Przyszło nam teraz żyć w dziwnej i trudnej rzeczywistości. Nie wiem jak Wy się w niej odnajdujecie, ale ja czuję się nieco przytłoczona informacjami, jakie do nas docierają i zmartwiona tym, w jaki sposób może rozwinąć się sytuacja. Mam to szczęście, że w całej tej sytuacji nie zostałam z dnia na dzień pozbawiona środków do życia i że mogę swoją pracę wykonywać zdalnie, z domowego zacisza. Wstaję rano, otwieram komputer i przygotowuję materiały do wykorzystania w (miejmy nadzieję!) niedalekiej przyszłości. A poza tym czytam. Rano, popołudniami i tuż przed snem, żeby trochę dać odpocząć umysłowi i pozwolić mu na wędrówkę daleko, daleko stąd... Zastanawiałam się jakiś czas nad przygotowaniem zestawienia książek, które warto przeczytać podczas kwarantanny, ale byłaby to treść wtórna, zbliżona zawartością do postów, jakie możecie już przeczytać na blogu (wszystkie lektury warte moim zdaniem uwagi, znajdziecie, klikając w menu zakładkę <Kala poleca>, albo wchodząc pod TEN link). Zamiast tego postanowiłam więc po prostu kontynuować zwyczaj sezonowych top 5 i podzielić się z Wami zestawieniem 5 najlepszych książek, które przeczytałam tej zimy. 

Tej zimy (a mówiąc to mam na myśli okres pomiędzy 22 grudnia 2019 roku, a 20 marca 2020) przeczytałam w sumie 26 książek. To mniej niż w trakcie jesieni, ale od połowy stycznia rozpoczęłam nową pracę, a tak naprawdę od początku roku załatwiałam już pewne formalności z tym związane. Trafiłam na sporo tytułów, które wywołały na mnie bardzo wrażenie (i do samego końca nie byłam w 100% pewna, które tytuły trafią do top 5), ale także kilka rozczarowań. Jeżeli jesteście ciekawi, jakie dokładnie lektury czytałam i chcecie dowiedzieć się, w jaki sposób je oceniłam, możecie zaglądnąć na mój profil Goodreads, o TUTAJ. To tam na bieżąco aktualizuję informacje na temat książek, jakie czytam, a od tego roku staram się dodatkowo zamknąć przynajmniej w kilku zdaniach moje odczucia względem danego tytułu. 

Mężczyzna imieniem Ove, Fredrik Backman

<MĘŻCZYZNA IMIENIEM OVE> autorstwa Fredrika Backmana jest jedyną lekturą w tym zestawieniu, o której już miałam okazję Wam wspomnieć, przy okazji zestawienia najlepszych książek 2019 roku. Czytałam ją pod koniec ubiegłego roku (i to praktycznie dosłownie „pod koniec", bo w wieczór Sylwestrowy) i niemal od pierwszych rozdziałów wiedziałam, że jest to lektura, która na długo zostanie w mojej pamięci. Fredrik Backman snuje opowieść o starszym mężczyźnie imieniem Ove. Poznajemy naprzemiennie historię jego młodości i wydarzenia, które rozgrywają się współcześnie, stopniowo otrzymując kolejne elementy układanki. „Mężczyzna imieniem Ove" jest tego rodzaju opowieścią, w której niewszystkie kwestie zostają wyrażone wprost, ale właśnie te informacje wyczytywane między wierszami, robią na czytelniku największe wrażenie. To smutna historia - o samotności, niezrozumieniu, ogromnej stracie; ale Fredrik Backman wplata w nią też sporo humoru. Jestem świadoma tego, że nie każdy czytelnik odnajdzie się w tej opowieści, głównie dlatego że Ove jest postacią o bardzo specyficznym usposobieniu  i jego postawa może momentami wzbudzać irytacje, ale ja byłam nią oczarowana. I z niecierpliwością oczekuję momentu, w którym złożę kolejne zamówienie książkowe, żeby sprezentować sobie najnowsza powieść autora tj. „Miasto niedźwiedzia".

Historia złych uczynków, Katarzyna Zyskowska

O ile „Mężczyzna imieniem Ove" był lekturą, z którą zamknęłam rok, o tyle <HISTORIA ZŁYCH UCZYNKÓW> to książka, którą rozpoczęłam czytelniczo 2020. Twórczość Katarzyny Zyskowskiej(-Ignaciak) jest mi bliska od dawna i powoli dochodzę do przekonania, że jest to autorka, która nie jest w stanie mnie zawieść. Jej powieści niezmiennie mnie zachwycają i zaskakują, zwłaszcza tym, jak różne są od siebie nawzajem. „Historia złych uczynków" jest najbardziej mroczna i dojrzała, ze znanych mi opowieści autorki - o tym, że każdy z nas nosi w sobie pewien pierwiastek zła. Nie jestem bezkrytyczna wobec tego konkretnego tytułu - bo np. nie do końca rozumiem potrzebę wplatania do fabuły pewnych „paranormalnych" elementów - ale Katarzyna Zyskowska nie ma sobie równych jeśli chodzi o oddawanie ludzkich emocji, w doskonały sposób łączy też wątki z przeszłości i teraźniejszości. I znowu, nie jest to zapewne lektura dla każdego, ale zdecydowanie warto dać jej szansę.

Zostań ze mną, K. A. Tucker

Zastanawiałam się przez chwilę czy umieszczać <ZOSTAŃ ZE MNĄ> w powyższym zestawieniu, bo mam wrażenie, że w porównaniu z innymi pozycjami, nie odcisnęła ona na moim serduchu, aż tak trwałego śladu, ale to lektura, przy której chyba najlepiej się bawiłam (razem z tytułem, o którym wspomnę za chwilę). Wbrew moim obawom, nie wyrosłam z sympatii do twórczości K. A. Tucker. To taka ciepła, romantyczna opowieść, dosyć dobrze osadzona w klimacie surowej Alaski; momentami zabawna, a momentami chwytająca ze serducho. Przyznaję, że nie jest to opowieść, która jakoś szczególnie wyróżnia się oryginalnością fabularną na tle swojego gatunku (i bardzo łatwo możemy przewidzieć, do jakiego punktu zmierza), ale K. A. Tucker po prostu wie, w jaki sposób pisać o relacjach między bohaterami (zwłaszcza jeśli chodzi o związki romantyczne) i przykłada wagę do dobrze nakreślonego tła dla swojej opowieści (choćby jeśli chodzi o wspomnianą scenerię Alaski, ale też kreacje bohaterów drugoplanowych). To chyba mój ulubiony romans, jaki czytałam w ostatnich latach i choćby dlatego postanowiłam o nim wspomnieć tutaj. I liczę na to, że wydawnictwo Filia pokusi się o wydanie kolejnych powieści autorki.

Małe Licho i tajemnica Niebożątka, Marta Kisiel

Jeżeli podczas kwarantanny będziecie mieć okazję przeczytać tylko jedną pozycję z niniejszego zestawienia, poleciłabym Wam właśnie <MAŁE LICHO I TAJEMNICĘ NIEBOŻĄTKA>. I to nie dlatego, że jest ona moim osobistym faworytem (bo nie wiem czy nim jest), po prostu mam wrażenie, że to tego rodzaju lektura, która jest w stanie podnieść Was na duchu. Cytując samą siebie, Marta Kisiel stworzyła niesamowicie ciepłą, przepełnioną humorem opowieść, która niesie z sobą mnóstwo mądrości. A ilustracje Pauliny Wyrt stanowią jej doskonałe uzupełnienie. O tym że nie ma nic złego w byciu innym i nieco dziwnym; o ogromnej sile przyjaźni; i o tym jak ważne jest okazywanie uczuć bliskim osobom. Jestem bardzo wdzięczna mojej aktualnej pracy za to, że dała mi pewnego kopa motywacyjnego do tego, żeby zainteresować się literaturą dla dzieci. Tak wiele mnie omijało!

Sól morza, Ruta Sepetys

Nie wiem czy wiecie, ale inna powieść autorstwa Ruty Sepetys tj. „Szare śniegi Syberii" jest jedną z moich absolutnie ukochanych historii. I trochę obawiałam się czy <SÓL MORZA> jest w stanie dorównać tamtej opowieści. Ale okazało się, że niepotrzebnie. „Sól morza' o kolejna historia autorki osadzona na tle II wojny światowej, z tym że przybliżająca czytelnikom nieco mniej znane fakty (tym razem związana z historią statku Wilhelma Gustloffa). Powieść niebywale przejmująca i pouczająca, a przy tym oszczędna w słowach. Momentami nieco fragmentaryczna (bardzo krótkie rozdziały i częsta zmiana perspektyw), co początkowo wybijało mnie z lektury, ale przyzwyczaiłam się do takiego sposoby narracji. Żałuję, że twórczość Ruty Sepetys nie cieszy się w Polsce większym zainteresowaniem - być może wówczas krócej czekalibyśmy na tłumaczenie jej powieści.

Koniecznie polećcie mi lektury, które Was zachwyciły tej zimy.

*Zdjęcie wykorzystane w poście pochodzi z banku zdjęć Unsplash i zostało wykonane przez @taisiia_shestopal

Przyznaję, że tworząc pierwszy post z serii „5-gwiazdkowe lektury", nie spodziewałam się, że na tyle dobrze znam swój gust by niemal ze stuprocentową skutecznością (niemal, bo jak pamiętacie z podsumowania, trafiłam na jedną lekturę, którą oceniłam o oczko niżej) wskazać takie tytuły z mojej półki, które wzbudzą mój absolutny zachwyt. Ale jakaś część mnie wciąż zastanawia się czy na prawdę jest to kwestia pewnej samoświadomości czy tzw. „fart nowicjusza". Przygotowując inny post (ostatnio opublikowane na Złodziejce zestawienie 100 książek, które chciałabym przeczytać), trochę mimowolnie przypatrywałam się każdemu tytułowi, zastanawiając się czy i ten tytuł ma predyspozycje do tego by trafić do grona ulubieńców. Zanim opublikowałam powyższą listę na blogu, miałam już tak naprawdę spisaną listę pięciu kolejnych pozycji do „5-gwiazdkowych lektur".

Twórczość K. A. Tucker idealnie reprezentuje to, czego poszukiwałam dawniej w literaturze New Adult. Opowiadają o miłości, która zmuszona jest pokonać jakieś przeciwności losu; są przepełnione namiętnością i erotyzmem, ale równocześnie nie epatują nią w takim stopniu by wzbudzić mój niesmak. Wciąż żywię zresztą ogromny sentyment do serii, którą autorka debiutowała na polskim rynku wydawniczym (tj. ten cykl, który rozpoczyna powieść „Dziesięć płytkich oddechów") czy też do jej pierwszej powieści na pograniczu romansu i thrillera, czyli „Przez niego zginę".  Ale nie chodzi tylko o to. Jeśli śledzicie zagraniczny booktube, prawdopodobnie wiecie, że „Zostań ze mną" zyskało w ubiegłym roku sporo uwagi i uznania w oczach tamtejszych recenzentów. Jeżeli w nadchodzących miesiącach poczuję ochotę na to by zapoznać się z jakąś romantyczną historią (a wiem, że na pewno nadejdzie taki moment, bo znam samą siebie), „Zostań ze mną" będzie moim pierwszym wyborem.

O ile żywię ogromny sentyment do powieści opowiadanych przez K. A. Tucker, o tyle moja historia z opowieściami Ruty Sepetys jest nieco bardziej skomplikowana. Jej „Szare śniegi Syberii" to jedna z tych historii, którą wymieniam wśród swoich absolutnie ulubionych tytułów (i to niezmiennie od kilku dobrych lat) i do tej pory pamiętam radość i ekscytacje, kiedy po miesiącach poszukiwań natrafiłam na egzemplarz w księgarni internetowej (to wciąż jeden z moich ukochanych prezentów urodzinowych i zrozumie to tylko ten, kto tak jak ja nie był w stanie przez długi okres zaopatrzyć swoją biblioteczkę w upragniony tytuł. Przy czym małe wytłumaczenie: książka doczekała się wznowienia i chyba łatwiej ją teraz otrzymać). Natomiast druga z jej powieści, która została przetłumaczona na język polski, wywołała we mnie raczej uczucie rozczarowania. Nie wiem natomiast czy była to kwestia samej historii zamkniętej w „Wyborach", czy raczej moich oczekiwań po lekturze poprzedniej pozycji. Bez względu na powód, mam przeczucie, że „Sól morza" nie powieli tego scenariusza.

„Pachinko" rozpoczyna nową kategorie tytułów - powieści napisanych przez autorów, których twórczość nie jest mi w żadnym stopniu znana i takich w przypadku, których mogę swoje przypuszczenia opierać jedynie na własnej intuicji (i kilku innych, pomniejszych czynnikach). Dlaczego więc historia opowiedziana przez Min Jin Lee? Być może zwróciliście uwagę na to, że cenię sobie gatunek określany roboczo jako fikcje historyczne. A już w szczególności upodobałam sobie historie śledzące losy jednej rodziny przez kilka, a niekiedy nawet kilkanaście/kilkadziesiąt lat.  Do tej pory nie czytałam zbyt dużo pozycji dotyczących kultury japońskiej czy koreańskiej, więc i ten aspekt powieści powinien być dla mnie intrygujący.

Na powieść autorstwa Tayari Jones czekałam na długo przed polską premierą. Trochę dziwi mnie to, że, pomimo iż „Nasze małżeństwo" już długo spoczywa na mojej półce, wciąż nie znalazłam czasu na jego lekturę. Cenię sobie lektury, które dotykają trudnych, ale ważnych problemów społecznych. Nie ukrywam też, że nie bez znaczenia jest dla mnie fakt, że Tayari Jones otrzymała Women's Prize for Fiction za niniejszą pozycje. Przypominam, że wśród tytułów nominowanych bądź nagrodzonych niniejszym wyróżnieniem znajdują się jedne z moich ulubionych powieści tj. choćby „Złodziejka" Sarah Waters, „Stacja jedenaście" Emily St. John Mandel, „Fioletowy hibiskus" Chimamandy Ngozi Adichie czy wreszcie „Kirke" Madeline Miller. Rozumiecie więc, że mam pewnie zaufanie do tej konkretnej nagrody.

Jak wiecie lubię sięgać po powieści będące kryminałami bądź też thrillerami, ale gdzieś między wierszami (choćby w ostatnim z postów - prezentowniku książkowym) zdradziłam wam, że powoli zaczynam dostrzegać wtórność tego gatunku i rozpaczliwie poszukuję czegoś nowego. Nie twierdzę, że „Znikająca ziemia" stanowi klasyczny przykład thrillera (chociaż Goodreads umieścił nominacje tej powieści do swojej nagrody właśnie w niniejszej kategorii), ale intryguje mnie pomysł stojący za całą historią. W przypadku „Zbiornika 13", gdzie pewna tragedia została wykorzystana do opowiedzenia historii przedstawicieli pewnego społeczeństwa, taka koncepcja nie do końca wzbudziła mój zachwyt, ale mam przeczucie, że tym razem będzie inaczej. A przecież o przeczucia tutaj chodzi.

Ciekawa jestem czy i tym razem moje przewidywania okażą się słuszne. Nie są to najbardziej popularne tytuły, więc nie wiem czy ktoś z Was miał już może okazję się z nimi zapoznać - jeśli tak, czekam w komentarzach na Wasze opinie. Zresztą, nawet jeśli nie czytaliście żadnej z wymienionych pozycji, możecie typować ile z tych pozycji rzeczywiście ocenię na „5 gwiazdek". No i oczywiście czekam na Wasze próby przewidywania.

* Photo by Kelly Sikkema on Unsplash