Istnieją autorzy, których twórczość na blogach książkowych lub mediach społecznościowych promowani są jakby bardziej, to znaczy ich nazwisko przewija się często na instagramowych zdjęciach czy wśród nowych tekstów, zwłaszcza w momencie premiery kolejnego tytułu. Autorzy, których kojarzy się nawet pomimo braku znajomości ich twórczości; i po których powieści zazwyczaj w końcu się sięga aby wyrobić sobie własną opinię. Autorzy tacy jak choćby K. N. Haner właśnie. Skłamałabym twierdząc, że słyszałam o jej historiach jedynie  w pozytywnym kontekście, ale czułam się wystarczająco zaintrygowana by sprawdzić czy sama zaliczam się do jej wielbicieli, zwłaszcza że akurat ostatnio poczułam wyjątkową potrzebę lektury silnie opartej na wątku miłosnym. Tylko, że nie do końca czuję się usatysfakcjonowana.

Nowy Jork jest dla Marshalla szansą na odcięcie się od przeszłości grubą kreską i rozpoczęcie życia na nowo - z czystą kartą. Wprowadza się do mieszkania razem z dwójką studentów i w taki sposób poznaje Sarę. Pomiędzy Marshallem i Sarą niemal od samego początku rodzi się chemia i jakaś bliżej niesprecyzowana więź. Ale sprawy szybko się komplikują. Okazuje się, że nie tylko Marshall skrywa jakieś tajemnice, a Sara uwikłana jest w skomplikowany układ.

„Zapomnij o mnie” jest jedną z tych pozycji, które trudno odłożyć na bok, pomimo dostrzegania mankamentów całej historii. K. N. Haner bardzo szybko wrzuca czytelnika w sam środek wydarzeń - zdecydowanie nie mamy do czynienia z powoli dojrzewającym, subtelnym uczuciem, tylko wybuchem namiętności; stosunkowo szybko dowiadujemy się także tego co kryje przeszłość Marshalla i jakie tajemnice skrywa Sara. Cała powieść nie traci jednak swojego waloru uzależniającego - w stosownym momencie pojawia się mniej lub bardziej wiarygodny zwrot fabuły, który na nowo przykuwa uwagę czytelnika.

Nie ukrywam, że jest to historia oparta przede wszystkim na wątku uczuciowym - wszelkie kwestie poboczne, o ile się pojawiają, stosunkowo szybko otrzymują jakieś zamknięcie i tracą na znaczeniu. K. N. Haner ma wręcz tendencje do tego by „porzucać” niektóre wątki, gdy przestają być dla niej wygodne - i tak np. od pewnego punktu historii bat Sary niemal całkowicie znika z powieści. I pod pewnymi względami byłam na to przygotowana - na pewne ograniczenie fabuły do wątku romansu; tak samo zresztą jak na sporą liczbę scen erotycznych i wulgaryzmy - tylko, że trudno czerpać w takim wypadku przyjemność z lektury, kiedy ów wątek miłosny jest nieprzekonujący.

Nawet jeśli K. N. Haner szybko wyjawia pewne tajemnice, nie chciałabym nic zaspoilować stąd moje uwagi będą dosyć ogólne. Cały wątek osnuty wokół sekretu Sary pozostaje mocno oderwany od rzeczywistości - bliżej mu do serialowego scenariusza niż życia codziennego. Nie przekonuje mnie też argumentacja zgodnie z którą dziewczyna nie ma wyjścia by jakoś zmienić swoje życie. I chyba właśnie dlatego tak trudno przyszło mi odczuwać empatię względem dziewczyny. Na tle Sary, Marshall jest znacznie ciekawszą postacią, nawet jeśli przypomina typowego bad boya, przynajmniej motywy jego przemiany są dobrze uargumentowane. Ale jest scena która przekreśla jego postać w moich oczach - nie ma dla mnie wytłumaczenia, dla którego mężczyzna mógłby podnieść rękę na kobietę i słowo „przepraszam”, które zresztą nawet tu nie pada, nie wystarczyłoby za rehabilitacje.

Pod pewnymi względami rozumiem co sprawia, że twórczość K. N. Haner jest tak popularna i zachwalana. Lektura „Zapomnij o mnie” przypomina momentami oglądanie serialu, w którym absolutnie wszystko może się wydarzyć i trudno choćby na chwilę oderwać od niego wzrok. Doceniam też nieschematyczne zakończenie całej historii. Równocześnie jednak nie czuję żeby była to lektura dla mnie i raczej nie zdecyduje się na zgłębienie twórczości autorki.

PS. W powieści pojawia się sporo błędów, ale że posiadam egzemplarz przed ostateczną korektą trudno mi określić na ile to informacja, która może być dla Was istotna.

Zapomnij o mnie, K. N. Haner; wydawnictwo Kobiece; Białystok 2018 ★★☆☆☆

Za udostępnienie egzemplarza do recenzji dziękuję autorce i wydawnictwu

Powieści New Adult szybko stały się moim ulubionym lekturowym guilty pleasure i nauczyłam się wypatrywać wsród zapowiedzi kolejnych potencjalnych powieści z tego gatunku. "Real" od razu przykuło moje spojrzenie, mimo raczej niefortunnej okładki, a kolejne pozytywne opinie tylko podsycały mój apetyt. Dlatego, korzystając z nadarzającej się sposobności, szybko sięgnęłam po lekturę i nauczyłam się przy okazji dwóch nowych rzeczy. 1) "Real" ma niewiele wspólnego z New Adult  i przypomina raczej typowy erotyk i 2) zupełnie nie rozumiem powszechnego zachwytu nad ową pozycją. 

Marzenia i cele Brooke Dumas nierozerwalnie związane były z karierą sportową, kontuzja wiązadła ostatecznie przekreśliła jednak jej szanse i zmusiła do obrania nowej drogi. Teraz dziewczyna planuje profesjonalnie zająć się rehabilitacją sportową. Wybierając się na walkę bokserską nie przypuszcza nawet jak szybko zmieni się jej zycie. Remington Tate, niezwykle przystojny, ale i arogancki zawodnik rzuca Brooke nieoczekiwaną propozycje. Dziewczyna przez trzy miesiące ma towarzyszyć mu w turnee w charakterze jego osobistej rehabilitantki. Napięcie między nimi jest jednak niemal wyczuwalne i od początku wiadomo, że coś co zaczyna się jako praca, ma szansę przerodzić się w znacznie więcej. 

Zdaję sobie sprawę z tego, że moje negatywne odczucia względem "Real" mogą być podyktowane tym jak wiele oczekiwałam po owej pozycji po tylu pozytywnych recenzjach. Ale nic nie poradzę na to, że mniej więcej do połowy powieści miałam ogromne problemy z tym by wciągnąć się w ową historię. W moim odczuciu fabuła miała bardzo dziwne tempo - wszystko działo się bardzo szybko, zupełnie jakby wydarzenia rozgrywały się na przestrzeni kilku dni po czym dowiadywaliśmy się że upłynęły całe tygodnie. Po raz kolejny, tak jak w przypadku "After", miałam też spory problem z kreacją głównej bohaterki. Autorka informowała nas o jakiś jej cechach a z drugiej strony przedstawiała Brooke w całkowicie odmienny sposób. 

Tym co zaważyło na moim negatywnym odbiorze okazała się jednak narracja poprowadzona z punktu widzenia Brooke. Czytałam w swoim życiu kilka erotyków i nie mam problemu ze scenami erotycznymi wplecionymi w fabułę - gdyby tak nie było nie mogłabym czytać rownież żadnych pozycji New Adult - ale są pewne granice. Nie mogłam pozbyć się wrażenia, że 90% narracji skupia się wokół tego jak Remy oddziaływuje na główną bohaterkę, przy czym autorka zdecydowanie nadużywała wyświechtanych frazesów. Strasznie żałuję, że autorka nie przedstawiła rozgrywających się wydarzeń z perspektywy Remingtona albo że nie zdecydowała się chociaż na narracje dwutorową. Zwłaszcza że jest kilka elementów, które potrafiłam docenić w trakcie lektury mimo Górnego rozczarowania. 

Przede wszystkim doceniam konsekwencje Katy Evans by uczynić ze sportu ważny element fabuły. I nie chodzi mi tylko o atmosferę podziemnych walk, ale także próbę przedstawienia trybu życia zawodowego sportowca i używanie fachowych określeń anatomicznych. Nie ukrywam też że niezwykle przypadł mi do gustu pomysł autorki na to by uczynić z muzyki specyficzny sposób komunikacji między bohaterami by ułatwić im zdradzenie ich prawdziwych uczuć. A nawet jeśli nie przekonało mnie przedstawienie problemów z jakimi borykał się Remy, doceniam że Katy Evans chciała poruszyć ów temat na kartach swojej powieści. 

"Real" to powieść erotyczna osadzona na tle podziemnego świata rywalizacji i brutalnych walk, która posiada spory potencjał. Pozytywne recenzje potwierdzają, że jest to historia niezwykle angażująca czytelnika a i sama dostrzegłam w niej kilka mocnych akcentów, zwłaszcza w drugiej połowie. Ale mimo wszystko przeważa u mnie poczucie rozczarowania i delikatnej frustracji - spowodowane zwłaszcza niefortunną narracją. Nie chcę wam całkowicie odradzać owej serii bo w swojej opinii wydaje się być całkowicie odosobniona, ale jeśli się na to zdecydujecie - nie miejcie zbyt wysokich oczekiwań. 

"Real" Katy Evans; wydawnictwo Papierowy Księżyc; Słupsk  2016 ★★

"Pięćdziesiąt twarzy Greya" otwarło furtkę autorom literatury erotycznej. Rynek wydawniczy zalała  fala autorów pragnących powtórzyć spektakularny sukces E. L. James. Nie każdy z nich pamięta jednak o tym, że same sceny erotyczne nie starczą by  stworzyć ciekawą historię. Megan Hart jest jednak pod tym względem o krok do przodu od reszty Choć, gdybym miała być szczera, początkowo nic na to nie wskazywało. 

Elle osiągnęła w swoim życiu stabilizacje. Ma własny dom i dobrze płatną, choć nieco nudną,  pracę. Nieświadomie buduje jednak wokół siebie mur - Elle boi się bliskości i nie dopuszcza do siebie innych osób. To dlatego nie ma przyjaciół i nie zamierza się angażować w związek z żadnym mężczyzną. Nie jest jednak osobą pruderyjną, wręcz przeciwnie - chętnie oddaje się zmysłowym przyjemnością. Alkohol i seks są dla niej swego rodzaju terapią - sposobem na zapomnienie o bolesnej przeszłości.

Pewnego dnia, w okolicznej cukierni, Elle spotyka jednak Dana, który burzy jej dotychczasowe, monotonne życie. Dan nie jest bowiem taki jak reszta mężczyzn. Zaprasza ją na drinka, a nawet z nią flirtuje, ale nie próbuje zaciągnąć jej do łóżka. Dan staje się obsesją Elle -kobieta nie może przestać o nim myśleć, na dodatek wyraźnie obudził w niej skrywane dotąd pragnienia. Kiedy spotykają się ponownie, chemia między nimi nie znika. Elle od razu odkrywa jednak karty. Niezobowiązujący seks, zero randek i brak większego zaangażowania - to wszystko na co może liczyć Dan. Tylko czy oboje będą stosować się do zasad?

Prócz bestsellerowej trylogii pióra E. L. James nie mam zbyt dużego porównania dla danej pozycji. Jakoś nie po drodze było mi do literatury erotycznej.Nawet mi obiło się już jednak o uszy nazwisko pani Hart - wypowiadaliście się o niej zresztą niemal w samych superlatywach. Mimo gatunku byłam więc nastawiona do lektury bardzo pozytywnie, co zresztą początkowo niekorzystnie rzutowało na mój osobisty odbiór książki.

Megan Hart stworzyła powieść erotyczną, w której to nie erotyka gra pierwsze skrzypce. Autorka widocznie zdaje sobie sprawę, że powieść zawsze powinna bronić się fabułą i dozuje sceny erotyczne. Nie było tak jednak od początku. Pierwsze strony obfitują bowiem w erotykę. Nawet jeśli teoretycznie nie pojawiają się sceny, można wyczuć wiszącą gdzieś w powietrzu duszną atmosferę pożądania. I choć nie znika ona aż do samego końca lektury, jedynie początkowo przytłacza pozostałe aspekty historii.

Wraz z kolejnymi przeczytanymi stronami, fabuła ulega rozwinięciu. Towarzysząca od  samego początku atmosfera nie znika, ale schodzi na dalszy plan i stanowi raczej tło dla wydarzeń. Megan Hart opowiada o kobiecie samotnej i borykającej się z bolesnymi wspomnieniami. Kobiecie, która boi się wzajemnej bliskości i która bardzo powoli, stopniowo kruszy mur, który wokół siebie wzniosła.  Nie jest to bowiem kolejna historia o  miłości, która nagle całkowicie odmienia życie bohaterów. Wszystko co zachodzi  między Elle i Danem zachodzi stopniowo - autorka pięknie ukazuje rodzącą się między bohaterami bliskość.

Oczarowała mnie historia, którą stworzyła Megan Hart, choć początkowo ciężko nam się wzajemnie docierało. Autorka znalazła jednak idealną równowagę między erotyką a fabułą. "Nieczysta"to powieść, która rozpala zmysły, ale także taka, która angażuje swoich czytelników emocjonalnie. Ciekawa jestem czy i reszta powieści pani Hart prezentuje sobą równie satysfakcjonujący poziom. "Nieczystą" mogę wam jednak już teraz szczerze polecić.

 ★★★½

FACEBOOK | INSTAGRAM | ASK | TWITTER

TYTUŁ: Wyspa namiętności
TYTUŁ ORYGINAŁU: Island of desire
AUTOR: Lorie O'Clare

WYDAWNICTWO: Otwarte

Wygląd zawsze odgrywał znaczącą rolę w życiu człowieka, współcześnie zupełnie wyparł już jednak niektóre wartości. Stał się podstawowym kryterium selekcji ludności; wizytówką człowieka; źródłem utrzymania;  niekiedy jednak także powodem zmartwień czy kłopotów. Tak, zdecydowanie  zdarzają się sytuacje, w których uroda może stać się naszym sprzymierzeńcem, może okazać się jednak również największym wrogiem...

Dla Marka Trippa Seniora ma to być szczególna edycja "Najbardziej Pożądanego Mężczyzny" czyli jednego z najbardziej popularnych reality show, w którym pięćdziesięciu najseksowniejszych  mężczyzn walczy o zwycięski tytuł. Szczególny ze względu na miejsce w jakim się odbędzie i dlatego nic, absolutnie nic nie można pozostawić w rękach przypadku. A jeżeli jest ktoś kto może zapanować nad taką ilością testosteronu zebranym w jednym miejscu to jest to nie kto inny jak Andrea Denton.

Nie wszystko idzie jednak zgodnie z myślą kobiety. Wbrew rozsądkowi i zasadom jakimi zazwyczaj się kieruje Andrea nie potrafi bowiem oprzeć się urokowi przystojnego i zaradnego architekta, a zarazem swojego szefa - Marka Trippa Junior. Kiedy oboje docierają na wyspę zawierają między sobą układ opierający się na seksie. Żadnych głębszych uczuć czy więzi, po prostu czysta przyjemność. Tyle, że kiedy sprawy się komplikują - na wyspie dochodzi do nieoczekiwanej zbrodni, a grupa ekspertów zaczyna poszukiwać zaginionej szkatułki z kosztownościami matki Marka - zawarty między dwojgiem młodych i przystojnych ludzi układ wymyka się spod kontroli...

Po przeczytaniu innej pozycji z serii "Otwarte dla Ciebie" podeszłam do tego tytułu niezwykle entuzjastycznie. Powieść o uczuciach, napisana przez kobietę z myślą o innych kobietach, pełna pasji i namiętności - była dokładnie tym czego poszukuje człowiek, gdy nadmierne upały wyciskają z niego resztki energii i potrafi myśleć tylko i wyłącznie o tym jak wiele zalet wbrew pozorom posiada zima. Mój entuzjazm słabł jednak wraz z każdą kolejną przeczytaną stroną, budząc się na chwilę gdzieś pod koniec lektury.Ale po kolei...

"Wyspa namiętności" zdecydowanie zalicza się do grona romansów,  Lorie O'Clare nie pozostawia nam co do tego złudzeń. I nic, nawet nieśmiało wprowadzony wątek poszukiwania zaginionej biżuterii czy zabójstwa, nie może tego zmienić. Jest to również niestety ten rodzaj romansu, w którym miłość pojmowana jest jako uczucie czysto fizyczne, opierające się na wzajemnym pociągu seksualnym bohaterów.  "Wyspa namiętności" rzeczywiście do bólu przepełniona jest namiętnością - namiętnością, która przejawiona zostaje poprzez występowanie licznych scen erotycznych. Rozumiem, że literatura kobieca rządzi się swoimi prawami i rozumiem, że wśród takich praw znajduje się również występowanie sporej dozy erotyzmu. Wydaje mi się jednak, że jest pewna granica, której nie należy przekraczać, a pani O'Clare znalazła się zdecydowanie zbyt blisko niej.

Ubolewam, że autorka nie zdecydowała się na  pewne rozwinięcie wątków. Przeszłość Andrei, podobno znacząca!, została ujęta w jednym, krótkim zdaniu, które dodatkowe nie niesie ze sobą żadnej treści. W moim odczuciu autorka nie zdecydowała się również na szersze omówienie ciekawie zapowiadających się wątków jakim jest życie matki Marka i tajemnica jej szkatułki, a także zabójstwo mające miejsce na wyspie. Gdyby nieco ograniczyć te nieszczęsne sceny erotyczne, a otrzymane miejsce poświęcić na rozwinięcie innych kwestii, powieść tylko zyskała by na wartości.

Bohaterowie, których wykreowała pani O'Clare wręcz przesiąkają swoją idealnością. Zarówno Andrea jak i Mark są niewyobrażalnie piękni, a równocześnie niezwykle oddani swej pracy i zdolni. Epitety, którymi opisuje ich narrator, są epitetami wartościującymi - zupełnie jakby żadne z nich nie miały skazy. I o ile postać Marka  mogę jeszcze zaakceptować - w końcu jestem tylko kobietą, Andrea budziła we mnie jedynie wewnętrzny sprzeciw i niezrozumienie.

"Wyspa namiętności" to niezobowiązująca historia udowadniająca, że nawet w świecie, w którym liczy się jedynie wygląd i pozycja, znajduje się miejsce na miłość. Powieść pani O'Clare nie zachwyca fabułą. Zdecydowanie autorka mogła rozwinąć pewne wątki i znacznie ograniczyć ilość scen erotycznych.  Również bohaterowie przez zbytnie wyidealizowanie tracą na autentyczności.Oczywiście skłamałabym mówiąc, że powieść pani O'Clare nie posiada żadnych zalet. Styl jakim posługuje się autorka jest bowiem lekki i przyjemny dla odbiorcy.    Żeby oddać sprawiedliwość należy również dodać, że książka sprawdza się jako lekkie, niezobowiązujące czytadło na gorszy dzień. I jeśli tego właśnie teraz potrzebujecie to jest to lektura w sam raz dla Was.