Cenię sobie powieści Lucindy Riley, zwłaszcza te wchodzące w skład cyklu o siedmiu siostrach, z wielu powodów. Lektura wykreowanych przez autorkę historii sprawia mi ogromną przyjemność - obserwowanie w jaki sposób łączy wątki z przeszłości z teraźniejszością, dowiadywanie się o istnieniu zależności pomiędzy kreacją kolejnych sióstr a ich mitologicznymi „odpowiednikami”, znajdowanie wskazówek odnośnie wątku, który powraca przez wszystkie tomy (tajemnicza śmierć Pa Salta i nieodnalezienia siódma siostra) czy wreszcie poznawanie kolejnych zakątków świata. I dlatego zawsze cieszy mnie informacja o premierze nowego tomu. „Siostra Księżyca” pod pewnymi względami stanowi dla mnie jednak rozczarowanie - to znaczy, mam jej nieco więcej do zarzucenia niż w odniesieniu do dwóch poprzedzających ją tomów. 

Tiggy zawsze była najbardziej uduchowioną z sióstr - niezwykle empatyczną i obdarzoną silną intuicją, do tego stopnia, że nierzadko była zdolna przewidzieć pewne wydarzenia. Być może dlatego tak trudno jest jej się pogodzić ze śmiercią ojca - bo nie poczuła nic co wskazywałoby na jego odejście. Wśród dzikiej, szkockiej przyrody, Tiggy stara się na nowo uporządkować życie i zrozumieć swoje korzenie. Dzięki staremu, samotnemu Cyganowi, któremu przed laty przepowiedziano, że sprowadzi Tiggy do domu, kobieta poznaje losy swoich przodków - słynnej cygańskiej społeczności z Sacromonte i powiązania z La Candelą - największą tancerką flamenco swoich czasów. 

Historia Tiggy jest o tyle ciekawa, że do tej pory kobieta stanowiła raczej zagadkową postać. Pomimo tego, że „Siostra Księżyca” to już piąty tom cyklu, jako czytelnicy posiadaliśmy znikome informacje na jej temat. Lucinda Riley miała więc ogromne „pole do popisu” jeśli chodzi o kreacje postaci i wypełnienie jej historii. Czy wykorzystuje ów potencjał w pełni? Trudno powiedzieć. Mam wrażenie, że z perspektywy czytelnika, ciekawsze są nieco bardziej barwne postacie - niejednoznaczne i mniej wyidealizowane jak choćby CeCe czy babka Tiggy - La Candela. Ale z drugiej strony rozumiem, dlaczego Lucinda Riley zdecydowała się w taki sposób ukształtować swoją bohaterkę. A sporo kwestii i tak świadczy na korzyść „Siostry Księżyca”. 

Piąty tom cyklu coraz wyraźniej splata ze sobą wątki z poprzednich części w całość - wracają postacie przedstawione w innych historiach - te, które zaledwie wspomniano między wierszami, ale i starsze siostry Tiggy. Lucinda Riley buduje też napięcie wokół sprawy śmierci Pa Salta. I chociaż wciąż jest to historia możliwa do lektury bez znajomości poprzednich tomów, coraz wyraźniej widać, że poznawanie losów kolejnych bohaterów w sposób chronologiczny wiąże się z dodatkowymi atutami. Ale niezaprzeczalnym atutem „Siostry Księżyca” pozostaje wątek przeszłości Tiggy. Autorce udaje się oddać klimat gorącej Hiszpanii i związanej z tym krajem kultury (szczególnie rozbudowany zostaje wątek flamenco); realia Hiszpanii ogarniętej wojną domową; czy losy hiszpańskich Romów. 

Skąd zatem rozczarowanie, spytacie. Zupełnie nie rozumiem dlaczego scena zamykająca czwarty tom, pojawia się w „Siostrze Księżyca” tak późno (po przeszło 200 stronach). Świadomość tego, że wkrótce rozegra się niniejsza scena, niemal całkowicie pozbawia ją dramatyzmu. A irytację pogłębia tylko brak konsekwencji w terminologii - z powyższym wydarzeniem związany jest wątek niezwykłego zwierzęcia, które tłumacz (nie wiem jak sprawa ma się w oryginale) naprzemiennie nazywa pegazem, jeleniem i, tu zaskoczenie, bykiem. Niestety, „Siostra Księżyca” powiela na dodatek pomysł z poprzedniej powieści autorki, choć spoza cyklu - „Drzewa Anioła” (pogoń za karierą, nawet kosztem rodziny). Rozumiem, że przy tak bogatej ofercie wydawniczej, trudno o całkowitą oryginalność, ale twórca nie powinien powielać chociaż własnych rozwiązań fabularnych. 

Mam takie przeświadczenie, że Lucindę Riley stać na nieco więcej. Cieszy mnie to, że kolejne tomy nie są kalką poprzedniczek i że autorka stara się przedstawić coś nowego (z różnym skutkiem). Odświeżające jest zepchnięcie wątku romantycznego na dalszy plan, ale z drugiej strony traci on na wiarygodności - istnieje za mało scen pomiędzy bohaterami by zaangażować się w ów wątek i uwierzyć w niniejsze uczucie. I chociaż „wątek z przeszłości” jest jednym z ciekawszych w serii i doceniam nawiązania do poprzednich tomów, „Siostra Księżyca” tylko częściowo sprostała moim oczekiwaniom. 

„Siostra Księżyca” Lucinda Riley; tłum. Anna Esden-Tempska; wydawnictwo Albatros; Warszawa 2019 ★★★☆☆

A za możliwość lektury jak zawsze dziękuję niezawodnemu wydawnictwu Albatros

Sięgnęłam po „Drzewo Anioła” w przeświadczeniu, że będę miała do czynienia z typowo świąteczną historią, która wprowadzi mnie w odpowiedni klimat. Nie wydaje mi się abym zasugerowała się wyłącznie oprawą graficzną, ale też nie potrafię wskazać z przekonaniem co innego mogło nakierować w ten sposób moje oczekiwania. Nie rozstrząsając tej kwestii zbyt długi - nie miałam oczywiście racji, co z jednej strony pozbawiło mnie w tym roku typowo świątecznej opowieści, ale co z drugiej - stanowi raczej pozytywną informację dla Was bo nie musicie się wstrzymywać z lekturą cały rok.

Greta wraca po latach do pięknej, wiejskiej posiadłości położonej na walijskich wzgórzach - do Marchmond Hall. Tragiczny wypadek sprawił, że kobieta utraciła wszelkie wspomnienia i pod pewnymi względami wycofała się z życia - przerażona koniecznością obcowania z nieznajomymi i możliwymi zagrożeniami. Wizyta w Marchmond Hall sprawia jednak, że pewne wydarzenia po latach wracają do Grety. Kobieta zaczyna sobie przypominać okoliczności swojej pierwszej wizyty w posiadłości, narodziny bliźniąt i lata kariery aktorskiej małej Cheski… Pewne aspekty z przeszłości stanowią potwierdzenie dla słów bliskich Grety; inne są dla niej zupełnym zaskoczeniem…

Jeśli mieliście wcześniej okazję zapoznać się z którąś z powieści Lucindy Riley, wiecie mniej więcej czego spodziewać się po lekturze „Drzewa Anioła”. Po raz kolejny mamy do czynienia z historią rozgrywającą się na dwóch płaszczyznach czasowych - pod koniec XX wieku oraz wkrótce po zakończeniu II wojny światowej - przy czym akcja osadzona w przeszłości ma na celu rozwikłanie rodzinnych sekretów. Lucinda Riley bardzo dobrze odnajduje się jednak w podobnych klimatach. Sama historia ma w sobie mnóstwo lekkości, ale też pewnej nutki tajemniczości. I nawet jeśli czytelnik jest w stanie przewidzieć kierunek jaki obiorą pewne wątki i tak czuje się zaintrygowany losami Grety.

„Drzewo Anioła” ma do zaoferowania swoim czytelnikom kilka naprawdę ciekawie poprowadzonych wątków. Lucinda Riley przedstawia bardzo nieoczywisty i pozbawiony idealizacji portret głównej bohaterki. W porównaniu do większości kobiecych sylwetek, które na kartach swoich powieści przybliża autorka, Greta budzi raczej sprzeczne emocje w czytelniku - kobieta, która pozornie stanowi wcielenie niewinności, czasami daje się poznać jako  osoba zaślepiona własnymi pragnieniami, która nie jest w stanie wysłuchać cudzych racji. Bardzo ciekawie zostaje zresztą poprowadzony wątek relacji Grety i jej córki Cheski - związek, w którym, rozczarowana miłosnymi perypetiami, matka przerzuca wszystkie swoje uczucia na dziecko i w pewnym sensie zaczyna je ograniczać, wydaje się bardzo przekonujący, a przez to - przejmujący.

Trochę szkoda, że Lucinda Riley decyduje się na pewne uproszczenia fabularne i nie wyjaśnia wszystkich kwestii zasugerowanych w powieści. Niejednoznaczny wątek zdrowia psychicznego Cheski ma spory potencjał i można odnieść wrażenie, że autorka nie wykorzystała go w pełni. Tym co osobiście przeszkadzało mi w lekturze „Drzewa Anioła”, jak i większości powieści pisarki, jest sposób poprowadzenia wszelkich wątków romantycznych. Rozumiem, że sagi rodzinne rządzą się swoimi prawami, na łamach powieści opowiadana jest wieloletnia historia, ale przeszkadzają mi opowieści miłosne rozpisane na jeden rozdział (rozpoczynające i kończące się na przestrzeni tego samego rozdziału).

Lucinda Riley ma już doświadczenie w kreowaniu wielowątkowych opowieści o rodzinnych sekretach i widać to także podczas lektury „Drzewa Anioła”. Zdecydowanie nie jest to historia pozbawiona wad i pewne aspekty trzeba autorce wybaczyć aby czerpać przyjemność z lektury, ale mimo to jest w tych powieściach coś co mnie ujmuje. To dobry wybór dla osób, które już polubiły twórczość Lucindy Riley, albo z pewnych względów czują się nią zaintrygowane, ale nie wiedzą gdzie zacząć.

Drzewo Anioła, Lucinda Riley; tłum. Jan Kabat; wydawnictwo Albatros; Warszawa 2018  ★★★★☆

A za możliwość lektury jak zawsze dziękuję wydawnictwu Albatros

Prawdopodobnie wiecie, że od pewnego czasu sukcesywnie staram się zapoznać z jak największą liczbą powieści nominowanych do The Women’s Prize for Fiction, o ile tylko zostały wydane w Polsce. O jednych z nich wiem więcej - bo swego czasu często przewijały się na zagranicznym booktubie czy nawet w polskiej książkosferze, albo stanowiły materiał źródłowy dla głośnych ekranizacji; o innych słyszałam jedynie w kontekście nagrody. „Herezje chwalebne” należą do drugiej z kategorii, co dziwi mnie o tyle, że akurat ten tytuł zwyciężył w 2016 roku; pokonując tak głośne nazwiska jak Hanya Yanagihara i Becky Chambers - autorki bardzo głośnych tytułów; czy Elizabeth Strout i Anne Enright - nominowane uprzednio kilkakrotnie do nagrody.

Wszystko rozpoczyna się od morderstwa. Maureen, która dopiero niedawno wróciła po latach do Cork, zabija świętą figurką przypadkowego mężczyznę, który wtargnął do jej domu. Jej syn, Jimmy, miejscowy gangster i alfons, pozbywa się zwłok wykorzystując pomoc dawnego znajomego - Tony’ego, bezrobotnego alkoholika i samotnego ojca. Tony rozpoznaje w ofierze swojego kompana od kieliszka i narkomana. Tymczasem dziewczyna zamordowanego - prostytutka Georgie, poszukując nowego dilera, poznaje syna Tony’ego - Ryana. Losy całej piątki łączą się na skutek przypadkowej zbrodni i wydarzeń następujących wkrótce po niej.

Bardzo trudno było mi w jakikolwiek sposób nakreślić zarys fabuły „Herezji chwalebnych”, dlatego że Lisa McInerney w dużej mierze przedstawia po prostu życie “półświatka” irlandzkiego Cork - patologie jakie mają miejsce w rodzinach; alkoholizm, narkomanię czy prostytucję; i to w jaki sposób zostało ono ukształtowane przez zbrodnie Maureen. Nie mamy do czynienia ze zwrotami fabularnymi czy szybkim tempem akcji; a sam fakt popełnienia morderstwa na pierwszych stronach, nie czyni z „Herezji chwalebnych” kryminału, thrillera czy innej podobnej powieści gatunkowej. Cała historia stanowi swego rodzaju studium przypadku - sportretowanie pewnego wycinka społeczności w danych okolicznościach, przy czym nie traktuję tego w kategoriach wady.

Może się wydawać, że bohaterowie wykreowani zostali wyłącznie na podstawie pewnych schematów: prostytutka bierze narkotyki, zdolny chłopak z patologicznej rodziny stacza się na dno i nie tylko zostaje wydalony ze szkoły, ale też zostaje dilerem. Słowem, że Lisa McInerney popada w pewien banał. Tyle, że autorka korzysta z wszelkich tych schematów świadomie - co więcej, nawet bohaterowie dostrzegają  pewną ironię  w tym, że ich decyzje sprowadzają ich do bardzo stereotypowego przedstawiciela konkretnej grupy społecznej; i dodatkowo argumentuje ich poszczególne działania. I tak Georgie bierze narkotyki żeby nie myśleć o tym jak postrzegają ją inni, a Ryan buntuje się wobec bierności nauczycieli na jego sytuację i ślady przemocy.

Obraz odseparowanej społeczności irlandzkiego Cork, tak silnie skontrastowany z pięknymi krajobrazami i bogatym folklorem, zdecydowanie stanowi mocny punkt prozy Lisy McInerney. Ale to jej warsztat wyróżnia „Herezje chwalebne” na tle innych historii. Język jakim operuje Lisa McInerney doskonale oddaje klimat powieści - nieco „kanciasty”, przepełniony wulgaryzmami. Dostrzegam, że to język, jak już wspominałam, stanowi wyróżnik powieści, ale równocześnie to właśnie on znacząco utrudnił mi „wczucie się” w lekturę. O warsztacie Lisy McInerney świadczy jednak na korzyść sposób w jaki przeplata ze sobą losy poszczególnych bohaterów - zaskakujący, ale równocześnie niesamowicie naturalny.

„Herezje chwalebne” nie są literaturą typowo rozrywkową, w tym zakresie, że nie jest to lektura ani lekka, ani szczególnie przyjemna. Ale jest w niej coś hipnotyzującego i zapadającego w pamięci. Jeżeli jesteście w stanie przełknąć pewną dawkę goryczy i nie przeszkadzają Wam wulgarność tekstu, warto dać prozie Lisy McInerney szansę.

Herezje chwalebne, Lisa McInerney; tłum. Robert Sudół; wydawnictwo Czarna Owca; Warszawa 2017 ★★★★☆

Powieści z cyklu „Siedem sióstr” autorstwa Lucindy Riley stanowią w moim odczuciu kwintesencję doskonałej lektury na lato, dając czytelnikom szansę na podróżowanie do rozmaitych zakątków świata, bez konieczności bukowania biletów lotniczych. I dlatego tak bardzo ucieszyła mnie informacja, że premiera czwartego tomu przypada na okres wakacyjny. A informacja o tym, że tym razem zwiedzimy wraz z bohaterką tereny egzotycznej Australii, tylko ów entuzjazm spotęgowała. Na całe szczęście „Siostra Perły” nie odstaje poziomem od pozostałych powieści cyklu, a pod pewnymi względami być może nawet je przewyższa.

CeCe D’Apliese trudno odnaleźć się w nowej sytuacji. Dopiero musiała pogodzić się ze śmiercią Pa Salta, a teraz czuje jakby traciła kolejną bliską osobę - swoją siostrę. CeCe w pośpiechu opuszcza Anglię i, podążając za śladami pozostawionymi przez Pa Salta, stara się odtworzyć historię swoich przodków. Tym sposobem poznaje losy Kitty McBride, córki duchownego z Edynburga, która przeszło sto lat wcześniej musiała na nowo rozpocząć swoje życie na „dzikim kontynencie”. To właśnie w nieprzystępnej Australii Kitty poznała braci Mercerów - lekkoducha i zawadiakę Drummonda oraz dziedzica rodzinnego przedsiębiorstwa, ułożonego Andrew.

Postać CeCe D’Apliese niejednokrotnie przewinęła się już na kartach powieści należących do cyklu, zwłaszcza w trzecim tomie poświęconym historii Star. Lucinda Riley dała nam już poznać charakter i usposobienie bohaterki i to, prawdę powiedziawszy, z nienajlepszej strony. „Siostra Perły” tworzy niejako ów postać na nowo - CeCe nie jest zupełnie inną osobą, ale perspektywa jaką tym razem obieramy pozwala nam jednak lepiej poznać i zrozumieć bohaterkę. Znajomość poprzednich tomów nie jest niezbędna do lektury „Siostry Perły”, ale umożliwia dostrzeżenie pewnego kontrastu pomiędzy tym w jaki sposób CeCe daje się poznać światu i jaka jest naprawdę. I dlatego coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że czytanie cyklu w kolejności chronologicznej jest najlepszym wyborem.

„Siostra Perły” posiada niezwykle fascynujące tło dla opowiadanej historii. Większość fabuły, zarówno w części rozgrywającej się współcześnie, jak i na początkach XX wieku, osadzona zostaje w egzotycznej a nawet odrobinę niebezpiecznej Australii. Lucinda Riley podrzuca nam drobne elementy, tworzące unikatowy klimat, a część z nich czerpie z historii. Dzika przyroda Australii, przemysł perłowy i kultura Aborygenów - ich wierzenia czy sztuka, zwłaszcza malarstwo stanowią ważne punkty fabuły. Ale fascynujące są też sylwetki głównych bohaterek - wspomniana już postać CeCe, ale też odważna, walcząca o godne życie dla siebie i swoich bliskich Kitty.

Lucinda Riley korzysta z pewnych uproszczeń fabularnych. Tempo w jakim bohaterowie nawiązują nowe a równocześnie istotne dla ich życia relacje wydaje się nieco zbyt szybkie; sporo tu korzystnych dla biegu fabuły zbiegów okoliczności; a w pewnym zakresie jesteśmy w stanie przewidzieć do jakiego punktu zmierza historia. Ale jest to ten stopień odrealnienia jaki jestem w stanie zaakceptować. I tak naprawdę mój jedyny „zarzut” względem „Siostry Perły” wiąże się z wątkiem orientacji seksualnej CeCe. Lucinda Riley nie określa wprost preferencji swojej bohaterki - co, jak tłumaczy w wywiadzie, jest zresztą celowe i wskazuje na niepewność samej CeCe. Czytając o jej relacji z drugą kobietą (celowo unikam imienia) nie odczuwałam tam żadnego romantycznego czy seksualnego napięcia i sugestia, że CeCe może być osobą homo- albo biseksualną wydała mi się niejako wymuszona obecnymi trendami.

„Siostra Perły”, pomimo tego co wspominam powyżej, podobnie jak poprzednie tomy cyklu, stanowi świetną propozycję dla miłośników literatury, która łączy wątki z dwóch płaszczyzn czasowych. Lucinda Riley z wprawą przeplata losy CeCe i Kitty, tworzy klimat rozgrzanej Australii i dzieli się ciekawymi faktami z kultury Aborygenów. Po „Siostrze cieni” to chyba mój ulubiony tom cyklu. Jeśli znacie i cenicie sobie serię, nie będziecie zawiedzeni czwartym tomem. 

Siostra Perły, Lucinda Riley; tłum. Marzena Rączkowska i Maria Pstrągowska; wydawnictwo Albatros; Warszawa 2018 ★★★★☆

Myślę, że zdążyliście już zauważyć, że mój gust czytelniczy wymyka się raczej wszelkim kategoryzacjom. Czytam bardzo różnorodnie - poczynając od młodzieżówek, przez kryminały i thrillery, a na literaturze pięknej kończąc. Istnieje jednak kilka motywów, które wyjątkowo przyciągają mnie do lektury, a rodzinna tajemnica z przeszłości jest jednym z nich. Twórczość Kate Morton stanowi w moim odczuciu doskonały przykład na to w jaki sposób łączyć wątki z przeszłości z teraźniejszością, ale seria „Siedem sióstr" autorstwa Lucindy Riley również zdołała zaskarbić sobie moją sympatię. I dlatego nie mogłam się doczekać lektury „Sekretu listu" - nowej powieści autorki, tym razem spoza cyklu.

Joanna Haslam, młoda dziennikarka, zostaje postawiona pod ścianą - musi wziąć udział w nabożeństwie żałobnym upamiętniającym śmierć znamienitego aktora Jamesa Harrisona i przygotować na ten temat odpowiedni materiał. Nawet przez moment kobieta nie podejrzewa jednak do czego doprowadzi ją udział w tym wydarzeniu. Wkrótce po ceremonii Joanna otrzymuje list, od nieznajomej staruszki, którą spotkała podczas pogrzebu. Wszystko wskazuje na to, że kobieta znajduje się w posiadaniu skrzętnie utrzymywanej tajemnicy. Tajemnicy, w imię której niektórzy gotowi są do popełnienia najgorszej zbrodni.

„Sekret listu" posiada pewne punkty styczne z bestselerową serią autorki. Podobnie jak w przypadku „Siedmiu sióstr" tak i tu tajemnica z przeszłości staje się motorem wszelkich wydarzeń i osią wokół której zostaje zbudowana fabuła. Tym razem nie opowiada jednak swojej historii naprzemiennie, na dwóch płaszczyznach czasowych - wszystkie wydarzenia rozgrywają się pod koniec XX wieku, a rozwikłanie tajemnicy listu zostaje przedstawione za pośrednictwem dialogów. Nie traktowałabym tej odmiennej budowy w kategoriach wad i zalet - sama cenię sobie różnorodność dwutorowej narracji, ale już np. moja mama za nią nie przepada; wszystko leży zatem w kwestii waszego prywatnego gustu.

Sama intryga zbudowana wokół listu jest ciekawa i dobrze zbudowana - Lucinda Riley nie odkrywa za wcześnie wszystkich kart i długo trzyma swoich czytelników w niepewności. Żeby czerpać przyjemność satysfakcję z lektury należy zaakceptować pewną dozę absurdu i oderwania od rzeczywistości, ale przyznaję, że ten konkretny wątek pozytywnie mnie zaskoczył. Podoba mi się też to o czym Lucinda Riley pisze niejako między wierszami. Autorka w pewnym sensie obala stereotyp, z którym często stykamy się na co dzień - że posiadanie wpływowych bliskich zawsze jest zaletą i stawia nas na uprzywilejowanej pozycji.

Mimo całej mojej sympatii do autorki i jej powieści, nie mogę jednak nie wspomnieć o pewnych aspektach, które zakłóciły przyjemność jaką czerpałam z lektury. Niestety, nie da się ukryć, że w całej historii, zwłaszcza dialogach, pobrzmiewa pewna sztuczność. I nie chodzi nawet o nagminny problem bohaterki pt: „chciałabym, a boję się", ale też o tempo relacji czy fakt, że postacie wypowiadają się wyświechtanymi, zbyt górnolotnymi kwestiami rodem z filmów. W przypadku choćby „Siostry cienia" jakoś mniej rzucało mi się to w oczy.

Nie ukrywam, że seria „Siedem sióstr" przekonała mnie jednak jakby bardziej. Nie zmienia to jednak faktu, że „Sekret listu" wciąż jest lekką, ciekawą historią, z dobrze oddaną atmosferą tajemnic, przy lekturze, której można miło spędzić czas. I dlatego zachęcam Was do przeczytania tego tytułu, zwłaszcza jeśli już znacie i lubicie twórczość Lucindy Riley.

„Sekret listu” Lucinda Riley; tłum. Paweł Lipszyc, Anna Esden-Tempska; wydawnictwo Albatros; Warszawa 2018  ★★★☆☆

A za możliwość lektury bardzo dziękuję wydawnictwu Albatros

Osobiste wrażenia z lektury są oparte na czymś więcej niż prostym systemie zero jedynkowym - można czuć się rozczarowanym powieścią, pomimo dostrzeżenia jej walorów literackich, albo wręcz przeciwnie - rozsmakować się w pozycji, która obiektywnie posiada pewne mankamenty. Jak być może pamiętacie, cykl autorstwa Lucindy Riley -   „Siedem sióstr” nie był lekturą w moim odczuciu pozbawioną wad, ale i tak nie mogłam doczekać się premiery kolejnego tomu. Trochę dlatego że fabuła „Siostry cienia” miała zostać osnuta wokół chyba najbardziej zagadkowej z sióstr, ale trochę przez wzgląd na emocje jakie jest we mnie w stanie wywołać autorka i niesamowicie przyjemne uczucie absolutnego zanurzenia się w lekturze. I na szczęście znowu  się nie zawiodłam. 

Star zawsze była najbardziej nieśmiałą i tajemniczą spośród sióstr, pozostającą przez większość czasu w cieniu swojej “bliźniaczki”. Jej relacja z CeCe była na tyle bliska, że dziewczyna zrezygnowała z wymarzonej uczelni a teraz przeprowadza się razem z nią do londyńskiego apartamentu. Śmierć Pa Salty zmienia jednak coś w życiu Star. Młoda kobieta nie może pogodzić się z utratą ojca, a podążając za wskazówkami dotyczącymi jej biologicznej rodziny wprost do małego antykwariatu i Orlanda, coraz bardziej oddala się od CeCe. Jej los wydaje się związany z postacią Flory MacNichol - młodej, energetycznej kobiety, która znała kiedyś Beatrix Potter i którą miłość niejednokrotnie zmusiła do dokonywania trudnych wyborów. 

„Siostra cienia”, jak na trzeci tom serii przystało, posiada pewne elementy wspólne z poprzednimi tomami. Chociaż tym razem fabuła rozpoczyna się w nieco późniejszym punkcie (brak początkowych scen z domu Pa Salty), wydarzenia zostają zarysowane w taki sposób, że znajomość „Siedmiu sióstr” czy „Siostry burzy” nie jest niezbędna do tego by czerpać przyjemność z lektury. Owszem, czytając serię achronologicznie pozbawiacie się pewnych subtelnych nawiązań i narażacie na drobne spoilery (w „Siostrze cienia”  autorka zdradza przede wszystkim rozwiązania fabularne z drugiego tomu), ale nie wpływa to znacząco na wrażenia z czytania tego konkretnego tomu. A do lektury „Siostry cienia” zachęcam Was w szczególności, bo, dobrej pory, jest to mój ulubiony tom całego cyklu. 

Postać Star może się niekiedy wydawać problematyczna - jej zamknięcie na świat i małomówność sprawia wrażenie irracjonalnego, zwłaszcza że nie poznajemy przyczyn dla takiego usposobienia. Osobiście jednak nie przeszkadzało mi to w lekturze. Jasne, pewne uargumentowanie zachowań bohaterki stanowiłoby wisienkę na torcie, ale i bez tego Star stanowiła w moich oczach niesamowicie fascynujący charakter. Poza tym, Lucinda Riley wplotła w fabułę kilka moich ulubionych motywów literackich - począwszy od relacji hate-to-love; przez ukazanie przemiany zgorzkniałego bohatera i życie arystokracji; a na wątku miłości do literatury kończąc. Można powiedzieć, że Lucinda Riley znalazła drogę do mojego czytelniczego serducha. 

W moim odczuciu wątki z teraźniejszości  i przeszłości znajdowały się na podobnym, wysokim poziomie i zdecydowanie w tym tkwi siła „Siostry cienia”. Kiedy Lucinda Riley z subtelnością i delikatnością wprowadzała w życie Star kolejne zmiany i otwierała ją na świat, byłam całkowicie zaangażowana w fabułę. Ale kiedy z kolei obserwowałam Florę, życie XX-wiecznej arystokracji i rządzące mu prawa, a także w jakim stopniu wpłynęły one  na przyszłość kobiety, również pozostawałam pod urokiem opowiadanej historii. Jasne, zdarzają się sceny nieco infantylne i trzeba się nastawić na przewidywalność pewnych wątków, ale i tak uważam, że w „Siostrze cienia” Lucinda Riley pokazała na co ją stać. 

Kiedy dowiedziałam się, że trzeci tom cyklu skupi się na postaci Star, a akcja zostanie osadzona w Londynie, podejrzewałam że  „Siostra cienia” może przypaść mi do gustu bardziej niż poprzednie części. Ale i tak zostałam mile zaskoczona. Jeżeli przepadacie za historiami łączącymi przeszłość z teraźniejszością, opowieści o arystokracji na początku XX wieku, albo bohaterów zakochanych w literaturze, jest to lektura dla Was. Ostrzegam jednak, zaopatrzcie się w jakieś przekąski, bo na kartach powieści dużo rozmawia się o jedzeniu!

Za możliwość lektury dziękuję wydawnictwu Albatros 

„Siostra cienia” Lucinda Riley; tłum. Marzena Rączkowska, Maria Pstrągowska; wydawnictwo Albatros; Warszawa 2018 ★★★★☆

Jeśli jesteście ze mną już jakiś czas i chociaż mniej więcej kojarzycie powieści o jakich Wam opowiadam, być może pamiętacie poprzednią pozycję Lucindy Riley jaką czytałam, czyli „Siedem sióstr". Chociaż już wtedy, tuż po lekturze, uważałam, że nie jest to historia pozbawiona wad, byłam wystarczająco zaintrygowana by wyrazić chęć zapoznania się z kolejnymi tomami. I kiedy rzeczywiście „Siostra burzy" doczekała się polskiej premiery, nie zastanawiałam się dwa razy przed sięgnięciem po lekturę. A nawet jeśli drugi tom spodobał mi się ociupinkę mniej, wciąż uważam że seria - jako całość - pozytywnie wyróżnia się na tle innych powieści.

Być może się mylę, ale w ostatnich dniach odniosłam wrażenie, że „The call. Wezwanie”, debiut irlandzkiego autora, stanowi jedną z głośniejszych premier kwietnia. Możliwe, że efekt ten wywołała dobra promocja ze strony wydawnictwa Czwarta Strona - w końcu kto potrafi się oprzeć cudnym tojkowym zakładom?, a może sukces leży w tym, że powieść polecała trójka topowych zagranicznych booktuberów? Nie wiem. Faktem jest natomiast, że, podobnie jak w przypadku „Diaboliki”, to ekscytacja innych czytelników sprawiła, że sama zainteresowałam się lekturą „The call. Wezwanie”. I chociaż uważam, że nadmiernie entuzjastyczne opinie raczej szkodzą tej historii, jest w debiucie Peadara O’Guilina coś co odróżnia go od innych tytułów.

Gdybym miała dopasować gatunek literacki do konkretnej pory roku, przynajmniej w jednym przypadku nie miałabym absolutnie żadnych wątpliwości. kryminały i thrillery w nierozerwalny sposób łączą się dla mnie z jesienią Owszem, sięgam po nie także w pozostałej części roku, ale to właśnie jesienią  dominują one wśród moich lektur.  Z twórczością Tany French nie miałam jednak styczności, chociaż nazwisko tej irlandzkiej autorki obiło mi się kilkakrotnie o uszy, zwłaszcza w ostatnim czasie. „Zdążyć przed zmrokiem” tak pozytywnie wyróżniło się na tle swojego gatunku, że zdecydowanie zamierzam przyjrzeć się jej powieściom bliżej. 

  

W miasteczku Knocknaree dochodzi do zaginięcia trójki dwunastolatków - Jamie, Adama i Petera. Dzieci bawiły się w okolicznym lesie, a potem ślad po nich zaginął. kilka godzin później zostaje odnaleziony Adam, ale chłopak nie pamięta niczego co się wydarzyło. Dwadzieścia lat później na wykopaliskach archeologicznych niedaleko miasteczka zostają znalezione zwłoki dwunastoletniej Katy Davis. Śledztwo prowadzi Cassie Maddox i Rob Ryan - ocalały nastolatek, który ukrywa informacje o swojej przeszłości przed wszystkimi z wyjątkiem swojej partnerki. Policja zastanawia się czy obie zbrodnie nie są ze sobą powiązane, ale tak naprawdę kolejne pytania tylko się mnożą…

„Zdążyć przed zmrokiem” różni się od innych powieści kryminalnych, ale to co świadczy o jej oryginalności, dla niektórych równocześnie może stanowić największe mankamenty debiutu irlandzkiej autorki. Tana French przedstawia nam tak naprawdę dwie zbrodnie, przy czym jej uwaga zostaje wyraźnie skupiona wokół Katy Davis, i umiejętnie je ze sobą przeplata, pobudzając wątpliwość czytelnika. atmosferę niepewności autorka potęguję zresztą doborem narracji - cała historia zostaje nam przedstawiona z perspektywy Roba, przy czym ma ona momentami charakter niemal bezpośredniej relacji bohatera opowiadanej czytelnikowi , a narrator wprost przyznaje nam o swojej skłonności do kłamstw. 

Tana French przedkłada przedstawienie prawdziwego charakteru śledztwa ponad szybką, pędzącą akcję przepełnioną ciągłymi zwrotami. Droga ku znalezieniu odpowiedzi na nurtujące czytelnika pytania jest stosunkowo długa. Odnajdywanie kolejnych tropów, łączenie poszczególnych elementów, typowanie podejrzanych, wszystko to wymaga czasu. Tana French nie obiera za bohaterów kolejnych geniuszy na miarę Sherlocka Holmesa czy Herculesa Poirota, zdarza im się przez dłuższy moment błądzić we mgle i powracać do poprzednio odrzuconych tropów. Do tego stopnia, że w pewnym momencie czytelnik zaczyna odczuwać taką samą frustrację jak bohaterowie. I właśnie to spodobało mi się w prozie Tany French najbardziej.

Czytałam sporo kryminałów czy też innych powieści skupionych wokół jakiejś zbrodni, ale to właśnie Tana French pozwoliła swoim czytelnikom na to by poczuć się choć na chwilę jak prowadzący śledztwo. Autorce udaje się oddać chwilową euforię w momencie gdy obierze się obiecujący trop,wściekłość gdy okaże się on kolejnym ślepym tropem i frustrację spowodowaną własną bezsilnością. „Zdążyć przed zmrokiem” przedstawia nam ciekawy obraz tego jak prowadzenie śledztwa wpływa na życie prywatne śledczych i ich relacje ze znajomymi, nawet tak bliskimi jak partner. Ta o prawda, że “wbicie się” w ową historię zajmuje trochę czasu, ale dalsza część historii jest tego warta.

„Zdążyć przed zmrokiem” to niezwykle obiecujący debiut, który nawet na tle innych kryminałów posiada coś oryginalnego. Tana French nie tworzy historii, która wciąga od pierwszej strony - ma tendencje do obszernych opisów i przykładania wagi do szczegółów, ale jej powieść i tak fascynuje - specyficzną atmosferą i oddaniem realiów pracy śledczych. Chociaż taki sposób narracji i emocje jakie ów historia wzbudza w czytelniku nie przypadną do gustu każdemu, osobiście powieść autorki w pozytywny sposób mnie zaskoczyła. I jestem gotowa na więcej 

Za możliwość lektury dziękuję wydawnictwu Albatros

„Zdążyć przed zmrokiem” Tana French; wydawnictwo Albatros; Warszawa 2016 ★★★★

TYTUŁ: Zatruty tron
TYTUŁ ORYGINAŁU: The posion throne
AUTOR: Celine Kiernan

WYDAWNICTWO: Dolnośląskie
MIEJSCE I DATA WYDANIA: Wrocław 2011

Tęsknota jest uczuciem znanym i dość powszechnym,zwłaszcza  we współczesnym świecie, gdy człowiek goni od marzenia do marzenia, nie doświadczywszy nigdy uczucia zaspokojenia. Można tęsknic za tym co się posiadało, ale z różnych przyczyn utraciło czy też za tym co w danej chwili wydaje się nieosiągalne - za domem, przyjaciółmi, miłością... Uczucie owej tęsknoty w niczym nie może się jednak równać  z rozczarowaniem w chwili osiągnięcia upragnionego celu i odkryciu jak wiele brakujemu do ideału.

Przed laty Wynter Moorehawke wraz z ojcem musiała opuścić swój dom. Z dala od rodzinnych stron zmagała się z tęsknotą za swoimi przyjaciółmi i znanymi miejscami. Teraz jednak, po latach spędzonych w Krainie Północy nareszcie wraca do domu.  Królestwo rządzone przez Jonathana uległo jednak mrocznym zmianom- koty zniknęły w niewyjaśnionych okolicznościach, a duchy wydaja się przed nią ukrywać. To jednak tylko niewielki zalążek zman.

Wynter nie rozumie tego co dzieje się dookoła niej. Ukochane królestwo zaczyna ją przerażać a na domiar złego dziewczyna nie może liczyć na wsparcie swoich przyjaciół. . Miejsce pobytu Alberona jest nieznane a Razi zadaje się z podejrzanym typkiem - Christopherem. Dwór wyraźnie nie jest zadowolony z rewolucyjnych zmian jakie planuje król - zamach stanu wydaje się jedynie kwestią czasu. Wynter musi dokonać wyboru - albo biernie podda się woli króla, albo zacznie działać.  Żaden z wyborów nie jest jednak bezpieczny...

"Zatruty tron" nie doczekał się wokół siebie takiego szumu jak to było w przypadku bestsellerowych cykli "Zmierzch" czy "Igrzyska śmierci". Celine Kiernan wyszła czytelnikom na przeciw z nowym, świeżym pomysłem ale w Polsce nie doczekała się dużego odzewu. Ci którzy skusili się na prozę autorki byli jednak zgodni co do wysokiego poziomu powieści, A ja? Cóż, mogę jedynie podpisać się pod tymi entuzjastycznymi opiniami.

Największym atutem powieści pani Kiernan przede wszystkim są realia, w których autorka osadziła fabułę. Nie wiem czy udało jej się oddać prawdziwy klimat epoki - bo średniowiecze z pewnością nie jest tym okresem, który szczególnie by mnie interesował - ale to coś zupełnie nowego. Opuszczamy mury amerykańskiego liceum, rezygnujemy z czasów fiszbin, krynolin i debiutanckich balów i lądujemy wprost w środku nieco oddalonego od świata Królestwa . To czasy dominacji mężczyzn nad kobietami, murowanych warowni i krwawych sporów a wszystko to doprawione szczyptą fantastyki - ale doprawdy niewielką, taką "dla smaku".

Celine Kiernan nakreśla swoich bohaterów niezwykle przekonująco skupiając się nie tylko na ich zachowaniu, ale także, a może przede wszystkim, na ich uczuciach i targających nimi emocjami. To nie są bezbarwne, papierowe, infantylne postacie, ale bohaterzy z krwi i kości. Myli się ten kto uważa, że czasy, w których żyją czynią z nich biernych obserwatorów rozgrywających się wydarzeń. mimo młodego wieku, niżej uprzywilejowanej pozycji czy też płci bohaterzy wykazują chęć działania - wyrażają sprzeciw i wybierają aktywną postawę, dzielnie stawiając czoło przeciwnością.

Akcja powieści rozkłada się równomiernie. Początkowy spokój prowadzi nas prosto do dynamicznych zwrotów  - intryga goni tutaj intrygę nie pozwalając wypuścić powieści z rąk. Celine Kiernan wyraźnie podkreśla co stanowi główny wątek,ale zadowala również tych czytelników którzy niecierpliwie wypatrują wątku miłosnego. Uczucie między bohaterami pojawia się powoli, stopniowo a jako że stanowi jedynie niewilki ułamek fabuły,pozwala skupic się na tym co istotne.

"Zatruty tron" to jednak również popis warsztatu pisarskiego Celine Kiernan. Autorka subtelnie, nienachalnie stylizuje swą powieść wprowadzając do tekstu charakterystyczne archaizmy. Na tyle subtelnie, że nie utrudniają one lektury, a równocześnie na tyle dobitnie by były one dostrzegalne dla czytelnika. Cieszę się, że dobra powieść - jaką bez wątpienia jest "Zatruty tron" - doczekała się satysfakcjonującej oprawy graficznej, która oddaje charakter historii.

Czy polecam? Bez wątpienia. "Zatruty tron" to mocny akcent wśród  literatury młodzieżowej i mam nadzieję, że prędzej czy później dowie się o tym szersze grono czytelników.

Ocena: 8/10

Za umożliwienie lektury serdecznie dziękuję Grupie Wydawniczej Publicat

Zastanawialiście się kiedyś czy Anioły żyją naprawdę? Czy kroczą wolno twoimi śladami w
długich, białych sukniach, pomagając ci się podnieść, kiedy tylko upadniesz? Cóż, pamiętam, że jako dziecko wierzyłam w Anioły. A potem? Potem dorosłam i, mimo iż należę do osób wierzących, obraz anielskiej istoty tuż za moimi plecami trochę mnie bawił. 

"Zawsze przy mnie stój" dostałam jako prezent urodzinowy od przyjaciółki. Ładnie zapakowany w ślicznej kolorowej torebce, wzbudził mój zachwyt. Tak, tak! Od dawna chciałam ją przeczytać. Wiecie o co mi chodzi, prawda? Sztuczny zachwyt, z fałszywym uśmiechem na ustach, bo w gruncie rzeczy myślałam tylko o tym, że prawdę mówiąc już dawno upatrzyłam sobie inną książkę na jej miejsce. Odłożyłam na półkę, żeby poczekała na swoją kolej, a później o niej zapomniałam.Właściwie przypomniałam sobie o niej dopiero wówczas, kiedy zachorowałam, choć może przypomnieć nie jest odpowiednim słowem, po prostu dopiero wtedy naszła mnie ochota żeby złapać ją w ręce i  zrozumieć co takiego widzą w niej inni ludzie. 

Historia nie jest szczególnie oryginalna, ale równocześnie znacznie różni się od książek tej samej tematyki. Wilkołaki, wampiry i anioły otaczają nas teraz z każdej możliwej strony, ale powieść Carolyn Jess-Cooke nie opiera się wcale na miłości nadprzyrodzonej istoty ze śmiertelnikiem. Nie. To opowieść o życiu, przyjaźni, nienawiści, miłości, ale przede wszystkim o ludzkich błędach. Główną bohaterką, a także narratorką, jest Ruth - Anioł Stróż Margot. Gdyby tego było mało, Margot to nie kto inny tylko właśnie Ruth. Żywa, oddychająca Ruth, popełniająca po raz wtóry te same, idiotyczne błędy. O, no i oczywiście ona nic nie może zrobić. Jako Anioł, Ruth zostały powierzone cztery zadania, ale wśród nich nie znajduje się zmiana życia Margot. 


Ruth jest po prostu obserwatorem, który od czasu do czasu może wtrącić swoje trzy grosze, albo staje przed koniecznością walki ze złymi demonami. Ogląda swoje życie niczym film; od chwili narodzin, poprzez bolesne chwile przeżyte w sierocińcu, toksyczny związek, zniszczone przez nałóg małżeństwo, aż w końcu jest świadkiem swojej śmierci.

Czytając historię pióra Carolyn Jess-Cooke, momentami zastanawiałam się co takiego zrobiła za życie Ruth, że Bóg ukarał ją w taki okrutny sposób. Bo, uwierzcie mi na słowie, życie Margot zdecydowanie nie było usłane różami i chyba nikt nie miałby ochoty  na to żeby przeżyć je po raz drugi. 

Były momenty, w których moje oczy wypełniały łzy, kiedy miałam ochotę odstawić książkę na półkę i nigdy już do niej nie wracać.  Ale zdarzały się również chwile, kiedy mimowolnie uśmiechałam się do samej siebie. Cóż, zarówno Margot jak i Ruth zdecydowanie nie należą do postaci pozbawionych wad. Zaryzykowałabym mówiąc, że zaliczają się do tego grona osób, które w prawdziwym życiu omijam szerokim łukiem. A jednak dziwnym sposobem, zupełnie dla mnie niezrozumiałym, podczas lektury wzbudziły moją sympatię.

W "Zawsze przy mnie stój" zakochałam się od pierwszego akapitu. Odrobina humoru i natłok emocji wyrażone w nim sprawiły, że jeżeli miałam jakiekolwiek obawy co do tej lektury, to właśnie wówczas odleciały daleko, daleko stąd...

Polecam każdemu bez wyjątku, nawet tym, którzy nie szczególnie przepadają za czytaniem. "Zawsze przy mnie stój" to tego typu książka, która na długo pozostaje w naszej pamięci i obok której nie da się przejść obojętnie.