Lektury po jakie zdarza mi się sięgać cechuje duże zróżnicowanie. Jestem tym typem czytelnika, który jednego dnia zachwyca się prozą laureatki The Women’s Prize for Fiction, innym razem nie może oderwać wzroku od thrillera z empikowej topki, a znowu później z rumieńcami na policzkach zaczytuje się w romansie. Wynika to z tego, że moje aktualne lektury często podyktowane są moim nastrojem, oczekiwaniom albo mają związek z sytuacją w jakiej się znajduję. A jeśli pod tym względem jesteśmy do siebie podobni, a Wy będziecie poszukiwać lektury, która może podnieść Was na duchu i zapewnić pewne poczucie komfortu, powieść Keigo Higashino „Cuda za rogiem” to doskonały wybór.

Trójka drobnych złodziejaszków - Shōta, Atsuya i Kōhei - trafiają do opuszczonego sklepu wielobranżowego przez przypadek, szukając kryjówki. Rabusie potrzebują tylko miejsca aby przeczekać kilka najbliższych godzin. Podczas gdy oni przeszukują budynek, ktoś wrzuca przez otwór w rolecie list - młoda kobieta zwraca się w nim do dawnego właściciela sklepu Yūji Namiya o poradę. Okazuje się, że opuszczony sklep przed latami był miejscem, w którym ludzie rozwiązywali swoje problemy. Listy z pytaniami wrzucali przez otwór w rolecie, a właściciel - pan Namiya podrzucał odpowiedzi do skrzynki z mlekiem by umożliwić wszystkim zachowanie anonimowości. Wszystko wskazuje na to, że list znaleziony przez trójkę rabusi pochodzi właśnie z przeszłości, kiedy dawny właściciel wciąż jeszcze prowadził swoją działalność.

„Cuda za rogiem” nie są klasyczną powieścią - w rzeczywistości to kilka pozornie odrębnych historii, które łączy motyw sklepu wielobranżowego pana Namiya i w których bohaterowie stają przed koniecznością podjęcia jakiejś trudnej, nierzadko kluczowej dla ich życia decyzji. Niektóre z tych opowieści sprawiają wrażenie fragmentarycznych, dlatego że poznajemy je jedynie na podstawie korespondencji wymienianej „za pośrednictwem sklepu”, inne mają znacznie szerzej nakreślone tło (można powiedzieć, że zostają przedstawione z perspektywy osoby zwracającej się o poradę). Bez względu jednak na formę Keigo Higashino zawsze umożliwia swoim czytelnikom poznanie odpowiedzi na nurtujące pytanie: jaki był finał tej konkretnej historii?

Odrębność poszczególnych części jest bowiem tylko pozorna. Wątki poruszane w różnych historiach przeplatają się ze sobą i powracają na dalszych kartach „Cudów za rogiem”. Opowieści jakie przedstawia Keigo Higashino sa odświeżająca różne - autor pisze o tym jak trudno czasami dokonać wyboru pomiędzy marzeniami a rozsądkiem; o tym jak ważne jest znalezienie w życiu jakiegoś celu; i o tym, że czasami już prosząc o radę tak naprawdę wiemy co zrobić, ale szukamy potwierdzenia na to czy jest to słuszna decyzja - równocześnie jednak jest on w stanie w inteligentny i niewymuszony sposób spleść je w jedną całość.

„Cuda za rogiem” nie przykładają dużej wagi do wytłumaczenia wątku listów z przeszłości - nie szukają jakiś skomplikowanych, górnolotnych wyjaśnień. To historia skupiająca się na ludzkich emocjach, mocno osadzona w naszej rzeczywistości z pewnym „magicznym twistem”. O dziwo, początkowo nic jednak nie wskazywało, że niej wrażenia z lektury będą tak pozytywne. Pierwsza część „Cudów za rogiem” wypadła bowiem w moim odczuciu raczej niefortunnie. Fragment z perspektywy złodziei, w którym odkrywają sklep i pierwszy list, zdominowany został przez partie dialogowe u charakteryzuje go bardzo prosty język i pewna infantylność. Przez to wywołuje nieco mylne wrażenie o dalszej historii.

Powieść Keigo Higashino to historia, która doskonale sprawdzi się na każdy jesienny „smutek czy też smuteczek”. To taka opowieść, która wywołuje w człowieku poczucie komfortu, bo utwierdza go w przekonaniu, że nawet jeśli znajdujemy się w jakiejś trudnej sytuacji, zawsze jest jakieś rozwiązanie i droga ku lepszemu. I nawet jeśli momentami można mieć wrażenie, że pobrzmiewa tu pewna sztuczność i oderwanie od rzeczywistości, nie pojawia się ono na tyle często by traktować je w kategorii wad. Ja zdecydowanie polecam Wam lekturę.

Cuda za rogiem, Keigo Higashino; tłum. Nikodem Karolak; wydawnictwo Otwarte; Kraków 2018 ★★★★☆

A za możliwość lektury dziękuję wydawnictwu Otwarte

Powieść nie miała jeszcze oficjalnej premiery, ale może już odliczać dni do 15 października

Haruki Murakami zalicza się do grona tych autorów, którzy zdecydowanie zbyt długo stanowili dla mnie nieodkrytą tajemnicę. A jest to tym bardziej frustrujące, że nad jego fenomenem rozwodzili się wszyscy - zarówno krytycy literaccy, jak i "zwykli czytelnicy" - co, musicie przyznać,  nie zdarza się zbyt często. Korzystając z nadarzającej się okazji, postanowiłam na własnej skórze przekonać się co takiego ma w sobie ten japoński pisarz. 

Aome, czyli dosłownie zielona fasolka, to pozornie całkiem zwyczajna dziewczyna, pracująca jako instruktorka sztuk walki. W rzeczywistości jednak to morderczyni, która na zlecenie starszej pani zabija znęcających się nad kobietami mężczyzn. Jadąc wykonać kolejne zadanie, Aome  utknęła jednak w korku na autostradzie i zmuszona została  do skorzystania z ukrytych, opuszczonych schodów. Tylko, że po tym pozornie nic nie znaczącym wydarzeniu, coś ulega zmianie. Zwykłe drobnostki jak choćby umundurowanie policji, ale przecież diabeł tkwi w szczegółach.

Tengo to z kolei młody, aspirujący (choć jeszcze nie publikowany) pisarz, zarabiający na życie jako nauczyciel matematyki. W wolnej chwili Tengo pomaga również swemu pisarskiemu mentorowi w ocenie konkursowych powieści. Tak trafia na "Powietrzną poczwarkę" To wyjątkowa, wręcz hipnotyzująca powieść. Tyle, że napisana fatalnym stylem. A gdyby tak ją poprawić? Tengo wie, że ta propozycja jest niewłaściwa. Tylko, że okazuje się również niezwykle kusząca.

"1Q84 t. 1" rozbity został na dwie, paralelne historie, które początkowo wydają się nie mieć żadnego wspólnego ogniwa. Pozornie. Haruki Murakami to jednak niezwykle skrupulatny pisarz. Wraz z rozwojem fabuły ujawnia kolejne, drobne elementy, które wiążą obie historie w jedną, spójną całość. Czytając opis zamieszczony  na okładce - niektóre z nich zostały niejako przedwcześnie ujawnione; wydaje mi się jednak, że najlepiej wszystko poznawać na własną rękę, w tempie podyktowanym przez pana Murakamiego. 

Pan Haruki Murakami ma niespotykany styl. Niezbyt kwiecisty, ale skrupulatny i szczegółowy. Stara się przekazać wszystkie informacje swoim czytelnikom. Gdy wprowadza do opowieści nowych bohaterów, przekazuje nam wszystkie informacje na jego temat; gdy mówi o nowej wspólnocie - nie ma zahamowań by przedstawić jej całą historię. Zwolennicy dialogów mogą więc poczuć się odrobinę znużeni, ale to właśnie owy styl buduje atmosferę "1Q84 t. 1".

"1Q84 t. 1" rozgrywa się w nie do końca rzeczywistym świecie, choć na taki pozornie on wygląda. Pan Murakami tworzy jednak nad nim aurę tajemniczości. Mnóstwo tu niedopowiedzeń; pytań bez odpowiedzi  i wydarzeń bez racjonalnych wyjaśnień. Haruki Murakami tworzy bowiem powieść będącą przedstawicielem gatunku realizmu magicznego. Powieść, która może i dezorientuje czytelnika, ale przede wszystkim fascynuje. 

Bohaterowie, zwłaszcza Ci główni, nie są postaciami łatwymi do polubienia czy utożsamienia. Podejmowane przez nich decyzje niejednokrotnie wiążą się z łamaniem prawa albo po prostu wykraczają poza ogólnie przyjęte normy. Początkowo owa niemożność utożsamienia czy zaangażowania w życie bohaterów przeszkadzała mi w lekturze, wraz z rozwojem fabuły, przestało to jednak odgrywać dla mnie znaczenie. 

"1Q84 t. 1" zdecydowanie nie jest powieścią dla każdego. Pan Haruki Murakami posiada specyficzny styl pisania i tworzenia historii, który momentami może irytować - skłonność do drobiazgowych, rozwlekłych opisów; pewna wulgarność czy choćby niebudzący sympatię bohaterowie. Ale nawet to nie zmienia faktu, że ten japoński autor po prostu umie dobrze pisać. Jego powieści po prostu trzeba przeczytać i sprawdzić czy to "wasza bajka".

 ★★★★

FACEBOOK | INSTAGRAM | ASK | TWITTER