Nie spodziewałam się, że informacja o premierze „Wszystko, co w Tobie kocham" czyli kontynuacji serii o miasteczku Hartwell wywoła we mnie tyle entuzjazmu. To prawda, pierwsze spotkanie z twórczością Samanthy Young wspominam raczej miło, ale równocześnie nie była to powieść, która w jakiś szczególny sposób by mnie zachwyciła. Widocznie jednak zauroczyła mnie atmosfera fikcyjnego miasteczka Hartwell i w momencie wzmożonego stresu, instynktownie zapragnęłam do niego powrócić. Narzekać nie zamierzam, zwłaszcza że kolejne spotkanie z historią Samanthy Young wywołało we mnie jeszcze cieplejsze uczucia.

Kiedy otrzymuje propozycję zrecenzowania jakiegoś tytułu przed podjęciem ostatecznej decyzji lubię nie tylko zapoznać się pobieżnie z opisem fabuły, ale także zerknąć na opinie innych czytelników na potokach książkowych np. Goodreads. Debiut Louise Jensen nie zbierał może samych pozytywnych recenzji, ale były one na tyle zachęcające, że zdecydowałam się w końcu na to by przeczytać „Siostrę” i sprawdzić na własnej skórze jakie wywoła na mnie wrażenie. Czy słusznie? Chyba tak. Debiut Louise Jensen nie wyróżnił się może szczególnie na tle innych thrillerów, ale równocześnie w swoim gatunku jest to pozycja po prostu dobra. 

Pozytywnie zaskakują mnie zmiany jakie zachodzą na polskim rynku wydawniczym, a zwłaszcza jedna z nich - coraz częściej nie musimy oczekiwać długich miesięcy na tłumaczenie pewnych zagranicznych pozycji. Wiadomo, że reguła ta odnosi się głównie do tytułów, które w jakiś sposób wybiły się na tle innych pozycji, ale to i tak ogromny postęp. Przed lekturą „Ostatniej roli Hattie” nie słyszałam zbyt dużo na jej temat, w końcu zadebiutowała za granicą zaledwie w tym roku, ale to czego się dowiedziałam w zupełności wystarczyło by przyciągnąć mnie do powieści Mindy Mejii. I zdecydowanie nie jestem rozczarowana. 

Być może zauważyliście już, że mam osobliwą słabość do thrillerów, które poruszają problematykę zaginięcia dzieci. Z niewiadomych nawet dla mnie samej przyczyn, ów motyw w powieściach budzi moje zainteresowanie i to dlatego sięgnęłam po „Dziewięć dni”, „Gdzie jest Mia?”, „Zaginionego” czy też „Córeczkę”, a ostatnio także po pozycje autorstwa Kathryn Croft - kolejną „Córeczkę”. Tak naprawdę, pomijając ogólną problematykę ów tytułu, nie wiedziałam zbyt wiele na jego temat, ale nie wpłynęło to znacząco na mój poziom ekscytacji. Byłam przekonana, że „Córeczka” przypadnie mi do gustu i w gruncie rzeczy się nie zawiodłam. 

Nazwisko Samanthy Young od pewnego czasu nie było mi zupełnie obce. Owszem, nie miałam okazji zapoznać się z jej poprzednimi powieściami - a przywodzące na myśl trylogię o Grey’u okładki wcale motywowały by coś w tej kwestii zmienić - ale słyszałam sporo pozytywnych opinii na temat serii „On Dublin street”, zwłaszcza od zagranicznych booktuberów. Kiedy wpadłam w wir egzaminów i potrzebowałam lektury, która pomoże mi się kompletnie zrelaksować, postanowiłam sprawdzić czy rzeczywiście powieści Samanthy Young warte są uwagi. 

Jessica Huntington jest lekarzem w więzieniu dla kobiet, która cały swój czas i energię poświęca pracy. Kobieta nie angażuje się w stałe związki i nie lubi rozmawiać o swojej przeszłości, a jej jedyny przyjaciel znajduje się daleko od jej miejsca zamieszkania. W więziennej bibliotece, w starym egzemplarzu „Dumy i uprzedzenia”, Jessica znajduje plik starych listów miłosnych. Wzruszona historią więźniarki postanawia dostarczyć korespondencje do adresata i dlatego w trakcie urlopu udaje się do małego, nadmorskiego miasteczka Hartwell. Kobieta jest zauroczona jego atmosferą i mieszkańcami a najbardziej właścicielem lokalnego baru - Cooperem. 

Nie wiem dlaczego identyfikowałam Samanthę Young jako autorkę powieści New Adult. „To, co najważniejsze” zdecydowanie kwalifikuje się jako romans z drobnymi elementami erotyki - główni bohaterowie znajdują się w takim momencie życia, gdy zdołali już zbudować jakieś jego fundamenty, obrać ścieżkę kariery i nabyć pewnych doświadczeń. Owszem, Samantha Young nie zaskakuje niczym szczególnie nowatorskim - jej powieść opiera się na kilku ogranych schematach, pojawiają się pewne sceny clichè a niektóre kwestie budzą pewne wątpliwości jeśli chodzi o ich odzwierciedlenie w rzeczywistości - ale nie mogłabym powiedzieć, że nie bawiłam się dobrze w trakcie lektury.  

„To, co najważniejsze” nie pretenduje do roli “wielkiej literatury”. Ale zarówno lekki, prosty styl Samanthy Young, jak i kilka innych aspektów, sprawiają, że w swoim gatunku to po prostu dobra lektura. Autorce udaje się oddać chemię między bohaterami a także - pomimo szybkiego tempa jakie obiera ich relacja - dostrzegalne są subtelne zmiany jakie między nimi zachodzą. Samantha Young pisze o tym, że każdy z nas potrzebuje w życiu miłości i bliskich, i że nigdy nie jest za późno by przyznać się do swojego błędu i wprowadzić pewne zmiany.

Opowieść Samanthy Young o losach Jessiki i Coopera ujmuje jednak przede wszystkim klimatem małego nadmorskiego miasteczka, którego mieszkańcy wzajemnie się znają i darzą sympatią. „To, co najważniejsze” odwalą dobrą robotę jako wprowadzenie do serii - przedstawienie Hartwell jako społeczności i zarysowanie wątków na kolejne części serii. A że motywem drugiego tomu jest relacja hate-to-love (czyli chyba mój ulubiony motyw guilty pleasure w historiach miłosnych), mimo pewnej schematyczności i odrealnienia „To, co najważniejsze”, nie mogę się go doczekać. 

„To, co najważniejsze” to doskonały wybór dla czytelników, którzy cenią sobie opowieści o miłości z subtelną nutą pikanterii, osadzone w niewielkich miasteczkach. Samantha Young ma lekki, przystępny styl i pewne wyczucie jeśli chodzi o ilość erotyzmu w opowiadanej historii. Owszem, nie jest to nic nowego czy specjalnie odkrywczego jeśli mowa o romansach, ale w moim przypadku powieść Samanthy Young spełniła swoją rolę. 

„To, co najważniejsze” Samantha Young; wydawnictwo Burda; Warszawa 2017 ★★★½

Za możliwość lektury dziękuję wydawnictwu Burda Książki

Rok 2016 jest dla mnie okresem poszukiwania ciekawych, zaskakujących thrillerów - o czym zresztą wspominałam Wam już kilkakrotnie przy okazji różnych recenzji. Efekty bywają różne, ale nie tracę zapału i przy przeglądaniu comiesięcznych zapowiedzi szczególną uwagę poświęcam właśnie pozycjom z tego gatunku.  „Zaginiony” od razu rzucił mi się w oczy - pomimo że kilkakrotnie zetknęłam się już z podobną problematyką czyli zaginięciem dziecka z perspektywy matki - i ponownie miałam nosa!

Od zaginięcia Billy’ego minęło pół roku. Piętnastolatek wyszedł z domu i od tamtego czasu ślad po nim zaginął. Opinia publiczna wykazuje coraz mniej zainteresowania sprawą, ale rodzina nie poddaje się w poszukiwaniach. Kolejny apel do mediów przybiera nieoczekiwany kierunek. Nierozważne zachowanie starszego z braci wywołuje spekulacje wśród społeczeństwa a na jaw wychodzą kolejne rodzinne tajemnice. Tymczasem Claire, matka Billy’ego zaczyna cierpieć na dziwne zaniki pamięci. Odzyskuje świadomość z dala od domu nie mając pojęcia jak dotarła w dane miejsce i z dziwną skłonnością do agresji…

C. L. Taylor porusza problematykę znaną gatunkowi - zaginięcie dziecka, z punktu widzenia zrozpaczonej matki - ale rzuca na ów motyw owoc odmienne światło. Przede wszystkim nie jesteśmy świadkami wszystkich wydarzeń - zostajemy wrzuceni w sam środek rodzinnego dramatu, kiedy tragedia odcisnęła już piętno na jego uczestnikach. C. L. Taylor z niezwykłą empatią nakreśla różne reakcje na rodzinny dramat - poczynając od zaprzeczenia, przez wzmożone działanie aż po obwinianie samego siebie o zaistniałą sytuację. 

Przez wrzucenie swoich czytelników w sam środek wydarzeń, C. L. Taylor unika zbędnych dłużyzn. Szybkiej lekturze sprzyja także fakt, że autorka stawia dialogi ponad długie opisy i nieustannie intryguje rozwikłaniem zagadki zaginięcia Billy’ego. Powieść C. L. Taylor skupia się na psychice bohaterów a powracające zaniki pamięci narratorki sprawiają, że czytelnik zaczyna kwestionować przywoływane przez nią fakty i relacje, dopatrując się wszędzie teorii spiskowych. 

W powieści przeplatają się fragmenty rozmów Billy’ego z bliżej nieznaną nam osobą. To właśnie one sugerują co mogło wydarzyć się w związku z zaginięciem chłopca. Przyznaję jednak, że sama dałam się autorce omotać i nie przewidziałam zakończenia. Miłym dodatkiem do lektury, już nie związaną bezpośrednio z fabułą, jest krótki wywiad z autorką zamieszczony na końcu powieści. C. L. Taylor opowiada w nim o tym co zainspirowało ją do stworzenia historii Billy’ego i dzieli się radami z potencjalnymi przyszłymi autorami. 

„Zaginiony” to wciągający thriller, który nakłada nową perspektywę na znany czytelnikom motyw. C. L. Taylor posługuje się prostym, lekkim językiem a w połączeniu z ciekawie rozplanowaną fabułą i psychologicznym tłem sprzyja szybkiej, angażującej lekturze na długi jesienny wieczór. Dla wyjadaczy gatunku nie będzie to może nic nowego, ale jeśli szukacie poprawnego, ciekawego thrillera, „Zaginiony” spisze się w tej roli. 

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Burda

„Zaginiony” C. L. Taylor; wydawnictwo Burda; Warszawa 2016 ★★★★