Tytuł: W imię miłości
Autor: Jodi Picoult
Wydawca: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2008
Strony: 390

Goodreads | Lubimy czytac | Empik

Był taki okres, kiedy miałam zwyczaj nazywać  Jodi Picoult swoją ulubioną autorką. Podobało mi się, że skupia się na problemach, które dotykają zwykłych ludzi; że ukazuje wydarzenia z różnych perspektyw; i że wydaje się pozostawać obiektywna w stosunku do pewnych kontrowersyjnych tematów. Potem jednak zaczęłam dostrzegać schematyczność jej historii i zrobiłam długą przerwę w obcowaniu z powieściami jej autorstwa. Aż do teraz...

Jako zastępca prokuratora, Nina Frost prowadzi postępowania chyba w najtrudniejszych sprawach - tych dotyczących przemocy wobec dzieci. Jest dobra, jeśli nie najlepsza, w tym co robi, mimo to niejednokrotnie była już świadkiem bezkarności oprawców, spowodowaną brakiem materiału dowodowego czy też lukami w prawie. Z doświadczenia wie, że aby stać się skuteczną, musi okazywać współczucie ofiarom, walczyć o sprawiedliwość, ale jednocześnie zachować dystans.

Nina Frost jest jednak nie tylko prokuratorem, ale także matką.I kiedy wraz z mężem odkrywa, że ich pięcioletni synek padł ofiarą molestowania seksualnego, o dystansie nie może być już mowy. Wszystko co wydawało się  proste i oczywiste, ulega całkowitemu przewartościowaniu. Nina zdaje sobie sprawę, że krzywda jakiej doznał Nathaniel może nie doczekać się zadośćuczynienia w sądzie. Ogarnięta rozpaczą, dokonuje decyzji, która wywraca świat jej i jej bliskich do góry nogami. Nina może stracić wszystko...

"W imię miłości" jest uznawane przez wielu czytelników za najlepszą powieść pani Picoult i, już po lekturze, muszę przyznać, że jestem w stanie zrozumieć dlaczego. Autorka dotyka bardzo delikatnego tematu, ale robi to z właściwą sobie delikatnością i empatią. Wbrew moim przypuszczeniom nie skupia się jednak na poszukiwaniu oprawcy i jego osądzie. Owy wątek spycha niejako na boczny tor, poświęcając swoją uwagę na tym w jaki sposób Nina i jej mąż radzą sobie w zaistniałej sytuacji.

Świat Niny przewraca się w przeciągu kilku chwil do góry nogami. Zdystansowana, panująca nad sytuacją kobieta, niemal w mgnieniu oka traci grunt pod nogami. To co robi Nina, fakt, że postanawia chwycić sprawiedliwość we własne ręce, wydaje się być zachowaniem niemal typowym dla rodzica skrzywdzonego dziecka - stawia postać Niny niemal jako obraz bohatera. Jej postawa oraz fakty, które wychodzą na jaw wraz zbiegiem wydarzeń, burzą jednak owe wyobrażenie.

Jodi Picoult nie ocenia postawy ani zachowania Niny. Nie stara się z niej na siłę uczynić bohaterki, wręcz przeciwnie - kreuje ją jako zwykłego człowieka - skłonnego do porywczości i, niestety, popełniania błędów. Podoba mi się obiektywizm i fakt, że pozwala czytelnikowi samemu ocenić postępowanie Niny. Jeszcze bardziej podoba mi się jednak drobiazgowe ukazanie lawiny wydarzeń będącej skutkiem jednej decyzji.

Co może jednak przeszkadzać w czytaniu "W imię miłości"?Cóż, to że wszystkie wymienione powyżej plusy i rozwiązania zostały już wcześniej wykorzystane. W "Kruchej jak lód" czy choćby "Bez mojej zgody" obserwowaliśmy powolny rozpad małżeństwa i rodziny; w tych samych powieściach jak i w "Karuzeli uczuć" widzieliśmy rozpaczliwą walkę matki o szczęście i sprawiedliwość dla swojego dziecka; a w niemal każdym z czytanych przeze mnie tytułów Jodi Picoult umieściła długi, skomplikowany proces sądowy.

Jodi Picoult potrafi pisać. Jej bohaterowie żyją na kartach powieści, przytłoczeni jakąś tragedią popełniają błędy, które prawdopodobnie w podobnej sytuacji zrobiłaby większość z nas. Temat jaki porusza pani Picoult w "W imię miłości" i zwroty akcji, których osobiście nie przewidziałam sprawiły, że byłam oczarowana lekturą. Nie tak jak w przypadku "Dziewiętnastu minut", ale wciąż oczarowana. Wydaje mi się jednak, że duża w tym zasługa tego, że ostatnią powieść pani Picoult czytałam przeszło rok temu i nie przeszkadzały mi tak bardzo znane z innych powieści motywy. Czytajcie powieści pani Picoult; przeżywajcie się i prowokujcie samych siebie do chwili refleksji, ale nie w zbyt krótkich odstępach czasu.

Ktoś kiedyś powiedział, że miłość matki powinna być jak płomień świecy. Że powinno się ją dzielić w taki sposób by  równocześnie  nie uszkodzić tej pierwszej. Ale to nie wystarczy. Matka powinna być jak tlen, który podtrzymuje płomień by ten nie zgasł. Proste i logiczne, prawda? Ale nie wszystko to co wydaje się takie z pozory, jest takie w rzeczywistości. Strasznie trudno kochać dwie osoby w ten sam sposób, choć może przydałoby się ująć to w nieco inne słowa. Po prostu czasami okazywanie uczuć dzieciom jest ponad siły rodziców. Zawsze nieświadomie któremuś z nich poświęca się więcej czasu, kupuje droższe prezenty na gwiazdkę, albo o sekundę dłużej dotknie ustami czoła na dobranoc. 

Annie była trzecim dzieckiem. Została poczęta w sztuczny sposób tak by jej materiał genetyczny był identyczny z materiałem jej starszej siostry, która w dzieciństwie zachorowała na ostrą białaczkę promielocytową. Tuż po porodzie krew z jej pępowiny posłużyła jako swojego rodzaju lekarstwo dla Kate, a później, w kolejnych latach swojego życia, taka sytuacja powtarzała się coraz częściej. Annie nie mogła wyjeżdżać na obozy, musiała bardzo uważać na swoje zdrowie, na dodatek jak na swój wiek dużo czasu spędziła w szpitalu. W wieku trzynastu lat Anna dorasta jednak do decyzji, która odmienia życie całej jej rodziny, które już i tak do tej pory zdecydowanie odbiegało od normy. 

Choroba Kate odcisnęła piętno na wszystkich członkach rodziny. Brat Annie by zwrócić na siebie uwagę podpala opuszczone budynki, ojciec większość czasu spędza w pracy, a myśli matki skupiają się głównie wokół Katie i tego by utrzymać ją przy życiu. Jedyną podporą zawsze była Anna. Co więc się stanie wówczas, kiedy nawet ona pęka nie potrafiąc dłużej udźwignąć już ciężaru? 

"Bez mojej zgody" było pierwszym tytułem autorstwa Jodi Picoult o jakim miałam okazje usłyszeć. Miało to miejsce wówczas, gdy na ekrany kin wchodził film oparty na powieści pani Picoult. Tak się jakoś złożyło, że nie miałam okazji sięgnąć po "Bez moje zgody" przez długi, długi czas, choć to właśnie na tej pozycji autorki międzynarodowych bestselerów zależało mi najbardziej. Nie mogę powiedzieć, że książka mnie zawiodła.  Tak samo jak reszta powieści pani Picoult, tak i "Bez mojej zgody" zostało napisane na naprawdę wysokim poziomie. Również temat poruszony  przez autorkę należy do tych kontrowersyjnych ale i niezaprzeczalnie interesujących. Po prostu spodziewałam się czegoś innego. Nie lepszego, nie bardziej wciągającego. Po prostu innego.

Czytając "Bez mojej zgody" miałam wrażenie, że to już było. Po raz kolejny w fabułę wpleciony jest wątek rozprawy sądowej, po raz kolejny rodzina dzieli się na dwa, wrogie obozy, po raz kolejny adwokat prowadzący sprawę sam boryka się z własnymi problemami. I wreszcie, po raz kolejny, czytając zakończenie mam mieszane uczuciu czy historia skończyła się happy endem. 

Twórczość  Jodi Picoult to kumulacja sprzecznych uczuć i pod tym względem absolutnie się nie zawiodłam. Autorka sprawia, że podczas lektury trudno odłożyć książkę na bok by zabrać się za codzienne obowiązki. Poza tym zmusza do refleksji. Do zastanowienia się nad swoim życiem i wreszcie do przyznania się samemu przed sobą, że: Mam cholerne szczęście. 

"Bez mojej zgody" to, mimo licznych wad, pozycja obowiązkowa dla każdego mola książkowego. Bo to właśnie dzięki takim lekturom uświadamiamy sobie co jest w życiu ważne.  

8/10 

Nigdy nie lubiłam sięgać po książki, których zakończenie poznałam oglądając film. Sam fakt, że wiem co napisane zostało na ostatniej stronie zrażał mnie do tego by choć zaczynać jakąś powieść.  Z książką Jodi Picoult było jednak inaczej. Film oglądałam dość dawno i jedyne co pozostało mi w pamięci to fakt, że przez całe 87 minut jego trwania płakałam. 

Emily i Chris znali się od dziecka, nawet wówczas, gdy nieszczególnie zdawali sobie jeszcze z tego sprawę i byli dla siebie niczym brat i siostra. Kiedy się potknął, ona miała siniaki na skórze, a kiedy złamała sobie rękę, on odczuwał ból. Nikogo więc nie zdziwiło, że wówczas gdy oboje podrośli, połączyło ich coś więcej niż braterskie uczucie. 

W wieku siedemnastu lat, przyszłość Chrisa i Emily była już praktycznie zaplanowana. Najpierw oboje skończą naukę a potem wezmą ślub. Niestety dochodzi do tragedii. Emily ginie na wskutek rany postrzałowej, a ranny Chris zostaje odwieziony do szpitala. Z zeznań chłopaka wynika, że oboje zamierzali popełnić samobójstwo, ale dowody świadczą przeciwko niemu i Chris zostaje zatrzymany pod zarzutem morderstwa. Starannie pielęgnowana przez lata przyjaźń nagle, bez słowa uprzedzenia znika bez śladu, a jej miejsce zajmuje wrogość i wzajemnie rzucane oskarżenia. Co tak naprawdę wydarzyło się tego wieczoru na karuzeli?

"Karuzela uczuć" to moje trzecie z kolei spotkanie z twórczością Jodi Picoult, ale z pewnością nie ostatnie. Autorka jak zwykle pozytywnie mnie zaskoczyła. "Karuzelę uczuć" czyta się z zapartym tchem i trudno się od niej oderwać choćby na chwilę nie poznawszy wcześniej zakończenia. To opowieść o trudnej miłości, dojrzewaniu i o tym jak jedno wydarzenie może zmienić całe nasze życie.

Oczywiście książka Jodi Picoult nie jest pozbawiona wad. Przede wszystkim wierni czytelnicy jej twórczości mogą być już znużeni pojawiającym się po raz kolejny motywem rozprawy sądowej. To co również zwróciło moją uwagę to niekompletne zakończenie. Czytając "Karuzelę uczuć"  miałam dziwne wrażenie, że ktoś wyrwał jedną stronę z książki. Nie chciałabym pozbawiać kogoś radości czytania, więc niestety nie mogę zdradzić co konkretnie mam na myśli, ale chodzi mi o dziennik Emily i reakcje jej matki podczas rozprawy. Czy mieliście podobne odczucia?

Mimo to "Karuzelę uczuć" polecam każdemu - nie tylko wielbicielom twórczości pani Picoult. 

TYTUŁ: Krucha jak lód

Każdy kto miał już okazję sięgnąć po książkę autorstwa Jodi Picoult, z pewnością oczekiwał po "Kruchej jak lód" sporej dawki emocji. Liczył na lekturę, która wciśnie go w fotel i, która nie pozwoli mu wrócić do codziennych czynności zanim nie pozna zakończenia. Krótko mówiąc, oczekiwał książki, która choć na chwilę oderwie go od rzeczywistości. I tym razem pani Picoult również nas nie zawiodła.

Pani Picoult porusza bardzo trudny temat jakim jest aborcja. Stawia bohaterom trudne pytania i rzuca im pod nogi kłody, o które czasem się potykają. Sprawia, że czytelnik mimowolnie zaczyna się zastanawiać nad sobą i własnym życiem. Ale przede wszystkim, przede wszystkim pokazuje nam do czego może doprowadzić miłość. 

"Krucha jak lód" opowiada historię Willow - chorej na nieuleczalną, genetyczną chorobę  dziewczynki i jej rodziny. Podczas 616 stron lektury poznajemy całe jej życie. Życie niewątpliwie trudne i przepełnione bólem. Willow cierpi na OI. Jej choroba objawia się niezwykłą łamliwością kości i niskim wzrostem, skutkiem czego w wieku pięciu lat Willow wciąż wygląda jak trzy latka i złamała już prawie wszystkie możliwe kości. Mimo to jest idealna. Nikt nie ma co do tego żadnych wątpliwości, a już z pewnością nie jej bliscy - Charlotte, Sean i Amelia. O ironio, pierwszym kamieniem lawiny kłopotów w ich życiu jest upragniony wyjazd do Disneylandu. 


Przed Charlotte i Seanem zostaje postawione trudne pytanie; czy gdybyście wcześniej wiedzieli o chorobie Willow, zdecydowalibyście się na aborcję? Pytanie, które odmienia całe ich dotychczasowe życie. To wręcz zadziwiające, jak jedno zdanie może wpłynąć na los człowieka, prawda? Bo Charlotte nagle traci wszystko - przyjaciółkę, męża, a także w pewnym stopniu dziecko. 

Bohaterowie wykreowani przez Jodi Picoult są wręcz boleśnie prawdziwi. Mają więcej wad niż zalet, popełniają niezliczoną ilość błędów i uparcie nie chcą słuchać tego co ktoś inny ma im do powiedzenia. Były momenty, kiedy miałam ochotę rzucić książką o ścianę, naprawdę. 


"Kruchą jak lód" polecam każdemu kto oczekuje od książki czegoś więcej niż jedynie chwili relaksu. Książka pochłania nas bez reszty i nie pozwala odstawić się na półkę. Do ostatniej strony czytałam ją z otwartymi ze zdumienia ustami i, mimo i tak sporej objętości, chciałam więcej. Jeżeli ktoś nie miał jeszcze styczności z twórczością pani Picoult jak najszybciej powinien sięgnąć po którąś z jej pozycji.