Wspominałam już o tym przy okazji posta z najbardziej przeze mnie wyczekiwanymi premierami 2016 roku, ale na wszelki wypadek napomknę o tym jeszcze raz - cieszę się, że polska premiera “ósmej części” Harry’ego Pottera nie zbiegła się z tą światową. Pierwsze negatywne recenzje były dokładnie tym czego potrzebowałam - kubłem zimnej wody i nabraniem pewnego dystansu. To właśnie ów recenzje sprawiły, że moje oczekiwania zostały nieco obniżone i przyczyniły się do faktu, że pomimo wszystkich wad „Przeklętego dziecka”, potrafiłam czerpać przyjemność z lektury.

Fabuła scenariusza rozpoczyna się w momencie, gdzie kończy się epilog „Insygniów śmierci”, ale stosunkowo szybko przeskakuje w czasie. Osią fabularną pozostaje wątek młodszego syna Harry’ego - Albusa Severusa, który nie dość, że - o zgrozo! - trafia do Slytherinu, dodatkowo nie przejawia szczególnych zdolności i zaprzyjaźnia się z potomkiem Malfoy’a - Scorpiusem. Albus nie ma zbyt bliskich relacji z ojcem, padają między nimi gorzkie słowa i każdy czuje się niejako rozczarowany postawą tego drugiego. Kiedy nadarza się sposobność, Albus postanawia naprawic pewne błędy z przeszłości,

Nie uważam aby wydanie scenariusza do sztuki było decyzją błędną. Powiem więcej - biorąc pod uwagę, że „Przeklęte dziecko” wystawiane jest na razie jedynie w Anglii, jest to swego rodzaju ukłon w stronę wielbicieli Harry’ego z innych zakątków świata i być może jedyna szansa na to by powrócić do ukochanych bohaterów i świata. Lektura „Harry’ego Pottera i przeklętego dziecka” ma niesamowicie sentymentalny charakter i choćby dlatego warto sięgnąć po ów scenariusz. Poza tym, to nie jedyne atuty opowiedzianej historii.

Autorom scenariusza udało się idealnie wykreować pewne postacie - ze Scorpiusem Malfoy’em na czele, który od pierwszej chwili podbił moje serce. Przyjaźń między nim a Albusem ma w sobie coś wyjątkowego i nawet jeśli podskórnie czujemy, że ich relacja powinna obrać inny kierunek, szanuję decyzje autorów. Sama fabuła, osnuta wokół wątku podróży w czasie,zwłaszcza na początku (bo im dalej w las, tym gorzej) ma mocne punkty. Nie trudno też dostrzec, że opowiadana historia może jeszcze lepiej wypaść na deskach teatru.

Co tak naprawdę nie zagrało? O dziwo bohaterowie, którzy byli nam bliscy z pierwotnej historii. Dużo czytelników przywołuje tu postawę Harry’ego - ale choć się z tym zgadzam mnie zabolało zwłaszcza przedstawienie Rona, który w sztuce wydaje się być parodią swojego dawnego siebie. Pod tym względem pozytywnie wyróżnia się jedynie Draco Malfoy, którego przemiana wydaje się być najlepiej przedstawiona i wytłumaczona. Pojawia się też kilka wręcz niedorzecznych scen (np. podarunek kocyka), które w zamyśle miały chyba wzruszyć, a powodują jedynie zażenowanie czytelnika.

„Harry Potter i przeklęte dziecko” nie jest już tą samą historią, ale też nie powinniśmy tego oczekiwać. Autorzy zaoferowali nam krótki powrót do murów Hogwartu i pozwolili spędzić [dosłownie] kilka godzin z ukochanymi bohaterami.  I  ja jestem im za to wdzięczna. A jeśli należycie do cudownego pokolenia ludzi, którzy razem z Harry’m dorastali, nie rezygnowałabym  z takiej szansy. 

„Harry Potter i przeklęte dziecko” J. K. Rowling; wydawnictwo Media Rodzina; Poznań 2016 ★★★½

Pomimo tego, że wpisałam „Osobliwy dom pani Peregrine” już dawno na moją listę TBR, nie planowałam w najbliższym czasie sięgnąć po ów tytuł i nie przekonał mnie nawet trailer filmowej adaptacji. Zmieniłam swoją decyzję spontanicznie, przeglądając internetowy katalog lokalnej biblioteki i mając w pamięci piękne zdjęcia na bookstagramie z udziałem owej pozycji. Czy wiedziałam co mnie czeka? Tak naprawdę nie do końca, ale może to i lepiej - nie wiem czy sięgnęłabym wtedy po powieść Ransoma Riggsa,a trochę byłoby szkoda. 

Jacob wychował się na opowieściach swego dziadka o osobliwych dzieciach, idyllicznym domu, w którym wychował się po ucieczce z Polski i walce z potworami. Kiedy chłopiec zaczął dojrzewać, poddał w wątpliwość prawdziwość wszystkich tych historii. Kiedy w tajemniczych okolicznościach ginie dziadek Jake’a, ten sam nie jest już pewien w co wierzyć. Razem ze swoim ojcem, ornitologiem o słomianym zapale, udaje się na wyspę z dziadkowych opowieści i odnajduje dom pani Peregrine. 

„Osobliwy dom pani Peregrine”, wbrew temu co sugerują fotografie zamieszczone w powieści, nie jest horrorem dla młodzieży. Owszem, Ransom Riggs,buduje tajemniczy, budzący dreszczyk i mocno halloweenowy klimat, ale trudno mówić o poczuciu lęku czy grozy w trakcie lektury. Historii Jacoba dużo bliżej do powieści przygodowej niż horroru. Zwłaszcza, że niemal połowę lektury zajmuje bohaterowi i narratorowi dotarcie do domu pani Peregrine.

Powieść Ransoma Riggsa zdecydowanie wyróżnia się wśród innych powieści Young Adult. Autor doskonale radzi sobie z wykreowaniem osobliwców, a przeplatanie opowieści starymi, niezwykłymi fotografiami są jej dodatkowym atutem. Zaskakujące, ale pomimo że to druga część powieści dominuje w akcję, to właśnie początek przykuwa uwagę czytelnika  i motywuje do dalszej lektury. Lekkie, barwne pióro Ransoma Riggsa  niemal na samym wstępie wciąga w świat opowiadanej historii. 

Niestety, na tle pozostałych bohaterów Jacob wypada blado - i trudno pozbyć się wrażenia, że z łatwością mógłby zostać podmieniony przez dowolną, inną postać. Owszem, niewykluczone, że z kolejnymi tomami Jacob nabierze koloru, ale póki co - zdecydowanie nie przykuwa on uwagi. Nie rozumiem po co autor wplatał do fabuły wątek romantyczny. „Osobliwy dom pani Peregrine” był już wystarczająco zajmującą lekturą, a, unikając spoilowania, ów potencjalny romans budzi raczej w czytelniku niesmak.

„Osobliwy dom pani Peregrine” to lektura, która idealnie wpasowuje się w jesienno-halloweenowy klimat. Ransom Riggs doskonale poradził sobie z tym by nadać swojej opowieści odpowiedni klimat a zamieszczone wewnątrz fotografie dodają całości smaczku. Owszem, było kilka elementów nad którymi należałoby popracować, ale już teraz lektura sprawiła mi dużo przyjemności. I dlatego nie waham się polecić ją dalej.  

„Osobliwy dom pani Peregrine” Ransom Riggs; wydawnictwo Media Rodzina; Poznań 2012 ★★★½

Twórczość Rainbow Rowell ogółem budzi we mnie niesamowicie ciepłe uczucia, ale to „Fangirl” niezmiennie pozostaje powieścią, za którą najbardziej cenię ów autorkę. Tym bardziej powinnam odczuwać ekscytacje premierą „Nie poddawaj się”, w końcu historia Simona i Baza pojawiła się we fragmentach tamtej powieści jako fanfik stworzony przez główną bohaterkę Cath - tylko że nie do końca tak było. Owszem, byłam ciekawa jak autorka poradzi sobie w nowym gatunku i czym zachwyca się zagraniczny booktube. Ale równocześnie miałam dziwne przeczucie,  że to już nie będzie to samo. I nie było. 

Simon Snów powraca do Szkoły Czarodziejów w Watford na swój ostatni rok nauki. Sytuacja w Świecie Magów jest napięta - czarodzieje walczą między sobą o władzę; Szarobur dokonuje kolejnych zniszczeń; a rozmaite magiczne stworzenia życzą Simonowi śmierci. Całej sytuacji nie ułatwia także fakt, że pomimo lat nauki i wsparcia przyjaciółki - Penelope, chłopak nie potrafi wciąż zapanować nad własną magią a jego głowę cały czas zaprząta Baz. Współlokator i największy wróg Simona najpierw sprawił, że rozstał się z Agathą a potem nie wrócił po wakacjach do szkoły. Z pewnością knuje coś niedobrego. 

„Nie poddawaj się” znacząco różni się od pozostałych powieści autorki i równocześnie posiada z nimi wiele punktów wspólnych. Rainbow Rowell, nawet w historii fantastycznej, tworzy niesamowicie rzeczywistych bohaterów z którymi łatwo jest się utożsamić ze względu na wszelkie ich niedoskonałości - w wyglądzie, zachowaniu czy charakterze. I równe sukcesywnie przedstawia łączące ich relacje - zwłaszcza tą łączącą Simona i Baza. Nie jest tajemnicą, że „Nie poddawaj się” porusza wątki LGBTQ i chociaż miałam pewne wątpliwości jak autorka sobie z nim poradzi to właśnie przedstawiony w powieści związek przekonał mnie najbardziej. 

Rainbow Rowell ma przy tym niesamowicie lekkie, dowcipne pióro - o czym przekonała nas już wcześniej i gdyby „Nie poddawaj się” było młodzieżową obyczajówką nie miałabym się do czego przyczepić. Ale mam. Rainbow Rowell podejmuje próbę wykreowania własnego świata, tyle że do złudzenia przypomina on ten stworzony przez J. K. Rowling w Harry'm Potterze. A podobieństwa nie występują jedynie na płaszczyźnie kreacji świata. Szkoła magii, wystawne posiłki, Wybraniec wychowany w świecie zwykłych ludzi; ukazanie bliskiej relacji głównego bohatera z dyrektorem i opiekunem/opiekunką zwierząt. 

Autorka różnicuje te dwie historie w znaczący sposób w drugiej połowie powieści, gdy tak naprawdę dopiero zaczyna się akcja. Owszem, dowiedzieliśmy się w „Fangirl”, że seria o Simonie Snowie jest czymś na kształt Harry'ego Pottera, ale wówczas nie był to główny element historii. Nie da się też ukryć, że momentami w trakcie lektury „Nie poddawaj się” czujemy się dokładnie tak jakbyśmy coś pominęli [coś czyt. poprzednie tomy serii] i zostali wrzuceni już w środek historii, bez wszystkich potrzebnych informacji. Dawno nie czułam się tak rozdarta po lekturze. 

„Nie poddawaj się” uwiodła mnie pod wieloma względami, ale przyniosła ze sobą także pewną dozę rozczarowania. Rainbow Rowell po raz kolejny udowadnia lekkość pióra i umiejętność do kreowania niesamowitych postaci. Wszystko wskazuje jednak na to, że po prostu preferuje jej “poprzednie wydanie” a nie powieści fantastyczne. Czy żałuję lektury? Absolutnie nie - zwłaszcza przez wzgląd na Baza&Simona. Jestem też ogromnie ciekawa czy pozostanę odosobniona w swojej opinii a już zwłaszcza - jak ów historie odbiorą dotychczasowi krytycy Rainbow Rowell. 

Za lekturę dziękuję wydawnictwu Harper Collins

„Nie poddawaj się” Rainbow Rowell; wydawnictwo Harper Collins; Warszaws 2016 ★★★½

TYTUŁ: Dom na Sycylii

TYTUŁ ORYGINAŁU: The Villa

AUTOR: Rosanna Ley

WYDAWNICTWO: Literackie

MIEJSCE I DATA WYDANIA: Kraków 2013

Wakacje to idealny moment na poznawanie nowych, egzotycznych miejsc - takich spokojnych i pełnych ciepła, które pozwolą na oderwanie się od trosk dnia codziennego. A jeśli, z różnych przyczyn, jest to niemożliwe, cóż stoi na przeszkodzie by wybrać się w literacką podróż? Zwłaszcza, gdy ktoś, tak jak i Rosanna Ley, troszczy się o to by czytelnik miał okazję posmakować nowe miejsce wieloma zmysłami...

Tess jest dojrzałą, dobiegającą czterdziestki kobietą. Mieszka w Anglii, gdzie- z niewielką pomocą rodziców - wychowuje samotnie córkę Ginny. Ojciec dziewczynki okazał się nieodpowiedzialnym lekkoduchem, który nad rodzinę przedłożył możliwość życia włóczęgi w słonecznej Australii. Mimo drobnych nieporozumień, Tess radzi sobie doskonale. Rola matki nie przynosi jednak kobiecie pełni szczęścia, tak samo zresztą jak i praca w biurze obsługi klienta zakładu wodociągowego. To dlatego Tess uwikłana jest w związek bez przyszłości z żonatym mężczyzną - by w pełni smakować życie.

Monotonne życie kobiety nabiera jednak rumieńców, a wszystko za sprawą listu z kancelarii prawniczej, z którego jasno wynika, że Tess stała się właścicielką sycylijskiej rezydencji. I może nie byłoby w tym nic dawnego, w końcu Sycylia jest rodzinnym krajem jej matki, gdyby nie fakt, że Villa Sirena wcale nie należy do jej familii. Poprzednim właścicielem rezydencji był dawny pracodawca Flavii - matki Tess. Aura tajemnicy, która otacza  sprawę spadku sprawia, że Tess nie waha się długo. Zostawia swoje dotychczasowe życie by obejrzeć rezydencję i w Sycylii zdecydować o jej dalszym losie.

Lecąc na Sycylię, Tess nie zdaje sobie sprawy z tego w co się wplątuje. Sycylia  była tematem tabu w jej domu, a Flavia nie postawiła nogi na rodzinnej wyspie odkąd opuściła ją kilkadziesiąt lat temu, teraz też jest zresztą przeciwna decyzji kobiety. Piękna Villa Sirena robi na Tess ogromne wrażenie, tak samo jak i mieszkańcy Sycylii, a już zwłaszcza dwójka przystojnych mężczyzn. Ich pochodzenie i zakorzeniony w przeszłości spór sprawiają że Tess zostaje mimowolnie wplątana w rodową waśń. Chcąc nie chcąc będzie musiała stawić czoło dawnym sekretom. I poznać owiane tajemnicą dzieje swojej matki...

"Dom na Sycylii" to taka lekka, kobieca powieś, idealnie wpasowująca się w model tzw. lektury wakacyjnej. Rosanna Ley postarała się  by w pełni zadowolić swoje czytelniczki (bo, spójrzmy prawdzie w oczy, nie jest to raczej tytuł, który przypadnie do gustu męskiemu gronu odbiorców). Mamy więc odrobinę powieści obyczajowej, potężną dawkę romansu, ociupinkę intryg i tajemnic, a wszystko obficie przyprawione Sycylią.

A mówiąc o Sycylii wcale nie mam na myśli tylko i wyłącznie pięknych krajobrazów wyspy (choć i to jest oczywiście niezmiernie ważne). Rosanna Ley idzie o krok a  nawet dwa do przodu. Gdzieś między wersami zaznajamia nas z tamtejszymi legendami i kulturą, a także, choć może należałoby powiedzieć raczej, że przede wszystkim, smakami sycylijskiej kuchni. Zestawienie pełnego ciepła i uroku krajobrazu z zimną, deszczową Anglią tylko potęguje wrażenie jakie Sycylia wywiera na czytelnikach - że to taka namiastka nieba na ziemi.

Rosanna Ley uczyniła głównymi bohaterkami swojej powieści przedstawicielki trzech pokoleń kobiet. Flavia jest dojrzałą kobietą, która przez wiele lat musiała  zmagać się z bolesnymi wspomnieniami; Tess mimo szczęścia jakie daje jej rola matki potrzebuje męskiego wsparcia; z kolei Ginny toczy nieustanną walkę z własnymi lękami, zwłaszcza teraz gdy musi zdecydować o swojej przyszłości. W "domu na Sycylii" autorka podejmuje temat relacji rodzinnych - ciepłych i pełnych miłości, ale jednak skomplikowanych. Autentyczność, którą dostrzegamy świadczy nie tylko o dobrym piórze autorki, ale i jej niebywałej empatii.

Sama fabułą jest może nieco banalna i przewidywalna OT! nieoczekiwany spadek, samotna kobieta i rywalizujący o jej względy  mężczyźni - wszystko to co już znamy. Rosanna Ley włożyła jednak w swoją historię mnóstwo serca To historia, którą nie tylko się czyta, ale i przeżywa - z uśmiechem na ustach, łzami wzruszenia, a niekiedy zgrzytaniem zębów. Niewątpliwą zaletą  powieści jest skonstruowanie fabuły na dwóch płaszczyznach czasowych. Nie ukrywam bowiem, że historia Flavii - ukazana w retrospekcjach - dla mnie stanowi jedną z mocniejszych stron powieści.

Za sukcesem powieści stoi jednak nie tylko fabuła, ale i pióro autorki.  Rosanna Ley za pomocą słów działa na wszystkie zmysły czytelnika. Plastyczne, barwne opisy dają możliwość obejrzeć piękne sycylijskie widoki, wsłuchać się w odgłosy wyspy  i posmakować tradycyjnych potraw. A uzyskanie takiego efektu wcale proste nie jest.

Czy polecam? Jak najbardziej. Zwłaszcza teraz, zwłaszcza gdy Sycylia znajduje się poza Waszym realnym zasięgiem. "Dom na Sycylii" to po prostu dobra lektura, do której chce się wracać. I ja na pewno to zrobię. Choćby po to by zaczerpnąć nieco  pozytywnej energii.

5/6

Za lekturę dziękuję wydawnictwu Literackie