Kiedy prowadzi się bloga przez tak długi czas, człowiek nawet mimochodem, gdzieś między wierszami, zdradza sporo informacji na swój temat - kim jest, jakie są jego czytelnicze nawyki i po jakie historie zdarza mu się sięgać najczęściej. Zdaję sobie więc sprawę z tego, że dla wielu z Was pewne kwestie wydadzą się wtórne, ale czuję się w obowiązku wspomnieć o nich jeszcze raz - w razie gdyby ktoś trafił tu dopiero ostatnio. Kate Morton jest dla mnie ważną autorką, dlatego że jest jedną z nielicznych pisarek, których twórczość poznałam „w całości” tj. przeczytałam jej wszystkie dotychczas wydane powieści; i dlatego że napisała jedną z moich ulubionych książek. Czuję się w obowiązku by o tym wspomnieć, bo wiem, że czyni mnie to nie do końca obiektywnym czytelnikiem - po prostu, jestem w stanie wybaczyć Kate Morton nieco więcej niż innym autorom.

Grupa utalentowanych, młodych artystów, wśród których prym wiedzie Edward Radcliffe, spędza lato w malowniczej posiadłości Birchwood Manor, w Oxfordshire. Pobyt na prowincji miał im pomóc w twórczej działalności i poszukiwaniu inspiracji, ale sielankową atmosferę przerywa tragedia - jedna z uczestniczek wyprawy zostaje zastrzelona podczas napadu na dom, druga znika w atmosferze skandalu i podejrzeń. Przeszło 150 lat później, młoda kobieta Elodie Winslow, pełniąca funkcje archiwistki w  Londynie, znajduje w pracy skórzaną torbę a w niej dwa przedmioty - portret kobiety w stroju wiktoriańskim i stary szkicownik z rysunkiem domu, który wydaje się Elodie niepokojąco znajomy.

Kate Morton wypracowała już swój własny, specyficzny styl i jest on wyczuwalny także podczas lektury „Córki zegarmistrza”. Tak jak w przypadku poprzednich powieści, tak i tu śledzimy wątki rozgrywające się zarówno w przeszłości, jak i współcześnie, a teraźniejszość staje się pretekstem do rozwiązania pewnej tajemnicy sprzed lat. Ów sekret z przeszłości stanowi jeden z ciekawszych wątków całej historii. Chociaż Kate Morton już na pierwszych stronach sugeruje czytelnikowi, że w murach Birchwood Manor doszło do pewnej tragedii, pilnuje się z tym by nie zdradzić za dużo i stopniowo buduje napięcie.  Warto mieć jednak na uwadze, że chociaż zbrodnia stanowi punkt wyjścia dla całej powieści i często powraca się do niej czy to w retrospekcjach, czy w dialogach pomiędzy postaciami, nie stanowi ona centrum fabuły.

W przeciwieństwie do poprzednich historii, „Córka zegarmistrza” nie trzyma się dwóch głównych linii czasowych. Kate Morton wykazuje tendencję do nieustannego rozgałęziania swoich historii. Każda z linii czasowych staje się pretekstem do przytoczenia kolejnej opowieści, do tego stopnia, że czytelnik może czuć się przytłoczony powstałym chaosem. Rozumiem skąd biorą się zarzuty skierowane w „Córkę zegarmistrza”, ale też doceniam fakt, że tak naprawdę większość z tych wątków ma w sobie coś fascynującego (wątek Birdie, która zostaje oddzielona od swojego ojca i niejako przymuszona do nowego stylu życia; Ady, która nie potrafi się odnaleźć w obcym kraju; Leonarda, który próbuje zwalczyć wyrzuty sumienia i szuka wytchnienia w pracy nad powieścią; Juliet i Tipa, dla których posiadłość staje się oazą spokoju po przeżyciach wojny) i że Kate Morton znajduje subtelny i nienachalny sposób by je ze sobą połączyć.

Kate Morton wciąż potrafi opowiedzieć swoje historie w elegancki i urzekający sposób, a także nakreślić zarówno pejzaż tętniącego życiem Londynu, jak i urokliwej, tajemniczej posiadłości. Ale równocześnie nie udaje jej się uniknąć pewnych klisz fabularnych. Nie da się ukryć, że wątek rozgrywający się wokół postaci Elodie (w teraźniejszości) wypada najsłabiej na tle całej powieści i jest to mój największy zarzut wobec „Córki zegarmistrza”. Prawdopodobnie „wina” częściowo spoczywa na głównej bohaterce - Elodie jest typem postaci, który znamy z innych utworów kultury - posiadającą problemy z podejmowaniem decyzji, tkwiącą w związku, który ją unieszczęśliwia i po prostu nie wzbudzającą sympatii.

„Córka zegarmistrza” nie jest najlepszą powieścią autorki, głównie przez chaos jaki wkradł się do fabuły i wątek Elodie. Nie jestem przekonana czy jest to historia, od której warto zapoznać się z twórczością Kate Morton, ale to wciąż dobrze napisana opowieść o ludzkich emocjach, sekretach i przeciwnościach losu. I jeśli styl autorki nie jest Wam obcy, warto dać „Córce zegarmistrza” szansę. Zwłaszcza teraz, w okresie wakacyjnym. 

„Córka zegarmistrza” Kate Morton; tłum. Anna Dobrzańska; wydawnictwo Albatros; Warszawa 2019 ★★★★☆

Przy takiej ilości interesujących nowości i zapowiedzi, rzadko zdarza mi się odwiedzać na nowo znane historie. Relektura w moim przypadku jest procesem występującym sporadycznie, zazwyczaj wówczas gdy potrzebuję odświeżyć swoją pamięć jeśli chodzi o wydarzenia z poprzednich tomów serii. Ale i od tej reguły są wyjątki. I tak wznowienie powieści „Dom w Riverton" zmotywowało mnie do tego by po dobrych kilku latach wrócić do tej historii. Co było o tyle stresujące, że za pierwszym razem Kate Morton absolutnie rozkochała mnie w swojej opowieści i obawiałam się, ze nie będzie w stanie odtworzyć we mnie tamtych emocji. Myliłam się.

Latem 1924 roku nad brzegiem jeziora sąsiadującego z rezydencją w Riverton dochodzi do tragedii. Młody poeta - Robbie Hunter odbiera sobie życie. Chociaż świadkiem tragedii były dwie, mieszkające w rezydencji siostry - Hannah i Emmeline, jej okoliczności pozostają niejasne. Sprawa śmierci poety na nowo budzi zainteresowanie, kiedy młoda kobieta Ursula związana więzami krwi z dawnymi właścicielami posiadłości w Riverton zaczyna pracę nad filmem o wydarzeniach z 1924 roku. Grace Bradley, starsza, dostojna kobieta, która w sowim życiu przebyła niesamowicie długą drogę - od służącej, do dyplomowanej pani archeolog, a która obecnie zamieszkuje w domu opieki ,jako jedyna żyjąca osoba choćby pośrednio biorąca udział w zdarzeniach tamtego lata, ma pomóc reżyserce w odtworzeniu jego okoliczności.

Jeżeli czytaliście jakąkolwiek powieść autorstwa Kate Morton prawdopodobnie wiecie, że autorka często przeplata w swoich historiach wątki z przeszłości, z tymi rozgrywającymi się współcześnie. Nie jest to jednak konwencja zbliżona do tj z książek chociażby Lucindy Riley. Ciężar fabularny ewidentnie spoczywa na wydarzeniach "wtedy", czyli początkach XX wieku, a sama narracja momentami zbliżona jest do tej znanej z filmu Jamesa Camerona „Titanica", gdzie starsza kobieta na skutek pewnych działań (tam poszukiwania naszyjnika we wraku statku, tu - pracy nad filmem o samobójstwie w Riverton) zostaje na nowo wrzucona w wir wspomnień ze swojej przeszłości. 

Zdecydowanie jednym z najmocniejszych atutów powieści Kate Morton „Domu w Riverton" jest nieoczywisty wybór narratorki - po pierwsze, Grace nie jest bowiem bezpośrednim uczestnikiem wszystkich wydarzeń; a po drugie, jako osoba ze służby nie znajduje się na uprzywilejowanej pozycji. Ta pojedyncza decyzja, pozornie nieznacząca, nadaje powieści osobliwego i unikalnego charakteru. Opowieść o siostrach Hartford i poecie Robbiem Hunterze zyskuje pewien pierwiastek tragizmu - wówczas gdy obserwujemy ją niejako z boku i zyskujemy wgląd do poszczególnych drobnych fragmentów, które nieubłaganie prowadzą bohaterów do tragicznego finału. Nie wspominając już o tym, że zyskujemy wgląd na upadek życia arystokracji z perspektywy służby.

„Dom w Riverton" nie jest powieścią naładowaną akcją i przepełnioną fabularnymi twistami. Pomimo dramatów rozgrywających się w życiu bohaterów - i wcale nie chodzi mi wyłącznie o samobójstwo Huntera (zwłaszcza, ze, brew pozorom, nie jest on nawet pierwszoplanową postacią) - wydarzenia płyną powoli. Kate Morton pisze z niezwykłą subtelnością; o stracie bliskich, zasadach rządzących życiem arystokracji (zwłaszcza jeśli mowa o pozycję kobiet), ogromnych poświęceniach, nieszczęśliwych małżeństwach i pewnych zmianach w psychice mężczyzn, którzy wrócili do domów po I wojnie światowej. Sporo informacji zyskujemy niejako między wierszami, wówczas gdy zwracamy uwagę na detale; a tym co popycha fabułę do przodu jest niemal dusząca atmosfera tajemnic.

Ciężko sprostać oczekiwaniom, których źródłem są lata idealizowanych wspomnień o lekturze, a fakt, że „Domowi w Riverton" się to udało powinien stanowić najlepszą rekomendację. Powieść Kate Morton to chwytająca za serce historia o ludzkim dramacie i skrywanej przez lata niszczącej od środka tajemnicy, w której dodatkowo w tle możemy przyjrzeć się upadkowi angielskiej arystokracji. Moje uwielbienie do tej powieści pozbawia mnie niejako obiektywizmu, ale jeśli przepadacie za historiami osadzonymi na początku XX wieku, skupionymi wokół rodzinnych sekretów, nie powinniście czuć rozczarowania lekturą. 

Za możliwość lektury dziękuję wydawnictwo Albatros

„Dom w Riverton” Kate Morton; tłum. Anna Gralak; wydawnictwo Albatros; Warszawa 2018 ★★★★★

Muszę przyznać, że odkąd dowiedziałam się, że wydawnictwo Bukowy Las zamierza wydać powieść Justine Larbalestier w Polsce, nie mogłam doczekać się jej lektury. Trochę dlatego, że uważam iż gatunek Young Adult thriller, jak klasyfikowany jest zazwyczaj ów tytuł, pozostaje na naszym rynku wydawniczym pomijany i niedoceniany, ale także przez wzgląd na opinie jakie słyszałam stricte na temat „Moja siostra Rosa" - zwłaszcza od Catriony z kanału Littlebookowl. O swojej ekscytacji wspominałam Wam już zresztą w październiku, jeszcze przed premierą. I wychodzi na to, że moje nastawienie w tym przypadku przyniosło raczej negatywny efekt.

Che Taylor jest po prostu nastolatkiem - tęskni za domem i przyjaciółmi, których zostawił w Australii; chciałby rozwijać swoją pasję - boks i wziąć udział w sparingu; a także znaleźć sobie dziewczynę. Tym co różni życie Che od codzienności zwykłego nastolatka jest fakt, że chłopak musi nieustannie pilnować swojej młodszej siostry, która wykazuje niepokojące skłonności. Dziewczynka nie zachowuje się jak typowa dziesięciolatka. Jej reakcje są sztuczne i wyuczone; Rosa doskonale radzi sobie w sztuce manipulacji ludźmi a na domiar złego wydaje się czerpać przyjemność z cierpienia innych.

„Moja siostra Rosa" zdecydowanie proponuje wielbicielom literatury Young Adult zupełnie nowy i zaskakujący koncept fabularny. Kreacja postaci Rosy, na dziewczynkę o niemal anielskim wyglądzie i psychopatycznych skłonnościach jest czymś z czym prawdopodobnie nie spotkaliście się jeszcze w innych powieściach. Większość problemów jakie pojawiły się u mnie w trakcie lektury „Moja siostra Rosa" brały źródło w tym, że to nie powyższy wątek stanowi główny punkt fabularny. Większość czasu jako czytelnik spędzamy na obserwacji życia Che - jego fascynacji boksem i poznaną w Nowym Jorku dziewczyną - Sid.

Jest to tym bardziej problematyczne, że Che to raczej irytujący główny bohater. Młodość rządzi się sowimi prawami i pewne zachowania można zrzucić na karby jego wieku. Ale nie wszystko. W działaniach Che jest pewna irracjonalność. Pomijam już w tym momencie sposób w jaki bohater zachowuje się względem swoich przyjaciół, mój główny zarzut skierowany jest w zepchnięciu rodziców do absolutnie marginalnej roli. Zdaję sobie sprawę z tego, że jest to tendencja literatury Young Adult, ale w tym konkretnym przypadku - gdy Che przemilcza niepokojące zachowanie Rosy - odzierają historię z autentyczności.

Justine Larbalestier porusza na kartach swojej powieści także kwestie religii - nie jest to coś co zazwyczaj odrzuca mnie od lektury (chociaż rozumiem przeciwny stosunek), ale postawa bohaterów balansuje momentami na granicy fanatyzmu. Jeżeli chodzi o marginalne kwestie - moje poczucie humoru nie do końca pokrywa się się z tym jakie ma Justine Larbalestier efektem czego coś co śmieszy bohaterów mnie po prostu nie bawi. Żeby oddać autorce sprawiedliwość, muszę przyznać, że udało jej się mnie zaskoczyć niektórymi rozwiązaniami fabularnymi, tylko to wciąż trochę za mało.

Wydaje mi się, że „Moja siostra Rosa" znajdzie swoich zwolenników. Zresztą, liczne pozytywne opinie czytelników tylko moje przypuszczenia potwierdzają. Ale osobiście się do nich nie zaliczam. Pomijając interesujący koncept i kreacje Rosy, a także kilka zaskakujących zwrotów fabularnych, nie znalazłam nic co by mnie w lekturze „Mojej siostry Rosy" zachwyciło.. Czy jest to dla Was wystarczające? Odpowiedzcie sobie sami.



„Moja siostra Rosa” Justine Larbalestier; tłum. Magda Białoń-Chalecka; wydawnictwo Bukowy Las; Wrocław 2017 ★★½☆☆

Chociaż miałam już okazję czytać powieść autorstwa Liane Moriarty - kilka lat temu, „Kilka dni z życia Alice” - to nie znajomość jej twórczości zachęciła mnie do lektury „Wielkich kłamstewek”. Owszem, poprzednia pozycja pisarki spodobała mi się, ale widocznie nie na tyle by zapisać się na długo w mojej pamięci czy przekonać do zgłębienia naszej literackiej znajomości. Prawdą jest, że gdyby nie serial produkcji HBO, który zbierał niezwykle pozytywne opinie od ludzi, którym ufam w kwestii produkcji telewizyjnych, prawdopodobnie nie sięgnęłabym po „Wielkie kłamstewka”. Nie miałam szczególnych oczekiwań względem tego tytułu i chyba dlatego jestem nim tak miło zaskoczona. 

Odkąd dołączyłam do książkowej blogosfery, zaczęłam oglądać zagraniczny booktube i wzmożyłam swoją aktywność na portalu Goodreads (czyt. przestałam ograniczać się jedynie do odznaczania przeczytanych tytułów), coraz rzadziej zdarza mi się sięgać po powieści na temat, których nic wcześniej nie słyszałam. „Córeczka” stanowiła w tym wypadku wyjątek. O powieści Anny Snoekstra dowiedziałam się dopiero w chwili przeglądania zapowiedzi i od razu poczułam się zaintrygowana zarysem fabuły. Na pierwsze negatywne opinie dotyczące debiutu autorki natrafiłam już w momencie, gdy książka znajdowała się w moich rękach, a chociaż postanowiłam sobie, że nie będę się nimi sugerować, niestety jest w nich sporo racji. 

Nie wiem jak to wygląda u Was, ale osobiście podejmuję decyzje o kolejnych lekturach bardzo spontanicznie, pod wpływem nastroju. Efektem takich decyzji są dziesiątki tytułów, na które oczekiwałam z niecierpliwością, zakupiłam tuż po premierze a potem porzuciłam nieprzeczytane na półkach bo nagle nabrałam ochoty na lekturę w zupełnie odmiennym klimacie. Chyba miałam nadzieję, że „Dom nad jeziorem” okaże się wyjątkiem od tej reguły, bo prozę Kate Morton darzę wyjątkową sympatią, ale przyzwyczajenie do poddawania się nastrojom i tym razem okazało się silniejsze. 

Sadie Sparrow musi uciekać do Kornwalii, do domu swojego dziadka. Mimo doświadczenia jako policjantka, pozwoliła się poddać emocjom i powiedziała o kilka słów za dużo. Teraz, jeśli jeszcze kiedykolwiek chce wrócić  do pracy musi na chwilę usunąć się z oczu swoim przełożonym. Dacie potrzebuje czegoś co odwróci jej uwagę - od problemów zawodowych, ale i prywatnych - i właśnie wtedy natrafia na opuszczoną posiadłość. Loeanneth należy do wiekowej autorki znanych kryminałów. Przed siedemdziesięciu laty, podczas rodzinnej uroczystości zaginął tam malutki chłopczyk - Theo i pomimo rozlicznych poszukiwań, nigdy nie dowiedziano się co wydarzyło się w 1933 r. Sadie jest jednak zdeterminowana by odkryć prawdę. 

W lekturze powieści Kate Morton jest coś przyjemnie znajomego. Autorka opracowała pewien koncept na swoje historie i teraz skrupulatnie się go trzyma - wydarzenia z przeszłości przeplatają się z tymi współczesnymi a ogniwem, które je łączy są jakieś rodzinne tajemnice. Chociaż pomijając ten ogólny zarys, każda z fabuł znacząco się od siebie różni, jest to nieco ryzykowne rozwiązanie. Gdyby czytać historie Kate Morton hurtowo, jedna po drugiej, pewnie można by odczuwać lekkie znużenie. Jej powieści wydawane są jednak na tyle rzadko, że nie stanowi to problemu. Zwłaszcza, że Kate Morton zdecydowanie dobrze czuje się w tych klimatach. 

Połączenie dwóch głównych wątków - historii Sadie i losów rodziny Edevane - wypada w sposób niezwykle naturalny i subtelny. Kate Morton, burząc niekiedy chronologię, zdradza kolejne elementy układanki, które tylko początkowo wydają się składać na dosyć przewidywalny scenariusz. Chociaż „Dom nad jeziorem” nie aspiruje do kryminału, autorka kilkakrotnie zaskakuje czytelników twistami fabularnymi. W trakcie całej historii podrzuca tyle prawdopodobnych losów Theo, że odgadnięcie prawdy staje się wyjątkowo trudne. 

Fascynuje zwłaszcza postać Alice i jej matki. Pomimo że ich losy poznajemy w szczątkowy sposób, Kate Morton kreuje je w niezwykle przekonujący sposób. Alice i Eleanor przechodzą diametralną przemianę, doskonale zarysowaną przez autorkę i posiadającą silne podłoże. Z perspektywy rozwikłania zagadki zaginięcia Thea, wisienkę na torcie stanowią fragmenty, w których Alice opowiada o procesie twórczym swoich kryminałów - i aż żałuję, że nie możemy ich przeczytać. I tylko samo zakończenie psuje cały efekt. Trochę za dużo tu zbiegów okoliczności jak na mój gust. 

 „Dom nad jeziorem” sprostał moim zawyżonym oczekiwaniom. Nikt tak jak Kate Morton nie łączy historii z przeszłości z teraźniejszymi wydarzeniami. Autorka zachwyca opowieścią o ogromnej miłości, atmosferą Kornwalii i kreacją postaci. Owszem, nie jest to może najlepsza powieść w dorobku Kate Morton, ale i tak zachwyca czytelnika. Pozostaje mi znowu czekać kolejny rok albo dwa na nową powieść, ale wiem że będzie warto. 

„Dom nad jeziorem” Kate Morton; wydawnictwo Albatros; Warszawa 2016 ★★★★½

„Skazana” nie jest powieścią, o której u nas, wśród rodzimej książkowej blogosfery, nie wspomina się zbyt często i między innymi dlatego przeleżała na mojej półce prawie rok zanim zabrałam się ostatecznie za lekturę. Dałam się skusić pozytywnym opiniom zza granicy, ale potem kolejne nowości skutecznie odwracały moją uwagę. Ostatnimi czasy zwracam jednak większą uwagę na to by wprowadzić trochę różnorodności wśród dobieranych przeze mnie lektur, a „Skazana” zdecydowanie wyróżnia się na tle innych powieści. 

Jest rok 1829, gdy w północnej Islandii dochodzi do brutalnej zbrodni. Agnes Magnusdottir zostaje oskarżona za współudział w morderstwie i skazana na karę śmierci. Aby uniknąć zbędnych kosztów, kobieta ma czekać na egzekucję w gospodarstwie okręgowego urzędnika, jego żony i dwóch córek. Mieszkańcy są przerażeni wizją spędzania czasu z morderczynią. Początkowo jedynie młody wikariusz wyznaczony na duchowego opiekuna Agnes stara się w jakiś sposób dotrzeć do kobiety i ją zrozumieć, ale  z czasem również inni spoglądają na nią inaczej. Czy Agnes naprawdę zabiła? A jeśli nawet tak - dlaczego?

Hannah Kent opiera swoją powieść na faktycznych wydarzeniach i jeśli postać Agnes Magnusdóttir nie jest Wam obca, wiecie do jakiego finału zmierza ów historia. Element zaskoczenia nie jest tym co stanowi o wartości „Skazanej”, Hannah Kent nie stara się też wybielić obrazu Agnes w oczach czytelnika. Australijska pisarka podejmuje za to próbę ukazania „ostatniej kobiety, która została w Islandii skazana na śmierć” w bardziej ludzkim świetle - przywołując od początku historie Agnes, przybliżając jej relacje z zamordowanym i przedstawiając możliwy motyw jaki przyświecał kobiecie. 

Portret Agnes Magnusdóttir jest wielowymiarowy i kompleksowy. Hannah Kent stara się nam przedstawiać jej postać w różnych barwach - porzuconego dziecka, sumiennej pracownicy, zakochanej kobiety - i udaje jej się to, sprawiając tym samym, że lektura „Skazanej” staje się jęczę bardziej fascynująca. Agnes przyćmiewa inne postacie, ale z racji na to że to właśnie ona jest filarem całej historii, wydaje się to dosyć naturalne. Tym co osobiście utrudniało mi lekturę była specyfika islandzkich imion i nazwisk - o ile dana postać nie przewijała się często w powieści, miałam problem z dopisaniem jej do konkretnej roli. 

Sama historia zostaje przedstawiona naprzemiennie z perspektywy Agnes i narratora trzecioosobowego, a każdy rozdział zostaje dodatkowo poprzedzony jakimś źródłem historycznym - czy to listem, wierszem czy jakimś dokumentem z akt sprawy. Pomijając portret psychologiczny Agnes, najmocniejszym atutem  „Skazanej” pozostaje język - plastyczny i niemal liryczny z perspektywy kobiety i surowy, prosty doskonale oddający klimat Islandii w pozostałych fragmentach. Owszem, pojawiają się w powieści sceny brutalne, niemal niesmaczne - zwłaszcza jeśli chodzi o hodowle zwierząt - ale wpisują sięgnę w realia. 

„Skazana” to powieść, która wyróżnia się na tle i innych tytułów i pozostaje w pamięci. Hannah Kent podejmuje próbę opowiedzenia historii ostatniej skazanej na śmierć kobiety w Islandii z nieco odmiennej perspektywy i przybliżyć jej motywy. Agnes spod jej pióra nie budzi współczucia, ale ciekawość. Autorce udaje się oddać realia ówczesnych czasów i klimat Islandii. A choć „Skazana” nie zachwyciła mnie w 100% jak niektórych czytelników, trudno nie docenić powieści Hannah Kent. 

„Skazana” Hannah Kent; wydawnictwo Prószyński i S-ka; Warszawa  2013 ★★★★½

Zdarza się to niestety stosunkowo rzadko, ale czasami po prostu wiem czy dana pozycja przypadnie mi do gustu jeszcze na długo przed tym nim zasiądę do lektury. Tak było też w przypadku ostatnio wznowionej powieści M. L. Stedman - „Światło między oceanami”. Od momentu, w którym usłyszałam o ów tytule po raz pierwszy, czułam, że są to klimaty, w których odnajduje się najlepiej. A zwiastun ekranizacji tylko mnie w tym przeświadczeniu utwierdził. I bez fałszywej skromności mogę powiedzieć, że się nie pomyliłam. 

Tom Sherbourne- nieco tajemniczy inżynier z Sydney, który niechętnie opowiada o swojej przeszłości - poszukuje cichego i spokojnego miejsca do życia. Z dala od ludzi i zgiełku próbuje uporać się ze wspomnieniami z Wielkiej Wojny. Obejmuje posadę latarnika na niezamieszkałej wysepce Janus Rock a wkrótce dołącza tam do niego świeżo poślubiona małżonka Isabelle. Szczęście młodej pary szybko zostaje wystawione na próbę - Isabelle kilkakrotnie traci dziecko i popada w depresje. Przybicie na brzeg Janus Rock łodzi z martwym mężczyzną i zdrową dziewczynką wydaje się być ich małym cudem. Wbrew zasadom i sumieniu, Tom nie informuje o tym zdarzeniu swoich zwierzchników. 

„Światło między oceanami” to niezwykle emocjonalna opowieść o moralnych dylematach zwykłych ludzi i o tym że czasami nawet doby człowiek może podjąć złą decyzje. M. L. Stedman od początku zaznacza problematykę powieści poprzez prolog a następnie zabiera nas w krótką podróż w przeszłość - do momentu gdy Tom przybywa do Janus Rock. Autorka daje nam poznać swoich bohaterów - przekonać się bezpośrednio o tym jakimi ludźmi byli Tom i Isabelle przed podjęciem feralnej decyzji, jakimi kierowali się pobudkami i co zaważyło na ich decyzji. 

M. L. Stedman nie ocenia swoich bohaterów. Owszem, w pewnym momencie stanowisko autorki przebija się w powieści, ale nie zostaje ono narzucone czytelnikom. Wręcz przeciwnie - poznajemy perspektywy bohaterów o odmiennych poglądach (Isabelle i Toma, ale także ludzi, którzy na skutek podjętej przez bohaterów decyzji sporo wycierpieli). Pewne wątki poruszone przez M. L. Stedman nie wypadają równie przekonywująco co ten główny - początkowo jest raczej trudno uwierzyć w wielką miłość Isabelle i Toma i o jego sile przekonywujemy się dopiero z czasem - ale w ogólnym rozrachunku debiut M. L. Stedman budzi ciepłe, pozytywne odczucia. 

Autorka doskonale radzi sobie z tym by kreować postacie, które budzą emocje. Zwłaszcza Tom  staje w centrum zainteresowania czytelnika jako, może nie do końca oczywisty, wzór moralnego zachowania. Miłym dodatkiem, swoistą wisienką na torcie, jest przybliżenie pracy latarnika i osadzenie fabuły na niesamowicie klimatycznej, osamotnionej wysepce/niewielkim miasteczku (z nutką egzotyki spowodowanej australijskiej przyrody). M. L. Stedman udało się też mnie zaskoczyć. Nie przewidziałam kierunku jaki obrała autorka mniej więcej w połowie. Ale jest to miłe zaskoczenie. 

„Światło między ocenami” to klimatyczna opowieść o miłości - tej małżeńskiej i rodzicielskiej i o tym co człowiek jest w stanie dla niej zrobić. M. L. Stedman zmusza do refleksji - nad zachowaniem bohaterów i nad tym jak zachowalibyśmy się na ich miejscu. I nawet jeśli nie unika drobnych wad, koniec końców pozostawia bardzo dobre wrażenie. Jeśli przepadacie za opowieściami, które traktują o ludzkiej moralności i nie ograniczają jej do czarno-białych barw, sięgnijcie po debiut M. L. Stedman. 

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Albatros

„Światło między oceanami” M. L. Stedman; wydawnictwo Albatros; Warszawa 2016 ★★★★

Nie da się ukryć, że zagraniczny booktube promuje najczęściej literaturę Young Adult. Oczywiście, jak od każdej reguły tak i od tej pojawiają się pewne wyjątki - zwłaszcza przy premierze tak głośnych tytułów jak choćby „Światło, którego nie widać”. No i zawsze można też znaleźć kanał, którego właściciel posiada gust zbliżony do naszego - chodzi mi jednak o ogólne obserwacje. Mimo to „Projekt “Rosie”” był pozycją, o której w pewnym momencie mówiło sporo znanych booktuberów. Do tej pory zadziwia mnie fakt, że mimo to powieść Graeme’a Simsiona nie odniosła sukcesu w Polsce. A dziwi mnie to tym bardziej teraz, już po lekturze, gdy wiem jak urocza jest owa pozycja.

Don Tillman jest nieco specyficznym profesorem genetyki - ma poważne problemy ze zrozumieniem pewnych aspektów życia społecznego a jego codzienność jest skrzętnie rozpisana i zaplanowana. Charakter Dona i jego spojrzenie na świat rzutują na fakt, iż mężczyzna wciąż pozostaje kawalerem. Wkrótce ulegnie to jednak zmianie. Aby znaleźć kandydatkę idealną, Don tworzy adekwatny kwestionariusz i powoli wciela w życie Projekt “Żona”. Tymczasem w jego życie wkracza Rosie - nieco roztrzepana barmanka stanowiąca całkowite zaprzeczenie poszukiwanej żony. Don, nie rozumiejąc nawet dlaczego, zaczyna spędzać z Rosie coraz więcej czasu i angażuje się w zupełnie nowy projekt - “Ojciec”, którego celem jest odnalezienie biologicznego ojca kobiety.

„Projekt “Rosie”” to taka niesamowicie urocza opowieść, która mogłaby stanowić idealny przykład dla komedii romantycznej tyle że w postaci książki. Graeme Simsion korzysta ze sporej ilości schematów charakterystycznych dla gatunku i niemal od pierwszej strony domyślamy się jak zakończy się poszukiwanie przez Dona idealnej żony. Z drugiej jednak strony, jestem niemal przekonana, że jest to tego rodzaju historia, której jeszcze nie mieliście okazji poznać i której nie będziecie w stanie pomylić z żadną inną historią.

Sukces Graeme’a Simsiona ma źródło w postaci Dona i jego perspektywie na rozgrywające się wydarzenia. Nie wiem na ile ów perspektywa jest zgodna z postrzeganiem świata przez osoby cierpiące na zespół Aspergera, ale trzeba przyznać, że wypada ona nadzwyczaj wiarygodnie. Don patrzy na życie w sposób racjonalny - jest w stanie odsunąć emocje na bok niemal w każdej sytuacji a dodatkowo interpretuje słowa otaczających go ludzi w dosłowny sposób, co często prowadzi do zabawnych czy też uroczych momentów. Nie jest to może opowieść, która wywoła salwy śmiechu, ale przy jej lekturze uśmiech niemal nie schodził mi z twarzy.

Graeme Simsion w ten zabawny, przystępny sposób porusza tematy trudne - wyobcowania człowieka tylko i wyłącznie ze względu na jego inność i samotność jaka towarzyszy mu na co dzień. I przyznaje, że pomimo komizmu całej historii jak i pewnego przerysowania (choćby w postaci przyjaciela Dona), pojawiły się momenty, które autentycznie napełniły mnie smutkiem i, choć się tego wstydzę, litością do Dona. Wiem, że pojawiły się głosy, że powieść Graeme’a Simsiona w zbyt przedmiotowy sposób obrazuje kobiety, ale wydaje mi się, że motyw kwestionariusza nie przekroczył jeszcze takiej granicy i że, w kontekście całej powieści, nie powinien on być tak dosłownie odbierany.

„Projekt “Rosie”” był dokładnie taką lekturą jakiej potrzebowałam i już w trakcie czytania rozpływałam się nad tym jaka to urocza i zabawna historia. Graeme Simsion wykorzystał kilka motywów charakterystycznych dla komedii romantycznych a mieszając je z własnymi pomysłami stworzył niesamowity i niezwykle smaczny koktajl literacki. A jeśli poszukujecie lekkiej, ale nieoczywistej opowieści o miłości powinniście koniecznie poznać historię Rosie i Dona.

„Projekt “Rosie”” Graeme Simsion; wydawnictwo Media Rodzina; Poznań 2013 ★★★★½

Ogłoszenie tegorocznego zwycięzcy Man Booker Prize stało się punktem zapalnym dla dyskusji - co tak naprawdę daje autorowi owa nagroda i czy rzeczywiście świadczy ona o jakości danego tytułu. I choć osobiście nie obrałam żadnego stanowiska w sprawie, postawione przez blogerów i vlogerów pytania kołatały mi w głowie niemal non stop w trakcie lektury "Ścieżek północy",  za które Richard Flanagan otrzymał wyżej wspomniane wyróżnienie w roku poprzednim . Nafdal jestem daleka od tego by generalizować , ale jedno jest pewne - "Ścieżki północy" zasłużyły na nagrodę.

Dorriego Evans to znany chirurg i australijski bohater narodowy; oddany ojciec i mąż, ze słabością do płci pięknej; człowiek, który mimo pozycji i odnoszonych sukcesów nie potrafi odnaleźć się w swoim życiu. Tak naprawdę Dorriego ścigany jest przez demony z przeszłości - piekło obozu jenieckiego w Japonii, gdzie żołnierze zmuszani byli do niewolniczej pracy nad Koleją Śmierci w Birmie; i Amy, żona jego wuja,  z która połączył go romans io której wciąż, mimo upływu lat, nie jest w stanie zapomnieć...

"Ścieżki północy" to powieść, którą trudno streścić w kilku zdaniach i którą bardzo ciężko zaszufladkować w jednym, konkretnym gatunku. Zdecydowanie nie jest to jednak historia, która podbije serce każdego czytelnika - nawet ja, mimo że z łatwością mogłam wyliczyć co czyni prozę Richarda Flanagana "absolutnie piękną powieścią", miewałam momenty, w których musiałam się zmuszać do dalszej lektury, i to nie tylko ze względu na trudną tematykę.

Richard Flangan przedstawia na kartach swojej powieści historię miłości - takiej, która nadaje życiu sens i motywuje do dalszej walki; i takiej, która pozostaje w człowieku na zawsze - ale nie do końca jest ona jej motywem przewodnim. "Ścieżki północy" to przede wszystkim obraz ludzkiego cierpienia i samotności w czasie wojny, ale także po jej zakończeniu, kiedy teoretycznie wszystko powinno trafić z powrotem na właściwe tory. Richard Flanagan jest przy tym bardzo dosadny w słowach - sceny z obozu jenieckiego, ukazanego zarówno z perspektywy australijskich jeńców jak i ich oprawców, są niezwykle realistyczne i brutalne. Sporo osób wspomina o wzruszeniu towarzyszącym w trakcie lektury, ale to nie jedyne emocje jakie wywołuje autor - gdzieś obok jest jeszcze wstręt, niesmak i niezrozumienie.

Co ciekaw, Richard Flanagan pozostaje raczej oszczędny w słowach i formie. Piękno języka "Ścieżek północy" polega na jego surowości i dosadności. Pewnym utrudnieniem w lekturze pozostaje jednak sposób przedstawienia historii. Richard Flanagan bawi się chronologią - mimo że z czasem jesteśmy w stanie poukładać odpowiednio wydarzenia z okresu dzieciństwa, przedwojennych, obozowych i tych mających miejsce już po wojnie, poznajemy je w pozornie przypadkowej kolejności.Richard Flanagan ujawnia kolejne aspekty powoli, pewne kwestie pozostawiając w sferze domysłów. W przeciwieństwie do innych autorów, stosujących podobny zabieg, nie powtarza żadnych wydarzeń dwukrotnie - czytelnik musi poradzić sobie sam z ułożeniem owej układanki.

"Ścieżki północy" to powieść, do której trzeba w pewnym sensie dojrzeć. By może nie nadaje się do lekkiego, niezobowiązującego czytania, ale skosztowana w odpowiednim momencie rzeczywiście stanowi wyborną lekturę. Richard Flanagan stworzył historię ważną i zapadającą w pamięci czytelnika - monumentalną opowieść o ludzkim cierpieniu , koszmarze wojny i niesamowitej sile prawdziwej miłości. Nie mogę polecić jej każdemu bez wyjątku, bo to nie tego rodzaju pozycja , ale warto dać kiedyś Richardowi Flanaganowi szansę Swojej nagrody nie otrzymał bowiem bez powodu.

TYTUŁ: Straż  
TYTUŁ ORYGINAŁU:The Named
AUTOR: Marianne Curley

WYDAWNICTWO: Jaguar,

Marianne Curley to australijska autorka powieści fantasy dla młodzieży. Zadebiutowała w 2000 roku powieścią "Old magic", która wkrótce została wyróżniona przez International Reading Associacion. Prawa do jej wydania zostały sprzedane wielu krajom, ale dopiero seria "Strażnicy Veridanu" przyniosła pisarce sławę w Polsce. Marianne Curley mieszka w Coffs Harbour, gdzie pracuje jako nauczycielka w Coffs Harbour Technical College.

Ethan nie pamięta co tak naprawdę wydarzyło się w dniu śmierci jego siostry, doskonale zdaje sobie jednak sprawę z tego, że od tego czasu nic nie układa się tak jak powinno. Ojciec chłopaka usunął się na bok, z kolei matka zmaga się z nieustannie powracającymi stanami depresyjnymi.  Codzienność Ethana również daleko odbiega od normalności. Od przeszło dwunastu lat, jest Strażnikiem Varidanu. Jednym z utalentowanych agentów, którzy stoją na straży przeszłości, broniąc ją przed Zakonem. Ethan nie może dopuścić do tego, aby jego samolubni, nieobliczalni i zaślepieni pragnieniem władzy przeciwnicy zmienili bieg wydarzeń. Jego odwaga i waleczność zostaje doceniona. Ethan dostępuję zaszczytu, który jednak nierozerwailnie związany jest z odpowiedzialnością - musi wyszkolić nową strażniczkę.

Isabel zawsze kochała Ethana, tyle że chłopak znikł z jej życia, w chwili w której w miasteczku pojawiła się Rochelle. Piękna dziewczyna stała się przyczyną dla której wieloletnia przyjaźń stała się jedynie odległym wspomnieniem. Tak naprawdę jednak nie ma to większego znaczenia - Ethan nigdy nie dostrzegał Isabel, a przynajmniej nie w taki sposób jakby chciała. Do czasu. Życie Isabel ulega zmianie. Przypadkowe zdarzenie sprawia, że dziewczyna zaczyna podejrzewać się o swoje zdrowie psychiczne - bo przecież niemożliwe jest by naprawdę posiadała dziwne moce, czyż nie? Wkróce Isabel odkrywa, że nie tylko ona obdarzona jest nadnaturalnymi zdolnościami...

Ethan otwiera przed Isabel świat, o którym zwykli ludzie mogą jedynie marzyć. Udowadnia, że nie istnieją żadne bariery i że czas, o którym mówimy w rzeczywistości jest jedynie pojęciem względnym. Uczucie Isabel na nowo rozkwita, tyle że w życiu dziewczyny pojawia się ktoś trzeci. Ktoś kto przyciąga ją swoją urodą i onieśmiela równocześnie- mistrz Ethana i jego najlepszy przyjaciel; Arkarian. Świat Strażników nie jest jednak tak bezpieczny jak mogłoby się wydawać, a niebezpieczeństwo zbliża się z każdą chwilą. Czasami nasze koszmary są jedynie odzwierciedleniem przyszłych wydarzeń...

Chyba każdy z nas marzył kiedyś o tym żeby cofnąć się w czasie. Wyobrażaliśmy sobie odległe miejsca i daty, a także rozgrywające się na naszych oczach wydarzenia, które znamy już z historii. Jedni z nas pragnęli odwiedzić starożytną Grecję, inni XIX-iweczną Anglię, a co po niektórzy nie wybierali żadnego konkretnego celu. W swojej wyobraźni stanowiliśmy jedynie "element krajobrazu", tło, które nie odgrywa większego znaczenia w rozgrywających się wydarzeniach. Marianne Curley stawia krok do przodu, wyprzedzając nas w swojej wyobraźni. Stworzeni przez nią bohaterowie nie tylko dostają się do przeszłości, ale również odgrywają istotną rolę w toczących się wówczas wydarzeniach. Ich zadania są trudne i niezwykle odpowiedzialne, a od efektów zależy przyszłość tysięci jeśli nawet nie milionów ludzi. Owe podróże w czasie znacznie różnią się jednak od tych, które znamy już m.in. z "Trylogii czasu", co stanowi niewątpliwą zaletę. Autorka zaskakuje nas swoim własnym, oryginalnym pomysłem.

Najistotniejszym elemntem lektury niezmiennie stanowią dla mnie bohaterowie, na całe szczęśie jednak pod tym względem nie da się pani Curley nic zarzucić. Postacie miały być normalnymi, pozornie niczym nie wyróżniającymi się z tłumu nastolatkami i tak też właśnie jest. Zarówno Ethan jak i Isabel stanowią idealne odzwierciedlenie współczesnej młodzieży. Są po prostu typowymi nastolatkami, których los zdążył już obarczyć ciężkimi doświadczeniami. Pełnymi kompleksów, zmagającymi się z własnymi demonami z przeszłości i uparcie dążącymi do ideału. Marianne Curley zaskakuje nas jednak pewną nowością. Pośród plejady całkiem zwyczajnych bohaterów wplata między wersy postać, która daleko odbiega od normalności. Owym bohaterem jest nie kto inny jak Arkarian - mężczyzna o długich, niebieskich  włosach i fiołkowych oczach, zachowujący postać osiemnastolatka mimo upływu lat - który już od samego początku wzbudza zainteresowanie czytelnika.

Narracja "Straży" poprowadzona jest w sposób dwutorowy. Z jednej strony poznajemy otaczającą nas rzeczywistość z punktu widzenia Isabel, z drugiej - Ethana. Podobny zabieg sprawdza się w stuprocentach. Po pierwsze pozwala nam w pełni przybliżyć sylwetkę nie tylko jednego bohatera, co więcej jednak, sprawia, że nie czujemy się znużeni wywodami konkretnej postaci. Fabuła powieści początkowo nie obraca się wokół jednego, głównego wątku.  Autorka przybliża nam początki Isabel w Straży, a także okoliczności związane ze śmiercią Sery i  ogólne zasady panujące w organizacji. I choć początek nie obfituje w momenty wartkiej akcji i wzmorzonego napięcia, jego lektura upływa niezmiernie szybko przechodząc do "właściwego punktu". Fabuła nabiera tempa wraz z pojawieniem się Marduka. Samo wspomnienie o zagrożeniu bezpieczeństwa sprawia, że czytelnik z coraz większym zainteresowaniem zaczytuje się w lekturze.

Sam styl autorki nie wyróżnia się niczym szczególnym. Jest prosty i zrozumiały, charakterystyczny dla literatury skierowanej ku młodzieży. Nie uznałabym tego jednak za wadę powieści. W momencie, kiedy ktoś potrzebuje czegoś lekkiego i nie wymagającego, "Straż" nada się bowiem idealnie. Marianne Curley nie udało się jednak uniknąć innych wad. Być może jestem zbyt przewrażliwiona i "czepiam się szczegółów", ale sposób w jaki autorka ukazała emocje Isabel z chwilą, w której dziewczyna odkryła prawdę o istnieniu Straży wydał mi się niedopracowany. Brakło mi większych uczuć - niezrozumienia, wyparcia się prawdy, a dopiero na samym końcu powolnego (!) przyzwyczajenia się do faktów.

Jak sprawa tyczy się z polskim wydaniem? Jeżeli chodzi o wewnętrze wydanie (rozmiar czcionki, estetykę) nie mam nic do zarzucenia. Pod tym względem wydawnictwo Jaguar stanęło na wysokości zadania i nie mogę się niczego przyczepić. Muszę jednak z żalem przyznać, że okładka średnio wpasowała się w mój gust. Dziewczyna na okładce nijak pasuje mi do Isabel (a jak się domyślam to właśnie ją miała przedstawiać), ponad to czegoś mi tu jeszcze brakuję (choć nie mogę wymyślić niczego konkretnego!). No ale liczy się treść, a nie wygląd, czyż nie?

"Straż" była dla mnie doskonałą rozrywką. Intrygująco wykreowani bohaterowie, ciekawie poprowadzona narracja i niebanalna fabuła usatysfakcjonowały mnie, choć, jak już wspomniałam wcześniej, nie pozostałam jednak ślepa na pewne wady i niedociągnięcia. Wydaje mi się jednak, że powieść bardziej przypadnie do gustu młodszym czytelnikom i młodzieży. Nie mniej jednak, ja z utęsknieniem wyczekuję momentu w którym znowu zanurzę się w świat Strażników Veridanu.

TYTUŁ: Milczący zamek
TYTUŁ ORYGINAŁU: The distant hours
AUTOR: Kate Morton

WYDAWNICTWO: Albatros

Kate Morton to australijska pisarka ciesząca się uznaniem również poza granicami swojego kraju.  Urodzona  jako najstarsza z trzech sióstr, wraz z rodziną przenosiła się wiele razy zanim zdecydowali się zamieszkać na Tamborine Mountain. To właśnie tam spędziła zresztą większość swojego dzieciństwa. Kate Morton od dziecka uwielbiała czytać, a do jej ulubionych autorek zalicza się m.in. Enid Blyton. Jej debiutancka powieść  - "Dom w Riverton" ukazała się w 2007 roku i zyskała sporą popularność  wśród czytelników. "Milczący zamek" to najnowsza książka australijskiej autorki.  

Gdyby nie pomyłka, być może prawda nigdy nie ujrzałaby światła dziennego. Człowiek z Błota  wciąż byłby jedynie legendarną postacią z książek dla dzieci. Milderhust stanowiłby tylko jeden z wielu popadających w ruinę  zamków. A Juniper Blythe stałaby się po prostu kolejną obłąkaną kobietą, której fikcja przesłania rzeczywistość. Tyle, że los chciał inaczej. Na skutek splotu zbiegów okoliczności do rąk matki młodej redaktorki - Edith Burchill trafia zaginiony przed laty list. Edith nie zna jego treści, zaskoczona siłą jego słów postanawia jednak poznać przeszłość swojej rodzicielki. Wkrótce dowiaduje się, że jej matka w trakcie wojny została ewakuowana z Londynu i półtora roku życia spędziła w zamku Milderhust - siedzibie sławnego pisarza, Raymonda Blythe'a, gdzie wciąż mieszkają trzy jego córki. Edith wyjeżdża do Milderhust by znaleźć odpowiedź na  nękające ją pytania. Powoli zagłębia się w historie, której zakończenie stało sie przyczyną nieszczęścia wielu ludzi. Najstarsza z córek Blythe'a -  Percy odsłania przed Edith wszystkie tajemnice zamku. 

Czasami stare mury posiadają zadziwiającą umiejętność otwierania ludziom wszystkich zmysłów na prawdę. Wystarczy tylko zamknąć oczy i wsłuchać się w ich głos, a one w zamian wynagrodzą cię najbardziej zaskakującymi i najpiękniejszymi historiami. Mury Milderhurst przenoszą swoich "gości" aż do 1939 roku. To właśnie wówczas rozpoczyna się opowieść o nieśmiertelnej miłości, która stała się przyczyną obłąkania. To właśnie wówczas Raymond Bltyhe przekonał się, że podjął najgorszą z możliwych decyzji powołując do życia Człowieka z Bagien. Stare mury opowiedzą Ci swoją historię. Nawet wówczas jeśli wolałbyś nigdy jej nie usłyszeć. Historię pełną bólu, poświęcenia, ale i najpiękniejszego na świecie rodzaju miłości - miłości, która łączy niewidzialną nicią rodzeństwo...

Kate Morton przejawia zadziwiający talent porywania czytelników do wykreowanego przez siebie świata, o czym miałam już przyjemność się przekonać w trakcie lektury "Domu w Riverton". Mimo iż ową pozycję czytałam już dawno, losy bohaterów długo jeszcze skrywały się w zakamarkach mojej pamięci. Kiedy więc otrzymałam możliwość zrecenzowania najnowszej pozycji pani Morton wprost nie posiadałam się ze szczęścia. Fascynująca, pełna napięcia fabuła, zawiłe wątki między bohaterami i teraźniejszość  powiązana z przeszłością cienkimi nićmi nierozwiązanych tajemnic były dokładnie tym czego potrzebowałam.

Bohaterowie wykreowani przez panią Kate Morton zaskarbili sobie moją sympatię przede wszystkim swoją różnorodnością. Nie sposób doszukać się w "Milczącym zamku" dwóch zbliżonych charakterów. Każda postać, która została stworzona przez Kate Morton jest inna i tak skomplikowana, że doprawdy trudno ją zaszufladkować pod kategorią "dobra" lub "zła". To właśnie owa nieprzewidywalność  sprawia, że książkę australijskiej autorki czyta się z zapartym tchem i wypiekami na twarzy. Losy bohaterów i ich starannie skrywane tajemnice pochłonęły mnie do tego stopnia, że nawet już po skończeniu lektury nie mogłam odżałować faktu, iż nie było mi dane przeczytać "Milczącego zamku" w całości, bez konieczności odkładania go na bok w chwilach gdy było to konieczne. 

Kate Morton zachwyciła mnie swoim pomysłem zróżnicowania narracji. Widać, że w przeciwieństwie do wielu swoich "kolegów po fachu", autorka czuje się dobrze zarówno w narracji pierwszo jak i trzecioosobowej. Atutem powieści pozostaje również fakt, że fabuła "Milczącego zamku" wbrew pozorom nie pędzi z zawrotną szybkością. Opowieść, którą nam przedstawia, snuje się powoli, z charakterystycznym dla autorki wdziękiem, łączy teraźniejszość z przeszłością. Wspomniane przeze mnie wyżej zróżnicowanie w narracji, pozwala nam dodatkowo poznać historię Milderhust z różnego punktu widzenia - Edith, Meredith, Juniper, Thomasa, Saffy czy choćby Percy. 

Muszę przyznać, ze jako pasjonatka tajemnic wszelakiego rodzaju wiele czasu spędziłam rozważając możliwe scenariusze. W swoich rozważaniach posunęłam się naprawdę daleko, posądzając o dokonanie zbrodni postaci doprawdy absurdalne. Nawet przez krótką chwilę nie przeszło mi jednak przez głowę prawidłowe rozwiązanie. Finał historii do ostatniego zdania pozostał dla mnie nierozwiązaną tajemnicą. 

"Milczący  zamek" miał naprawdę wysoko postawioną poprzeczkę, której, ku mojemu ogólnemu zaskoczeniu i radości, udało się jednak sprostać. Lektura najnowszej powieści Kate Morton stanowiła dla mnie czystą przyjemność i z pewnością jeszcze nie raz zanurzę się w fascynujący świat bohaterów, gdyż czuję się wręcz zawiedziona, że to już koniec. "Milczący zamek" powinien sprostać oczekiwania każdego książkoholika, nawet tego bardziej wymagającego, zawiera bowiem wszystko co najlepsze.

Egzmplarz otrzymałam od wyd. Albatros  za co niezmiernie dziękuję.

 

TYTUŁ: Jutro. Ne ma już żadnych zasad 
TYTUŁ ORYGINAŁU: Tomorrow. When the war begann 
AUTOR: John Marsden

WYDAWNICTWO: Znak

John Marsden to australijski autor, którego karierę pisarską zapoczątkowała próba zachęcenie uczniów prestiżowej szkoły do lektury. Jego debiut literacki "So much to tell you" powstał w zaledwie trzy tygodnie i niemal natychmiast trafił na listy bestsellerów. Po pierwszym odniesionym sukcesie John Marsden przez kilka lat próbował łączyć karierę pisarską z pracą pedagoga. Wkrótce jednak zrezygnował z pracy w szkole, ale nie z młodzieżą. Ten australijski autor jest organizatorem warsztatów pisarskich, w których udział biorą młodzi ludzie z różnych stron świata. Ich sukces zainspirował pisarza do założenia w 2006 roku szkoły, gdzie pełni funkcję zarówno dyrektora jak i nauczyciela. "Jutro. Nie ma już żadnych zasad" to pierwsza część bestsellerowego cyklu, który doczekał się już swojej ekranizacji.
 
Ellie wraz z szóstką przyjaciół wybiera się na tygodniową wycieczkę do Piekła - miejsca ukrytego wśród dziczy przed ludzkim wzrokiem. Samotna podróż jest ich pierwszą poważną próbą samodzielności i odnalezienia siebie, która trwale zacieśnia więzy ich przyjaźni, a nawet staje się początkiem rodzącego się uczucia. Widok przecinających nocne niebo samolotów zakłóca jednak ich poczucie szczęścia i beztroski. Nękani najgorszymi przeczuciami wracają do rodzinnego miasteczka - Wirrawee. Opustoszałe domy, martwe zwierzęta i splądrowane gospodarstwa wydają się być spełnieniem najgorszych koszmarów. Wciąż jednak, wbrew logice, w ich umysłach pozostaje iskra nadziei.

Ellie, Fi, Robyn, Corrie, Kevin, Lee i Homer wyruszają do centrum miasta by znaleźć odpowiedź na nękające ich pytania. Nawet najgorsza prawda jest bowiem lepsza od nękającej bohaterów nieświadomości. Scenariusz minionych wydarzeń jest okrutny i pozbawia ich resztki nadziei. Australia, a przynajmniej Wirrawee, padła celem inwazji, a wszyscy mieszkańcy zostali uwięzieni przez wrogie oddziały. Przeżycia przyjaciół nie pozostawiają również złudzeń - obce wojska nie zamierzają na tym poprzestać i skrupulatnie będą pozbywać się czyhających z każdej możliwej strony zagrożeń.

Ellie i jej przyjaciele stają przed trudnym wyborem. Mogą się poddać, ukryć w bezpiecznym miejscu i przeczekać najtrudniejszy okres, albo stanąć do walki. Wbrew pozorom decyzja nie jest wcale prosta, a każda możliwość ciągnie za sobą pasmo wiążących się z nią konsekwencji. Przyjaciele muszą z dnia na dzień dorosnąć. Świat, który znali do tej pory przestał istnieć. Niebezpieczeństwo czyha na nich z każdej możliwej strony. Piekło okazuje się być rajem na ziemi... Zaczyna się wojna. Nie ma już żadnych zasad.

Trudno jest przedstawić książkę wszystkim już znaną. Ale jeszcze trudniej jest ją ocenić, kiedy padły już chyba wszelkie możliwe słowa, równocześnie nie powielając cudzego zdania. O "Jutrze", jak chyba każdy zresztą, słyszałam już od dawna. Nawiązanie do jej fabuły, tytułu czy choćby okładki padało chyba z każdej możliwej strony. Oczywiście nie były to opinie obiektywne, mimo to w przeciwieństwie do podobnych sytuacji, wydawały sie zadziwiająco podobne. Czytelnicy wychwalali "Jutro" za fabułę, kreację bohaterów, oryginalną fabułę... Jestem w stanie na palcach zliczyć wady, które zostały wymienione. Nie przeczę, to właśnie przez to książka zwróciła moją uwagę. Jednak mimo entuzjazmu, który poczułam chwytając do rąk "Jutro" nie pozbyłam się nutki sceptycyzmu. Bo czy nie za dużo było już książek zachwalanych przez mniej wymagających czytelników, które okazywały się wielkim rozczarowaniem?

   

Pierwszą rzeczą, która powstrzymywała mnie przed lekturą była obawa przed podobieństwem "Jutra" do serii "Gone".  Mimo iż niewątpliwie wiele je różni, w opisie dostrzegłam pewne wiążące je szczegóły. Nic istotnego, jednak obawa pozostała, tym bardziej, że serię pana Granta darzę pewnego rodzaju sentymentem. Jak się jednak okazało były to uczucia zupełnie bezpodstawne. Jedyne co łączy obie serię to fakt, iż trudno dopatrzyć się w nich znaczącej roli dorosłych. Poza tym styl pisania autorów jest skrajnie różny. Oboje skupiają się na zdecydowanie innych aspektach - u jednego z panów główną rolę odgrywają emocję, drugi widocznie stawia na akcje. 

Na uwagę zasługują przede wszystkim bohaterowie wykreowani przez pana Marsdena. Wydawać by się mogło, że osiem głównych postaci to nieco za dużo. Przy niezbyt imponującej obszerności "Jutra", trudno przedstawić taką ilość bohaterów w sposób, który mógłby zadowolić bardziej wymagającego czytelnika. John Marsden poradził sobie z tym jednak doskonale. Z każdą kolejną stronę dostrzegamy zmianę w zachowaniu bohaterów. Jego postacie dojrzewają, ucząc się na popełnianych przez siebie błędach, sprawiając tym samym wrażenie bardziej autentycznych. Można je znienawidzić, albo pokochać, ale nie da sie przejść obok nich obojętnie.  

Mimo iż nie jestem zwolenniczką narracji pierwszoosobowej, muszę przyznać, że nie wyobrażam sobie by "Jutro" mogło zostać napisane w inny sposób. Ellie sprawdza się doskonale w roli narratorki. Jej zapiski w sposób ciekawy i niezwykle intrygujący ukazują nam nową rzeczywistość w jakiej przyszło żyć bohaterom. Poza tym atutem pozostają emocje, które wręcz krzyczą do czytelnika z każdej strony.

Zdecydowanie najsłabszym momentem powieści są rozterki uczuciowe głównej bohaterki. W porównaniu do pozostałej części "Jutra" owe fragmenty pozostawiają wiele do życzenia. Sprawiają wrażenia zbyt sztucznych i pisanych jakby na siłę. Choć wątek romantyczny zwykle stanowi atut powieści, w przypadku "Jutra" sprawa rysuje się wręcz odwrotnie. Nie wiem jak sytuacja rozwija się w dalszych częściach, ale osobiście uważam, że książka nie straciłaby na swej wartości gdyby go usunąć. Czytając rozmowę Ellie i Lee miałam wrażenie, że mam do czynienia z całkiem innymi postaciami. Postaciami, których nie znałam i których, prawdę mówiąc, wcale nie miałam ochoty poznawać.

Styl Johna Marsdena  mnie zachwycił. Dawno nie czytałam tak doskonale napisanej historii. "Jutro" czyta się szybko i, wbrew raczej poważniejszej tematyki, lekko. Autor z zadziwiającą wręcz lekkością porywa czytelnika do wykreowanego przez siebie świata - świata w którym wszelkie zasady przestają istnieć. "Jutro" to historia o miłości, sile przyjaźni, ale przede wszystkim o walce. Z niecierpliwością oczekuję momentu, w którym wraz z bohaterami powrócę do Piekła. Tych, którzy wciąż nie zdecydowali się na lekturę, zachęcam do zmiany decyzji. 

Bethany jest "niemowlakiem" wśród aniołów, pełniącym w niebie funkcję pocieszycieli dusz małych dzieci. Zesłanie do sennego miasteczka Venus Cove, jest jej pierwszą podróżą na ziemię, w której towarzyszą jej wojownik Gabriel i uzdrowicielka Ivy. Bethany, w porównaniu do swych towarzyszy, najbardziej przypomina człowieka. Jest podatna na zimno, zranienia i wszelakiego rodzaju uczucia. Nic więc dziwnego, że wbrew przestrogom by nie przywiązywać się do pojedynczych osób, Bethany znajduje w Venus Cove przyjaciół. Nie to jednak stanowi największe zagrożenie dla powodzenia misji, ale fakt, że serce Beth zaczyna bić mocniej na widok Xaviera - przystojnego przewodniczącego, który, mimo młodego wieku, ciągnie za sobą bagaż ciężkich doświadczeń.

Wbrew wszelkim przeciwnościom, uczucie Bethany i Xaviera rozkwita. Oboje zdają sobie jednak sprawę, że ich szczęście nie będzie trwało wiecznie i wkrótce przyjdzie im zapłacić za każdą wspólnie spędzoną chwilę. Zaślepieni miłością nie dostrzegają jednak innych zagrożeń. Czy ta, która miała uratować innych, zdoła uratować siebie?

Alexandra Adornetto przedstawia nam historię miłości dwójki  bohaterów, których dzieli absolutnie wszystko, a łączy jedynie rodzące się na kartach książki uczucie. Bethany z początku książki przypomina mi momentami małe dziecko. Jej zachwyt, nieporadność i dezorientacja w najprostszych nawet sytuacjach, spowodowały, że mimowolnie zapałałam do niej sympatią. Owszem, jej postać zostało nieco idealizowana, ale w zaistniałych okoliczności jest to raczej normalny zabieg. Czy anioł o ludzkich wadach w naszym odczuciu byłby bohaterem autentycznym? Szczerze wątpię.

Z kolei Xavier jest postacią bardziej tajemniczą. Jego sylwetkę poznajemy wraz z każdym kolejnym rozdziałem, a kiedy poszczególne puzzle  jego złożonej osobowości wreszcie układają się w logiczną całość, doprawdy trudno powstrzymać   nić  sympatii ku jego osobie. Jedyną postacią, która nie szczególnie zdobyła moje uznanie, była Molly. Przyjaciółka głównej bohaterki według mojego odczucia, została wykreowana na stereotypie typowej amerykańskiej nastolatki, których rozmowy kręcą się na zmianę wokół ciuchów i chłopców. W porównaniu do pozostałych postaci, które znacznie różnią się od tych, które znamy już z powieści innych autorów, wypada zdecydowanie blado.

Fabuła powieści rozgrywa się głównie wokół dwóch wątków, przy czym można wyznaczyć granice, gdzie kończy się pierwszy, a zaczyna drugi.  Wynika z tego, że "Blask" można by z łatwością podzielić na dwie osobne książki, przy czym ten zabieg nie wyszedłby raczej na dobre ogólnej ocenie. 

W niektórych momentach można dostrzec pewne niedociągnięcia. Wystarczy choćby wziąć  pod uwagę reakcję Xaviera na fakt, że Beth jest aniołem, która, spójrzmy prawdzie w oczy, wygląda trochę nierealistycznie, wręcz sztucznie. Wszystko jest jednak ubrana w tak piękne słowa, że naprawdę przestaje mieć to jakiekolwiek znaczenie.

Byłam zachwycona lekturą "Blasku", tym bardziej, kiedy dowiedziałam się jak młoda jest jego autorka. Jest to idealna pozycja, szczególnie dla osób, które fascynuje tematyka aniołów. Z przyjemnością sięgnę również po kolejną część  trylogii pióra Alexandry Adornetto.

10/10

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wyd. Bukowy Las za co serdecznie dziękuję