grono. Wraz z każdym kolejnym rozdziałem poczucie rozgardiaszu na całe szczęście mija. Wątek kryminalny przedstawiony w "Śmiertelnym napięciu" został przedstawiony na najwyższym poziomie. Pani Kava umiejętnie stwarza dwie, z pozoru całkiem odległe sytuacje, po to by w pewnym momencie połączyć je w logiczną całość. Szczególną uwagę należy zwrócić na ich oryginalność.  Amerykańska autorka odbiega od wszelkich schematów i dzięki temu tworzy wątki, które zaskakują czytelnika niemal na każdym kroku. Trzeba przy tym dodać, iż tematyka, którą porusza jest  nie tylko interesująca, ale i adekwatna do kłopotów z jakimi zmagamy się we współczesnym świecie. 

Kunszt autorki można również dostrzec w kreacji bohaterów. Mimo iż stosunkowo mało miejsca poświęca przedstawieniu poszczególnych sylwetek, w oczach czytelnika każdy stanowi oryginalną, pełną sprzeczności całość. Co dziwniejsze po skończonej lekturze jedyną postacią, która wciąż stanowi dla mnie zagadkę jest główna bohaterka - rezolutna Maggie O'Donell, za którą ciągną się widma przeszłości. Zrzucam to jednak na barki mojej nieznajomości poprzednich części serii.

Alex Kava stosuje w swojej powieści narrację trzecioosobową, przy czym większość wydarzeń przedstawiana jest nam z punktu widzenia Maggie O'Donell. Autorka posługuje się niezwykle prostym, zrozumiałym dla każdego językiem. W powieści zdecydowanie przeważają dialogi, a jedyne opisy jakie się pojawiają dotyczą rozgrywających się wydarzeń, spychając na dalszy plan otaczającą bohaterów rzeczywistość czy choćby ich wygląd. Wszystko to w konsekwencji przyczynia się do znacznego zdynamizowania fabuły.

"Śmiertelne napięcie" to dynamiczna, pełna zawirowań i tajemnic powieść o tym do czego może doprowadzić próba utrzymania władzy. Autorka ewidentnie zna walory swojej twórczości i umiejętnie je wykorzystuje. Alex Kava zachwyca czytelnika ciekawie wykreowanymi bohaterami, przede wszystkim jednak umiejętnie skonstruowaną fabułą. Chociaż "Śmiertelne napięcie stanowi kontynuacje przygód Maggie O'Donell, czytelnik nie powinien mieć większego problemu z rozeznaniem się w historii przed uprzednim zapoznaniem z poprzednimi częściami serii. Mimo wszelkich zalet, powieść ta trafi jednak głównie do miłośników kryminałów czy thrillerów. Wielbiciele wątków obyczajowych czy romantycznych mogą poczuć się nieco rozczarowani lekturą. 

"Zasady ustanowiono po to, żeby ocenić ich zasadność, kiedy serce podpowiada co innego."

Ocena: 7/10

Maggie O'Donell:

Dotyk zła | W ułamku sekundy | Łowca dusz | Granice szaleństwa | Zło konieczne | Zabójczy wirus | Czarny piątek | Kolekcjoner | Śmiertelne napięcie

Za lekturę serdecznie dziękuję wydawnictwu Mira

TYTUŁ: Siła trucizny
TYTUŁ ORYGINAŁU: Poison study
AUTOR: Maria V. Snyder

WYDAWNICTWO: Mira

Maria V. Snyder to początkująca autorka, która urodziła się i wychowała w Filadelfii. Ukończyła studia z dziedziny meteorologii, jednak podjęta w zawodzie praca nie przynosiła jej satysfakcji, efektem czego zajęła się pisaniem. Tworzenie świata fantasy, w którym sama ma wpływ na pogodę, jak twierdzi autorka, stanowi o wiele większą przyjemność. Początkowo Snyder pisywała jedynie artykuły do gazet czy  magazynów, z czasem zaczęła się jednak skupiać na powieściach. Zadebiutowała w 2005 roku książką "Siła trucizny", za którą zresztą rok później otrzymała prestiżową nagrodę. W wolnej chwili Snyder uprawia sport - ma nawet brązowy pas w karate; gra na wiolonczeli a także dużo podróżuje.

Yelena wie, że musi zginąć. Świat w którym żyje rządzi się swoimi własnymi, niepodważalnymi prawami. Odkąd obalono króla Iksji, obowiązuje zasada oko za oko, ząb za ząb.  Zabiłeś człowieka? Ty również musisz ponieść śmierć. Nikogo nie obchodzą okoliczności w jakich dokonano zbrodni, nie istotne są zbędne detale czy czcze wyjaśnienia, a już zwłaszcza nie wtedy, gdy ofiarą zbrodni jest syn jednego z wpływowych obywateli społeczności. Przebywając w zatęchłym, przesiąkniętym fetorem więzieniu Yelena właściwie zdołała sie już pogoić z czekającym ją losem. Zawiśnięcie za morderstwo syna Brazella jawi się dla niej jako ukojenie bólu i jedyna droga ku wolności. 

Niespodziewanie jednak wyrok śmierci zostaje odroczony. Yelena ma zostać przeniesiona na zamek komendanta, gdzie podejmie się pracy jako testerka żywności. Śmierć może nadejść w każdej chwili; podczas skromnego śniadania, oficjalnego obiadu czy hucznej fety. Życie Yeleny pozbawione jest wartości. Dziewczyna, którą oskarżono o morderstwo, stanowi jedynie pionek w niekończącej się grze o władze. Nie brak zresztą ludzi, którzy najchętniej widzieliby Yelenę martwą. Dziewczyna musi uciekać przed żołnierzami podlegającymi Brazellowi, który nie zamierza spocząć dopóki nie zemści się za śmierć swojego syna, a także samą sobą. Nieoczekiwanie bowiem Yelena dowiaduje się, że obdarzona jest potężną, magiczną mocą - mocą, która  jest surowo karana i która niekontrolowana może zakłócić porządek  świata.

Śmierć spotka kiedyś każdego z nas. Niewiadomo kiedy nadejdzie, ani w jaki sposób pozbawi nas życia, niepodwarzalny jest jednak fakt iż przyjdzie taki czas, gdy będziemy zmuszeni spojrzeć jej prosto w oczy. Yelena zdaje sobie z tego sprawę aż nazbyt boleśnie. Widmo rychłego spotkania ze śmiercią nawiedza ją codziennie podczas nawet najprostszych czynności. Każdy jej kęs poprzedza próba wyłapania zapachu trucizny, każdy krok - dokładne zlokalizowanie potencjalnego wroga. Yelena została brutalnie pozbawiona przynajmniej pozornego poczucia bezpieczeństwa. Owa kradzież pozostawiła po sobie palącą bólem pustke, mimo to główna bohaterka z podniesioną głową brnie do przodu, zaślepiona wizją lepszego jutra. Autorka obdarzyła swoją postać ogromną siłą i ta siła bije od niej niemal na każdej stronie powieści. Yelena wyróżnia się pośród tłumu bezbarwnych, szarych postaci, które ostatnio wiodą prym w literaturze młodzieżowej. Wcale nie oczekuje księcia na białym koniu, kiedy trzeba potrafi stanąć twarzą w twarz ze swoim wrogiem i zawalczyć o swoje życie.

Nie tylko jednak postać Yeleny zasługuje na uwagę. Pani Maria V. Snyder kreując swoich bohaterów żaden nie był ani w pełni biały, ani czarny. Ubierając ich w przeróżne odcienie szarości, aż do samego końca utrzymuje nas w niepewności, którego z nich można nazwać przyjacielem a którego wrogiem. Wraz z Yeleną wielokrotnie dokonujemy błędnych sądów. Nie jestem w stanie zliczyć ile razy w trakcie lektury rozczarowały mnie skazy na pozornie "białych postaciach" czy zaskoczyła ta lepsza strona bohaterów, których zdąrzyłam spisać dawno na straty. Jestem pewna, że autorka wciąż nie skończyła swojej gry i w kolejnych częściach trylogi jeszcze wielokrotnie nas zaskoczy.

Atutem powieści jest nieatpliwie świat, który wykreowała autorka. Co prawda ubolewam nieco nad faktem, iż nie podzieliła sie z nami dogłębniejszym  opisem owej rzeczywistości, ale daje mi to nadzieję na przyszłość. Nawet w pierwszym tomie dostrzegamy jednak potencjał świata Iksji. Intrygi, zdrady, tyrania, rządza władzy, która często niesie ze sobą przelaną krew; wszystko to stanowi codzienność mieszkańców wykreowanego przez Snyder świata. Ci pochodzący z niższego szczebla społeczności traktowani są niczym szczury - niepotrzebni, nieposiadający własnego zdania. Zresztą pozostała część mieszkańców również nie ma łatwego życia. Zmuszeni do noszenia uniformów odpowiadających danemu Dystryktutowi, do spełniania rządzań władców nawet gdy te kłócą się z ich własnymi przekonaniami i do poświęcenia własnego życia w imię osoby której podlegają. 

Narracja, z którą stykamy się w trakcie lektury jest pierwszoosobowa, poprowadzona z punktu widzenia Yeleny, co bardzo mnie ucieszyła jako, że, jak pewnie większość z Was zdążyła zauważyć, owa bohaterka zasłużyła sobie na moją sympatię. Język jakim posługuje się pani Snyder jest charakterystyczy dla literatury młodzieżowej. Autorka zachowuje odpowiednie proporcje między dialogami i akcją, a opisami wykreowanej przez siebie rzeczywistości, nie stosuje trudniejszych wyrażeń czy niepotrzebnych upiększeń. Powieść czyta sie szybko z niekłamaną przyjemnością czemu sprzyja ciekawa fabuła. Amerykańska autorka unika wątku romantycznego, choć on również z czasem się pojawia. Głównie skupia się na akcji wplatając w nią jednak odrobinę magii.

"Siła trucizny" to powieść o niezwykłej sile, odwadze i determinacji w dążeniu do wolności. Pierwsza część Trylogi "Twierdzy magów" wyróżnia sie spośród podobnych gatunkowo tytułów spójną, intrygującą fabułą, doskonale wykreowaną główną bohaterką, a także lekkim, ale ciekawym językiem. Pani Snyder udowadnia nam, że w dobie, której rynkiem wydawniczym rządzą wampiry i wilkołaki zostało jeszcze miejsce również i dla innych tytułów z pogranicza fantastyki. Z niecierpliwością wyczekuję tomu drugiego tymczasem Was serdecznie zachęcam do lektury.

Ocena: 10/10 

Twierdza magów:

Siła trucizny | Dotyk magii | Prawda ognia

Za lekturę dziękuję wydawnictwu Mira

TYTUŁ: Wszystko dla niej
TYTUŁ ORYGINAŁU: Renegade
AUTOR: Diana Palmer

WYDAWNICTWO: Mira

Diana Palmer, a właściwie Susan Spaeth Kyle, zanim napisała swoją pierwszą powieść pracowała jako dziennikarka w dziennikach i tygodnikach. Wydała ponad dziewięćdziesiąt książek, za które zdobyła zresztą wiele prestiżowych nagród. Od 1972 roku jest żoną Jamesa Kyle’a, z którym ma jednego syna. Po czterdziestce wróciła na uczelnię, by uzupełnić wykształcenie. Ukończyła historię, archeologię i filologię hiszpańską. W wolnych chwilach Susan uprawia ogródek, czyta książki z dziedziny archeologii i antropologii, a także słucha muzyki. Uwielbia iguany.

Tippy osiągnęła coś o czym inni z nas mogą tylko marzyć. Nie pozwoliła przeszłości zapanować nad swoim życiem a dzięki determinacji i niecodziennej urodzie, została światowej sławy modelką. Z czasem jej kariera nabiera tempa. Teraz, kiedy jej twarz stała się już rozpoznawana, zaczyna stawiać pierwsze kroki w branży aktorskiej. Podczas pracy na planie filmowym poznaje Casha - przystojnego komendanta policji w Jacobsville. Wbrew początkowym uprzedzeniom, oboje zbliżają się do siebie. Kolejne spotkania tylko utwierdzają ich w przekonaniu jak wiele ich łączy. Oboje są bowiem samotnikami, którzy mają za sobą bolesną przeszłość. Niestety fatalne w skutkach nieporozumienie niszczy ich związek.

Cash postanawia na powrót zająć się pracą i zapomnieć o kobiecie, która poruszyła w nim dawno zapomniane uczucia. Sprawa wydaje się tym prostsza, że właśnie trafił na trop oszustwa na wysokich szczeblach władzy.  Tyle, że jego pozorny spokój burzy zaskakująca wiadomość. Przeszłość po raz kolejny atakuje życie Tippy, tym razem jednak ze zdwojoną siłą. Cena, którą rząda za względny spokój okazuje się zbyt wysoka. Zarówno Tippy jak i jej młodszy brat znajdują się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. 

Trudno usunąć z naszych wspomnień bolesne wydarzenia z przeszłości. Jest to jednak tym trudniejsze, gdy osoba która zadaje nam cierpienie jest nam bliska. We współczesnym świecie temat molestowania seksualnego nie jest nam obcy. Media, gazety czy portale internetowe często opisują sytuacje, w których nastolatki stają się ofiarami swoich ojców, wujków czy konkubinów matki. Rzadko jednak wspomina się o tym jak toczy się dalsza przyszłość takich osób - jak wygląda ich świat, kontakty z innymi osobnikami płci męskiej czy próby zakładania własnej rodziny. Diana Palmer jest jedną z najbardziej poczytnych autorek romansów. Amerykańska pisarka w swoich lekkich powieściach nie boi się jednak poruszać również innych, znacznie trudniejszych tematów wśród których prym wiodą właśnie bolesne, traumatyczne wydarzenia z przeszłości. Tak jest i w tym wypadku.

Fabuła powieści "Wszystko dla niej" skupia się głównie wokół wątku romantycznego. Diana Palmer kreśli przed nami opowieść dwójki, pozornie zupełnie różnych ludzi. Ich historia nie odbiega daleko od schematów. Rozpoczyna się początkową obustronną niechęcią, która z czasem jednak powoli zaczyna się przeradzać w cieplejsze uczucia. W między czasie bohaterowie zmuszeni są radzić sobie z problemami, które rzuca im pod nogi los. Wielokrotnie podejmują błędne decyzje, za które zmuszeni są płacić wysoką cenę. Jak to  zwykle bywa, początkowo starają się zignorować rodzące się między nimi uczucie, w końcu jednak biernie poddają się losowi i pozwalają mu na dalszą ingerencje w ich życie. Czym w takim razie wyróżnia się proza pani Palmer? Tym, że oprócz nieco sztampowej historii porusza również inne, ciekawsze wątki. Stykamy się więc z delikatnie zakreślonym wątkiem kryminalnym - pościgi, czyhające w ukryciu niebezpieczeństwo i ogarnięty rządzą zemsty oprawca; a także wspomniany już przeze mnie powyżej wątek walki z przeszłością.

Bohaterowie, z którymi stykamy się w powieści, zostali wykreowani na podstawie "pozornego kontrastu". Na początku lektury wydają się być tak różni jak to tylko możliwe. On żyjący z dala od "wielkiego świata", typ samotnika, który najchętniej stawiłby czoło całemu złu, które chodzi po ziemi byle tylko udowodnić, że nie jest to niemożliwe. Ona spokojna, pozornie "pusta", skrywająca swoje sekrety w domowych kątach. Z czasem czytelnik dostrzega jednak coraz więcej podobieństw. Bo czyż oboje nie są zbyt uparci by przyznać się do błędu, czy nie unikają kontaktu twarzą w twarz z problemami i nie zamykają się w czterech ścianach by od nich uciec? Nie jest to może zabieg oryginalny, ale za to niezaprzeczalnie ciekawy. Zupełnie jakbyśmy wraz z postaciami mogli dostrzegać wady i zalety owej drugiej strony.

Narracja w powieści jest trzecioosobowa, a styl jakim posługuje się pani Palmer charakteryzuje się typową dla tego gatunku prostotą. Przeważają proste, krótkie zdania, a także dialogi. Rzadko mamy możliwość zapoznania się z obszernymi opisami rozgrywających się wydarzeń czy przyrody. Nie mogę jednak powiedzieć, iż w jakiś sposób ujmuje to powieści. Sięgając po owy tytuł oczekiwałam lekkiej powieści przy której z łatwością przyjdzie mi się odprężyć i właśnie coś takiego otrzymałam.

"Wszystko dla niej" to historia o drodze ku miłości, która nie zawsze prowadzi jednak prosto do celu. Amerykańska autorka zapewnia swojemu czytelnikowi parę godzin lekkiej, odprężającej lektury. Jej proza cieszy prostym językiem, a także ciekawą fabułą, która nie skupia się jedynie wokół jednego wątku. Jest to ten typ literatury który z pewnością nie zyska aprobaty każdego czytelnika, jednak na pewno trafi on doskonale w gust wielbicieli gatunku.

Ocena: 7,5/10

TYTUŁ: Dotknąć prawdy
TYTUŁ ORYGINAŁU: Saving Max
AUTOR: Antoinette van Heugten

WYDAWNICTWO:Mira

Antoinette van Heugten zanim na dobre zajęła się pisaniem książek, pracowała jako prawnik. Mieszka wraz z mężem w Texas Hill Country. Tematyką autyzmu interesuje się już od kilku lat, od pewnego czasu wpiera również ośrodki zajmujące się dziećmi chorymi na autyzm. Jej debiutancka powieść również poświęcona jest owej tematyce. 

Max w oczach swojej matki - nowojorskiej prawniczki Danielle Parkman zawsze był idealny. Chory na zespół Aspargera chłopiec jest informatycznym geniuszem, u którego jednak z wiekiem choroba zaczęła przybierać niepokojący obrót. Max ma coraz większe problemy w relacjach ze swoimi rówieśnikami, co gorsza jednak zaczynają pojawiać się u niego skłonności samobójcze i przejawy agresji. Danielle nie ma wyjścia. Mimo dręczących ją wątpliwości, decyduje się skorzystać z przysługującego jej zaległego urlopu i wraz z synem wyjeżdża do renomowanej kliniki psychiatrycznej Maitland w Plano w stanie Iowa by tam znaleźć odpowiedzi na nękające ją wątpliwości.

Pobyt w klinice przynosi jednak gorzkie rozczarowanie. Lekarze utrudniają Danielle kontakt z synem, wmawiając jej, że taka sytuacja lepiej wpłynie na jego sytuację i wyraźnie dają jej do zrozumienia, że powinna opuścić Plano i wrócić do swojego zwykłego życia. Kobieta jednak ani myśli opuszczać miasteczko. Wspierana przez matkę jednego z pozostałych pacjentów, Danielle stara się zmierzyć z nową sytuacją. Wkrótce jednak z przerażeniem odkrywa, że stan Maxa uległ pogorszeniu. Lekarze stwierdzają u niego zespół schizoafektywny. Max może nigdy nie wrócić już do normalności, stanowi bowiem realne zagrożenie dla siebie i innych. Tyle że Danielle nie wierzy w teorię psychiatrów. Zamierza jak najszybciej opuścić Maitland i skontaktować się z lekarzem prowadzącym chłopca. Wówczas jednak pojawiają się kolejne problemy.

Danielle znajduje Maxa przy ciele zamordowanego Jonasa z prawdopodobnym narzędziem broni w dłoni. Nikt nie wierzy w domniemaną niewinność chorego na autyzm chłopca. Max zostaje oskarżony o morderstwo, a sama Danielle postawiona przed obliczem sądu za próbę ukrycia dowodu zbrodni. Kobieta jednak się nie poddaje. Rozpaczliwie stara się odnaleźć w całej sytuacji chociaż nikłe światełko nadziei. Nic nie jest w stanie ją powstrzymać - ani nadzór policji, ani groźba odsiadki. Ufając intuicji podąża śladami pozostawionymi przez prawdziwego morderce. Musi jednak się pospieszyć. Czas biegnie nie ubłaganie, a "wkrótce" może okazać się za późno. 

Macierzyństwo nie jest drogą prostą. Obfituje w liczne zawirowania i przeciwności, i mimo, że niewątpliwie stanowi również źródło niezmiernego szczęścia, stanowi nierozerwalną całość z bólem i strachem. Czasami jednak owa ciemna strona przeważa szalę. Autyzm nie należy do chorób lekkich. Wiążę się on z potrzebą dodatkowej, specjalistycznej opieki, ale przede wszystkim nie zmierzonym źródłem cierpliwości i gotowości do wyrzeczeń. Logicznym stwierdzeniem jest fakt, że nie każda kobieta nadaje się na matkę. Owo zdanie nabiera jednak w obliczu choroby głębszego znaczenia.

Nie mam wątpliwości co do tego, że Danielle - główna bohaterka powieści Anoinette van Heugten - nadaje się na matkę. Poznając jej postać byłam zaskoczona siłą jej uczucia i determinacją by uratować życie swojemu dziecku. Amerykańska autorka w niezwykle rzeczywisty sposób oddała wszelkie aspekty codzienności Danielle. Bez skrupułów przedstawiła nam nie tylko zalety trudnego macierzyństwa, ale również i jego wady. Do tego idealnie skontrastowała postać nowojorskiej prawniczki z inną kobietą, która zmaga się z takimi samymi problemami.

Nieco żałuję, że w powieści tak mało miejsca zostało poświęcone na kreację postaci Maxa. To czym poczęstowała nas bowiem autorka zapowiadało się znakomicie. Jako fascynatka ludzkiej psychiki z niekłamaną przyjemnością zagłębiłabym się w rzeczywistość chorego na autyzm chłopca, poznając sytuację z jego punktu widzenia.  Brakło mi więc przysłowiowej wisienki na torcie. Widać, że Antoinette van Heugten jest jednak "obeznana" w temacie. W powieści doszukać się można wielu informacji specjalistycznych co stanowi niewątpliwy plus. 

Dawno nie spotkałam się z powieścią, która porwałaby mnie do tego stopnia. Antoinette van Heugten sprawiła, że przez kilka godzin zatraciłam się w rzeczywistości, pochłonięta przez fabułę powieści. A ta wprost ścina z nóg. Amerykańska autorka nie pozwala nam nawet na chwilę zaczerpnąć oddechu. Dla wielbicieli gatunku będzie to prawdziwa uczta. Antoinette van Heugten karmi nas bowiem fałszywymi tropami, zaskakuje i zmusza do zastanowienia. 

Warto poświęcić również kilka słów dla okładki. Grafik w mistrzowski sposób oddał bowiem nastrój powieści. Cenię sobie minimalizm - z reguły proste rzeczy sprawdzają się najlepiej i "Dotknąć prawdy" potwierdza ową regułę. Po raz pierwszy chyba polskie tłumaczenie tytułu przypadło mi do gustu bardziej niż oryginał. Choć nie potrafię powiedzieć w czym tkwi jego urok, urzekł mnie już od wstępu.

"Dotknąć prawdy" jest niewątpliwie najlepszą powieścią jaką w ostatnim czasie miałam okazję czytać. Lektura zapewniła mi najlepszego rodzaju czytelniczą ucztę. Antoinette van Heugten w ciekawy, intrygujący sposób skonstruowała fabułę. W sukcesie powieści znaczącą rolę odegrał również jej lekki, przyjemny w odbiorze styl. Autorka ujęła mnie jednak przede wszystkim pięknym i niezwykle obrazowym przedstawieniem relacji matki z synem. Już teraz wiem, że z przyjemnością będę jeszcze nie raz zasiadać do lektury debiutu amerykańskiej autorki i z nie cierpliwością wypatrywać chwili, w której na polskim rynku ukaże się  jej kolejna pozycja

Egzemplarz otrzymałam od wydawnictwa Mira za co bardzo dziękuję

TYTUŁ: Obudzić szczęście
TYTUŁ ORYGINAŁU: Just breathe
AUTOR: Susan Wiggs

WYDAWNICTWO: Mira

Susan Wiggs napisała swoją pierwszą książkę już w wieku ośmiu lat. Jak sama mówi, była to historia "małych łobuzów", oparta na codziennym życiu jej i rodzeństwa.Dzisiaj Susan Wiggs jest autorka ze sporym dorobkiem literackim i wiernym gronem czytelników. Trzykrotnie została laureatką nagrody RITA, a jej książki przetłumaczono na kilkanaście języków. Mieszka na wyspie w Zatoce Pugeta w stanie Waszyngton wraz z mężem i córką. Aktywnie działa w miejscowym kółku literackim, żywo interesuje się również problemami lokalnej społeczności. Lubi długie spacery, amatorsko zajmuje się fotografią, a choć dobrze jeździ na nartach, zupełnie nie wychodzi jej gra w golfa. Wolny czas najchętniej spędza przy lekturze.

Pozornie życie Sarah Daly przypomina bajkę - ma kochającego męża, pracę, która przynosi jej satysfakcję i przytulne mieszkanie. W rzeczywistości kobieta nie znosi pochmurnego i zimnego Chicago, coraz trudniej porozumieć jej się z mężem, a na domiar złego mimo usilnych starań nadal nie może zajść w upragnioną ciążę. W przeciwieństwie do bohaterki jej komiksów - Shirl, nie ma jednak odwagi mówić o tym głośno.  Wraz z nadejściem pewnego deszczowego dnia, znikają resztki pozorów. 

Sarah odkrywa, że mąż ją zdradza. Rozgoryczona i zraniona bez zastanowienia porzuca swoje dotychczasowe życie i wyjeżdża do rodzinnego miasteczka w Kalifornii. Ku własnemu zaskoczeniu powoli nabiera dystansu do swoich problemów. Dostrzega rzeczy, które wcześniej skutecznie bagatelizowała i docenia szansę jaką otrzymała od losu. Pragnie prowadzić takie życie, na jakie ma ochotę, nie zwarzając na wspomnienia. Powoli odbudowuje więzi z rodziną i dawnymi znajomymi. Zaczyna wierzyć, że jeszcze może zasmakować szczęścia, zwłaszcza, że jeden z mieszkańców - Will Broomer, staje się jej coraz bliższy. Jej życie obraca się do góry nogami po raz wtóry, kiedy ze zdumieniem odkrywa, że jest w ciąży z byłym mężem...

Ostatnio zauważyłam, że większość bohaterek powieści obyczajowych prowadzi pozornie idealne życie. Zupełnie jakby owy fakt zaważał na przebiegu fabuły. Sarah Moon (Daly) nie odbiega daleko od owego schematu. W chwili, gdy spotykamy ją po raz pierwszy, sprawia wrażenia kobiety spełnionej, której do pełni szczęścia brakuje jedynie dziecka. Wraz z kolejnymi słowami dostrzegamy kolejne podobieństwa - wbrew pozorom główna bohaterka jest nieszczęśliwa, a jej małżeństwo już dawno stało się fikcją potwierdzoną na papierze. Susan Wiggs wyszła jednak z sytuacji obronną ręką. O ile początek jej powieści może sprawiać wrażenie schematycznego, o tyle później z ulgą dostrzegamy jak wszelkie podobieństwa z wolna sie zacierają. Sarah, w przeciwieństwie do innych postaci podobnego rodzaju, jest bohaterką, która szybko zyskuje sympatię czytelnika, głównie dzięki swojemu optymizmowi i odwadze do życia. Susan Wiggs oszczędziła nam nadmiaru łez. Jej postać jest kobietą, która mimo pozornej słabości potrafi poradzić sobie z trudną sytuacją. 

W przypadku czarnego charakteru jakim niewątpliwie jest Jack, autorka nie wysila się już jednak na oryginalność. Susan Wiggs obdarza swojego bohatera całą paletą różnorakich wad, nie pozostawiając na nim suchej nitki. Każdy objaw człowieczeństwa, który w nim dostrzegamy szybko zostaje zatarty, zupełnie jakby autorka ujawniła go wbrew sobie i pragnęła zmazać swój błąd. Rzecz ma się zupełnie inaczej w przypadku drugiej męskiej postaci, którą przedstawia nam autorka. Will Broomer wydaje się być uosobieniem ideału. Podczas rozwoju fabuły doprawdy trudno dostrzec w nim jakąś skazę, a nawet jeśli takowa się pojawia zostaje zepchnięta w cień poprzez jego zalety.

"Obudzić szczęście" jest powieścią, która wzbudza zainteresowanie czytelnika głównie dzięki swojemu realizmowi. Fakt, ze sytuacja, która rozgrywa się na kartach lektury, równie dobrze mogłaby się przydarzyć każdemu z nas, sprawia, że owa pozycja zdobywa sympatię wbrew dosyć przeciętnego pomysłowi na fabułę. Susan Wiggs nie faworyzuje, ukazuję prawdę. Prawdę, która bywa zarówno okrutna jak i pełna szczęścia. 


Atutem powieści Susan Wiggs niewątpliwie są również wplecione między strony historyjki komiksowe, przedstawiające życie Shirl. Humorystyczne dialogi i delikatna kreska tak samo jak treść niosą ze sobą przesłanie, które wręcz krzyczy do nas z każdego kolejnego zdania. powieści. Bez względu na przeciwności losu nigdy nie wolno nam się poddawać ani tracić nadziei na lepsze jutro.


"Obudzić szczęście" to doskonała pozycja dla każdego, kto pośród szarej codzienności utracił gdzieś nadzieję. Jest to powieść, która niesie ze sobą nie tylko owe przesłanie, ale również i siłę, i dlatego warto poświęcić na nią swój wolny czas.

Za egzemplarz recenzencki niezmiernie dziękuję wydawnictwu Mira