Staram się nie oceniać książki po okładce - metaforycznie, ale też i dosłownie - ale w niektórych sytuacjach jest to doprawdy trudne. Jakkolwiek płytko to zabrzmi i bez względu na to w jakim stawia mnie to świetle, kiedy wydawnictwo Jaguar zapowiedziało premierę „Tysiąca odłamków Ciebie", wiedziałam, że zakupie własny egzemplarz już choćby dla samej okładki. Owszem, przed dodaniem egzemplarza do wirtualnego koszyka znałam już koncept, na którym Claudia Gray oparła swoją historię, ale twierdząc, że to właśnie on nakłonił mnie do lektury, po prostu bym skłamała. Tylko czy piękna oprawa okazała się skrywać dobrą historię?

Tuż przed polską premierą „Korony”, czyli gdzieś w okolicach maja, byłam niesamowicie podekscytowana tym tytułem i nie mogłam się doczekać momentu, w którym dowiem się jak Kiera Cass zakończy całą historię. Potem jakoś mi przeszło. Właściwie bez konkretnego powodu- chyba przegapiłam odpowiedni moment i straciłam zainteresowanie historią. Gdyby nie fakt, że mój mamutek wciąż był ciekaw wielkiego finału prawdopodobnie nie wypożyczyłabym nawet  „Korony”. Czy straciłabym wiele? Chyba niekoniecznie. 

Pomimo wydarzeń, które wstrząsnęły pałacem, Eliminacje nadal trwają. Księżniczka Eadlyn teraz nawet bardziej niż kiedykolwiek wcześniej odczuwa presje wyboru małżonka. Młoda następczyni tronu nie budzi sympatii społeczeństwa a jej kolejne decyzje spotykają się ze słowami krytyki. Teraz dodatkowo musi chwilowo przejąć obowiązki władczyni i zapanować nad sytuacją w Illei. Eadlyn powoli dostrzega coś co wydawało jej się nie do pomyślenia - że może Eliminacje rzeczywiście są jej szansą na miłość. 

„Korona” rozpoczyna się w momencie, w którym pożegnaliśmy bohaterów w „Następczyni” i najlepszym pomysłem, w miarę możliwości, wydaje mi się przeczytanie tych tytułów jeden po drugim. Pomimo że sama między lekturą miałam przerwę zaledwie ok. 4 miesięcy umknęło mi wiele faktów i początkowo trudno było mi rozróżnić od siebie poszczególnych chłopców. Kiera Cass miała tendencje do przybliżenia nam charakterów jedynie tych postaci, które na dłużej pozostały w Eliminacjach i przez to samo zakończenie nie stanowi zaskoczenia chyba dla nikogo oprócz głównej bohaterki. 

„Korona” obfituje w liczne momenty, które wywołują w czytelniku zażenowanie - i to w kilku płaszczyznach. Kiera Cass stara się wpleść w fabułę polityczne aspekty historii, ale widać, że czuje się w tym temacie niewygodnie. Trudno nie dostrzec absurdów pewnych rozwiązań - działania Eadlyn są nierozważne a mimo to przychodzą jej z niesamowitą lekkością. Tym razem nawet wątek romantyczny budzi sporo wątpliwości. Relacja Americi i Maxona miała w sobie coś bajkowego, to co pojawia się między Eadlyn a jej wybrankiem wydaje się może logiczne, ale jakoś niewłaściwie zbudowane - i doprawdy trudno uwierzyć w ich rzekomą wielką miłość. 

Wydawało mi się, że kontynuowanie pierwotnej trylogii „Selekcja” miało sens, ale prawdę mówiąc nie jestem już o tym dłużej przekonana. „Koronę” czyta się nadal lekko i wciąż w pewnym sensie czuć tu klimat bajki w połączeniu z reality show, ale liczne wady coraz bardziej odwracają od tego uwagę. Kiera Cass chciała tak dużo - przedstawić rodzące się uczucie, zbudować polityczne tło, wpleść gdzieś wątek LGBT - ale chyba po drodze się pogubiła i coś nie wyszło. 

Chociaż popularna opinia głosi, że „Korona” przewyższa poziomem „Następczynię” osobiście nie mogę się z nią zgodzić. Ostateczne, a przynajmniej mam taką nadzieję!, zakończenie serii „Selekcja” okazało się dla mnie rozczarowujące. Nie zaprzeczam, że przeczytałam „Koronę” szybko i były momenty, w których bawiłam się nawet dobrze w trakcie lektury, ale oczekiwałam więcej. Jeśli chcecie koniecznie poznać zakończenie bajki Eadlyn, dajcie „Koronie” szansę, ale w innym wypadku chyba lepiej poczytać co innego. 

„Korona” Kiera Cass; wydawnictwo Jaguar; Warszawa 2016 ★★½

Istnieją takie książki, których nie jesteśmy w stanie odłożyć na bok, mimo że doskonale zdajemy sobie sprawę z wszelkich ich wad i niedoskonałości. A seria Kiery Cass zdecydowanie zalicza się do tej "kategorii". Pierwotna trylogia  była chyba najszybciej zakończoną przeze mnie serią i nawet jeśli absolutnie nie popieram trendu na przedłużanie na siłę jakiegoś cyklu, wiedziałam, że sięgnę po "Następczynią" przy pierwszej nadarzającej się okazji. Bo to taka pozycja guilty pleasure, której naprawdę nie byłam w stanie sobie odmówić. 

Po wprowadzeniu w Illei różnorodnych reform, działania rebeliantów ustały, ale sytuacja w państwie, nawet mimo upływu lat, pozostaje niezwykle napięta. By odwrocić uwagę społeczeństwa od szerzącego się niepokoju i niezadowolenia, zapada decyzja o przeprowadzeniu kolejnych Eliminacji. Tym razem ma je przeprowadzić Eadlyn - pierwsza kobieta, która w przyszłości ma zasiąść na tronie i objąć władze w Illei. Tyle że księżniczka wcale nie marzy o mężu a obecność trzydziestu pięciu młodych mężczyzn walczących o jej uwagę, zupełnie nie jest jej na rękę. 

Przyznaje że nie byłam przekonana do pomysłu kontynuowania trylogii "Selekcja", ale w pewnym sensie Kiera Cass mnie do niego przekonała. I to pomimo tego, że w porównaniu do pozostałych tomów, "Następczyni" wypada nieco gorzej. O ile tak jak i ja byliście zauroczeni pierwszą trylogie i trochę od niej uzależnieni, pewnie zrozumiecie że jest coś fascynującego w oglądaniu Eliminacji od drugiej strony. Założenie, że tym razem obserwujemy je z perspektywy osoby eliminującej a nie eliminowanej przynajmniej z założenia sprawia, że decydujące wybory nie są tak przewidywalne. Poza tym, daje nam to możliwość zerknięcia w przyszłość bohaterów, których już znamy. 

Kiera Cass zdecydowanie nie utraciła swojej umiejętności do tego by całkowicie zaangażować czytelnika w fabułę i sprawia że nie jest on w stanie odłożyć lektury na bok. Niestety, okazało się, że tym razem to trochę za mało by odwrocić moją uwagę od niedociągnięć "Następczyni". Nie wiem z czego to wynika, ale pani Cass ewidentnie wykazuje tendencje do kreowania irytujących głównych bohaterek. Tym razem nie chodzi nawet o niezdecydowanie, ale o całokształt postawy Eadlyn - przekonanej o tym, że jest kimś lepszym i użalającej się nad własnym losem. 

Chociaż w porównaniu z Eadlyn, męscy bohaterowie prezentują się lepiej, trochę szkoda że od samego początku Kiera Cass wypycha przed szereg kilku z nich i sugeruje nam kto dotrą do kolejnych punktów Eliminacji. Do tego stopnia że gdy przychodziło do wyrzucania uczestników, nie miałam pojęcia że ktoś taki istniał. Na dodatek Kiera Cass niepotrzebnie zepchnęła na dalszy plan niemal wszystkie wątki poza Eliminacją, łącznie z sytuacją w jakiej znajduje się Illea, która przecież wszytsko rozpoczęła. Szkoda, bo mogła w prosty, ale ciekawy sposób urozmaicić fabułę. 

Nie uważam, że "Następczyni" jest pozycją, ktorej nie warto poświęcać uwagi, zwłaszcza jeślipoprzednie tomy przypadły Wam do gustu. Kiera Cass miała pomysł na fabułę i wciąż doskonale radzi sobie z tym by niejako przyssać czytelnika do lektury. Po prostu nie wszytsko potoczyło się tak jakbym sobie tego życzyła i Wy też powinniście się na to przygotować. Jeśli natomiast nie znacie pierwotnej trylogii, wydarzenia "Następczyni" nie powinny być dla Was niezrozumiałe, ale myślę, że wiele wówczas stracicie z tego klimatu "sentymentalnego powrotu do Illei".  

"Następczyni" Kiera Cass; wydawnictwo Jaguar; Warszawa 2015 ★★★½

TYTUŁ: W Paryżu dzieci nie grymaszą

TYTUŁ ORYGINAŁU: French children don't throw food

AUTOR: Pamela Druckerman

WYDAWNICTWO: Literckie

MIEJSCE I DATA WYDANIA: Kraków 2013

Z zasady nie sięgam po żadne poradniki bo ich suchy, rzeczowy język nie budzi mojej sympatii i nie sprzyja raczej szybkiej a co ważniejsze- przyjemnej lekturze. Nie jestem też, póki co, zainteresowana tematem wychowania dzieci. A jednak książka "W Paryżu dzieci nie grymaszą" okazała się być pozycją, którą niemal od początku czytałam z żywym zainteresowaniem i której lektura minęła mi niepostrzeżenie. W czym tkwi sekret autorki?

Pamela Druckerman wyjeżdża do Francji ze względu na swojego męża. Choć Paryż wcale nie budzi jej zachwytu, to właśnie tam buduje swoje życie. Wkrótce zachodzi w ciążę, a okres ten, jak i dalsze wychowanie dziecka, sprawia, że Pamela zaczyna dostrzegać coraz wyraźniej różnicę między Francuzami a Amerykanami - "Resztą świata". Bo francuskie dzieci smacznie śpią, jedzą z apetytem, potrafią być cierpliwe i spokojne, a ich rodzice wydają się względnie zrelaksowani. Pamela postanawia więc zgłębić owy fenomen wychowawczy i podzielić się nim z rodzicami nie-Francuzami.

"W Paryżu dzieci nie grymaszą"  trudno nazwać typowym poradnikiem. Druckerman rezygnuje bowiem z suchego, pozbawionego humoru stylu utrzymanego w formie zakazów i nakazów. Dziennikarskie pióro autorki sprawiło, że historia ta wiele wspólnego ma z reportażem, w którym przywołane zostają dwie, niemal całkowicie odmienne spojrzenia kulturowe na temat wychowania dziecka. Mimo amerykańskiego pochodzenia Druckerman pozostaje obiektywnym obserwatorem. Choć niejednokrotnie metody wychowawcze Francuzek kłócą się z jej własnym spojrzeniem stara się wypróbować je na własnej skórze i podzielić efektami z czytelnikami. Czytelnikom pozostawia również miejsce na ocenę owych rezultatów.

Swoje obserwacje Druckerman urozmaica anegdotami z życia swojego i znajomych, autorka powołuje się jednak również na rozmaite poradniki i słowa znanych specjalistów. Jest ich na tyle dużo, że spamiętanie każdego z osobna graniczy niemal z cudem, wszystkie nazwiska i publikacje przydatne przy tworzeniu książki przywołane zostają jednak jeszcze raz na samym końcu książki. Co ciekawe, nawet te fragmenty, które poruszają specjalistyczne spojrzenie na temat napisane zostały lekkim piórem. Brak im może tego dowcipu z którym stykamy się na łamach przywoływanych historyjek całkiem zwyczajnych kobiet, ale wciąż czyta sie je szybko i z przyjemnością.

Co bardzo przypadło mi do gustu i stanowi jeden z większych atutów tego reporterskiego-poradnika? Zebrane na końcu ABC  francuskich pojęć. Co prawda wszelkie te wyrażenia występują wielokrotnie na łamach książki i zostają skrupulatnie wyjaśnione, ale takie skumulowanie je w jednym miejscu jest doskonałym rozwiązaniem. Gdy czytelnik kiedykolwiek chciałby przypomnieć sobie jakąś zasadę/wyrażenie, nie będzie musiał kartkować całości a jedynie zerknąć na koniec. Druckerman w dwóch, trzech zdaniach przypomina czym jest 'cadre',kto taki kryje się pod pojęciem 'maman-taxi', co różni 'bycie grzecznym' od francuskiego 'sage' i czym naprawdę jest 'pauza'.

Największy zarzut jaki mogę wysunąć tej pozycji, choć nie autorce, jest umiejscowienie przypisów od tłumacza na samym końcu książki. Rozumiem , że są one długie i często służą tylko pewnemu uzupełnieniu, ale nieustanna wędrówka do końca pozycji była po prostu niezbyt przyjemną i nużącą czynnością.

"W Paryżu dzieci nie grymaszą" to przyjemna, lekka i zabawna lektura, która w nienachalny sposób może wytknąć błędy wychowawcze i dać kilka przydatnych rad na przyszłość. Ja z pewnością do tej pozycji jeszcze powrócę.