Muszę przyznać, że zanim sięgnęłam po najnowszą powieść Jessiki Sorensen , przeżyłam chwilę zawahania. Wiedziałam jak szerokie grono wielbicieli posiada w Polsce autorka, ale a) miałam kilka obiekcji względem jej poprzedniej pozycji, które z czasem jeszcze się nasiliły i b) odniosłam dziwne wrażenie, iż pani Sorensen posiada skłonność do tworzenia raczej długich serii - a akurat nie tego potrzebowałam w danym momencie. W końcu zwyciężyła moja wrodzona ciekawość i obawa przed tym, że ominie mnie coś dobrego. I nawet jeśli koniec końców "Nie pozwól mi odejść. Ella  i Micha" nie skradła całkowicie mojego serducha, było warto. 

Ella i Micha stanowili nierozłączną parę przyajciół. Oboje lekko zadziorni i łaknący od życia "czegoś więcej", stanowili doskonałych kompanów zabaw. Po tym jak Ella doświadcza ogromnej straty, opuszcza jednak rodzinną miejscowość, nie mówiąc nikomu dokąd się wybiera. Micha rozpaczliwie szuka swojej przyjaciółki, ale ich drogi krzyżują się dopiero osiem miesięcy pózniej. Ella - ta sama, ale równocześnie zupełnie inna - wraca do rodzinnych stron po ukończeniu pierwszego semestru na college'u. Uczucia, od których uciekła wracają z równą siłą i powoli burzą mury, którymi się otoczyła. 

Nie lubię porównywać ze sobą dwóch pozycji, ale jako, że mamy do czynienia z powieściami jednej autorki, czuję się odrobinę usprawiedliwiona. Chociaż pewnie nie wszyscy podzielą moje zdanie, w moim odczuciu "Nie pozwól mi odejść. Ella i Micha" wypada lepiej niż "Przypadki Callie i Kaydena". Jessica Sorensen po raz kolejny skupia swoją uwagę głownie na wątku romantycznym, ale tym razem, zamiast "insta love", obserwujemy uczucie mocno osadzone na fundamentach przyjaźni. Owszem, pozbawia nas to możliwości poznania charakterów postaci od podstaw, ale sprawia że cała zarysowana relacja wydaje się bardziej rzeczywista i wiarygodna. 

Zarówno Ella jak i Micha - o drugoplanowych bohaterach nie wspominając, ciągną za sobą pewien bagaż doświadczeń. Ona zmaga się wyrzutami sumienia odnośnie tego co spotkało jej matkę i obawami czy nie podzieli jej losu; on, mimo upływu czasu, nadal nie pogodził się z tym, że razem z matką został porzucony przez ojca. A na dodatek towarzyszy nam przeświadczenie, że autorka nie odkryła jeszcze wszystkich kart. Ale mimo tej dawki dramatyzmu, nie przyćmiewa ona fabuły i pozostałych wątków. A juz zdecydowanie, tragedie nie stanowią jedynego elementu składającego się na kreacje bohaterów. 

Jessica Sorensen posiada lekkie pióro, co zdecydowanie wpływa na to w jaki sposób odbieramy lekturę. "Nie pozwól mi odejść. Ella i Micha" czyta się niesamowicie szybko i przyjemnie, a czytelnik nie zostaje przytłoczony nadmiarem emocji. Od bohaterów czuć pasje - do sztuki, do muzyki a nawet do szybkich samochodów - i trochę szkoda, że autorka nie pociągnęła tych wątków dalej. Tak jak w przypadku demonów z jakimi mierzą się bohaterowie, tak i tu odnoszę wrażenie, że pani Sorensen nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Autorka zdecydowanie nie wyczerpała tematu i pozostawiła sobie kilka otwartych furtek, ale to akurat dobrze rokuje na przyszłość serii. 

"Nie pozwól mi odejść. Ella i Micha" to powieść, która, w pewnym sensie, przyniosła mi spore zaskoczenie. Jessica Sorensen nie unika trudnych tematów, ale nie daje im też przyćmić powieści. Historia Elli i Michi staje się dzięki temu doskonałà opowieścią wakacyjną - lekką, przyjemną i romantyczną, a przy tym nieprzesłodzoną. Myślę, że wielbicieli autorki nie muszę namawiać do lektury. A tych niezdecydowanych - gorąco namawiam do lektury. Jessica Sorensen pokazuje nieco odmienne, ale wciąż satysfakcjonujące dla czytelnika oblicze. 

"Nie pozwól mi odejść. Ella i Micha" Jessica Sorensen; wydawnictwo Zysk i S-ka; Poznan 2016 ★★★★

New Adult należy do tego rodzaju gatunków, które po prostu trzeba lubić żeby czerpać przyjemność i satysfakcję z lektury. To chyba jedne z najbardziej schematycznych pozycji i momentami sama zastanawiam się jak jeszcze mogłam nie znudzić się powieściami tego typu. Zwłaszcza że wciąż wyszukuję nowe tytuły i sukcesywnie się z nimi zapoznaję (co więcej, stosunkowo szybko po zakupie). "Przypadki Callie i Kaydena" intrygowały mnie od jakiegoś czasu. Przede wszystkim dlatego, że jetd to jedna z niewielu pozycji, o której nie słyszałam najlepszych opinii za granicą a za to nasza część polskich Książkoholików wydawała się nadzwyczaj zadowolona z lektury.

Callie i Kayden to dwójka młodych ludzi, których los zdążył już dotkliwie doświadczyć. Ona nie potrafi zapomnieć w traumatycznym przeżyciu sprzed lat, on - jest ofiarą agresywnego zachowania ojca. Mimo że dorastali w jednym mieście  a losy ich rodzin wydają się ze sobą splecione, znaczącym momentem dla ich relacji jest imprez, w której Callie (niejako wbrew wszelkim schematom) ratuje Kaydena. Kiedy kilka miesięcy pózniej widzą się po raz kolejny w college'u, oboje wydają się zaczynać nowe zycie. Ich zachowanie wciąż naznaczone jest trudnymi doświadczeniami i potrzebują pomocy by naprawdę zostawić przeszłość za sobą. 

"Przypadki Callie i Kaydena" to rodzaj takiej bardzo emocjonalnej historii New Adult, w której przeważają dramaty bohaterów i wątek miłosny. Jessica Sorensen nie zdradza wszystkich informacji na wstępie - przez sporą część powieści ukrywa w tajemnicy problemy z jakimi zmagają się Callie i Kayden. Pewne insynuacje, które snuje między wierszami sprawiają jednak, że czytelnik odkrywa owe sekrety na długo przed tym zanim zdradzają je sobie nawzajem postacie.  Nie powiedziałabym jednak że to wada owej powieści. Historie tego pokroju mają się bronić wydźwiękiem emocjonalnym i samym wątkiem romantycznym a nie efektem zaskoczenia - ten co najwyżej niże stanowić dodatkowy atut - i w tych aspektach Jessica Sorensen radzi sobiecalkiem nieźle.

Nie jest to najbardziej oryginalna historia, ale wprowadza w fabułę kilka miłych akcentów, które umilają lekturę - jak choćby lista Callie i Setha rzeczy które powinni w swoim życiu spróbować. Pomijając niejako oczywistą mocną stronę owej opowieści - czyli przepełnioną emocjami historie o silnym, uzdrawiającym uczuciu- Sorensen ujmuje mocno zarysowanym wątkiem przyjaźni. Chociaż w literaturze New Adult zawsze pojawia się jakaś postać "przyjaciela", autorzy rzadko poświęcają im należytą uwagę. Tymczasem rola zarówno Luke'a i Setha w życiu głównych bohaterów, zostaje wyraźnie podkreślona.

Jessica Sorensen korzysta z wytartej przez kolegów ścieżki i opowiada ową historię dwugłosem - z perspektywy Callie i Kaydena, ale biorąc pod uwagę skrytość owych postaci, traktować to należy raczej na plus. Warto też dodać, że autorka rezygnuje z motywu miłosnego trójkąta i znacznie ogranicza sceny erotyczne. To co natomiast kłuło mnie w oczy to nienaturalne stężenie dramatów w owej historii. Trudna przeszłość jest częstym elementem New Adult, ale tym razem Callie i Kayden mają więcej niż jedną skazę w swojej historii, a nawet poboczne postacie - jak Luke czy Seth - nie są od nich wolne.

"Przypadki Callie i Kaydena" to niezwykle emocjonalna historia, która chwyta za serce i którą połyka się jednym haustem. Jessica Sorensen z sukcesem wykorzystała mocne strony gatunku i stworzyła  z nich własną historię. Nie mam jednak watpliwości, że jeżeli nie przepadacie za New Adult, nie jest to lektura dla was (No chyba że jezdne co wam przeszkadzało w poprzednich tytułach to nadmiar erotyki). Ja byłam ogromnie zadowolona z lektury, nawet jeśli rownocześnie nie pozostałam ślepa na wszelkie wady. A po takim zakończeniu z pewnością sięgnę jeszcze po kolejny tom serii.

"Przypadki Callie i Kaydena" Jessica  Sorensen; wydawnictwo Zysk i S-ka; Poznań 2015 ★★★★