Jeśli śledzicie uważnie mój profil na instagramie  czy też facebooku, doskonale zdajecie sobie sprawę z tego, że wrzesień był dla mnie miesiącem pełnym wrażeń i pierwszych razów. Zakończyłam swoją pierwszą pracę w księgarni; po raz pierwszy od kilku lat zamoczyłam stopy w morzu (i to polskim! a to na pewno miało ostatnio miejsce w podstawówce); no i przeżyłam swój pierwszy w życiu lot samolotem. Mimo że bardzo chciałabym trochę ponarzekać jak szybko zleciał mi wrzesień i jak bardzo nie chce mi się wracać do uczelnianej codzienności -  nie mogę tego zrobić. Bo w trakcie tych trzydziestu dni przeżyłam więcej niż w trakcie przeszło sześćdziesięciu pozostałych wakacyjnych  dni. Sporym zaskoczeniem dla mnie samej jest fakt jak wiele mimo wszystko udało mi się przeczytać. Ale podróżowanie pociągiem i samolotem stwarza spore możliwości do popisu, tak samo zresztą jak dni wolne od pracy ;)

PRZECZYTANE

• Jej wszystkie życia, Kate Attkinson ★★★★½
• Morderstwo na plebanii, Agatha Christie ★★★½
• Londyn NW, Zadie Smith ★★★★
• Przemów i przeżyj, Sophie Hannah ★★★½
• Przekleństwa niewinności, Jeffret Eugenides ★★★★½
• Natalii 5, Olga Rudnicka ★★★★½
• Stulecie Winnych. Ci, którzy przeżyli, Ałbena Grabowska ★★★★
• Fioletowy hibiskus, Chimamanda Ngozi Adichie ★★★★★
• Prawo panny Murphy, Rhys Bowen ★★★½
• Mroczny zakątek, Gillian Flynn ★★★★
• Światło, którego nie widać, Anthony Doerr ★★★★★

Mimo rozjazdów wrzesień okazał się miesiącem, w którym udało mi się nadrobić nieobecność na blogu. Przede wszystkim ukazało się zaległe podsumowanie miesiąca  i, co cieszy mnie chyba najbardziej, aż cztery recenzje - Najdłuższej podróży Nicholasa Sparksa, Złączonych Carol Casselli, We dnie, w nocy Agaty Kołakowskiej a także Burzy słonecznej Asy Larsson. Oprócz tego tradycyjnie znalazło się miejsce dla wrześniowych zapowiedzi i linków miesiąca oraz dwóch rankingów - 5 autorów, których twórczości nie znam i 5 najlepszych książek jakie przeczytałam tego lata. Jak sami widzicie wrzesień zdecydowanie był dobrym miesiącem dla Złodziejki i miejmy nadzieję, że tak pozostanie w październiku. Przy okazji, wciąż zapraszam Was do konkursu na Razem kulturalnie

Ostatnio zauważyłam, że rankingi książkowe spotykają się z Waszej strony chyba z największym zainteresowaniem (co znowu nie dziwi mnie aż tak bardzo bo oprócz bycia blogerem jestem również czytelnikiem). A że i ja lubię je tworzyć możecie ich wypatrywać teraz znacznie częściej na blogu. Szukając inspiracji do tematu, przejrzałam playlistę z ciekawymi filmami na YouTube i notatnik z moimi autorskimi pomysłami, ale jak to zwykle bywa pierwsza myśl okazała się być najtrafniejsza.  Sezonowe przedstawienie pięciu najlepszych książek wydaje mi się doskonałą możliwością dla mnie i dla Was. Nie wszystkie książki, które mam okazję czytać doczekują się oddzielnej recenzji, a nawet jeśli - odczekują sporo w kolejce a tak będziecie mieć szybki wgląd w to co mnie zachwyciło w danym sezonie. Rozważając letnią topkę brałam pod uwagę lektury czytane między 22 czerwca a 22 września czyli bodajże 28 wspaniałych tytułów i wybór nie był wcale łatwy, ale koniec końców - udało mi  się wyselekcjonować te najlepsze z najlepszych.

1. Fioletowy hibiskus - Chimamanda Ngozi Adichie

Mój absolutny numer jeden tegorocznego lata i równocześnie powieść, która natychmiastowo trafiła na listę moich ulubionych tytułów (i to nie tylko z perspektywy bieżącego roku). Tym bardziej wyjątkowa, że zupełnie nie spodziewałam się tego, że przypadnie mi do gustu, bo to nie do końca problematyka, w której czuję się komfortowo "Fioletowy hibiskus" skupia się na historii wpływowej, nigeryjskiej rodziny, w której idealna otoczka stworzona na rzecz społeczeństwa dalece odbiega od rzeczywistości. Z pewnością chciałabym Wam opowiedzieć o tym tytule trochę więcej i to wcale nie dlatego, że uwielbiam ową pozycję i że MOŻNA o niej wiele powiedzieć, ale ze względu na to, że niewiele jest osób, które o niej wspominają i uważam, ze trzeba to zmienić.  Kolejny powód by dziękować zagranicznemu booktube'owi, więcej DZIĘKUJĘ.

2. Razem będzie lepiej - Jojo Moyes

 Znam twórczość Jojo Moyes z "Ostatniego listu od kochanka" i już wówczas ją pokochałam, ale "Razem będzie lepiej" oceniłabym o oczko wyżej. To nie jest jakiś wielki kawałek literatury współczesnej. Jojo Moyes tworzy prostą powieść obyczajową drogi, w  której samotna matka z mnóstwem problemów, dwójką odmiennych od swych rówieśników dzieci, śmierdzącym dużym psem i przypadkowym mężczyzną wyruszają w podróż, która gwałtownie zmienia ich życie. Słowem, historia jakich wiele, ale przy tym na swój sposób wyjątkowa. Jojo Moyes ujęła mnie słodko-gorzkim wydźwiękiem owej powieści; humorem i porządnym kopem do refleksji, ale także uwaga jaką poświęca psiemu bohaterowi. Aż chciałoby się powiedzieć - proszę o więcej!

3. Szczygieł, Donna Tartt

Dla odmiany literatura z wyższej półki i przy okazji prawdziwy książkowy potwór jeśli chodzi o gabaryty. Nagradzana wielokrotnie powieść opowiadająca po prostu o życiu i dorastaniu Theo  - chłopcu, który stracił w wybuchu ukochana matką i którego losy od tamtej pory nierozłącznie związane są z pewnym obrazem, skradła mi nie jedno i nie dwa popołudnia (było ich pewnie z kilkanaście co nie zdarza mi się tak często), ale nie żałuję ani jednej spędzonej przy niej chwili. Pozycja, która skrada serce głównie dzięki cudnemu językowi jakim posługuje się autorka i uwadze jaką poświęca przy kreowaniu bohaterów i otaczających ich rzeczywistości. Już teraz ostrzę sobie ząbki na kolejne dzieło Donny Tartt ("Tajemna historia" czyli następna piękna cegiełka) - wiem, że będzie warto. 

4. Jej wszystkie życia, Kate Attkinson

Twórczość Kate Attkinson znałam już z pierwszego tomu jej serii "kryminalnej", ale wówczas nie byłam nią oczarowana (choć nie byłam też równie krytyczna co niektórzy), udało się to dopiero za sprawą "Jej wszystkich żyć" właśnie. Trudno zakreślić fabułę w jednym zdaniu, to co mnie ujęło w owej powieści to jednak już sam jej koncept - przedstawienie czytelnikowi bohaterki, która za każdym razem gdy umiera, rodzi się ponownie w swoim ciele, tego samego dnia - zimą 1910 i otrzymuje szansę by przeżyć swoje życie na nowo.  No i trudno nie docenić również wprawnego pióra autorki i jej wrażliwości. Nie sugerujcie się jej początkowymi dziełami -powieściami obyczajowymi z wątkami detektywistycznymi i dajcie autorce jeszcze jedną szansę. W moim przypadku było warto.

5. Natalii 5, Olga Rudnicka

Tak różna od pozostałych powieści jak to chyba możliwe. Powieść, którą pewnie większość z Was zaliczyłaby do kategorii  "guilty pleasure" bo też i nie wniesie wiele do Waszego życia poza chwilą na prawdziwą, czystą rozrywkę. Tylko czy jest w tym coś złego? Opowiadająca o pięciu siostrach, które nie miały pojęcia o swoim istnieniu a teraz zamieszkują pod jednym dachem starając się odnaleźć pozostawiony im przez ojca spadek i równocześnie udowodnić policjantom (i sobie nawzajem), że nie są winne jego ponoć samobójczej śmierci historia może nie ujmuje samą intrygą kryminalną, ale ma za to inne asy w rękawie. Chyba nigdy tak przednio nie bawiłam się w trakcie lektury - dosłownie śmiałam się na głos! - i automatycznie dołączyłam Olgę rudnicką do grona autorów, których powieściom muszę się przyjrzeć bliżej (zwłaszcza pozostałym dwóm powieściom opowiadających o losach sióstr). Pyszna zabawa!

A jakie powieści czytane w czasie lata znalazły się wśród waszych ulubieńców?

FACEBOOK | TWITTER | INSTAGRAM | ASK

Wrzesień powoli dobiega końca, co ma chyba równie wiele wad (ekhem, ekhem studia ekhem, ekhem) i zalet - by wymienić choćby najbardziej oczywiste Londyn i zbliżające się wielkimi krokami Targi Książek w Krakowie no i oczywiście Pumpkin Spice Latte. Zanim jednak podsumujemy miesiąc (a sami przekonacie się niedługo, że tym razem wyjątkowo zajmie nam to odrobinę więcej czasu niż zwykle), przychodzę do Was z Waszym ulubionym postem jakim są linki miesiąca. Co prawda wyjątkowo nieco mniej będzie o książkach, ale mam szczerą nadzieję, że mimo wszystko znajdziecie tu coś dla siebie.

1) Na Razem kulturalnie czeka na Was pyszny konkurs książkowy - do zdobycia same godne buki, wprost idealne na jesienną lekturę a wysiłek jest doprawdy minimalny więc chyba warto ;)

2) Wrzesień był miesiącem, w którym doczekaliśmy się ujawnienia ostatecznych nominacji do dwóch prestiżowych nagród literackich (polskiej i zagranicznej) - Nike i Man Booker Prize

3) Moralność jest bardzo istotna w wielu zawodach, ale jeśli chodzi o literaturę - ma szczególną wartość (co jako student prawa własności intelektualnej powinnam doskonale wiedzieć ;) ) Nic więc dziwnego, że w świecie literatów funkcjonuje oddzielny dekalog 

4) Jakiś czas temu wspominałam Wam o moim własnym doświadczeniu jeśli mowa o czytnik i ebooki, ale gdyby było Wam mało - dziewczyny mają dla Was w zanadrzu dwa świetne teksty tu i tutaj (a na dokładkę jeszcze świetna animacja klatkowa ebook vs. book)

5) Było o nagrodach książkowych, pora na te serialowe - o relacji z rozdania Emmy jak zwykle u niezawodnego Zwierza i Myszy 

6) Nie tak dawna polska premiera "Fangirl" sprawiła, ze odżył temat fandomów i związanych z nim pojęć. eM przedstawia krótki słownik pojęć

7) W tym konkretnym sezonie niestety  na szczęście niewiele jest nowych serialowych premier, które by mnie zachwyciły, ale może Wy znajdziecie coś dla siebie. 

8) Jeśli sami blogujecie wiecie jak wiele znaczy każdy pojedynczy, wartościowy komentarz.A jeśli nie do końca wiecie jak taki wartościowy komentarz napisać koniecznie przeczytajcie  tekst u Eweliny Mierzwińskiej

9) U Eweliny Mierzwińskiej również kilka polecanych kont na instragramie - bo pięknych zdjęć nigdy nie jest za dużo.

10) Skoro mowa o zdjęciach - na Jestrudo znajdziecie przegląd kilku programów internetowych do obróbki fotografii

11) Również na Jestrudo przydatny tekst na temat tego skąd czerpać inspiracje do tworzenia postów  i gotowe pomysły na artykuły.

12) Nadchodzi jesień a więc okres na zmiany w szafie (cienkie sukienki i szorty niestety idą w odstawkę, witajcie swetry) i związane z tym zakupy - u Kameralnej kilka słów na temat tego jak uniknąć zakupowych porażek

13) I na koniec chwytliwa melodia do słuchania godzinami w wykonaniu niezawodnej Taylor Swift

Chociaż kryminały skandynawskie są polecane  wszędzie i przez wszystkich zbiorczo – jako jedna wielka grupa, istnieje również wąskie grono autorów tego gatunku, których wymienia się jako najlepszych z najlepszych. Stieg Larsson, Jo Nesbo,  Camilla Lackberg i Åsa Larsson właśnie. Kiedy zapoznałam się z większością wspomnianych autorów, z raczej pozytywnym rezultatem, logiczne wydawało mi się by próbować dalej „podążać tym tropem” - zwłaszcza, że prozę Åsy Larsson rekomendował mi dodatkowo kolega z pracy. Tyle że tym razem nie obyło się bez drobnych zgrzytów.

Rebeka Martinsson opuściła rodzinną Kirunę w pośpiechu i wcale nie zamierzała do niej powracać, zwłaszcza, że w Sztokholmie prowadziła w miarę uporządkowane, dostatnie życie, realizując się zawodowo jako prawniczka. Kiedy jednak jej dawna przyjaciółka zostaje główną podejrzana w sprawie morderstwa, zmienia swoje plany i powraca do Kiruny. Sprawa jest głośna bo zamordowany – Wiktor Strandgard był nie tylko bratem podejrzanej, ale także aktywnym działaczem religijnym zboru Źródło Mocy a samo morderstwo cechowało niebywałe okrucieństwo. Śledztwo wyjawia na światło dzienne tajemnice z przeszłości ofiary, ale także samej Rebeki.

Chociaż serie kryminalne mają to  do siebie, że niekoniecznie trzeba je czytać w odpowiedniej kolejności gdyż poszczególne części powiązane są ze sobą tylko jeśli mowa o wątku obyczajowym, lubię śledzić losy bohaterów w sposób chronologiczny i obserwować zachodzące w postaciach zmiany. Mam też zawsze dziwne wrażenie, że to właśnie pierwszy tom najlepiej przedstawia bohaterów i że w przeciwnym wypadku trudniej będzie mi zapałać do nich sympatią. „Burza słoneczna” wyłamuje się niejako z tego schematu. Åsa Larsson od razu wrzuca nas na głęboką wodę intrygi kryminalnej, nie poświęcając zbyt dużej uwagi kreacji głównych bohaterów, nawet Rebeki. Wszystko co otrzymujemy  to strzępki informacji wyłowione z właściwej fabuły.

I o ile ciężko uznać to za wadę jeśli mowa o kryminale, o tyle zdecydowanie rzutowało to na moją sympatię względem głównej bohaterki. Uczucie dyskomfortu towarzyszyło mi niestety także jeśli chodzi o wątek stricte kryminalny . Nie jestem fanatykiem religijnym i zazwyczaj nie przeszkadza mi poruszana w powieści problematyka innych wyzwań. Åsa Larsson, wybierając na ofiarę jednego z głównych aktywistów, poświęca jednak sporo uwagi zborowi Źródło Mocy i ,niestety, przy kreacji zarówno pastorów jak i całej wspólnoty korzysta z mnóstwa stereotypów. Mamy więc do czynienia z manipulacją młodymi ludźmi, hipokryzją  osób duchownych i wykorzystywaniem przez nich swej wyższej pozycji – wszystko to co już przecież widzieliśmy.

Nie do końca jest jednak tak, że „Burza słoneczna” zupełnie mnie do siebie nie przekonała. Sama intryga kryminalna bez religijnej otoczki – kto i  dlaczego zabił – prezentowała naprawdę przyzwoity poziom. Trudno również nie docenić sposobu kreowania przez Åsę Larsson atmosfery.  Skoro umiejscawia fabułę w małej szwedzkiej miejscowości o mroźnym, surowym klimacie, równie surowy pozostaje jej styl pisania. Larsson stroni od wszelkich ozdobników czy to stylistycznych czy fabularnych. W przeciwieństwie od Camilli Lackberg, która wyraźnie zarysowuje wątek obyczajowy i unika krwawych scen (przynajmniej w „Księżniczce z lodu”), Åsa Larsson jest w swej twórczości jakby bardziej męska. Chociaż samo zakończenie sugeruje, że kolejne tomy obiorą nieco inny tor – jeszcze się o tym przekonamy.

Nie nazwałabym samej siebie specjalistką od skandynawskich kryminałów – nie czytałam ich jeszcze wystarczająco dużo i nie odkryłam nawet co czyni je wyjątkowymi. Jak dla mnie, Åsa Larsson znajduje się jednak o stopień niżej niż wspomniana wcześniej Camilla Lackberg czy Stieg Larsson – ze względu na mniej rozbudowaną kreację bohaterów i niewygodną dla mnie problematykę.  Ale, ale... nie skreślam jej całkowicie. Åsa Larsson potrafi stworzyć powieści odpowiedni klimat i utrzymać zainteresowanie czytelnika. A to też dużo znaczy.

Od bardzo dawna żadna książka nie zaskoczyła mnie do tego stopnia co najnowsza powieść Agaty Kołakowskiej. Chociaż czasami sięgając po jakiś tytuł wolałabym nie wiedzieć za dużo, prowadzeniae bloga i wakacyjna praca czyniły to niemal niemożliwym. Sięgając po "We dnie, w nocy" też myślałam, że wiem sporo na temat owej pozycji  - sugerując się opisem wykreowałam już nawet własną alternatywną fabułę - ale byłam tak daleko od prawdy, że sama nie mogę w to uwierzyć. I wiecie co? - jak ja lubię takie niespodzianki!

Historia Anny pozornie przypomina opowieść wielu innych kobiet. Pewnego dnia spogląda na swoje życie z dalszej perspektywy i nie może uwierzyć jak znalazła się w danej sytuacji. Marzenie o wielkiej karierze aktorskiej zostało zastąpione szarą rzeczywistością -  życiem u boku mężczyzny, do którego uczuć nie jest już wcale taka pewna; macierzyństwem, którego wcale nie planowała; i pracą, która ani odrobiny satysfakcji czy spełnienia. Chociaż obiektywnie rzecz ujmując, za wyjątkiem stosunków z rodzicami, życie Anny godne jest pozazdroszczenia, każdy kto znał ją wcześniej wie, że nie tak wyobrażała sobie swoją przyszłość. Jak doszła do tego punktu w życiu? Co z zaistniałą sytuacją ma wspólnego Piotr – podrzędny dziennikarz z żoną i dwójką dzieci? I czy naprawdę jest za późno by coś zmienić?

Agata Kołakowska zwiodła mnie w manowce dwukrotnie. Za pierwszym razem po tym jak przeczytałam opis owej powieści, za drugim już w trakcie czytania, przed dotarciem do punktu kulminacyjnego. „We dnie, w nocy” zdaje się być kolejną lekką obyczajówką, w której kobieta niezadowolona ze swojego dotychczasowego życia postanawia je trochę „przemeblować” i przy okazji znaleźć miłość swojego życia – zwłaszcza gdy w rzeczywistości jest ona tą starą miłością sprzed lat. Tylko widzicie – to nie do końca ta bajka. 

Historia opowiedziana przez Agatę Kołakowską przedstawiona jest z trzech perspektyw – Anny, Piotra i Anioła Stróża kobiety, chociaż można by się pokusić o stwierdzenie, że tych perspektyw jest dwa razy więcej – każdy narrator otrzymuje bowiem głos w przeszłości i czasach obecnych. Co ciekawe, chociaż główna fabuła toczy się w teraźniejszości, większość rozgrywających się w powieści wydarzeń  ma miejsce w przeszłości – to właśnie one mają bowiem wpływ na obecne życie bohaterów i zdeterminowały znaczną część podejmowanych przez nich decyzji. Chociaż autorka dla ułatwienia przy  każdym rozdziale wskazuje nam czas rozgrywających się wydarzeń, tak naprawdę nie byłoby to konieczne – kreacja bohaterów – ich zachowanie i spojrzenie na świat – jest tak odmienna na przestrzeni lat, ze stanowiłaby dostateczną wskazówkę. 

Można by powiedzieć, że oryginalność „We dnie, w nocy” stanowi osoba jednego z narratorów – Anioła Stróżą, ale tak naprawdę najnowsza powieść agaty Kołakowskiej broni się już samą fabułą. Nie chcę zdradzać wam kluczowego punktu by nie psuć wrażeń z lektury, ale problematyka jaką porusza polska autorka jest tak ważna i aktualna, że zdecydowanie częściej powinna znajdować swoje miejsce we współczesnej literaturze. Agata Kołakowska kreśli przejmujący i niezwykle przekonujący obraz tragedii i jej ofiary – trafiający do czytelnika tym bardziej gdy spostrzeże jak ogromny wpływ wywarł na całe życie Anny i jej relacje z innymi ludźmi. „We dnie, w nocy” uczula również na inny aktualny problem – znajomości zawieranych za pośrednictwem internetu oraz niebezpieczeństw jakie się z tym wiążą – który ostatnio odchodzi już niejako w niepamięć, a szkoda.

Chociaż powieść Agaty Kołakowskiej nie jest zaliczana do klubu „Kobiety to czytają”, ma zdecydowanie podobny charakter. Mówi o tematach ważnych dla współczesnego świata i trudnych. I idealnie nadawałaby się jako punkt wyjścia dla ciekawej dyskusji. Chociaż początkowo nic tego nie zapowiada, Kołakowska stworzyła niezwykle emocjonalną powieść, o której trudno zapomnieć po skończonej lekturze. Mimo że to pozycja, która pewnie bardziej przemówi do kobiecego grona, jej przesłanie jest zdecydowanie uniwersalne i powinno dotrzeć do większej ilości czytelników. Jeśli tylko natknięcie się na ową pozycję, koniecznie przyjrzyjcie jej się bliżej. Ja wciąż pozostaje pod ogromnym wrażeniem „We dnie, w nocy” i mam ochotę na to by zaznajomić się z innymi dziełami autorki. Jeśli będą choć w połowie tak dobre jak najnowsza jej pozycja, czeka mnie niesamowita, choć niekoniecznie lekka lektura.

Zabrzmi to trochę jak chwalipięctwo, ale mało jest znanych, cenionych autorów, których twórczość byłaby mi całkowicie obca - no chyba, że zupełnie nie znajduje się ona w kręgach mojego zainteresowania. Oczywiście, jak na przyzwoitego blogera książkowego (i miłośnika książek ogółem) przystało mam całą listę powieści do przeczytania - na tyle długo, że tagowe 100 pozycji może się schować z zażenowania pod taboretem - ale z reguły jest to tytuł  bądź kilka tytułów spod pióra autora, którego już znam (by przywołać choćby kolejne dwa tomy trylogii-nie-trylogii Millennium). No i nie chciałam też wymieniać nazwisk w  przypadku których byłabym zainteresowana tylko jednym jedynym dziełem czy też serią (by wymienić choćby Margaret Mitchell, Harper Lee czy, z nieco innej beczki, Brandona Sandersona).Sami widzicie, że znalezienie 5 autorów, których twórczości nie znam (a chciałabym poznać), nie było wcale łatwe. Ale się udało i jestem ciekawa czy uważacie te nazwiska za "warte zachodu",

Rick Riordan

Kiedy nie miało się komputera, galerie handlowe stanowiły rzadkość a ana dodatek było się otoczonym przez ludzi raczej stroniących od lektur - łatwo można było jakąś pozycję przegapić (nawet jeśli jej fenomen dorównywał ponoć Harry'emu Potterowi). O Percym Jacksonie usłyszałam dopiero w kontekście premiery filmowej (którego wciąż nie widziałam), ale nawet wówczas nie byłam świadoma istnienia książkowego pierwowzoru - o tym poinformowała mnie chyba dopiero blogosfera. Trochę obawiam się tego, ze jestem już na Riordana za stara (tak samo jak na Serię Niefortunnych Zdarzeń niestety ;() i że nie docenię jej tak jak powinnam. Ale tak bardzo chciałabym dołożyć swoje trzy grosze do ochów i achów na temat Riordana, że chyba zaryzykuję.

Sarah Waters

Nie potrafię wyjść z podziwu jak zwykła zmiana oprawy graficznej powieści może przyczynić się do wzrostu jej popularności. Z drugiej jednak strony, sama dałam się złowić na ową przynętę więc chyba nie powinnam marudzić. Sarah Waters jest tak chwalona przez blogerów i moich (byłych już) współpracowników, że powoli zaczynam się obawiać  czy nie mam zbyt wysokich oczekiwań względem jej prozy. Ale ostatnio, co może zauważyły osoby śledzące mój profil na goodreads, rozsmakowuję się we współczesnej literaturze pięknej - Jeffrey Eugenides, Donna Tartt, Zadie Smith - i wciąż mam apetyt na więcej...

Jo Nesbo

Powoli, powolutku poznaję Wielkie Nazwiska Skandynawskie 0 po jednej powieści z dorobku Stiega Larssona, Camilli Lackberg i Asy Larsson (i więcej ich tytułów w planach na niedaleką przyszłość), ale Jo Nesbo wciąż stanowi dla mnie nieodkrytą zagadkę. Nie ukrywam, że ostatnio nieustannie cierpię na nienasycony głód dobrych kryminałów, więc szansa na to, ze sięgnę po prozę tego autora w bliskiej przyszłości jest duża. Chyba najbardziej ciągnie mnie do najsłynniejszej serii Nesbo- chociaż słyszałam, że pierwsze dwa są raczej przeciętne, to prawda? - więc pewnie niedługo zapoluję na "Człowieka nietoperza" w bibliotece. I oby był to dobry wybór.

Remigiusz Mróz

Jak mnie ten autor prześladuje!  Zaczynam się zastanawiać czy aby go o to nie pozwać, ale ma tylu zwolenników, że pewnie nie wyszłoby mi to na dobre. Czuję presje by szybko nadrobić zaległości nie tylko ze względu na pozytywne opinie, ale również dlatego że to chyba "najpłodniejszy" polski pisarz. Jeśli też zostanę zamrozowana jak nadrobię te dziesiątki pozycji? Już teraz jest ich chyba siedem + dwa w bliskich planach wydawniczych, Najbardziej skłaniam się ku "Kasacji", ale ostatecznej decyzji jeszcze nie podjęłam.

Katarzyna Bonda

Ciągnie mnie ostatnio ku polskim kryminałom i długo się zastanawiałam czy w to miejsce nie wstawić Katarzyny Puzynskiej, Zygmunta Miłoszewskiego, Marka Krajewskiego czy Gaji Grzegorzewskiej, ale w końcu stanęło na Katarzynie Bondzie. Skoro zostało ochrzczona mianem Królowej polskiego kryminału do czegoś to chyba zobowiązuje?"Tylko martwi nie kłamią" zostali już zarezerwowani w bibliotece, ale kolejka jest długa i zastanawiam się czy szybciej nie sprezentuję sobie "Pochłaniacza" - ale portfel prawie pusty a książek które by się chciało tak dużo - jak wybrać?

Jeśli nazwiska tych autorów nie są Wam obce, koniecznie podzielcie się ze mną tajną informacją  jak najlepiej rozpocząć ową znajomość. Jak już wspomniałam, jakieś plany już mam, ale zawsze mogą one ulec zmianie. No i jestem ciekawa czy sami macie jakąś topkę nieczytanych autorów.