Nie wiem czy zwróciliście na to uwagę, ale ostatnio Złodziejka książek została zdominowana przez posty okołoksiążkowe - wszelakiego rodzaju listy, TBR-y czy poradniki, a stosunkowo rzadko zdarza mi się opublikować tekst będący jakąś recenzją, czy choćby zbiorem krótkich opinii. Po długiej przerwie w blogowaniu (i to znacznie dłuższej niż tej, która się Wam wydaje, bo kilka postów było przygotowanych wcześniej), nieco odwykłam od pisania opinii. Owszem, po skończonej lekturze wciąż notuje w notesie jakieś najistotniejsze kwestii - wady lub zalety danej pozycji, a niekiedy po prostu jakieś refleksje, które nasunęły mi się w trakcie czytania, ale od bardzo dawna nie napisałam dłuższego tekstu na temat przeczytanych książek. Nieco obawiam się tego, jak długo potrwa taki stan i to wcale nie dlatego, że utożsamiam go z kolejną przerwą na blogu (jak widać, Złodziejka książek od jakiegoś czasu nie świeci pustkami), ale z tym, że przez ten chwilowy marazm nie opowiem Wam o jakimś ciekawym tytule.

I właśnie dlatego postanowiłam, przynajmniej na jakiś czas, wrócić do swojego starego pomysłu. Nie wiem czy ktoś z Was jeszcze to pamięta, ale kilka lat temu miałam zwyczaj publikować „sezonowe topki" - wraz z nadejściem kolejnej pory roku, dzieliłam się z Wami pięcioma tytułami, które wywołały na mnie największe wrażenie. Dzięki temu regularnie co kwartał otrzymywaliście ode mnie rekomendacje sprawdzonych tytułów, a ja nie musiałam się stresować z tym, że nie wspomnę Wam o jakimś wartym uwagi tytule.

Mimo tego że należę do tego grona ludzi, którzy grudzień utożsamiają już całkowicie z miesiącem zimowym, postanowiłam trzymać się terminów zgodnych z astronomicznymi porami roku. Tj. mówiąc o książkach jesieni, mam na myśli te lektury, z którymi zapoznałam się pomiędzy 22 września a 21 grudnia. O ile nie pomyliłam się w obliczeniach (a wbrew pozorom, istnieje takie prawdopodobieństwo), tej jesieni przeczytałam 31 różnych pozycji (celowo nie używam słowa powieść, bo udało mi się zapoznać także z kilkoma tytułami literatury faktu). Kolejność w jakiej wymieniam poniżej swoją topkę, jest adekwatna z kolejnością z jaką się z nimi zapoznawałam.

TOP KSIĄŻEK JESIENI

Będzie bolało. Sekretny dziennik młodego lekarza, Adam Kay 

Wspomniałam Wam o pozycji autorstwa Adama Kay'a przy okazji tegorocznego prezentownika książkowego nie bez przyczyny. Nie jestem czytelnikiem, który często sięga po literaturę faktu, chociaż przynajmniej staram się coś zmienić w tej kwestii, a już na pewno nie jestem osobą, która wykazuje zainteresowanie tematem związanym z medycyną czy służbą zdrowia. Gdyby nie pozytywne opinie na temat „Będzie bolało. Sekretny dziennik młodego lekarza", prawdopodobnie nie zdecydowałabym się na jego lekturę. A szkoda. Zarówno wpisy z dziennika Adama Kay'a, jak i jego komentarze poprzedzające każdą część pozycji (adekwatną z kolejnymi etapami w życiu zawodowym autora) składają się na lekturę, która bawi, wzrusza, ale przede wszystkim skłania do pewnej refleksji. Czytających „Małych bogów", miałam poczucie pewnej fragmentaryczności, czy  też ukazywania tematów w czarnych barwach. Adam Kay jakoś tego unika. Jasne, są tu fragmenty, które ukazują służbę zdrowia w niekorzystnym świetle, ale też te, które sprawiają że czytelnik spogląda na sylwetka lekarza z szacunkiem i wdzięcznością. Jestem ciekawa kolejnej pozycji autora, a z drugiej strony, mam wrażenie, że „Będzie bolało. Sekretny dziennik młodego lekarza" zostało zakończone w bardzo dobrym momencie. Bez względu na to jednak, jak wypada „Świąteczny dyżur", pierwsza pozycja Adama Kay'a zdecydowanie jest lekturą, po którą powinniście sięgnąć.

Niewierny, Karin Slaughter 

Mam wrażenie, że na tym etapie nie powinniście już być zaskoczeni tym, że powieści Karin Slaughter wywołują na mnie bardzo dobre wrażenie. Z drugiej strony jednak, być może nie wspominam o nich wystarczająco często. „Niewierny" to piąty tom serii „Grant County", w której śledzimy losy Sary Linton, Jeffrey'a Tollivera, Leny Adams i kilku innych pobocznych postaci, a ponad to kolejno obserwujemy coraz to nowsze, nierzadko dosyć zapętlone i krwawe intrygi kryminalne. Nie są to powieści nastawione na szybką akcje i zwroty fabularne, ale też nie są to elementy, których poszukiwałabym w tym gatunku. Karin Slaughter tworzy natomiast niezwykle ciekawe portrety bohaterów - śledzenie serii w sposób chronologiczny, pozwala Wam dostrzec subtelne zmiany w portretach poszczególnych postaci, a także w łączących ich relacjach (zdecydowanie nie jest to ten rodzaj serii, gdzie zdobyte doświadczenie wydaje się pozostawać bez wpływu na zachowanie poszczególnych bohaterów). „Niewierny" dotyka tematów trudnych i dosyć kontrowersyjnych (mamy tu przedstawiony zbiorowy portret grupy niezwykle wierzących osób, które tworzą swego rodzaju sektę), ale autorce udaje się przedstawić go w sposób by był daleki od utartych stereotypów i wolny od jednoznacznej oceny.  Tak jak i poprzednie tomy serii, tak i ten obecnie stanowi egzemplarz dosyć trudny do znalezienia w księgarniach, ale polecam Wam skorzystanie z egzemplarzy bibliotecznych.

Miasteczko kłamców, Megan Miranda

Immortaliści, Chloe Benjamin

Nie wiem czy pamiętacie, ale układając swój TBR na jesień, wybrałam powieść Chloe Benjamin, jako potencjalną 5-gwiazdkową lekturę. I miałam co do tego rację. Od kiedy tylko „Immortaliści" pojawili się na zagranicznym rynku książki, byłam zachwycona ich pomysłem na fabułę. Jasne, czasami okazuje się on niewystarczający (zwłaszcza jeśli idzie w parze ze słabym wykonaniem), ale przypadek Chloe Benjamin jest tu wyjątkiem. „Immortaliści" to opowieść o czwórce rodzeństwa, która w czasach dzieciństwa/wczesnej młodości poznaje swoją datę śmierci. Śledzimy kolejno losy każdego z nich, wiedząc tak naprawdę do jakiego punktu zmierzają. Mimo tej świadomości, nie nazwałabym powieści Chloe Benjamin nudną, czy przewidywalną. Autorka w ciekawy sposób przedstawia to w jaki sposób informacja o tym, kiedy umrzemy, może wpłynąć na decyzje poszczególnych jednostek. Dodatkowo, podejmuje kilka innych ciekawych tematów związanych z poczuciem wykluczenia, czy samotności. Nie jest to powieść zupełnie pozbawiona wad (na mój gust jest tu trochę za dużo erotyzmu w pierwszej części opowieści), ale i tak jest to jedna z ciekawszych historii, jakie miałam okazje poznać i to nie tylko podczas tej jesieni, ale całego roku.

Pokój, Emma Donoghue

*Zdjęcie wykorzystane w poście pochodzi z banku zdjęć Unsplash z profilu @paige_cody

Jesień to taka pora roku, która wyjątkowo kojarzy mi się z czytaniem. Kiedy za oknem robi się coraz chłodniej, dzień staje się jakby nieco krótszy, a atmosfera nie sprzyja temu by spędzać swój czas wolny na świeżym powietrzu, dzień spędzony pod ciepłym kocem z wciągającą lekturą pod ręką wydaje się doskonałą alternatywą. Zresztą, biorąc pod uwagę ilość tytułów, która w tym właśnie okresie ma swój debiut na polskim rynku wydawniczym, nie mogę być jedyną osobą, która ma podobne zdanie. Zdaje sobie sprawę z tego, że przy tak bogatej ofercie, z łatwością mogłabym wybrać swoje jesienne lektury bazując tylko na tych nowościach, ale też zależało mi na tym aby tego uniknąć i chociaż w niewielkim stopniu przyczynić się do zmniejszenia mojego fizycznego TBR-u. Stąd pomysł na dzisiejszy post.

Już od dłuższego czasu obserwuje materiały publikowane przez zagranicznych booktuberów z pewną zazdrością. Niesamowicie podoba mi się kreatywność ich kontentu i zawsze z rezygnacją przyznaję, że jest to taki rodzaj materiału, który ciężko byłoby zrealizować w formie blogowego posta. Przedstawienie w formie pisanej pozbawia go specyficznego uroku - pewnych emocji nie da się oddać za pomocą tekstu. I chociaż nie zmieniłam zdania w tym zakresie, postanowiłam przynajmniej spróbować zrealizować jeden z booktubowych pomysłów na Złodziejce książek. Zainspirowana serią filmików Codie z kanału Codie's Book Corner, zdecydowałam się na to aby tym razem o moich jesiennych lekturach zadecydowało tzw. koło fortuny.

Tak jak już wspomniałam, obecnie stosunkowo łatwo wpaść w pułapkę czytania samych nowości. Zwłaszcza jeśli ktoś obraca się w środowisku książkowej blogosfery i zależy mu na tym żeby „być na bieżąco". Posiadam w swojej biblioteczce mnóstwo nieprzeczytanych pozycji, które swego czasu zwróciły moją uwagę dzięki pozytywnym opiniom innych czytelników, ale nigdy nie znalazłam chwili na to, aby rzeczywiście się z nimi zapoznać. Idea koła fortuny ma mnie zmotywować do tego abym sięgnęła po lektury z własnej biblioteczki - te które znajdują się już tam od pewnego czasu i po które być może w przeciwnym wypadku nie sięgnęłabym zbyt szybko. Swego czasu podobne zadanie spełniał dla mnie tzw. TBR jar - kubeczek, w którym zamieściłam karteczki z wszystkimi tytułami książek z mojej półki, których nie miałam okazji wcześniej czytać i z którego przed wyborem kolejnej lektury, wyciągałam nowe losy. Wyższość "koła fortuny" polega na tym, że pozostawia mi ono pewną możliwość wyboru. Wylosowanie pewnej kategorii, a nie konkretnego tytułu sprawia, że, przynajmniej w większości wypadków, mam jednak zapewnione kilka możliwości. Zrezygnowałam też z pomysłu by przygotowywać tego rodzaju TBR co miesiąc, dlatego że znam samą siebie i wiem jak często zmieniają się moje plany. Okres około trzech miesięcy (czyli jednej pory roku) to większa szansa na to, że rzeczywiście zapoznam się z wylosowanymi tytułami.

Jak to wyglądało w praktyce?