(c) tumblr

Jeśli miałabym powiedzieć jakie jest moje kolejne, po książkach, uzależnienie to wspomniałabym właśnie o serialach. Mając do wyboru obejrzenie film lub serial, zawsze, zdecydowanie zdecyduję się na to drugie. Owszem, mnogość odcinków czasami sprawia, że ich poziom drastycznie spada, no i istnieje zagrożenie zawieszenia, ale nic nie jest w stanie zastąpić przywiązania jakie odczuwamy do bohaterów i emocji w oczekiwaniu na kolejny odcinek (który zawsze jest ZA PÓŹNO).

Jako serialowy maniak uwielbiam się zanurzać w kolejnych opowieściach i poszukiwać kolejnych tytułów. Dzisiaj chciałabym jednak  wspomnieć  o tych, które oglądam w chwili obecnej, z mniejszym czy też większym zainteresowaniem. I sama nie wiem, które z nich darzę największą sympatią.

Kiedy zabierałam się za oglądanie OUAT nie spodziewałam się,  że zostanę przy nim na dłużej. Owszem, sam koncept wydawał się ciekawy, ale miałam wrażenie, że to taka historia na jeden sezon. Bo ileż można opowiadać o tajemniczym miasteczku zamieszkałym przez bajkowe postacie, na które Zła Królowa rzuciła klątwę? No właśnie, wydawać by się mogło, że nie długo, ale produkcja stojąca za tym serialem póki co skutecznie udowadnia mi, że się myliłam.

OUAT  jest jedną z nielicznych seriali, które odcinki oglądam na bieżąco - tydzień w tydzień, z niesłabnącym zainteresowaniem. A obecny sezon 4A - jest jak do tej pory moim ulubionym ("Kraina lodu" i duuużo Captaina Hooka, muszę mówić więcej?)Podoba mi się wszystko - zabawa z konwencją, mnogość postaci i wplatanie do fabuły coraz to nowszych wątków. Jeśli nie przeszkadzają wam seriale z elementami magicznymi i lubicie współczesne nawiązania do baśni, musicie spróbować! U mnie to numer jeden!


Outlander

W przeciwieństwie do OUAT, siadając przed "Outlander" miałam jakieś tam oczekiwania (a mówiąc jakieś mam na myśli dosyć wysokie). Gdzieś na instagramie mignęła mi czołówka tego serialu w otoczeniu nadzwyczaj entuzjastycznych hashtagów. Poza tym - Szkocja, XVIII wiek i kobieta, która cofnęła się w czasie przez krąg kamieni - dajcie spokój, to nawet brzmi jak dokładnie coś w moim guście. I takie też jest.

Bo "Outlander" czaruje. Od wspaniałej czołówki, po napisy końcowe przytrzymuje człowieka w miejscu i sprawia, że jak zahipnotyzowany włącza kolejny odcinek. A tych (póki co!) jest niestety tylko osiem! Dobra wiadomość, macie naprawdę mało do nadrabiania. Złą, na pewno będziecie chcieli więcej i więcej (i ręczę za to nie tylko ja, ale również mój mamutek, a to chyba o czymś świadczy, prawda?)


New Girl

Długo nie mogłam znaleźć dobrego serialu w podobnej konwencji - lekkiej, komediowej historii o krótkich epizodach, która umili mi wieczory. Próbowałam swoich sił z "How I met your mother?", ale nie zaiskrzyło i po niespełna sezonie sobie podziękowaliśmy. Tymczasem to właśnie  historia Jess, która po rozstaniu z facetem przeprowadza się do mieszkania trzech, niecodziennych facetów absolutnie podbiła moje serce.

Jestem na początku drugiego sezonu i wciąż przednio się bawię. Podoba mi się humor produkcji i to, że kolejne epizody w jakiś sposób (chociaż delikatny) do siebie nawiązują. Moje serce skradła Jess i wszyscy chłopcy (z Nickiem na czele) i na chwile obecną nie wyobrażam sobie bym mogła ich wymienić na lepszy model. Na jesienną (i zimową!) chandrę są jak znalazł.


The 100

Nie przepadam za serialami sci-fiction. Zresztą, ja i ten gatunek ogólnie za sobą nie przepadamy, nie ważne na jakiej płaszczyźnie. Historia setki młodocianych przestępców, która po 97 latach jako pierwsza dotarła na ziemię, zupełnie do mnie nie przemawiała. Poza tym, wszyscy wiemy, że stacja CW posiada zadziwiającą i denerwującą skłonność do przerywania emisji produkcji.W końcu jednak, po kilkunastu zachwalających tweetach i zaznajomieniu z faktem, że stacja kontynuuje emisje "The 100" - dałam się skusić. I przepadłam. Znowu.

To nie jest idealny serial. Mam wrażenie że stacja CW korzysta z opracowanego schematu i emituje tylko te tytuły, które się w niego wpasowują. Równocześnie jednak jest coś niezwykle pociągającego w "The 100". Nie ma tam miejsca na chwile nudy. Akcja gnie nieubłagalnie czego dowodem są choćby kolejne nagrobki. A gdy akurat zwalnia "na ziemi" coś dzieje się na Arce. Poza tym nie ukrywam, że oglądam "The 100" głównie dla Bellamy'ego.


Revenge

"Revenge" jest jedynym serialem, któremu poświęciłam osobny post i już samo to o czymś świadczy. Swego czasu opowieść o Amandzie Clarke, która pod przybranym nazwiskiem dokonywała zemsty na ludziach, którzy skrzywdzili jej ojca, była moją ulubioną rozrywką na wieczór. Potem przez pewien czas się na siebie obraziliśmy (WIECIE CO STAŁO SIĘ NA KOŃCU 3 SEZONU?) ale ostatnio wrócił do mych łask.

"Revenge" po prostu dobrze się ogląda. Można sobie obejrzeć życie bogatych ludzi od wewnątrz, ale to nie ono znajduje się w centrum zainteresowania  tylko tytułowa zemsta. Poza tym, przedstawia naprawdę wysoki poziom, gdy chodzi o grę aktorską (Madelaine Stone? Emily van Camp? No i Gabriel Mann!). Gdyby nie wpadka z końcówką 3 sezonu (Aiden!) wciąż byłby prawdopodobnie w czołówce (a tak został zdetronizowany, najpierw przez OUAT, a potem także inne pozycje)


Pretty Little Liars

"Pretty Little Liars" to serial mój i Panny M. Zawsze, ZAWSZE,  oglądamy go wspólnie, leżąc w łóżku i popijając z wielkiego kubka herbatę czy też kawę. I już choćby za to, czysty sentyment, w moich oczach ta produkcja wypada pozytywnie.  Ale jest coś jeszcze. Nie wiem co, ale przyglądanie się czwórce na powrót zjednoczonych przyjaciółek, które zaczyna prześladować tajemnicze A ma w sobie COŚ uzależniającego.

Dużo osób zarzuca ostatnio PLL absurdalność. Mówi się, że najlepsze chwile ma już za sobą i teraz należałoby go po prostu jakoś skończyć.   Nie mogę się z tym jednak całkowicie zgodzić. Owszem, w porównaniu do pierwszych sezonów poziom spadł i sama chciałabym uzyskać pisemne potwierdzenie, że zapowiedziany sezon 7 będzie tym ostatnim, ale równocześnie nie potrafiłabym go tak po prostu porzucić bez otrzymania odpowiedzi na kilka (naście? dziesiąt?) pytań. A to też o czymś świadczy!

TYTUŁ: Pretty Little Liars. Bez skazy
TYTUŁ ORYGINAŁU: Flawless
AUTOR: Sara Shepard

WYDAWNICTWO: Otwarte
MIEJSCE I DATA WYDANIA: Kraków 2011

Każdy z nas popełnił kiedyś jakiś błąd. Błądzenie jest rzeczą ludzką i wszyscy, którzy zapierają się, że niczego w swoim życiu nie żałują, w rzeczywistości kłamią - oszukując niekiedy nawet samych siebie. Czasami jednak nasze błędy w znaczącym stopniu rzutują na życie innych. Trudno jest zlekceważyć czyjąś pomyłkę, kiedy w wyniku jej popełnienia cierpi drugi człowiek. z reguły stajemy wówczas konieczności jej odpokutowania, Największą karą jest jednak świadomość, że konsekwencje owego czynu będą nam towarzyszyć do końca życia. 

Alison nie żyje, mimo to sekrety Arii, Spencer, Hany i Emily wcale nie są bezpieczne. Ktoś wie o tym co kilka lat temu rozegrało się w Rosewood i nie zamierza zachować tej informacji dla siebie. Co więcej zdaje się też znac wszelkie szczegóły obecnego życia dziewczyn. Cokolwiek robią, A zawsze jest obok a nawet jeden krok do przodu. Kiedy w Twoje życie ingeruje tajemniczy prześladowca, trudno wieść normalne życie nastolatki.

Wydaje się, że Spencer nie należy już do rodziny Hasting. Odkąd związała się z Wrenem, rodzice zupełnie ją ignorują, a siostrą jeszcze bardziej ją nienawidzi.  Na dodatek intensywny związek zabiera sporo czasu i dziewczyna nie ma już czasu na naukę... Aria znowu jest sama. Ezra zostawił ją i teraz samotnie musi mierzyć się z problemami. A tych jest sporo, zwłaszcza, że Byron znów wydaje się być blisko swojej młodszej kochanki. Emily odpycha Mayę bo nie chce zaakceptować tego kim jest. Szkoda tylko, że kierując sympatię ku "czarnemu kotowi Rosewood" jeszcze bardziej komplikuje swoje życie. Hanna też nie ma lekko. Musi odpokutować swoje winy jako "wolontariuszka", na dodatek Sean wyraźnie się nią już nie interesuje. I tylko obecność ojca wydaje się to rekompensować, ale nawet ona ma drugie, ukryte dno...

Nikt nie był chyba zaskoczony bardziej ode mnie , kiedy niespodziewanie seria Pretty Little Liars skradła sobie moją sympatię. Bo o ile lubię od czasu do czasu obejrzeć jakiś lekki serial młodzieżowy, o tyle podobna tematyka w literaturze zupełnie mnie "nie kręci", w czym ostatnio kilkakrotnie się utwierdziłam. Powieść Sary Shepard miała w sobie jednak coś niezwykłego i zaskakującego.  Po zakończeniu pierwszej części - które, co tu dużo mówić, zdecydowanie było mocnym akcentem powieści - mój apetyt zaostrzył się, Chciałam więcej, znacznie więcej i dlatego, gdy "Bez skazy" znalazło się w moich rękach, bezzwłocznie zabrałam się za lekturę. Bo kiedy już raz znajdzie się w Rosewood, trudno się z niego wydostać. 

Osią fabularną całej fabuły, a także postacią dynamizującą powieść niezmiennie pozostaje owiane   nutką tajemnicy A. "Bez skazy" niestety nie otwiera  czytelnikom oczu na jej/jego tożsamość. Wciąż pozostajemy nieświadomi faktu kto stoi za tajemniczymi wiadomościami i niestety nie robimy żadnego kroku do przodu w jego rozwiązaniu. Co więcej, można rzec, że nawet się cofamy. Bo choć Shepard pozostawia w naszych rękach parę wskazówek prowadzą one do ślepej uliczki, a mnożące się pytania sprawiają, że wiemy mniej niż wcześniej.

Pewną rekompensatą jest jednak ujawnienie jednej z tajemnic z przeszłości kłamczuch. Poznajemy bowiem okoliczności "sprawy Jenny", a co za tym idzie - jedna z najmocniejszych kart przetargowych A. Tak jak i w poprzedniej części tak i w tej, wątek A nie jest jednak jedynym poruszanym na łamach powieści. Sara Shepard sięga również po tematykę typowo młodzieżową z naciskiem na sprawy rodzinne kłamczuch. Stykamy się więc z tematem zdrad w związku rodziców, porzuceniem ze strony pierwszej miłości, brakiem akceptacji własnej osoby, a także próby zaspokojenia ambicji rodziny.

Tajemnica sukcesu popularności serii Sary Shepard nie tkwi jednak jedynie w oryginalnym pomyśle na fabułę. Amerykańska autorka zaskarbia sobie sympatię czytelników również dzięki językowi jakim została napisana powieść. Przedstawioną historię poznajemy poprzez narrację trzecioosobową z punktu widzenia wszystkich czterech kłamczuch. Shepard dba o to by język wpisał się w kanon gatunku jaki reprezentuje powieść - jest więc lekki i pełen młodzieńczych zwrotów. Narrator niejednokrotnie odwołuje się również do rzeczy stanowiących codzienność współczesnych nastolatków.

Ci którzy poznali już losy kłamczuch dzięki serialowi, mogą odetchnąć z ulgą.   O ile pierwsza część serii zawierała wiele elementów wspólnych z odcinkiem pilotażowym programu, o tyle w tracie lektury "Bez skazy" dostrzegamy, iż pomysły scenarzystów poszły nieco innym torem niż to zakłada pierwowzór. Choć słyszałam, że serial nadawany przez stację ABC family różni się od książkowej wersji historii, odetchnęłam z ulgą, że nie było to jedynie czcze gadanie zachęcające nastolatki do lektury.

"Bez skazy" to już druga z kolei część serii Pretty Little Liars, gry kłamstw w której karty rozdaje A. Choć nie wnosi ona niczego nowego do rozwiązania sprawy prześladowcy, odkrywa przed czytelnikami inne tajemnice. Podczas gdy coraz trudniej o dobrą młodzieżową powieść, Shepard zachwyca lekkim piórem emocjonującą fabułą i wyrazistymi portretami bohaterów. Dla wielbicieli serialu jest to więc lektura obowiązkowa, a dla tych, którzy wciąż nie znają kłamczuch - idealna alternatywa na zbliżające się długie, jesienne wieczory.


Ocena: 9/10

TYTUŁ: Pretty Little Liars. Kłamczuchy
TYTUŁ ORYGINAŁU: Pretty Little Liars
AUTOR: Sara Shepard

WYDAWNICTWO: Otwarte
MIEJSCE I DATA WYDANIA: Kraków 2011

Popularność jest rzeczą powszechnie pożądaną wśród nastolatków, zwłaszcza w amerykańskiej kulturze. Świadomość, że jest się osobą znaną i szanowaną, że znajduje się  na pozycji wyższej od reszty - istnieje wiele ludzi, którzy dla podobnych przeżyć gotowi są naprawdę na wiele. Choć być może nie zdajemy sobie z tego do końca sprawy, w każdym środowisku stykamy się z pojedynczą osobą lub grupą, która stanowi elitę - niedościgniony wzór doskonałości. Dopóki do niej nie należymy, nie zdajemy sobie jednak sprawy, że również popularność ma swoją cenę.

Alison, Spencer, Aria, Emily i Hanna to piątka nierozłącznych przyjaciółek, cieszących się sporą popularnością w Rosewood. Dziewczęta spędzają czas plotkując, imprezując i dzieląc się ze sobą nawzajem sekretami czyli dokładnie tym czym zajmują się nastolatki w ich wieku. Przyjaźń między dziewczynami dobiega jednak końca w chwili, kiedy jedna z nich - Alison w trakcie pidżama party znika w tajemniczych okolicznościach. Poszukiwania nie odnoszą oczekiwanego rezultatu, a drogi między byłymi przyjaciółkami coraz bardziej się od siebie oddalają.

Emily Fields, jedna z reprezentantek szkolnej drużyny pływackiej jest zaskoczona, kiedy do domu rodziny DiLaurentis wprowadza się nowa rodzina wraz ze swoją córką. Maya budzi w niej nieznane dotąd uczucia i wprowadza ją w spore kłopoty. Aria Montgomery po pobycie w Islandii wraca do Rosewood zupełnie odmieniona - z własnym stylem i poczuciem własnej wartości. Poznany w barze mężczyzna okazuje się jednak kimś innym niż podejrzewała i Aria po raz kolejny znajduje się w poważnych tarapatach. Spencer Hastings robi wszystko byle tylko dorównać swej starszej siostrze. Doścignięcie ideałowi nie jest jednak prostą sprawą.  Tym razem może być jednak inaczej - przystojny narzeczony jej siostry wydaje się być bowiem bardziej zainteresowany młodszą przedstawicielką rodziny Hastings. Hanna .Marin to nowa, niekwestionowana gwiazda szkoła. Nikt już nie pamięta grubaski, którą była. Sekret jej wagi i potrzeba posiadania nowych rzeczy może jednak zaszkodzić jej nowej pozycji. Zwłaszcza teraz, kiedy pojawia się tajemniczy/tajemnicza A. Anonimowy nadawca SMS-ów wydaje się znać wszystkie tajemnice dziewczyn, którymi zwierzyły się Alison. 

Moja przygoda z Pretty Little Liars rozpoczęła się bodajże w zeszłe wakacje. Zachęcona licznymi pozytywnymi opiniami, zasiadłam przed monitorem komputera i zupełnie przepadłam. Dawno żaden serial młodzieżowy nie wciągnął mnie do tego stopnia i dlatego wiedziałam, że prędzej czy później zapoznam się z książkową wersją historii przyjaciółek. Która, jak się okazało, dorównuje poziomem serialowi.

Historia, która przedstawiona została w tym tomie serii nie obfituje w nagłe zwroty akcji czy pełne emocji momenty. "Kłamczuchy" są odpowiednikiem pierwszego odcinka serialu i w gruncie rzeczy stanowią jedynie wstęp do całej historii. Wątek tajemniczego nadawcy wiadomości ukrywający się pod niewiele mówiącą literką -A zostaje dopiero delikatnie nakreślony, a fabuła skupia się głównie wokół codziennego życia przyjaciółek. Czytelnik ma też możliwość odkryć pierwsze sekrety, które znajdują się w posiadaniu -A. Atmosfera zagęszcza się wraz z ostatnimi stronami książki. Sara Shepard kończy swą powieść mocnym akcentem niemal zmuszając czytelników do zapoznania się z kolejnymi tomami serii!

Pani Shepard kreuje nowy świat będący pewnym przeobrażeniem otaczającej nas rzeczywistości. To świat markowych ciuchów, intryg i tajemnic, w którym nastolatkowie nie są niewinnymi, wkraczającymi w dorosłą rzeczywistość osóbkami, ale ludźmi gotowymi na wszystko byle osiągnąć upragniony cel i ukryć  wstydliwe tajemnice. Na odbiór powieści korzystnie wpływa fakt, iż autorka zdecydowała się na narracje z punktu widzenia narratora wszechwiedzącego, wdzięcznie przeskakując od historii jednej dziewczyny do drugiej. Nie tylko daje to możliwość poznania pewnych sytuacji z różnych perspektyw, ale także dogłębniejszego poznania głównych bohaterek. 

Aria, Spencer, Emily i Hanna to bohaterki, które pod pozorną powłoką idealności zmagają się z licznymi problemami związanymi między innymi z brakiem akceptacji własnej osoby i to właśnie dzięki temu stają się bardziej autentyczne i zyskują sympatię coraz liczniejszego grona czytelników. Na całe szczęście w powieści na próżno szukać wampirów, wilkołaków czy innych paranormalnych stworzeń.  Postacie są ciekawie wykreowane, ujmujące, niezwykle plastyczne i zapadające w pamięć. Wśród grona czterech przyjaciółek moją absolutną faworytką pozostaje Spencer ze swoją paranoiczną potrzebą bycia najlepszą we wszystkich dziedzinach nauki, sportu, a nawet relacjach damsko-męskich. 

"Pretty Little Liars. Kłamczuchy" to napisana barwnym, ale prostym i dla wszystkich zrozumiałym językiem historia o tym, że tylko te sekrety, z którymi z nikim się nie dzielimy są naprawdę bezpieczne. Powieść Sary Shepard pojawiła się w odpowiednim momencie, udowadniając, że powieść młodzieżowa również może być powieścią wciągającą i godną uwagi czytelnika. "Kłamczuchy" wzbudzają emocje, dreszcz podniecenia i nie pozwalają się oderwać od lektury, a piękna oprawa staje się tylko dodatkowym atutem. Zachęcam więc nie tylko wielbicieli serialu, ale także tych, którzy wciąż nie znają historii przyjaciółek osaczonych przez A.

Wciąż tu jestem. I wiem o wszystkim.
A.

Ocena: 8,5/10

Pretty Little Liars:

Kłamczuchy | Bez skazy | Doskonałe | Niewiarygodne | Zepsute | Zabójcze | Bez serca | Pożądane | Uwikłane