Są takie powieści, o których bardzo dużo się słyszy, nie słysząc tak naprawdę nic konkretnego i mam wrażenie, że „Fanfik" był własnie jednym z takich przypadków. Prawdopodobnie dlatego pierwotnie wcale nie zamierzałam sięgać po tytuł Natalii Osińskiej. Zwłaszcza, że i tak rzadko zdarza mi się czytać jakiekolwiek współczesne polskie powieści młodzieżowe. Nie wiem kiedy dokładnie zmieniłam zdanie i czym było to spowodowane. Po prostu kiedy „Fanfik" po raz kolejny mignął mi na czyimś insta story, zarezerwowałam egzemplarz w bibliotece. Ale nie żałuję. Pomimo pewnych wad, rozumiem dlaczego „Fanfik" budzi tak ciepłe uczucia wśród czytelników.

Tosia ma problemy z odnalezieniem się w szkolnej rzeczywistości. Chociaż nie brakuje jej znajomych, dziewczyna czuje, że nie wszystko w jej życiu znajduje się na odpowiednim miejscu. Tosia kocha musicale i tworzy własne opowiadania, ale jedyne co umożliwia jej w miarę normalne funkcjonowanie to tabletki. Tymczasem w szkole dziewczyny pojawia się ktoś nowy. Leon skrywa mnóstwo tajemnic co czyni go jeszcze bardziej atrakcyjnym w oczach rówieśników. Zamiast zdobywać miejsce wśród szkolnej elity, chłopak zbliża się właśnie do Tosi. Przypadkowa sytuacja i wsparcie Leona pozwalają Tosi w końcu zrozumieć prawdę na swój temat. 

Porównywanie debiutu literackiego Natalii Osińskiej do twórczości Małgorzaty Musierowicz czy Krystyny Siesickiej nie jest zbyt fortunnym zabiegiem i w moim odczuciu nie przynosi on młodej autorce wiele dobrego. Dawne powieści młodzieżowe, czy to „Jeżycjada" czy choćby „Jezioro Osobliwości", rządziły się swoimi prawami i „Fanfik" odbiega od nich charakterem. Co nie oznacza od razu, że jest to historia gorsza. A nawet, idąc o krok dalej, współczesnemu nastolatkowi historia autorstwa Natalii Osińskiej może się nawet wydać ciekawsza. „Fanfik" to powieść bardzo aktualna, wychodząca naprzeciw potrzebie dostrzegania różnorodności wśród naszego społeczeństwa, w tym LGBT, a przy tym po prostu mądra.

Natalia Osinska dobrze radzi sobie z przedstawieniem życia współczesnych nastolatków - dostrzega ich codzienne problemy, małe i większe dramaty i ich nie bagatelizuje. Mówiąc o „Fanfiku" często podkreśla się wyczucie z jakim autorka porusza temat transseksualizmu, i trudno się z tym nie zgodzić, ale nie jest to jedyny wątek o jaki zahacza Natalia Osińska. To historia, z którą mogą się identyfikować  nie tylko osoby LGBT; bo każdy nastolatek w pewnym momencie życia czuł się zagubiony i osamotniony i nie potrafił znaleźć wspólnego języka z rodzicami a na dodatek powątpiewał w sens nauki.

Natalia Osińska sporo zyskała w moich oczach - swoją empatią i zdolnościami literackimi, a przede wszystkim dostrzeżeniem jak ogromną rolę w życiu nastolatka odgrywają rodzice i że im też ciężko odnaleźć się w zaistniałej sytuacji. Ale ni jest to historia pozbawiona wad. Trudno było mi zrozumieć Tosię i polubić ją jako postać i to wcale nie dlatego, że czuła się bardziej Tośkiem, aniżeli Tosią. Po prostu dwudziestodwuletnia Karolina nie potrafiła zaakceptować egocentryzmu i jakiegoś zadufania szesnastolatki. A sposób w jaki traktowała swojego ojca po prostu mnie irytował. Muszę też zgodzić się z tym, że sposób w jaki autorka kreuje żeńskie postacie - obsadzając je w rolach typowych mean girls - pozostawia sporo do życia i wpływa niekorzystnie na odbiór lektury.

Jestem raczej ostrożna jeśli mowa o przyklejaniu powieściom etykiety "must read", ale z lektury historii Natalii Osińskiej można wyciągnąć wiele pouczających lekcji w temacie tolerancji czy zrozumienia. I cieszy mnie, że tego typu pozycje powstają nie tylko za granicą, ale także spod pióra naszych rodzimych autorów. Jeśli rzuci Wam się kiedyś w oczy okładka i jeśli chcecie wyczulić na temat tolerancji jakiegoś nastolatka w swoim otoczeniu, albo siebie samych, zdecydowanie warto.  

„Fanfik” Natalia Osińska; wydawnictwo Krytyki Politycznej; Warszawa 2016 ★★★★☆ 

Kiedy chodziłam do podstawówki, ale także później - w czasach gimnazjum, a nawet liceum, byłam niesamowicie przykładną uczennicą i, mimo że nie zawsze sprawiało mi to przyjemność, czytałam wszystkie lektury z listy. Wyjątkiem od tej reguły pozostają jedynie „Szewcy”, ale to nie o nich chciałam Wam przecież opowiedzieć. Jak już się zapewne domyśliliście, czytałam uprzednio  „Anię z Zielonego Wzgórza”, ale dwunasto-/trzynastoletnia wersja mnie nie została wielbicielką rudowłosej dziewczynki. Do relektury przekonał mnie dopiero serial Netflixa, a nawet nie sam serial ile pozytywne opinie na jego temat. Chciałam zobaczyć o co tyle szumu, ale najpierw postanowiłam odświeżyć sobie książkową wersję. 

Maryla i jej brat Mateusz Cuthbertowie mieszkają samotnie na Zielonym Wzgórzu. Z racji na swój wiek, rodzeństwo postanawia jednak zaadoptować z sierocińca chłopca, który pomoże im w pracy na gospodarstwie. Niestety, dochodzi do fatalnej pomyłki. Kiedy Mateusz dociera na dworzec skąd miał przywieźć nowego domownika, czeka na niego jedynie jedenastoletnia ruda dziewczynka - Ania (nie Andzia!) Shirley - osóbka obdarzona niesamowicie bujną wyobraźnią i skłonnością do hiperbolizacji. Pomimo początkowych wątpliwości, Ani pozostaje jednak na Zielonym Wzgórzu. 

Pomimo tego, że w teorii historia Ani była mi już znana, od czasu pierwotnej lektury minęło tak dużo czasu, że niemal wszystkie szczegóły zatarły się w mojej pamięci.  Ale tym miłej czytało mi się „Anię z Zielonego Wzgórza”. Chociaż nie da się ukryć, że powieść Lucy Maud Montgomery ma swoje lata - widać to zwłaszcza w realiach opowiadanej historii i tym że niektóre kwestie zostają przemilczane w fabule (a co jeszcze bardziej podkreśla seans Netflixowej adaptacji) - urok całej opowieści, a tym bardziej język jakim została napisana, absolutnie się nie starzeją. Byłam niesamowicie pozytywnie zaskoczona tym jak szybko i z jaką przyjemnością pożeram całą historię. 

Lucy Maud Montgomery powołuje do życia grono ciepłych i pełnych życia bohaterów, z których oczywiście na pierwszy plan wysuwa się Ania. Rudowłosa dziewczynka, która dosłownie dorasta na oczach czytelnika stanowi tak barwną i oryginalną postać, że poznawanie świata, i niemal bajkowego Zielonego Wzgórza, jej oczami stanowi czystą przyjemność. Owszem, usposobienie Ani i jej monologi są miejscami śmiesznie patetyczne i przerysowane, ale widać że jest to zabieg celowy. Równocześnie jednak wydaje mi się, że właśnie tu tkwił mój problem te X lat temu - trudno mi było zaakceptować, że perspektywa Ani tak dalece odbiega od sposobu w jaki ja postrzegam świat. 

Nie pamiętałam też jak specyficzną formę ma „Ania z Zielonego Wzgórza” - że poszczególne rozdziały pod pewnymi względami niemal przypominają opowiadania. Ale to też ułatwia lekturę, bo po przerwie w czytaniu łatwo znowu wgryźć się w historię. A chociaż czasami wydaje mi się, że wpisanie jakiegoś tytułu na listę kanonu lektur bardziej mu szkodzi niż pomaga, nie da się ukryć jak wartościowa jest to historia. Bo widzicie, w „Ani z Zielonego Wzgórza” kryje się mnóstwo życiowych lekcji - o tym że trzeba doceniać to co w życiu mamy; że nie należy oceniać ludzi po pozorach a nawet pojedynczych czynach; i jak ogromną wartość w drodze do sukcesu ma determinacja. 

Skłamałabym twierdząc, że sięgając po „Anię z Zielonego Wzgórza” nie liczyłam na to, że moja opinia ulegnie zmianie na lepsze. Ale nie spodziewałam się, że Ania i inni bohaterowie zaskarbią sobie moją sympatię a nawet podbiją serducho. Jeśli potrzebujecie spojrzeć na świat w jasnych barwach, co, zwłaszcza współcześnie, powinno mieć ogromną wartość, historia Ani jest doskonałym wyborem. Nie mogę się doczekać aż ktoś zwróci do biblioteki „Anię z Avonlea”. 

„Ania z Zielonego Wzgórza” Lucy Maud Montgomery; tłum. Rozalia Bernsteinowa; wydawnictwo Nasza Księgarnia; Warszawa 1997 ★★★★★

Jestem zaskoczona tym ile zajęło mi sięgnięcie po „Panikę”. Lauren Oliver stanowi jedną z moich ukochanych autorek literatury Young Adult - najpierw podbiła moje serducho trylogią „Delirium”, potem także „7 razy dziś” - a na wydanie kolejnej powieści oczekiwałam z niecierpliwością od opublikowania jej zagranicznej zapowiedzi. Myślałam, że będę jedną z pierwszych osób jaka rzuci się na  „Panikę” a tymczasem zwlekałam z lekturą prawie pół roku i tak naprawdę zmotywowała mnie dopiero sierpniowa (już trzecia!) edycja maratonu czytelniczego #7ReadUp. 

Tak naprawdę nikt do końca nie jest pewien jak powstała Panika. Najprawdopodobniej, jak większość rozrywek w niewielkim miasteczku Carp, miała stanowić lekarstwo na nudę i szansę najlepszy start. Rozgrywka organizowana w wakacje stała się osobliwą tradycją a do rywalizacji dopuszczała jedynie absolwentów ostatniego roku. Tym razem pula nagród za zwycięstwo Paniki osiągnęła rekordową wysokość, ale nie tylko pieniądze przyciągają do gry uczestników. Heather chce sobie coś udowodnić po tym jak przyłapała na zdradzie swojego chłopaka; Dodge do Paniki w ramach zemsty. 

Wydaje mi się, że twórczość Lauren Oliver podchodzi pod wąską kategorię powieści, które albo niezmiennie darzy się sympatią, albo się je nienawidzi - choć może to trochę za mocne słowo. Zasiadałam do „Paniki” pełna obaw po zapoznaniu się z wieloma negatywnymi opiniami na jej temat a tymczasem znowu zostałam mile zaskoczona. I utwierdziłam się tylko w przekonaniu, że pióro Lauren Oliver po prostu mi odpowiada. Owszem, znalazłam kilka drobnych mankamentów, ale ogółem po prostu doskonale się przy „Panice” bawiłam. 

Lauren Oliver tworzy prostą historię o nastolatkach, w której nie unika wszystkich schematów, ale urozmaica fabułę wątkiem gry między bohaterami - Paniką. Przyznaję, miałam wątpliwości odnośnie tego jak autorka go poprowadzi - że przez zbyt dużą ilość bohaterów wystąpi zbyt duży chaos; albo że poszczególne zadania będą zbyt abstrakcyjne - czy też wręcz przeciwnie - za proste w kontekście śmiertelnie niebezpiecznej rozgrywki - ale niepotrzebnie. Wątek Paniki dynamizuje całą fabułę i stanowi zdecydowanie mocny aspekt historii (i to nawet biorąc pod uwagę fakt, że niektóre “zaskakujące fakty”, łatwo wyśledzić wcześniej). 

Co ważniejsze dla mnie - ów wątek rywalizacji nie jest jedynym punktem popychającym fabułę do przodu. Lauren Oliver wplata w ową historię jeszcze dwa duże wątki - problemów rodzinnych Heather i wciąż rozgoryczonego przeszłością Dodge’a. Może niepotrzebny był już wątek miłosny - i to podwójny - ale od dawna stanowi on chyba niestety nieodłączny element powieści YA. Pomimo że akcja rozgrywa się w stosunkowo krótkim czasie i tak dostrzegamy przemianę w bohaterach - co zawsze jest mile widziane. A dodatkowo Lauren Oliver znowu ujmuje lekkim, elastycznym piórem. 

„Panika” jest czymś nowym i ujmująco świeżym na tle typowych powieści Young Adult. Lauren Oliver umiejętnie łączy nastoletnie dramaty z zaskakującą rozgrywką o wysokim ryzyku i równie wysokiej nagrodzie. I chociaż ja jestem ogromnie zadowolona z lektury, ostrzegam że jeśli nie przepadacie za sposobem w jaki Lauren Oliver prowadzi swoje opowieści, „Panika” też raczej nie przypadnie Wam do gustu. 

„Panika” Lauren Oliver; wydawnictwo Moondrive; Kraków 2016 ★★★★

Książki czytam dla własnej przyjemności i dlatego często przedkładam tytuły czysto rozrywkowe ponad klasyki. Nie zmienia to jednak faktu, że niezwykle cenię sobie takie powieści, które zmieniają coś w moim spojrzeniu na świat i uczą mnie czegoś nowego. Nie spodziewałam się, że do właśnie takich tytułów zaliczać się będzie  "Wonder", czyli "Cud chłopak", ale tak było. Bo ta książka naprawdę otworzyła mi oczy na pewne aspekty.

Augustus Pullman to normalny chłopiec. Jak każdy dzieciak w wieku 10 lat ma swoje "ciężkie dni". Kocha swoich rodziców i siostrę, ale nie przeszkadza mu to w tym by ich zranić. Uwielbia się bawić, ale czasami towarzyszem jego zabaw jest jedynie suczka Daisy. Ma małą obsesję na punkcie gwiezdnych wojen. I naprawdę, ale to naprawdę z wszystkich dni w roku najbardziej zawsze nie może się doczekać Halloween. Auggie to normalny chłopiec. Od rówieśników różni go jedynie wygląd.

Niefortunne połączenie genów sprawiło, że twarz chłopca jest wyraźnie zdeformowana. Dziesiątki operacji nie dały wystarczającego rezultatu. Twarz Auggiego wciąż budzi zdziwienie, szok, obrzydzenie a niekiedy nawet i agresje u innych ludzi. By uniknąć nieprzyjemnych sytuacji, Auggie pobierał edukację w domu. Wiedza jaką posiada jego matka nie wydaje się jednak dłużej wystarczająca. Rodzice Auggiego podejmują trudną dla chłopca, ale i dla siebie samych decyzję by wysłać go do szkoły. To całkowicie wywraca jego życie do góry nogami.

"Cud chłopak" przedstawia historię jednego roku szkolnego, opowiedzianego z perspektywy kilku bohaterów. Owszem, Auggie bierze na swoje małe barki większość odpowiedzialności za relacjonowanie wydarzeń, ale czasami oddaje głos innemu bohaterowi. Dzięki temu nie tylko naprawdę mamy okazję zobaczyć Auggiego oczami innego człowieka, ale także zrozumieć motywy jego zachowania. Coś czego Auggie, a przez to i czytelnik, nie miał szans poznać w odpowiednim momencie.  

Dzieci, w swej postaci niczym niewinny aniołek, potrafią być okrutne i R. J. Palacio nie boi się tego pokazać. życie Auggiego nie jest proste - ani z początku, ani też na końcu i autorka nawet przez chwilę nie stara się tego ukryć.   Wbrew moim obawom wcale nie jest tak, że najpierw wszystko wydaje się iść źle, a potem, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, wszystko układa się doskonale. Choć to powieść dla dzieci i młodzieży, nie brak w niej pod tym względem realizmu. R. J. Palacio  pokazuje, że życie nie jest idealną bajką, ale że nigdy nie jest tak źle by nie można było wszystkiego naprawić; że czasami musimy zaakceptować, że jest po prostu OK i nie czekać by było lepiej.

"Cud chłopak" porusza jednak nie tylko temat choroby, choć oczywiście to on odgrywa najważniejszą rolę. R. J. pokazuje swoim czytelnikom wszystko - psychiczną udrękę Auggiego; rodziców rozpaczliwie walczących o lepsze jutro dla swego dziecka, świadomych, że może ono nie nadejść; odrzuconą w cień Olivię, która kocha swego brata, ale sama marzy o uwadze innych; a także wspaniałych pedagogów, którzy starają się uczyć swych podopiecznych nie tylko wiedzy, ale i życia.

"Cud chłopak" to historia stworzona z myślą o młodszych czytelnikach, o czym świadczy nie tylko wiek głównego bohatera, ale i prosty, zwięzły język autorki. Nie szufladkowałabym jednak tej historii. R. J. Palacio zamknęła w owej opowieści wiele uniwersalnych mądrości, które powinno się docenić w każdym wieku.  Pokazała, że czasami obojętność potrafi sprawić tyle samo bólu co agresja; że skoro uważamy się za ludzi tolerancyjnych, powinniśmy tą tolerancję jakoś okazywać; i że każdy, ale to każdy, powinien mieć szansę na bycie normalnym.

R. J. nie powiedziała tak naprawdę nic nowego, ale przypomniała swoim czytelnikom coś o czym nigdy nie powinni zapomnieć. "cud chłopak" to lektura obowiązkowa dla dzieciaka, nastolatka, ale też i dorosłego. Auggie daje prawdziwą lekcję tolerancji, na którą nigdy nie jest ani za wcześnie, ani za późno. A skoro wydano już ową powieść w Polsce to nie macie żadnej wymówki  by po nią nie sięgnąć.

TYTUŁ: Pretty Little Liars. Bez skazy
TYTUŁ ORYGINAŁU: Flawless
AUTOR: Sara Shepard

WYDAWNICTWO: Otwarte
MIEJSCE I DATA WYDANIA: Kraków 2011

Każdy z nas popełnił kiedyś jakiś błąd. Błądzenie jest rzeczą ludzką i wszyscy, którzy zapierają się, że niczego w swoim życiu nie żałują, w rzeczywistości kłamią - oszukując niekiedy nawet samych siebie. Czasami jednak nasze błędy w znaczącym stopniu rzutują na życie innych. Trudno jest zlekceważyć czyjąś pomyłkę, kiedy w wyniku jej popełnienia cierpi drugi człowiek. z reguły stajemy wówczas konieczności jej odpokutowania, Największą karą jest jednak świadomość, że konsekwencje owego czynu będą nam towarzyszyć do końca życia. 

Alison nie żyje, mimo to sekrety Arii, Spencer, Hany i Emily wcale nie są bezpieczne. Ktoś wie o tym co kilka lat temu rozegrało się w Rosewood i nie zamierza zachować tej informacji dla siebie. Co więcej zdaje się też znac wszelkie szczegóły obecnego życia dziewczyn. Cokolwiek robią, A zawsze jest obok a nawet jeden krok do przodu. Kiedy w Twoje życie ingeruje tajemniczy prześladowca, trudno wieść normalne życie nastolatki.

Wydaje się, że Spencer nie należy już do rodziny Hasting. Odkąd związała się z Wrenem, rodzice zupełnie ją ignorują, a siostrą jeszcze bardziej ją nienawidzi.  Na dodatek intensywny związek zabiera sporo czasu i dziewczyna nie ma już czasu na naukę... Aria znowu jest sama. Ezra zostawił ją i teraz samotnie musi mierzyć się z problemami. A tych jest sporo, zwłaszcza, że Byron znów wydaje się być blisko swojej młodszej kochanki. Emily odpycha Mayę bo nie chce zaakceptować tego kim jest. Szkoda tylko, że kierując sympatię ku "czarnemu kotowi Rosewood" jeszcze bardziej komplikuje swoje życie. Hanna też nie ma lekko. Musi odpokutować swoje winy jako "wolontariuszka", na dodatek Sean wyraźnie się nią już nie interesuje. I tylko obecność ojca wydaje się to rekompensować, ale nawet ona ma drugie, ukryte dno...

Nikt nie był chyba zaskoczony bardziej ode mnie , kiedy niespodziewanie seria Pretty Little Liars skradła sobie moją sympatię. Bo o ile lubię od czasu do czasu obejrzeć jakiś lekki serial młodzieżowy, o tyle podobna tematyka w literaturze zupełnie mnie "nie kręci", w czym ostatnio kilkakrotnie się utwierdziłam. Powieść Sary Shepard miała w sobie jednak coś niezwykłego i zaskakującego.  Po zakończeniu pierwszej części - które, co tu dużo mówić, zdecydowanie było mocnym akcentem powieści - mój apetyt zaostrzył się, Chciałam więcej, znacznie więcej i dlatego, gdy "Bez skazy" znalazło się w moich rękach, bezzwłocznie zabrałam się za lekturę. Bo kiedy już raz znajdzie się w Rosewood, trudno się z niego wydostać. 

Osią fabularną całej fabuły, a także postacią dynamizującą powieść niezmiennie pozostaje owiane   nutką tajemnicy A. "Bez skazy" niestety nie otwiera  czytelnikom oczu na jej/jego tożsamość. Wciąż pozostajemy nieświadomi faktu kto stoi za tajemniczymi wiadomościami i niestety nie robimy żadnego kroku do przodu w jego rozwiązaniu. Co więcej, można rzec, że nawet się cofamy. Bo choć Shepard pozostawia w naszych rękach parę wskazówek prowadzą one do ślepej uliczki, a mnożące się pytania sprawiają, że wiemy mniej niż wcześniej.

Pewną rekompensatą jest jednak ujawnienie jednej z tajemnic z przeszłości kłamczuch. Poznajemy bowiem okoliczności "sprawy Jenny", a co za tym idzie - jedna z najmocniejszych kart przetargowych A. Tak jak i w poprzedniej części tak i w tej, wątek A nie jest jednak jedynym poruszanym na łamach powieści. Sara Shepard sięga również po tematykę typowo młodzieżową z naciskiem na sprawy rodzinne kłamczuch. Stykamy się więc z tematem zdrad w związku rodziców, porzuceniem ze strony pierwszej miłości, brakiem akceptacji własnej osoby, a także próby zaspokojenia ambicji rodziny.

Tajemnica sukcesu popularności serii Sary Shepard nie tkwi jednak jedynie w oryginalnym pomyśle na fabułę. Amerykańska autorka zaskarbia sobie sympatię czytelników również dzięki językowi jakim została napisana powieść. Przedstawioną historię poznajemy poprzez narrację trzecioosobową z punktu widzenia wszystkich czterech kłamczuch. Shepard dba o to by język wpisał się w kanon gatunku jaki reprezentuje powieść - jest więc lekki i pełen młodzieńczych zwrotów. Narrator niejednokrotnie odwołuje się również do rzeczy stanowiących codzienność współczesnych nastolatków.

Ci którzy poznali już losy kłamczuch dzięki serialowi, mogą odetchnąć z ulgą.   O ile pierwsza część serii zawierała wiele elementów wspólnych z odcinkiem pilotażowym programu, o tyle w tracie lektury "Bez skazy" dostrzegamy, iż pomysły scenarzystów poszły nieco innym torem niż to zakłada pierwowzór. Choć słyszałam, że serial nadawany przez stację ABC family różni się od książkowej wersji historii, odetchnęłam z ulgą, że nie było to jedynie czcze gadanie zachęcające nastolatki do lektury.

"Bez skazy" to już druga z kolei część serii Pretty Little Liars, gry kłamstw w której karty rozdaje A. Choć nie wnosi ona niczego nowego do rozwiązania sprawy prześladowcy, odkrywa przed czytelnikami inne tajemnice. Podczas gdy coraz trudniej o dobrą młodzieżową powieść, Shepard zachwyca lekkim piórem emocjonującą fabułą i wyrazistymi portretami bohaterów. Dla wielbicieli serialu jest to więc lektura obowiązkowa, a dla tych, którzy wciąż nie znają kłamczuch - idealna alternatywa na zbliżające się długie, jesienne wieczory.


Ocena: 9/10

TYTUŁ: Pretty Little Liars. Kłamczuchy
TYTUŁ ORYGINAŁU: Pretty Little Liars
AUTOR: Sara Shepard

WYDAWNICTWO: Otwarte
MIEJSCE I DATA WYDANIA: Kraków 2011

Popularność jest rzeczą powszechnie pożądaną wśród nastolatków, zwłaszcza w amerykańskiej kulturze. Świadomość, że jest się osobą znaną i szanowaną, że znajduje się  na pozycji wyższej od reszty - istnieje wiele ludzi, którzy dla podobnych przeżyć gotowi są naprawdę na wiele. Choć być może nie zdajemy sobie z tego do końca sprawy, w każdym środowisku stykamy się z pojedynczą osobą lub grupą, która stanowi elitę - niedościgniony wzór doskonałości. Dopóki do niej nie należymy, nie zdajemy sobie jednak sprawy, że również popularność ma swoją cenę.

Alison, Spencer, Aria, Emily i Hanna to piątka nierozłącznych przyjaciółek, cieszących się sporą popularnością w Rosewood. Dziewczęta spędzają czas plotkując, imprezując i dzieląc się ze sobą nawzajem sekretami czyli dokładnie tym czym zajmują się nastolatki w ich wieku. Przyjaźń między dziewczynami dobiega jednak końca w chwili, kiedy jedna z nich - Alison w trakcie pidżama party znika w tajemniczych okolicznościach. Poszukiwania nie odnoszą oczekiwanego rezultatu, a drogi między byłymi przyjaciółkami coraz bardziej się od siebie oddalają.

Emily Fields, jedna z reprezentantek szkolnej drużyny pływackiej jest zaskoczona, kiedy do domu rodziny DiLaurentis wprowadza się nowa rodzina wraz ze swoją córką. Maya budzi w niej nieznane dotąd uczucia i wprowadza ją w spore kłopoty. Aria Montgomery po pobycie w Islandii wraca do Rosewood zupełnie odmieniona - z własnym stylem i poczuciem własnej wartości. Poznany w barze mężczyzna okazuje się jednak kimś innym niż podejrzewała i Aria po raz kolejny znajduje się w poważnych tarapatach. Spencer Hastings robi wszystko byle tylko dorównać swej starszej siostrze. Doścignięcie ideałowi nie jest jednak prostą sprawą.  Tym razem może być jednak inaczej - przystojny narzeczony jej siostry wydaje się być bowiem bardziej zainteresowany młodszą przedstawicielką rodziny Hastings. Hanna .Marin to nowa, niekwestionowana gwiazda szkoła. Nikt już nie pamięta grubaski, którą była. Sekret jej wagi i potrzeba posiadania nowych rzeczy może jednak zaszkodzić jej nowej pozycji. Zwłaszcza teraz, kiedy pojawia się tajemniczy/tajemnicza A. Anonimowy nadawca SMS-ów wydaje się znać wszystkie tajemnice dziewczyn, którymi zwierzyły się Alison. 

Moja przygoda z Pretty Little Liars rozpoczęła się bodajże w zeszłe wakacje. Zachęcona licznymi pozytywnymi opiniami, zasiadłam przed monitorem komputera i zupełnie przepadłam. Dawno żaden serial młodzieżowy nie wciągnął mnie do tego stopnia i dlatego wiedziałam, że prędzej czy później zapoznam się z książkową wersją historii przyjaciółek. Która, jak się okazało, dorównuje poziomem serialowi.

Historia, która przedstawiona została w tym tomie serii nie obfituje w nagłe zwroty akcji czy pełne emocji momenty. "Kłamczuchy" są odpowiednikiem pierwszego odcinka serialu i w gruncie rzeczy stanowią jedynie wstęp do całej historii. Wątek tajemniczego nadawcy wiadomości ukrywający się pod niewiele mówiącą literką -A zostaje dopiero delikatnie nakreślony, a fabuła skupia się głównie wokół codziennego życia przyjaciółek. Czytelnik ma też możliwość odkryć pierwsze sekrety, które znajdują się w posiadaniu -A. Atmosfera zagęszcza się wraz z ostatnimi stronami książki. Sara Shepard kończy swą powieść mocnym akcentem niemal zmuszając czytelników do zapoznania się z kolejnymi tomami serii!

Pani Shepard kreuje nowy świat będący pewnym przeobrażeniem otaczającej nas rzeczywistości. To świat markowych ciuchów, intryg i tajemnic, w którym nastolatkowie nie są niewinnymi, wkraczającymi w dorosłą rzeczywistość osóbkami, ale ludźmi gotowymi na wszystko byle osiągnąć upragniony cel i ukryć  wstydliwe tajemnice. Na odbiór powieści korzystnie wpływa fakt, iż autorka zdecydowała się na narracje z punktu widzenia narratora wszechwiedzącego, wdzięcznie przeskakując od historii jednej dziewczyny do drugiej. Nie tylko daje to możliwość poznania pewnych sytuacji z różnych perspektyw, ale także dogłębniejszego poznania głównych bohaterek. 

Aria, Spencer, Emily i Hanna to bohaterki, które pod pozorną powłoką idealności zmagają się z licznymi problemami związanymi między innymi z brakiem akceptacji własnej osoby i to właśnie dzięki temu stają się bardziej autentyczne i zyskują sympatię coraz liczniejszego grona czytelników. Na całe szczęście w powieści na próżno szukać wampirów, wilkołaków czy innych paranormalnych stworzeń.  Postacie są ciekawie wykreowane, ujmujące, niezwykle plastyczne i zapadające w pamięć. Wśród grona czterech przyjaciółek moją absolutną faworytką pozostaje Spencer ze swoją paranoiczną potrzebą bycia najlepszą we wszystkich dziedzinach nauki, sportu, a nawet relacjach damsko-męskich. 

"Pretty Little Liars. Kłamczuchy" to napisana barwnym, ale prostym i dla wszystkich zrozumiałym językiem historia o tym, że tylko te sekrety, z którymi z nikim się nie dzielimy są naprawdę bezpieczne. Powieść Sary Shepard pojawiła się w odpowiednim momencie, udowadniając, że powieść młodzieżowa również może być powieścią wciągającą i godną uwagi czytelnika. "Kłamczuchy" wzbudzają emocje, dreszcz podniecenia i nie pozwalają się oderwać od lektury, a piękna oprawa staje się tylko dodatkowym atutem. Zachęcam więc nie tylko wielbicieli serialu, ale także tych, którzy wciąż nie znają historii przyjaciółek osaczonych przez A.

Wciąż tu jestem. I wiem o wszystkim.
A.

Ocena: 8,5/10

Pretty Little Liars:

Kłamczuchy | Bez skazy | Doskonałe | Niewiarygodne | Zepsute | Zabójcze | Bez serca | Pożądane | Uwikłane

TYTUŁ: Wrzawa śmiertelnych
TYTUŁ ORYGINAŁU: Mortal Coils
AUTOR: Eric S. Nylund

WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka
MIEJSCE I DATA WYDANIA: Warszawa 2012

Kwestia pochodzenia człowieka, choć nie raz bywa bagatelizowana, odgrywa znaczącą rolę w jego życiorysie. Owszem, zgadzam się ze stwierdzeniem, że najważniejszym czynnikiem kształtującym  charakter i  osobowość danej osoby jest sposób jego wychowania, ale przyjmuję równocześnie do wiadomości, że nawet on może odnieść sromotną porażkę w walce z genami. Nie da się okłamać biologii. Bez względu na to jak bardzo byśmy się starali, odziedziczony charakter czy umiejętności zawsze w końcu ujrzą światło dzienne.

Fiona i Eliott Postowie wiodą surowy, niemal klasztorny żywot. Ich rodzice zginęli w wypadku, niedługo po narodzinach bliźniąt i od tamtego czasu opiekę nad nimi sprawuje apodyktyczna babcia - zwolenniczka wszelkich zasad oraz troskliwa i opiekuńcza, ale niestety niezbyt utalentowana na polu kuchenno-krawieckim prababcia. Rodzeństwo, ugięte pod ciężarem wymyślnych reguł, dzieli cały swój czas między pracę, naukę, a sen.Do czasu.

W dniu piętnastych urodzin na jaw wychodzi cała prawda o ich pochodzeniu.Fiona i Eliott są owocem zakazanego uczucia między boginią a samym Księciem Ciemności. Kruchy sojusz między Nieśmiertelnymi a Piekielnymi, którzy rywalizują między sobą o wpływ na ludzi, zostaje zagrożony. Bliźnięta to nowa, nieodkryta siła, która może zaważyć w walce między oboma rodzinami. Bliźnięta nie zdecydowały jednak jeszcze po której stronie staną.

Do lektury "Wrzawy śmiertelnych"  zachęcił mnie przede wszystkim intrygujący i wielce obiecujący opis. No bo jak można oprzeć się historii zakazanego uczucia miedzy Nieśmiertelnymi a Piekielnymi, z szeroko rozwiniętym wątkiem mitologicznym, o tak niespotykanych obecnie gabarytach? Z góry uprzedzam, że nie do końca otrzymałam to czego się spodziewałam co nie oznacza jednak, że książka ta jest zła.

Lekturę rozpoczęłam od rozczarowania Eric S. Nylund serwuje swoim czytelnikom przydługawy wstęp roztkliwiając się niepotrzebnie nad życiem codziennym bohaterów. Trudno było mi zaakceptować fakt, że dwoje nastolatków znajdujących się w wieku buntu, ze spokojem i rezygnacją poddaje się absurdalnym, rygorystycznym regułom swej babki. Tłumaczenie takiego stanu rzezy może i trafia do nieco bardziej posuniętych w latach czytelników, ale w końcu jest to powieść skierowana ku młodzieży! I to w ich oczach realia historii powinny wypadać autentycznie.

Historia nabiera tempa i kolorów wraz z wyjściem na światło dzienne tajemnicy pochodzenia bliźniąt, a co za tym idzie - momentem pojawienia się Piekielnych i Nieśmiertelnych. Autor stawia głównych bohaterów przed próbami siły, odwagi, intelektu i pokusy, Może i wątek mitologiczny odbiegał od znanych mi historii, ale zdecydowanie nadawał równocześnie opowieści charakteru. 

Ciekawym pomysłem było zamieszczenie przypisów mających przekonać czytelnika do faktu, że rozgrywająca się na łamach powieści historia jest prawdziwa. Przywoływanie dat, wydarzeń i licznej bibliografii i niemal i mnie samą wprowadziło na drogę zwątpienia, zwłaszcza, że styl autora, choć prosty i typowo "młodzieżowy", w swoim gawędziarskim wydźwięku brzmiał nadzwyczaj przekonująco.

Bohaterowie należą do grona postaci niezwykle dynamicznych.Z potulnych, posłusznych i biernie poddających się własnemu losowi nastolatków, przeobrażają się w zdeterminowanych, inteligentnych i silnych ludzi gotowych na to by wziąć stery swojego życia we własne ręce. Obraz obu rodzin mógł być co prawda nieco bardziej dopracowany, mam nadzieję, że autor jeszcze tego jednak dokona  w kolejnych tomach cyklu. Póki co w moim prywatnym rankingu prym wiodą Piekielni - za ich nieprzewidywalność i otaczającą ich aurę tajemniczości.

"Wrzawa śmiertelnych" to naprawdę dobrze napisana powieść młodzieżowa ukazująca siłę jaką niesie ze sobą bratersko-siostrzana solidarność. Eric S. Nylund posługuje się prostym, ale przystępnym językiem, w swojej powieści mógł jednak uniknąć zbędnych dłużyzn. Choć jest to opowieść otwierająca cykl,  można ją również traktować jako odrębną, zamkniętą całość. Wielbiciele mitologii ukazanej w bardziej współczesnych realiach zdecydowanie powinni zainteresować się powieścią Nylunda. Ja, mimo drobnych mankamentów, czuję się usatysfakcjonowana lekturą i chętnie sięgnę po inne powieści pióra amerykańskiego pisarza. 

Ocena: 7,5/10

Za lekturę serdecznie dziękuję wydawnictwu Prószyński i S-ka

 

WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia
MIEJSCE I DATA WYDANIA: Warszawa 2011

TYTUŁ: Córka łowcy demonów
TYTUŁ ORYGINAŁU: The Demon Trapper's Daughter
AUTOR: Jana Oliver

WYDAWNICTWO: Replika

Jana Oliver to autorka, która urodziła się i wychowała w Iowa. Mieszka w Atlancie wraz ze swoim mężem, a także parą niesfornych kotów. Jak sama przyznaje, najszczęśliwsza jest w chwilach, gdy bada nieznane miejskie legendy czy spaceruje po starych cmentarzach. Odkąd jej powieści odniosły sukces, utrzymuje się wyłącznie z pisania, uważając swą pracę za najlepszą na świecie. Jest laureatką wielu nagród literackich.

Życie nie jest proste, ani tym bardziej sprawiedliwe. Stanowi nieustanne źródło pomyłek, bólu czy cierpienia, sporadycznie obdarzając nas chwilami szczęścia.To przedstawienie mylnie zaliczane do kategorii komedii, która śmieszy jednak chyba jedynie Tego na Górze. Nieustanne upadki, przymus udowadniania własnej wartości, a także ból nieodłącznie powiązany ze stratą najbliższych.Tak, zdecydowanie czasami życie boli.Czasami ten ból staje się nie do zniesienia.

Atlanta w niedalekiej przyszłości wcale nie różni się tak bardzo od rzeczywistości, która obecnie nas otacza. Ludzkość wciąż zmaga się ze śmiertelnymi chorobami, atakami przemocy i dziwną skłonnością do oceniania drugiej osoby nie za to jaka jest, ale za to kim jest. Co więcej, musi zmagać się z jeszcze jedną przeszkodą - prawdopodobnie najistotniejszą ze wszystkich, mianowicie obecnością  wszelakiego rodzaju demonów, które skrupulatnie dążą do przejęcia władzy nad światem. By zapobiec ich działaniom powołani zostali specjalnie przeszkoleni łowcy; silni, niepokonani i niezniszczalni, przynajmniej z pozoru.

Riley zawsze marzyła o tym by zasilić szeregi łowców, podążyć śladami swego ojca  i zostać legendą.  Nigdy nie znajdowała się jeszcze tak blisko realizacji swoich marzeń co teraz. Gildia potrzebuje każdego wsparcia - nawet siedemnastoletniej dziewczyny, która nieustannie wplątuje się w kłopoty i nie ukończyła jeszcze liceum. Riley rozpoczyna pełną niebezpieczeństw rozgrywkę ze złem i tymi, którzy tylko z napięciem czekają na jej pomyłkę. Musi pokonać własne słabości, nauczyć się rozróżnić przyjaciół od wrogów i zmierzyć z potęgą rodzącego się właśnie uczucia.   Nic nie toczy się jednak zgodnie z planem...

Literatura młodzieżowa, zwłaszcza biorąc pod uwagę pozycje zaliczane w przynajmniej minimalnym stopniu do gatunku romansów paranormalnych, z pewnością nie zalicza się do grona tak zwanej "literatury ambitnej". To powieść w stu procentach rozrywkowa  i należy już na wstępie wyraźnie to zaznaczyć, aby później niepotrzebnie się nie rozczarować. Jest to również literatura oparta na pewnych znanych i wspominanych już niejednokrotnie przeze mnie schematach wśród których prym zdecydowanie wiedzie "trójkąt miłosny" a którego centralną postacią jest główna bohaterka. "Córka łowcy demonów" nie odbiega dalece od owego krótkiego opisu, a mimo to wyraźnie można dostrzec elementy, które różnią ją od innych pokrewnych tytułów.

Przede wszystkim jest to urozmaicenie świata fikcyjnego poprzez wprowadzenie różnorakiego rodzaju demonów. Choć paranormalne stworzenia zdominowały ostatnio rynek wydawniczy, powieści w których  to demony odgrywają kluczową rolę jest wciąż stosunkowo mało. Pani Jana Oliver miała więc doskonałe pole do popisu i zdecydowanie wykorzystała owy fakt na swą korzyść. Świat stworzony przez autorkę jest fascynujący głównie przez staranność z jaką go kreuje. Staranne, rozbudowane opisy rzeczywistości; stworzona z niezwykłą precyzją klasyfikacja demonów, a także zawarte w powieści fragmenty tyczące się kultury i tradycji łowców - to tylko kilka z detali, którymi raczy nas Jana Oliver.

Fabuła obraca się głównie wokół historii Riley. Pojawia się nieodłączny wątek pierwszej miłości - wbrew pozorom nie tak pięknej i doskonałej jak można by przypuszczać.  Autorka wyraźnie daje również do zrozumienia czytelnikowi, że w kolejnych tomach serii zetkniemy się ze wspomnianym już powyżej motywem trójkąta miłosnego.O dziwo jednak, na chwilę obecną wcale nie zakłóciło to radości jaką czerpałam z lektury. Powieść Jany Oliver przekazuje jednak również swoim czytelnikom pewne uniwersalne prawdy. Mówi o tym, że bez względu na wszystko to my sami podejmuje decyzję o własnym życiu i że wbrew pozorom zawsze, z każdej sytuacji jest jakieś wyjście - nawet jeżeli początkowo tak trudno je dostrzec.

Czasy, w których w literaturze dominowały bezradne, łatwo wplątujące się w kłopoty bohaterki widocznie odeszły już w zapomnienie. Coraz częściej stykamy się bowiem z niezwykle wyrazistymi, samodzielnie stawiającymi czoło problemom postaciami. Taka też jest i Riley. Silna, młoda dziewczyna, która mimo kłód, które rzuca jej pod nogi los, dzielnie stawia im czoło. Z miejsca zdobyła moją sympatią. Trochę trudniej przyszło to Simonowi. Tacy idealni bohaterowie bez nawet najmniejszej skazy zdecydowanie nie zaliczają się do grona moich ulubieńców. Wręcz przeciwnie, budzą we mnie raczej negatywne uczucia. Simon miał tym trudniej, że autorka zestawiła go z Beckiem. Beckiem, który w pełni zaspokoił mój czytelniczy apetyt, idealnie wpisując się we wzór najbardziej cenionych i wielbionych przeze mnie bohaterów. Nie możliwy do jednoznacznego sklasyfikowania - tajemniczy, seksowny, cholernie uparty. Słowem, dokładnie to co tygryski lubią najbardziej.

Autorka stosuje narrację trzecioosobową i choć głównie zrzuca odpowiedzialność za przedstawianie otaczającej bohaterów rzeczywistości na Riley, zdarza się, że owy "balast" przejmuje Beck.  Styl jakim się posługuje jest niezwykle prosty, ale z pewnością nie banalny. Jana Oliver opisuje bowiem rzeczywistość niezwykle barwnie i plastycznie, co widocznie przyspiesza lekturę a co za tym idzie działa na jej korzyść.

Tak jak już wspomniałam "Córka łowcy demonów" nie jest dziełem wybitnym Jest to jednak doskonała, lekka historia o tym, że nigdy nie należy tracić wiary - zwłaszcza w samego siebie. Zarówno fabuła - doskonale wyważona i zdynamizowana jak i kreacja różnorodnych, niezwykle rzeczywistych bohaterów zasługują na słowa pochwały. I choć prosty język sugeruje raczej, że gronem docelowym lektury była młodzież, wierzę, że również nieco starsi fanatycy gatunku będą odczuwali radość płynącą z lektury owego tytułu. 

„Dorośli zawsze zachowują się tak, jakby potrafili wszystko naprawić.” 

Ocena: 8/10

Łowcy demonów:

Córka łowcy demonów | Złodziej dusz


Za lekturę ogromnie dziękuję wydawnictwu Replika

TYTUŁ: Piosenki dla Pauli
TYTUŁ ORYGINAŁU; Canciones para Paula
AUTOR:Blue Jeans

WYDAWNICTWO: Jaguar

Blue Jeans to pseudonim literacki pochodzącego z Sewilli Francisca de Pauli Fernandeza. „Piosenki dla Pauli” to jego debiutancka powieść, która początkowo ukazała się w Internecie, a dopiero za namową fanek Fernandez zdecydował się na opublikowanie jej w wydawnictwie Everest. W Hiszpanii książka odniosła spektakularny sukces, bijąc w rankingach popularności największe przeboje z uwielbianego gatunku paranormal romance.

Czasami trudno odróżnić jest zwykłe zauroczenie od miłości, zwłaszcza kiedy jest się dopiero wkraczającą w dorosłość nastolatką, nie mającą pojęcia o tym czym naprawdę jest owo najpiękniejsze na świecie uczucie. Marzenie o przeżyciu czegoś niezwykłego i lęk, że tego nie doświadczymy, przyczynia się do tego, że żyjemy w kłamstwie u boku osoby, do której w rzeczywistości nic nie czujemy. Pozostajemy ślepi na wszystkie sygnały, które daje nam los i ignorujemy prawdziwe uczucie, które czeka na nas tuż za rogiem...

Paula jest przekonana, że właśnie spotkała swoją prawdziwą miłość, mimo że mając niespełna siedemnaście lat nie poznała jeszcze wszelkich aspektów owego uczucia, a na dodatek tak naprawdę nie widziała jeszcze wybranka swojego serca. Ten stan ma jednak ulec zmianie. Po dwóch miesiącach ciągłych rozmów internetowych, Paula wreszcie ma się spotkać z Angelem twarzą w twarz. Niestety marzenia dziewczyny nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości, dziennikarz zajęty przeprowadzaniem wywiadu z jedną z najbardziej popularnych piosenkarek młodzieżowych - Katią spóźnia się na spotkanie.

I właśnie w tym momencie na scenie pojawia się kolejny aktor. Alex to młody, początkujący pisarz, a także niezwykle utalentowany muzyk. I chociaż Paula kocha Angela, kreatywność nowo poznanego artysty fascynuję dziewczynę. Niektóre historie miłosne wbrew pozorom nie kończą się happy endem. Zdarzają się bajki, w których przystojny książę porywa nieodpowiednią księżniczkę, a pocałowana właśnie żaba wcale nie zamienia się w księcia.  Miłość nie zawsze wygląda dokładnie tak jak w romansach, a wejście w dorosłe życie boleśnie potrafi o tym przypomnieć.

Nie przepadam za typowo młodzieżowymi pozycjami.Chyba wyrosłam już z czasów, gdy podobne historie pochłaniałam z wypiekami na twarzy, wczuwając się w sytuację głównej bohaterki z zaskakującą wręcz łatwością.  Łudziłam się, że mimo natłoku negatywnych opinii na temat owej pozycji, moje uczucia względem niej będą inne - znacznie bardziej pozytywne.  Cóż, okazało się, że słowo "łudziłam" jest tutaj kluczowe. Czas biegnie nieubłaganie, a lektura "Piosenek dla Pauli" niestety boleśnie mi to uświadomiła.

Blue Jeans w swojej debiutanckiej powieści porusza niezwykle ważny, ale nieco już oklepany temat pierwszej miłości. I może nie byłoby w tym nic złego gdyby nie to, że na ponad siedmiuset stronach pisze tylko i wyłącznie o niej! Tak, autor zdecydowanie zatroszczył się by temat ten zupełnie zdominował zawartość "Piosenek dla Pauli". Wplątuje bohaterów w zawiłe historie miłosne, w których nie sposób się jest połapać (nawet samemu autorowi!). Paula kocha Angela. Angela kocha jednak również Katia. Paula darzy Alexa dziwną fascynacją, ale ten z kolei cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem swojej przyrodniej siostrzyczki. Równocześnie Mario zaczyna darzyć Paulę uczuciem wychodzącym poza przyjacielskie relacje., nie zauważając, że sam staje się obiektem westchnień Diany. Przy takiej dawce  "miłości", autor zdecydowanie powinien uraczyć nas jakimś ciekawym, życiowym wątkiem, który przyniósłby chwilę wytchnienia czytelnikom. Niestety, nie decyduje się nawet na tak małe ustępstwo.

Kreacja postaci również nie stanowi mocnej strony powieści, wystarczy zresztą zerknąć na sylwetkę głównej bohaterki. Prawie siedemnastoletnia Paula zaskakuje swoją niedojrzałością. Jej głowę zaprzątają jedynie myśli o chłopcach i o tym jak ukryć związek ze starszym od siebie mężczyzną przed rodzicami. Owa niedojrzałość w zachowaniu nastolatki zostaje jeszcze dodatkowo (i zupełnie niepotrzebnie!) podkreślona - bohaterka wydaje się nie rozstawać z plecakiem z Atomówkami i pozostaje bezwarunkowo wierna panującej obecnie modzie. Przyjaciółki Pauli zostały wykreowane na podstawie podobnego schematu - są płytkie, a swoim zachowaniem upodabniają się niestety do poziomu dojrzałości przeciętnej jedenastolatki. Biorąc pod uwagę, że autor jest przedstawicielem płci brzydkiej można by pomyśleć, że przynajmniej męskie grono bohaterów zasługuje na uwagę czytelnika. Niestety, są to jedynie pobożne życzenia. Angel, Alex i Mario zlewają się w jedną osobę - przystojni, zaślepieni uczuciami i zupełnie pozbawieni charakteru, takie "ciepłe kluchy" jakby powiedział mamutek.

Autor swoim stylem pisania niestety nie podnosi poziomu powieści. Zupełnie nie mogłam się przyzwyczaić do narracji jaką prowadzi - trzecioosobowej, ale w czasie teraźniejszym, co jest dla mnie tym bardziej niezrozumiałe, że podobny zabieg w przypadku twórczości Mocci, na którym zresztą  widocznie zamierzał się wzorować Blue Jeans, ogromnie przypadł mi do gustu/  Co z tego, że jego styl jest lekki i w miarę obrazowy, skoro za nic w świecie nie pomógł mi w tym bym przekonała się do lektury?

Mimo tylu negatywnych emocji, które wzbudziła we mnie lektura, postarałam się jednak znaleźć przynajmniej kilka plusów. Przede wszystkim należy pochwalić tutaj oprawę graficzną Lubię od czasu do czasu spojrzeć na taką minimalistyczną okładkę, która dodatkowo idealnie oddaje fabułę powieści. Z kolejnym plusem było już niestety znacznie trudniej. Jeżeli jednak miałabym za coś wyróżnić hiszpańskiego debiutanta to tylko i wyłącznie za oryginalny "projekt twórczy Alexa".

Niestety, mimo moich niewielkich wymagań "Piosenki dla Pauli"  ogromnie mnie rozczarowały. Lektura powieści typowo "rozrywkowej" już dawno mnie tak nie wymęczyła. Autor zawiódł mnie zarówno na polu fabuły, kreacji bohaterów jak i tym typowo językowym. Nie wiem wśród jakiego grona czytelników owa pozycja mogłaby cieszyć się entuzjazmem. Polski rynek wydawniczy wydaje bowiem wiele innych, znacznie bardziej zasługujących na uwagę pozycji - nawet gdyby rozważać jedynie te, które wyszły spod pióra naszych rodzimych autorów, pozostawię więc decyzję o lekturze w Waszych rękach. 

"Raz na jakiś czas pojawiają się osoby, które piętno na twym życiu. To taka gra losu, magiczna sztuczka (jeśli wierzysz w magię),że na drodze spotykamy ludzi zmieniających nasze zachowanie, a niekiedy wręcz sposób myślenia i odczuwania. Ich osobowość rozciąga się wokół nas niczym siatka, w którą chętnie wpadamy.

TYTUŁ: W otchłani
TYTUŁ ORYGINAŁU: Across the universe
AUTOR: Beth Revis

WYDAWNICTWO: Dolnośląski

Beth Revis to amerykańska autorka, która wraz z mężem mieszka w Północnej Karolinie. Zadebiutowała powieścią "W otchłani", która stanowi pierwszą część dystopijnej trylogii dla młodzieży. Książka błyskawicznie zdobyła status bestsellera „New York Timesa”, została również Najlepszą Książką Amazon.com w styczniu 2011 oraz nominowano ją do prestiżowej nagrody Carnegie Medal i Nagrody Książki Roku w kategorii literatury dla młodzieży przez „Romantic Times Book Reviews”. Prawa do trylogii Beth Revis sprzedano do ponad dwudziestu krajów. Druga część dystopijnej trylogii  ukaże się na polskim rynku wydawniczym już 20 września.

Każdy z nas chociaż raz marzył chyba o tym by zacząć swoje życie od nowa. Pozostawiając daleko za sobą problemy i zmartwienia, dostając od losu czystą, białą kartkę. Podobna szansa wiążę się jednak również z pewnymi wyrzeczeniami. Bo oprócz problemów musisz zostawić również swoje marzenia, plany i wszystkie osoby, które kochasz. Musisz zapomnieć, albo przynajmniej pozwolić na to by inni zapomnieli o Tobie. Przede wszystkim jednak, musisz liczyć się z faktem, że nie wszystko może pójść zgodnie z planem.

Amy dokonała wyboru. Samodzielnego i wolnego od presji otoczenia,wyboru, którego niektórzy ludzie zostali pozbawieni.  Zaskakując samą siebie, postanowiła porzucić swoje dotychczasowe życie na ziemi. Zostawiła przyjaciół i swojego chłopaka, zrezygnowała z wszelkich planów na przyszłość, a wszystko to na rzecz podróży ku nowo odkrytej planecie. Niewykluczone, że tym co pchnęło ją do podjęcia takiej a nie innej decyzji była obecność rodziców na statku. Być może jednak palce maczało tutaj samo  przeznaczenie.Podróż miała trwać 300 lat, po których Amy, jej rodzice i reszta  hibernowanych pacjentów miała zostać przywrócona do życia.  Tyle, że już od samego początku nic nie idzie zgodnie z planem...

Mimo hibernacji, Amy pozostaje boleśnie świadoma rzeczy, które dzieją się wokół niej i czasu, który upływa. Koszmar dziewczyny rozpoczyna się jednak na dobre w chwili, w której ktoś brutalnie budzi ją z lodowatego snu. Amy nie może czuć się bezpiecznie na pokładzie "Błogosławionego". Najstarszy, dowodzący statku i opiekun całej załogi, dobitnie daje dziewczynie do zrozumienia, że jest tutaj nieproszonym gościem, odmieńcem, którego nie zawaha się pozbawić życia w imię wyższej racji, Amy zdaje sobie sprawę, że na pokładzie nie znajdzie żadnego człowieka godnego zaufania, a już na pewno nie jest nim Starszy - następca Najstarszego, zafascynowany dziewczyną. Amy doskonale to wie, nie oznacza to jednak, że owa wiedza ochroni ją przed popełnieniem błędu.

Pomysł amerykańskiej autorki znacznie odbiega od tego do czego zdążyli nas już przyzwyczaić inni pisarze. I choć fakt, że tematyka podróży międzygalaktycznej nie jest zbyt popularna wśród literatury młodzieżowej dawał autorce szerokie pole do popisu, trudno również ukryć, że tworząc "W otchłani", Beth Revis podjęła spore ryzyko. Ludzie z reguły boją się tego co obce, nowe a przez to trudne do zdefiniowania. Wydaje im się, że owe wyrażenia są synonimem czegoś złego. Po mojej głowie, aż wstyd się przyznać!, kołatały zresztą podobne myśli. Nie ukrywam bowiem, że podobne klimaty znacznie odbiegają od tych "moich". A jednak zaryzykowałam i uwierzcie mi na słowo - było warto.

Beth Revis rozpoczyna swoją debiutancką powieść mocnym akcentem, który jest jednak jedynie delikatną zapowiedzią wrażeń, które będą nam towarzyszyć w trakcie dalszej lektury. Mamy więc niezwykły świat, w którym ludzie odczuwają nieznośną samotność wśród tłumu. Świat, w którym człowieka pełni władz umysłowych nazywa się szaleńcem, z kolei tych którzy zasługują na owe miano traktuje się jak kogoś "normalnego". I wreszcie świat zbudowany na podwalinie kłamstw i obłudy, w którym wciąż znajduje się jednak miejsce na miłość, przyjaźń i nadzieję. Autorka tworzy owy świat z niezwykłą precyzją, dbając o to by zachwycić czytelnika nie tylko ogólnym wrażeniem, ale i najdrobniejszymi detalami.

Fabuła "W otchłani" jest bardzo dobrze wyważona i niezwykle dojrzała. Choć oczywiście  kluczową rolę odgrywa akcja, autorka poświęca w swojej powieści również sporo miejsca na poruszanie problematyki moralnej. Pochylamy się więc na chwilę nad znanym nam już doskonale tematem władzy i tym jak ogromny wpływ odgrywa ona na zmianę osobowości człowieka. Autorka otwarcia napomyka również o nieznającym granic ludzkim egoizmie, starając się równocześnie ukazać, że w walce z silną wolą i samozaparciem może on stoczyć przegraną walkę. Jest również i miłość! Chyba nie spodziewaliście się, że może być inaczej, prawda? Tyle, że nawet miłość spod pióra Beth Revis jest inna. Jakby dojrzalsza. Taka miłość, która zdolna jest zaakceptować błędy popełniane przez tą drugą osobę i zdecydowanie daleko jej do ideału do którego nas przyzwyczajono.

Autorka stosuje w swojej powieści narracje pierwszoosobową, przedstawiając wydarzenia na zmianę z punktu widzenia Starszego i Amy, co pozwala nam lepiej poznać bohaterów.Wypowiedzi Amy charakteryzują się większą emocjonalnością, co już delikatnie nakreśla nam charakter głównej bohaterki. Amy bez wątpienia nie jest płaską, pozbawioną wad postacią, która nieustannie wplątuje się w tarapaty. Charakteryzuje ją egoizm (choć nie w nadmiarze!) i upór, a także silnie rozwinięta empatia. Kiedy potrzeba, potrafi sama się o siebie zatroszczyć, zdecydowanie nie lubi kiedy ktoś mówi jej co powinna robić i lubi od czasu do czasu wetknąć nos w nieswoje sprawy.  Starszy z kolei dużą wagę przykłada do opisu faktów. Pozbawiony bliskości rodziny, chyba nie zupełnie radzi sobie z okazywaniem uczuć. Cechuje go ciekawość świata i dlatego jego uwagę przykuwają wszelkie niedostępne dla nieupoważnionych miejsca. Ponad to jest może trochę więcej niż przeciętnym egoistą. Nagromadzenie owych wad zdecydowanie czyni bohaterów bardziej autentycznymi i sprawia, że z niezwykłą łatwością przychodzi nam utożsamienie się z nimi.

Trudno w jednym zdaniu zawrzeć o czym opowiada powieść "W otchłani". Bezapelacyjnie  jest to historia o bolesnym, dojrzałym uczuciu, które gdzieś po drodze przemienia się w miłość, równocześnie jest to również opowieść o tym jak wielki ciężar spoczywa na barkach władcy.  Pozostaję pod urokiem stylu jakim posługuje się autorka - prostym, a równocześnie tak bogatym w treść, przede wszystkim jednak - niecodzienną kreacją postaci. Beth Revis postawiła niezwykle wysoko poprzeczkę autorom, którzy z pewnością w przyszłości spróbują swoich sił w podobnej tematyce. Z niecierpliwością wypatruję premiery drugiej części, a tymczasem tych, którzy wciąż wzbraniają się przed lekturą, namawiam do sięgnięcia po owy tytuł. Czasami, jak widać, warto zaryzykować.


Ocena: 9,5/10

TYTUŁ: Klątwa tygrysa
TYTUŁ ORYGINAŁU: Tiger's Curse
AUTOR: Colleen Houck

WYDAWNICTWO: Otwarte

Przez całe życie Colleen Houck była miłośniczką literatury. Z równym zapałem pochłaniała powieści akcji, przygodowe, science fiction czy romanse. Chęć stworzenia własnej historii narodziła się w niej jednak dopiero po przeczytaniu sagi "Zmierzch". Ponieważ nie udało jej się znaleźć wydawcy, opublikowała swoją debiutancką powieść za własne pieniądze. Wkrótce "Klątwa tygrysa" zdobyła listy bestsellerów, setki tysięcy fanów, a wydawcy z całego świata i nawet producenci filmowi zaczęli walczyć o prawa do książki. Colleen mieszka w Salem w stanie Oregona wraz z mężem i białym "tygrysem".

Baśnie stanowią pewien stały, nienaruszalny element naszego życia. Towarzyszą nam w trakcie lat beztroskiego dzieciństwa już wtedy ucząc najważniejszych prawd, a później, kiedy zło świata odciska ślad na naszym zachowaniu, czasami przypominają o tym co naprawdę ma jakąś wartość. Baśnie z reguły owiane są pewną tajemnicą, egzotycznym klimatem niedopowiedzeń a także, co najważniejsze, szczyptą magii. W owym świecie dobro zostaje silnie skontrastowane ze złem, piękna księżniczka zostaje porwana przez budzącego grozę smoka, a książę zaczarowany w żabę - albo tygrysa - którego uratować może jedynie pocałunek wybranej dziewczyny.

Kelsey Hayes jak każda typowa amerykańska nastolatka poszukuje pracy wakacyjnej. Zarobione pieniądze zamierza przeznaczyć na wymarzone studia by przynajmniej w taki sposób odciążyć swoim opiekunom. Z pomocą pośrednika, Kelsey znajduje zajęcie w jednym z cyrków. Do jej obowiązków należy sprzedaż biletów, sprzątanie po występach, ale także opieka nad śnieżnobiałym tygrysem - największą gwiazdą cyrku. Wbrew obawom Kelsey szybko odnajduje się w nowej sytuacji. Pokonując swój strach, dziewczyna powoli zaprzyjaźnia się z tygrysem - Renem i zaczyna marzyć o wolności dla niego.

Szansa na urzeczywistnienie owego marzenia pojawia się wraz z przybyciem do miasta bogatego obcokrajowca. Mężczyzna, w imieniu swojego przełożonego, zamierza odkupić od właściciela cyrku Rena i zapewnić tygrysowi szczęśliwe życie na wolności w jednym z hinduskich rezerwatów. Kelsey miałaby wyruszyć w podróż razem z Renem by zająć się nim w trakcie drogi w zamian za sporą sumę pieniędzy i możliwość wypoczynku w egzotycznym kraju jakim bez wątpienia są Indie. Nieświadoma rzeczywistych pobudek mężczyzny Kelsey godzi się na ową propozycję. Indie stają się miejscem, w którym na nowo nareszcie zaczyna oddychać pełną piersią - to właśnie tam odnajduje tak długo poszukiwany spokój i miłość.

Historia powstawania powieści pani Colleen Houck mimowolnie sprawia, że czytelnik zaczyna porównywać "Klątwę tygrysa" do bestsellerowego cyklu pani Meyer. W czasie lektury odnajduje kolejne podobieństwa w stylach obu autorek, a także dokonuje szczegółowego zestawienia bohaterów. Nie jestem pewna czy takowe porównanie rzeczywiście jest adekwatne, ani tym bardziej czy stanowi ono zachęte do zagłębienia się w lekturze pani Houck. Seria stworzona przez panią Meyer w moich oczach nie przedstawia się bowiem w najlepszym świetle. Gdyby nie sprzeczne recenzje na temat debiutu pani Houck i moja skłonność do tego by w podobnych sytuacjach osobiście wyrobić sobie zdanie na dany temat  z pewnością nie sięgnęłabym po "Klątwę tygrysa". I wielka szkoda!

"Klątwa tygrysa" stanowi zdecydowaine powiew świeżości na rynku wydawniczym. Colleen Houck rezygnuje na umiejscowienie akcji w Ameryce i przenosi ją (przynajmniej w sporej części) do Indii. Ubolewam nad faktem, iż autorka tak mało miejsca poświęciła na opis kraju, który od najmłodszych lat stanowił obiekt mojego zainteresowania i który charakteryzuje się tak zaskakującą różnorodnością! Widocznie jednak, jak zawsze zresztą, nie da się mieć wszystkiego. W zamian za malownicze opisy Indii autorka częstuje nas niezwykle plastycznymi, barwnymi opisami rozgrywających się na kartach powieści wydarzeń. Stosując narracje trzecioosobową, autorka pamięta o tym by nie zanudzić czytelnika rozwlekłymi fragmentami przeżyć wewnętrznych głównej bohaterki i skupia się w większej mierze na mających miejsce zdarzeniach.

Fabuła powieści obraca się głównie wokół legendy o zaklętym w śnieżnobiałego tygrysa hinduskim księciu. Akcja rozpędza się powoli, z charakterystycznym dla początkowych partii utworu lenistwem by później rozkręcić się na dobre i porwać czytelnika w fascynujący, pełen emocji świat. Nie da się ukryć, iż rozwój fabuły nie stanowi zaskoczenia dla spostrzegawczego czytelnika. Autorka od samego początku sugeruje nam bowiem niezwykłość białego tygrysa, tak samo zresztą jak tytuł czy opis znajdujący się na okładce. O dziwo jednak! w żadnym stopniu nie odjęło mi to przyjemności jaką czerpałam z lektury!

Wśród bohaterów niesposób dopatrzeć się żadnych odcieni szarości. Colleen Houck dzieli postacie na dobre i złe, choć tych drugich zdecydowanie w tej części mi zabrakło. Jeżeli zaś chodzi o główną bohaterkę muszę przyznać, że początkowo żywiłam względem niej spore obawy. Kreacja samotnej, zagubionej dziewczyny, która z zaskakującą łatwością ładuje się w kłopoty sprawiła, że niemal natychmiastowo cała zesztywniałam. Na całe szczęście schematyczność Kelsey jest w większości jedynie pozorna. Choć Colleen Houck nie udało się uniknąć pewnych powtórzeń, obdarzyła swoją bohaterkę rzadko spotykaną w podobnych przypadkach siłą i determinacją do tego by samej mierzyć się oko w oko z własnymi problemami. I chwała jej za to!

Styl pani Houck stanowił główną przyczynę moich obaw. Padło bowiem kilka niepochlebnych słów na jego temat. Owszem, początkowo krótkie, pojedyncze zdania rażą czytelnika, ale z czasem owe niedociągnięcia stały się dla mnie niezauważalne. Nie wiem; albo autorka dopracowała swój warsztat w czasie tworzenia powieści, albo ja najwzyczajniej w świecie dałam się porwać fabule i stałam się ślepa na co drobniejsze mankamenty.

"Klątwa tygrysa" to powieść, która ma w sobie coś z baśni, w których z takim zapałem zaczytywał się kiedyś chyba każdy z nas. Historia o miłości i pokonywaniu przeciwności, zabarwiona szczyptą magii i tajemnicy stanowi czystą przyjemność dla każdego mola książkowego. Colleen Houck wykazała się zaskakującą umiejętnością przekazywania emocji za pomocą barwnych, plastycznych opisów, a także kreowania intrygujących, rzeczywistych bohaterów. A choć styl jakim posługuje się autorka wciąż wymaga dopracowania, z utęsknieniem wypatruję już premiery kolejnej części serii.

Ocena: 9,5/10

„Zakochanie się w nim byłoby jak skok do wody z wysokiego klifu: mogłoby się okazać albo najbardziej emocjonującym, co mi się kiedykolwiek przytrafiło, albo najgłupszym błędem jaki w życiu popełniłam. Sprawiłoby, że miałabym po co żyć, albo roztrzaskałoby mnie o skały i połamało na zawsze.”

Za lekturę dziękuję wydawnictwu Otwarte