Książki czytam dla własnej przyjemności i dlatego często przedkładam tytuły czysto rozrywkowe ponad klasyki. Nie zmienia to jednak faktu, że niezwykle cenię sobie takie powieści, które zmieniają coś w moim spojrzeniu na świat i uczą mnie czegoś nowego. Nie spodziewałam się, że do właśnie takich tytułów zaliczać się będzie  "Wonder", czyli "Cud chłopak", ale tak było. Bo ta książka naprawdę otworzyła mi oczy na pewne aspekty.

Augustus Pullman to normalny chłopiec. Jak każdy dzieciak w wieku 10 lat ma swoje "ciężkie dni". Kocha swoich rodziców i siostrę, ale nie przeszkadza mu to w tym by ich zranić. Uwielbia się bawić, ale czasami towarzyszem jego zabaw jest jedynie suczka Daisy. Ma małą obsesję na punkcie gwiezdnych wojen. I naprawdę, ale to naprawdę z wszystkich dni w roku najbardziej zawsze nie może się doczekać Halloween. Auggie to normalny chłopiec. Od rówieśników różni go jedynie wygląd.

Niefortunne połączenie genów sprawiło, że twarz chłopca jest wyraźnie zdeformowana. Dziesiątki operacji nie dały wystarczającego rezultatu. Twarz Auggiego wciąż budzi zdziwienie, szok, obrzydzenie a niekiedy nawet i agresje u innych ludzi. By uniknąć nieprzyjemnych sytuacji, Auggie pobierał edukację w domu. Wiedza jaką posiada jego matka nie wydaje się jednak dłużej wystarczająca. Rodzice Auggiego podejmują trudną dla chłopca, ale i dla siebie samych decyzję by wysłać go do szkoły. To całkowicie wywraca jego życie do góry nogami.

"Cud chłopak" przedstawia historię jednego roku szkolnego, opowiedzianego z perspektywy kilku bohaterów. Owszem, Auggie bierze na swoje małe barki większość odpowiedzialności za relacjonowanie wydarzeń, ale czasami oddaje głos innemu bohaterowi. Dzięki temu nie tylko naprawdę mamy okazję zobaczyć Auggiego oczami innego człowieka, ale także zrozumieć motywy jego zachowania. Coś czego Auggie, a przez to i czytelnik, nie miał szans poznać w odpowiednim momencie.  

Dzieci, w swej postaci niczym niewinny aniołek, potrafią być okrutne i R. J. Palacio nie boi się tego pokazać. życie Auggiego nie jest proste - ani z początku, ani też na końcu i autorka nawet przez chwilę nie stara się tego ukryć.   Wbrew moim obawom wcale nie jest tak, że najpierw wszystko wydaje się iść źle, a potem, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, wszystko układa się doskonale. Choć to powieść dla dzieci i młodzieży, nie brak w niej pod tym względem realizmu. R. J. Palacio  pokazuje, że życie nie jest idealną bajką, ale że nigdy nie jest tak źle by nie można było wszystkiego naprawić; że czasami musimy zaakceptować, że jest po prostu OK i nie czekać by było lepiej.

"Cud chłopak" porusza jednak nie tylko temat choroby, choć oczywiście to on odgrywa najważniejszą rolę. R. J. pokazuje swoim czytelnikom wszystko - psychiczną udrękę Auggiego; rodziców rozpaczliwie walczących o lepsze jutro dla swego dziecka, świadomych, że może ono nie nadejść; odrzuconą w cień Olivię, która kocha swego brata, ale sama marzy o uwadze innych; a także wspaniałych pedagogów, którzy starają się uczyć swych podopiecznych nie tylko wiedzy, ale i życia.

"Cud chłopak" to historia stworzona z myślą o młodszych czytelnikach, o czym świadczy nie tylko wiek głównego bohatera, ale i prosty, zwięzły język autorki. Nie szufladkowałabym jednak tej historii. R. J. Palacio zamknęła w owej opowieści wiele uniwersalnych mądrości, które powinno się docenić w każdym wieku.  Pokazała, że czasami obojętność potrafi sprawić tyle samo bólu co agresja; że skoro uważamy się za ludzi tolerancyjnych, powinniśmy tą tolerancję jakoś okazywać; i że każdy, ale to każdy, powinien mieć szansę na bycie normalnym.

R. J. nie powiedziała tak naprawdę nic nowego, ale przypomniała swoim czytelnikom coś o czym nigdy nie powinni zapomnieć. "cud chłopak" to lektura obowiązkowa dla dzieciaka, nastolatka, ale też i dorosłego. Auggie daje prawdziwą lekcję tolerancji, na którą nigdy nie jest ani za wcześnie, ani za późno. A skoro wydano już ową powieść w Polsce to nie macie żadnej wymówki  by po nią nie sięgnąć.

Rzadko kiedy sięgam po jakiekolwiek nowele i to nie tylko dlatego, że są one raczej ciężko dostępne w języku polskim. Po prostu, jak już kiedyś wspomniałam, ciężko jest mi się wczuć w jakąś historię, gdy nie ma ona odpowiedniej długości. Z racji tego, że nieustannie staram się jednak pozbywać wszelkich uprzedzeń, zwłaszcza tych książkowych, postanowiłam mimo wszystko zapoznać się choć z kilkoma nowelami, będącymi dodatkami do serii. Tym razem mój wybór padł na "Glitches", prequelową historię do Sagi księżycowej. I już na wstępie mogę Wam powiedzieć, że był to dobry wybór.

Cinder jest tylko 11-letnią dziewczynką - a właściwie częściowo dziewczynką a częściowo cyborgiem - kiedy przybywa do New Beijing. To właśnie tutaj poznaje swoją nową rodzinę; zyskuje przyjaciół; styka się po raz pierwszy z zarazą; i to tu buduje swe pierwsze wspomnienia. Cinder nie ma bowiem pojęcia co wydarzyło się przed jej operacją, kim tak naprawdę są jej rodzice ani kim jest ona sama.

Marissa Meyer  nie pokazuje wszystkich swych umiejętności autorskich. Przy tak niedużej objętości, nie ma na to po prostu czasu. Udaje jej się jednak zawrzeć pewną obietnicę. Na tych zaledwie 32 stronach Marissa Mayer udowadnia to co chyba najważniejsze dla czytelnika - że potrafi dobrze pisać i że ma pomysł na swoją historię. Pani Meyer działa niczym zawodowy marketingowiec  -  zaostrza apetyt na więcej czyli na lekturę "Cinder"

To krótka i lekka nowela, przepełniona jednak ogromnym smutkiem. Przed czytaniem "Glitches" nie miałam okazji zapoznać się z "Cinder", mogę was jednak zapewnić, że historia zawarta w tej noweli nie zostaje potem powielona. Pani Meyer napomyka co prawda co stało się z opiekunem Cinder, ale nie wdaje się w szczegóły, nie wspomina też o tym jakim był on człowiekiem.

"Glitches" to jednak nie tylko historia Garana, opiekuna dziewczynki, ale przede wszystkim Cinder. Marissa Meyer dała swoim czytelnikom niepowtarzalną okazję by spotkać dziewczynkę zanim jej osoba została zepchnięta na dalszy plan przez Adri. Zobaczyć jak narodziła się jej przyjaźń z Peoni i Iko; w jaki sposób stała się osobą, którą większość z Was zna z "Sagi księżycowej". Wydaje mi się, że po lekturze "Glitches" z łatwością przyjdzie Wam zbudowanie silniejszych relacji z bohaterką i znienawidzenie Pearl czy Adri

Jeśli nie jesteście pewni czy "Saga księżycowa" to lektura dla Was, "Glitches" może Wam pomóc rozwiać wszelkie wątpliwości (albo też zakorzenić je w Waszym umyśle na stałe, w co jednak wątpię). Jeśli natomiast zapoznaliście się już z "Cinder", nie powinniście skreślać tego tytułu. może nie wnosi on kluczowych informacji, ale za to może odsłonić kolejny element historii ukochanych  bohaterów i pomóc zżyć się z bohaterami jeszcze bardziej. Bez względu na okoliczności, serdecznie polecam Wam lekturę "Glitches"

★★★★½

FACEBOOK | INSTAGRAM | ASK

Tytuł: More than this (More #1)
Autor: Jay Mclean
Wydawca: Createspace
Rok wydania: 2013
Strony: 311

Goodreads | Lubimy czytac | Book depository

Z osoby niemającej pojęcia czym jest gatunek New Adult, powolutku, krok po kroku przeistaczam się w jego wielbicielkę. po tym jak dałam się zauroczyć powieściom pani Colleen Hoover - "Hopeless" i "Maybe someday" - postanowiłam dać szansę również innej przedstawicielce owego gatunku. Wybór padł na Jay Mclean - autorkę nieco mniej znaną, ale równie wysoko ocenianą - a dokładnie na jej debiutancki utwór "More than this".  I choć  nie dorównał on poprzednim tytułom, nie mogę powiedzieć  bym była zawiedziona. Wręcz przeciwnie - chcę więcej! Jednak po kolei...

Mikayla ma wszystko - wspaniałego chłopaka, rodzinę jak z obrazka i "pozycję" wśród znajomych. Jednej nocy, tej któa miała być  jedną z najpiękniejszych i najważniejszych w życiu, tragedia burzy jej poukładaną rzeczywistość . Wszystko zaczyna się od zdrady - typowo, idealny chłopak okazuje się żywić  uczucia nie tylko do Mikayli. Potem? Potem jest tylko gorzej.

Tej samej nocy, najgorszej nocy jaką możecie sobie wyobrazić , Mikayla spotyka jednak Jake'a - przystojniaka z australijskim akcentem i pakietem niewątpliwych zalet - a wraz z nim jego niesamowitych przyjaciół. To mogłaby być  prosta, zwyczajna historia o miłości. Ale choć  Mikayla czuje coś do chłopaka, boi się zaangażować . Skoro wszystko można tak łatwo stracić , skąd ma mieć  pewność , że i Jake wkrótce nie zniknie z jej życia?

Zacznijmy od pewnej ważnej rzeczy. "More than this", mimo że zaliczany jest do gatunku contemporary,zdecydowanie nie należy do zbyt realistycznych powieści. Owszem, zdarzenia, które mają miejsce są prawdopodobne, ale nie w takim natężeniu, w stosunku do jednej osoby, w przeciągu tak krótkiego czasu. Ilość  dramatów, które dosięgnąć  mogą jedną osobę też jest ograniczona! Skoro to zostało już powiedziane, przejdźmy jednak do konkretów.

Jay Mclean przedstawia historie swoich bohaterów z naprzemiennych perspektyw Mikayli i Jake'a, a choć  "More than this" jest debiutancką powieścią, posiada na tyle dobry warsztat, że ich głosy są łatwe do odróżnienia nawet bez poprzedzających je nagłówków. Wiem, że niektórzy skarżą się na błędy edytorskie tekstu, ale dla mnie - osoby nieprzywykłej w stu procentach do lektury w języku angielskim - nie były one zbyt rzucające się w oczy. Poza tym, warto pamiętać , że to tzw. "self-public", książka nie doczekała się więc gruntownej korekty. No i liczy się w końcu przede wszystkim sama historia.

A historia sama w sobie jest piękna. Może niezbyt oryginalna i wyszukana, ale właśnie piękna w swym przekazie. Historia Mikayli i Jake'a jest gwałtowna i bardzo wyboista, ale pokazuje coś bardzo ważnego - że do prawdziwego uczucia trzeba czasami czasu i że fizyczny pociąg czy nawet wzajemne porozumienie nie od razu nazwać  można miłością. Jay Mclean ujęła mnie również tym, że tak dużo uwagi poświęciła przyjaźni - zarówno tej męskiej, damskiej jak i damsko-męskie w ogóle. Owa przyjaźń stanowi zarówno fundament związku jak i oparcie w trudnych chwilach.

"More than this" to napisana lekkim piórem historia o miłości. Miłości , która potrzebuje czasu by dojrzeć  a równocześnie stanowi jedyny sposób na przetrwanie po tragedii, któa dotknęła Mikaylę. Jay Mclean nie rozkochała mnie w sobie, ale zauroczyła. A to wystarczy sięgnęła po drugi tom serii More (zwłaszcza, że dotyczy Logana; zwłaszcza po takim sneak peeku) I tylko szkoda, że jakoś nie widać  zainteresowania tą serią wśród wydawców (nie tylko polskich!). Ja jednak ze swojej strony historię Mikayli i Jake'a polecam, a swojej przygody z gatunkiem New Adult na pewno jeszcze nie kończę.

Tytuł:  Maybe Someday
Autor: Colleen Hoover
Wydawca: Atria Books
Rok wydania: 2014
Strony: 367

Goodreads | Lubimy czytac | Book Depository

Stosunkowo rzadko sięgam po książki, o których fabule nie mam zielonego pojęcia. Na rynku wydawniczym istnieje tyle ciekawych tytułów, że przed lekturą staram się dokonać wstępnego researchu czy ta konkretna pozycja znajduje się w kręgu moich zainteresowań. Z "Maybe Someday" sytuacja miała się jednak inaczej. Samo nazwisko pani Colleen Hoover, po fenomenalnym "Hopeless", starczyło mi bowiem za rekomendacje (że nie wspomnę o o zaskakująco wysokiej ocenie na goodreads) Na całe szczęście jednak, i tym razem, autorka nie rozczarowuje.

Sydney Blake prowadzi życie bliskie ideału. Choć uczy się jeszcze w college'u, udało jej się uzyskać względną niezależność. Ma pracę i własny kąt (nawet jeśli musi go dzielić z przyjaciółką) a w razie problemów zawsze może liczyć na wsparcie swego chłopaka - Huntera. Tyle, że ten starannie zbudowany kawałek świata okazuje się być oparty na kłamstwach i szybko ulega destrukcji, kiedy Sydney przyłapuje Huntera na zdradzie - swoją drogą z jej byłą-najlepszą przyjaciółką. 

Sydney musi zdecydować co zrobić z własnym życiem, a jest to tym trudniejsze, że jej myśli zostają rozproszone przez tajemniczego sąsiada - Ridge'a. Sydney nie potrafi odwrócić od niego wzroku, zwłaszcza  wówczas gdy gra na gitarze na swoim balkonie. Ridge również nie potrafi zignorować dziewczyny. Bo choć nie powinien nigdy zwrócić nawet na nią uwagi, wszystko wskazuje na to, że wreszcie znalazł swoją muzę. W zaistniałej sytuacji Sydney i Ridge są sobie nawzajem potrzebni. Bardziej niż mogliby przypuszczać.

Colleen Hoover przekonała już, że potrafi tworzyć piękne historie i ubrać je w równie niezwykłe słowa; łamać serca bohaterów- i czytelników - po to by złożyć je potem na nowo w jedną całość; i że nie boi się mówić o tym co inni najchętniej by przemilczeli. "Maybe Someday" nie stanowi tutaj wyjątku, mimo że od wspomnianego już prze mnie "Hopeless" różni się w niemal każdym możliwym aspekcie.

Historia miłości Sydney i Ridge'a nie jest łatwa i wolna od przeciwności losu, ale nie do końca w tym sensie, który początkowo bym przypuszczała. Jak w wielu opowieściach o młodzieńczej miłości, Colleen Hoover zapomniała stworzyć dostateczną ilość książąt na białych koniach; wplotła do bajki dodatkowego Kopciuszka i porzuciła biedactwo na pastwę losu. Jak nie w każdej z tych historii, czytelnik nie może jednak nic poradzić na to, że kocha wszystkich trzech bohaterów i, niczym ten nieszczęsny książę, miota się między tym, której księżniczce chętniej zafundowałby szczęśliwe zakończenie. Tak, Colleen Hoover potrafi złamać kruche, delikatne serce swych czytelników.

To co wyróżnia "Maybe Someday" spośród innych powieści wszelakiego gatunku , to przede wszystkim ogromna rola jaką w całości odgrywa muzyka. Pisano już o muzykach, wplatano w treść fragmenty piosenek, ale jeszcze nigdy nie spotkałam się z powieścią na potrzeby której stworzono całkowicie nowy album. A właśnie to zrobiła Colleen Hoover przy współpracy z Griffinem Petersonem. W trakcie lektury czytelnik może słuchać lirycznych, emocjonalnych utworów, które zdradzają wszystko to co bohaterowie nie mają odwagi wyznać. I to właśnie te utwory czynią lekturę doświadczeniem jeszcze intensywniejszym i wyjątkowym. 

Colleen Hoover stworzyła powieść, która, po raz kolejny już, podbiła moje serce. Historia Sydney i Ridge'a spisana pięknym, plastycznym językiem, otwiera oczy i łamie serce (i to nie raz!). Pani Hoover ukazuje miłość jako siłę, która  nie tylko buduje, ale i niszczy ludzkie życie; zwraca uwagę na to, że choroba czy niepełnosprawność nie pozbawia człowieka szansy na to by w pełni doświadczyć świata; i  potwierdza, że czasami słowa nie wystarczają i wówczas pozostaje nam już tylko muzyka. Ja płakałam - znowu. Chyba nie muszę wspominać, że zachęcam Was do lektury. I oby jakieś polskie wydawnictwo zdecydowało się na publikacje "Maybe Someday". Najlepiej możliwie jak najszybciej.

 

Goodreads | Lubimy czytac | Book Depository

Lubię niespodzianki. Małe i duże. Te, które zorganizowane zostały z jakiejś okazji i te zupełnie spontaniczne. I choć do tej pory byłam święcie przekonana, że fakt ten nie sprawdza się w trakcie lektury - że wolę wiedzieć na czym stoję i jakich  emocji oczekiwać - Colleen Hoover uświadomiła mi, że jest zupełnie inaczej.Kiedy zabierałam się za "Hopeless", spodziewałam się lekkiego, niezobowiązującego czytadła do poduszki; czegoś na kształt gorącej czekolady pod postacią książki - trochę przesłodzonego, gorącego i wprowadzającego w dobry nastrój. Skąd mogłam wiedzieć, że autorka dodała do całości tyle goryczy?I że efekt końcowy będzie tak wyśmienity?

Sky nie jest taka jak inne nastolatki. Wychowana przez przeciwniczkę wszelkich urządzeń nowej technologii i poddawana edukacji w domu, dziewczyna wydaje się żyć w zupełnie innym świecie, odrodzonym od innych grubym kloszem. Kloszem, który teraz po siedemnastu latach nareszcie zostaje nieco uchylony. Wraz z rozpoczęciem nowego roku ma rozpocząć edukację w miejscowym liceum. Nie wszystko układa się jednak po myśli dziewczyny.

Sky nie potrzebuje więcej kłopotów - ma ich już w nadmiarze - i dlatego wie, że powinna się trzymać z dala od Holdera. Chłopak dorównuje jej złą reputacją, wzbudza w niej jednak nieznane dotąd emocje. Sky odczuwa strach, ale i fascynacje, i to właśnie to uczucie okazuje się silniejsze, nawet od głosu rozsądku. Bliskość Holdera przywołuje jednak niechciane wspomnienia. Czy to możliwe żeby pozornie nieznana osoba znała ją lepiej niż ona sama siebie?Jedno jest pewne, życie Sky ulega zmianom i nie ma już szansy wrócić do tego co było.

Nie jestem specjalistką gatunku New Adult. Nie znam wiele jego przedstawicieli i i nie wiem czy w najbliższej przyszłości ulegnie to zmianie. Wydaje mi się jednak, że dostrzegłam to co wyróżnia powieści Colleen Hoover i czyni je wyjątkowymi. życie młodych, wkraczających w dorosłość ludzi nie jest usłane różami. Miłość stanowi jego część, ale nie zawsze a już na pewno nie  w takim stopniu jak chcieliby to widzieć niektórzy autorzy. Młody człowiek jest kruchy, delikatny i zagubiony. A Colleen Hoover udało się oddać jego wrażliwość na opinię innych, potrzebę wsparcia i bliskości, ale i konieczność zrozumienia samego siebie. Owszem, nie ukazuje czegoś nowego i odkrywczego, ale ujmuje to co już wiemy w piękne i dające do myślenia słowa. 

"Hopeless" jest jednak mimo wszystko głównie historią o miłości. Pierwszej, wielkiej, momentami bolesnej miłości, która niespodziewanie wkracza w życie dwójki bohaterów. Owszem, czasem dużo tu dramatyzmu i autorka nie uniknęła typowej miłości "od pierwszego wejrzenia", ale i tak to jedna z piękniejszych historii romantycznych ostatnich miesięcy. Miłość, którą ukazuje Colleen Hoover, ewoluuje. Zainteresowanie przechodzi tam w zauroczenie, ono z kolei w czułość i troskę, od których blisko już do prawdziwej miłości. Autorka nie unika fizycznego pociągu i pożądania, ale i nie wysuwa tych aspektów na pierwszy plan całej historii. 

Można by zarzucić, że kierunek, w którym poszła Colleen Hoover odbiera całości realizmu. Nie wydaje mi się to jednak konieczne. Sytuacja, w której autorka postawiła swoich bohaterów nie jest może typowa, ale całkowicie prawdopodobna. Poza tym nadaje całości innego wymiaru. Sky, główna bohaterka, ale i narratorka opowieści, nie jest silną, pewną siebie kobietą. Colleen Hoover ukazała nam jednak, że nawet ktoś tak kruchy i delikatny przy wsparciu bliskich może sobie poradzić nawet z najtrudniejszą sytuacją. Dając tym samym swoim czytelnikom nadzieję,której tak często wydaje się nam brakować.

Colleen Hoover wrzuciła swych bohaterów, ale i czytelników do doprawdy rwącej wody. Pokazała życie młodych takim jakie niekiedy ono bywa - ciężkim, bolesnym i pozornie beznadziejnym. To co mnie urzekło w "Hopeless" to kontrast między tą brutalną rzeczywistością a a miłością będącą tam niejako jedynym jasnym punktem. Dawno nie było tak pięknie opowiedzianej, dojrzałej opowieści skierowanej do młodych ludzi. Nie mogę nikogo zmusić do lektury "Hopeless", wydaje mi się jednak, że jest to jedna z tych historii, które po prostu warto znać. Może was też nauczy dostrzegać piękno nieba, bez względu na okoliczności. 

Powieść ukaże się 16 czerwca nakładem wydawnictwa Otwarte

Tytuł: Half-Blood (Convenant #1)
Autor: Jennifer L. Armentrout

Wydawnictwo: Spencer Hill Press

Strony: 281

Ocena: 4,22

Hematoi są owocem związku boga ze śmiertelnikiem. Dziecko dwójki Hematoi czystej krwi dziedziczy boskie moce, ale już potomkowie Hematoi i śmiertelnika - cóż, niestety nie. Osoby pół-krwi mają tylko dwie opcje -mogą odbyć szkolenie na Sentineli - strażników, którzy tropią a potem zabijają demony; albo zostać służbą w domu rodzin czystej krwi. 17-letnia Alexandria woli podjąć ryzyko życia polegającego na ciągłej walce niż zmarnować je na szorowaniu toalet. Ale i tak może skończyć w jednej z dzielnic slumsów. Jest kilka zasad, które uczniowie Covenantu muszą przestrzegać, a z którymi Alexia ma pewien problem - a już zwłaszcza gdy chodzi o jedną z nich; związki między potomkami  pół- a tymi czystej krwi są całkowicie zabronione. Niestety, Alexandria jest całkowicie zauroczona pewnym gorącym Hematoiem - Aidenem. Miłość do niego nie jest jednak jej największym zmartwieniem. Jest nim za to pozostanie przy życiu na tyle długo by ukończyć szkołę i zostać Sentinelem. Jeśli zawiedzie czeka ją przyszłość gorsza niż śmierć czy niewola - przemieni się w demona i stanie się celem polowań Aidena. A to byłoby naprawdę do bani.

Przy okazji posta poświęconego moim wymarzonym prezentom świątecznym wspominałam o innej, bardziej popularnej serii owej autorki. I choć to właśnie ona, wciąż znajduje się wyżej na liście upragnionych tytułów, nie ukrywam, że serią "Convenant" jestem również ogromnie zainteresowana. Gdzieś słyszałam. że ma ona kilka punktów wspólnych z moją ukochaną "Akademią wampirów". A ten fakt, w połączeniu z wysoką notą na goodreads, jest chyba najlepszą z możliwych rekomendacji.

Tytuł: The unbecoming of Mara Dyer (Mara Dyer #1)

Autor: Michelle Hodkin

Wydawca: Simon Pulse

Rok wydania: 2012

Strony: 464

Goodreads | Lubimy czytac | Book Depository

Odkąd jakiś czas temu rozpoczęłam subskrypcje kanałów na YouTube poświęconych książkom, lista tytułów, z którymi chciałabym się zapoznać wzrosłą jakieś pięć razy. Kiedy słuchasz jak ktoś z taką pasją i zaangażowaniem opowiada o jakiejś pozycji, a ty widzisz w jego spojrzeniu, e i tak stara się powstrzymać podekscytowanie, jest w tym coś niewątpliwie przyciągającego i zachęcającego. Coś, co sprawia, że nie sposób odwrócić wzroku i że już, natychmiast chcielibyście się z danym tytułem zapoznać. Tytułem, który prześladował mnie z tego powodu było właśnie "The unbecoming of Mara Dyer". A że żadne z wydawnictw nie wychodziło mi na przeciw? Cóż, musiałam się jakoś spiąć   i poznać ową historię w oryginale. Jedno mogę Wam zdradzić już teraz - było warto.

Mara Dyer nigdy nie podejrzewała, ze jej życie może zmienić się do tego stopnia i to na dodatek w tak krótkim czasie. Kiedy budzi się w szpitalu bez jakikolwiek wspomnień jak tam trafiła, wydaje jej się, że nie może jej się przytrafić już nic bardziej dziwnego. A jednak. Mara nie rozumie dlaczego poszła do opuszczonego budynku Tamtego wieczoru i co wydarzyło się w noc śmierci jej chłopaka i przyjaciółek. Niestety, jedyną osobą, która zna odpowiedź na owe pytanie (a przynajmniej powinna znać) jest ona sama.

Zgodnie z sugestią lekarza, Mara wraz z rodziną przeprowadza się do innego miasta. Nowe miejsce, szkoła i ludzie mają jej pomóc uporać się z przeszłością. Ale nic nie idzie zgodnie z planem. Najpierw Mara zaczyna widzieć twarze swoich zmarłych przyjaciół, a kiedy na dodatek wyobraża sobie sytuacje, które nigdy nie miały miejsca, boi się, że powoli traci rozum. Gdyby tego mało, jest jeszcze Noah - niesamowicie przystojny chłopak, który wydaje się osaczać Marę z każdej strony. Tylko czy naprawdę ma on tak czyste intencje jak wydaje się posiadać? Cóż, Mara nie jest tego pewna.

Historia, którą wykreowała Michelle Hodkin, mimo pewnych  schematów, które wszyscy doskonale już znamy, charakteryzuje się niesamowitym powiewem świeżości. Trudno mi opisać to co odczuwałam w trakcie lektury, żeby oddać prawdziwy sens. Słyszałam, ze podczas czytania "The unbecoming of Mara Dyer", momentami trudno odróżnić fakty od wytworów wyobraźni Mary, teraz jednak wiem co wszyscy mieli na myśli. W trakcie lektury, kiedy postrzegacie świat oczami Mary, możecie się poczuć jakbyście NAPRAWDĘ nią byli i jakbyście NAPRAWDĘ popadali w obłęd. Obrazy, które dostrzega Mara są tak żywe i prawdopodobne (precz duchom i innym paranormalnym stworzeniom!), że nawet przez myśl Wam nie przejdzie, że nie są one prawdziwe, dopóki nie zostaniecie z powrotem sprowadzeni na ziemię przez innych bohaterów.

Bo język Michelle Hodkin ma w sobie coś fascynującego. Mimo że nie posługuje się ona żadnymi skomplikowanym słownictwem, ani tym bardziej jakimś poetyckim stylem, pozostaje niezwykle przekonująca. Jej pióro jest po prostu niezwykle plastyczne. Pojedyncze zdania tworzą jakieś obrazy, które łączą się ze sobą w jeden ciąg. Zupełnie jakby była reżyserem filmu, który tworzy w naszej wyobraźni. 

Fabuła charakteryzuje się niezwykłą skrupulatnością. Pojedyncze detale, które początkowo wydają się byc zbędnym ozdobnikiem, z czasem nabierają sensu. W "The unbecoming of Mara Dyer" zetkniecie się z wieloma niewiadomymi, ale bez obaw - wraz ze zbliżaniem się do zakończenia, Michelle Hodkin uchyli wam rąbka tajemnicy. O! nie łudźcie się, nie uzyskacie odpowiedzi na wszystkie pytania, w końcu coś musi pozostać tajemnicą by zachęcić was do  dalszej lektury serii, ale równocześnie nie będziecie mieć już AŻ TAKIEGO mętliku w głowie.

"The unbecoming of Mara Dyer" to jednak nie tylko tajemnice, groza i szaleństwo, ale także bohaterowie (i to nie byle jacy!). Jeżeli obawiacie się, że Mara będzie doprowadzać was do szaleństwa swoją zrozpaczoną postawą, możecie odetchnąć z ulgą.  Owszem, nie jest tak, że z miejsca przechodzi do porządku dziennego z tym co przydarzyło się jej przyjaciołom, ale nie daje się też złamać. No i Noah! Och, drogie panie! mam dla was kandydata do zdobywcy waszego serducha. Noah nie jest typem złego chłopca, ale nie jest też ideałem. Choć zabrzmi to absurdalnie, pozostaje ludzki w swojej doskonałości - trochę narwany, ale za to czuł i współczujący. 

Wciąż nie potrafię wyjść ze zdumienia, że nikt nie wydał jeszcze tej powieści w Polsce. Nie będę mydlić Wam oczu, że nie posiada ona żadnych wad, ale tych doprawdy niezwykle trudno uniknąć, a te nieliczne możemy autorce wybaczyć (o! chociażby za Noaha). "The unbecoming of Mara Dyer" to owiana tajemnicą historia, od której trudno się oderwać. Historia, która zachwyca fabułą, językiem, ale także bohaterami. "The Evolution of Mara Dyer" z pewnością znajdzie się wśród moich przyszłych lektur. Zresztą, naprawdę spodziewaliście się, że może byc inaczej?