"Gorączka" została przez Was przyjęta z umiarkowanym entuzjazmem, niejednokrotnie graniczącym ze sceptycyzmem. Nie zmienia to jednak faktu, że powieść Dee Shulman ogromnie mnie intrygowała i to nie tylko magnetyczną, przyciągającą wzrok okładką, ale także samym pomysłem na fabułę. Antyczny dramat z romantycznym wątkiem będący tłem dla współczesnej opowieści dla nastolatek? Dajcie spokój, kto mógłby nie ulec czemuś równie obiecującemu? Ano właśnie - ja nie mogłam.

Sethos Leontis to otoczony sławą gladiator, który jako jedyny wojownik w tak młodym wieku zdołał zdobyć osiem wieńców. Jego osiągnięcia są tym bardziej niezwykłe, że Seth w trakcie walki posługuje się jedynie trójzębem i siecią. Gladiator wydaje się niezwyciężony, aż do chwili, w której w jego życie wkracza Liwia. Rozkojarzony jej obecnością na arenie, Seth popełnia błąd. Owszem, wygrywa walkę, ale płaci wysoką cenę za nieuwagę. Nieprzytomny chłopak zostaje umieszczony w domu ojczyma Liwii. Wspólnie spędzone chwile zbliżają do siebie młodych, Seth nie jest jednak pełnoprawnym obywatelem Rzymu, na domiar złego - Liwia została obiecana innemu mężczyźnie. Wspólna przyszłość znajduje się poza zakresem wszelkich możliwości, zwłaszcza wówczas gdy sprawy ulegają dalszej komplikacji.

Ewa Koretsky to zbuntowana siedemnastolatka, która nie potrafi znaleźć wspólnego języka ze swymi rówieśnikami. Gdy po raz drugi zostaje wydalona ze szkoły, trafia do elitarnej placówki dla uczniów szczególnie uzdolnionych - St. Magdalene. Początkowe miesiące są rajem - Ewa nie musi znosić swoje rodziny, rozwija się i zdobywa nowych przyjaciół. Wszystko zaczyna się psoć na skutek nieporozumienia. Ewa traci przyjaciółkę i znowu zostaje sama. Niedługo potem w szkole pojawia profesor wirusologi, pokazuje on dziewczynie dziwne, niespotykane okazy. Wystarczy chwila nieuwagi i Ewa wylewa próbkę z wirusem na własną skórę. Kilka godzin później dziewczyna dostaje wysokiej gorączki i cudem uchodzi z życiem. Czym jest dziwny wirus? I co łączy Ewę oraz Sethosa skoro dzielą ich wieki?

Dee Schulman bez wątpienia miała pomysł przy tworzeniu "Gorączki 1". Owszem, nie wszystkie elementy przedstawionej przez nią historii są oryginalne, ale przy  użyciu detali starannie to ukryła. Choćby osadzenie fabuły w starożytnym Rzymie i uczynienie głównym bohatera gladiatora - świeżość tego pomysłu, że i całość nabrała bardziej oryginalnego charakteru. Zresztą, to właśnie ta część powieści  osadzona w przeszłości bardziej przypadła mi do gustu,  co zaskoczyło mnie tym bardziej, że nie przepadam za tym okresem historii. Dee Shulman ciekawie nakreśliła realia starożytnego Rzymu, zwłaszcza przedstawiając go oczami niewolnika.

Podobała mi się również naprzemienna narracja historii. Przedstawienie całej opowieści raz oczami Ewy (za pomocą narracji pierwszoosobowej), a raz z punktu widzenia Sethosa (choć już przy użyciu narracji trzecioosobowej) sprawiło, że napięcie zostało odpowiednio stopniowane. Nie  dostaliśmy od razu odpowiedzi na wszystkie pytania, lecz otrzymywaliśmy je stopniowo - krok po kroczku (albo wcale). 

Sami bohaterowie są jednak odrobinę zbyt wyidealizowani. Ewa i Seth otrzymali garnitur zalet i stosunkowo mało wad - zresztą,  z miejsca nie potrafię wymienić nawet jednej istotnej skazy na ich charakterze. Pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że okoliczności drugiego tomu ujawnią jakieś niedoskonałości w kreacji postaci. Trochę ciężko wspomnieć mi o innych "obawach", bez ujawnienia istotnych szczegółów fabuły. Powiem więc krótko, boję się, w którym kierunku podąży ta historia. Pewne elementy (świat pomiędzy, komplikacje w relacjach głównych bohaterów) przypominają mi inną serię, w której autorka nie udźwignęła ciężaru podjętych wątków. 

"Gorączka 1" Dee Shulman wypadła dobrze. Wszelkie moje zarzuty są raczej obawami względem przyszłości owej serii aniżeli faktycznymi wadami. Powieść Dee Shulman nie jest utworem wybitnym, zawiera w sobie jednak coś nowego i świeżego. Ponad to autorka ma lekkie i plastyczne pióro, przez co całość czyta się szybko i bez zgrzytania zębami. I choćby dlatego, jeśli szukacie nieco innej pozycji Young Adult, warto sięgnąć po "Gorączkę 1".

TYTUŁ: Mój Adam

AUTOR: Ewa Nowak

WYDAWNICTWO: Egmont

MIEJSCE I DATA WYDANIA: Warszawa 2013

 Twórczości Ewy Nowak nie trzeba chyba nikomu przedstawiać. A już z pewnością nie komuś kto w okresie młodzieńczego buntu i wahań nastrojów zaczytywał się w bestsellerowej serii "Wszystko tylko nie mięta". Sama z twórczością tej polskiej  autorki zetknęłam się nie raz i nie dwa. "Mój Adam" to więc nie tylko lektura powieści młodzieżowej, ale także sentymentalny powrót do znanych bohaterów.

"Mój Adam" to zbiór 12 opowiadań, luźno związanych z tematyką miłości i osadzonych w świecie serii "Wszystko tylko nie mięta". Spotykamy się więc z Ewą. Ewą, która właśnie rozpoczęła studia i którą zaczyna łączyć silna, intensywna więź z Arturem.  Arturem, który oddał już komuś swoje serce, ale który mimo to nie potrafi się trzymać od Ewki z daleka. Poznajemy też Karolinę. Dziewczynę, która bardzo kocha swojego chłopaka i która z przerażeniem odkrywa, że  zaczynają się od siebie z Błażejem oddalać. Co sprawia z kolei, że zaczyna coraz częściej odpływać myślami w alternatywną rzeczywistość.

Ale spotykamy też bohaterki, które już dawno mają za sobą swe młodzieńcze lata. Kobiety takie jak Laura. Laura, która na skutek kilku splotów wydarzeń, znajduje się w sytuacji niegodnej pozazdroszczenia i która mimo to nie wątpi w to, że i dla niej nadejdą szczęśliwe dni. No i kobiety takie jak Ewa, które wiodą pozornie bajkowe życieaw rzeczywistości zmagają się z własnymi demonami.

Niejednokrotnie mówiłam, że nie przepadam ze krótkimi formami. Nadszedł chyba jednak moment żebym ostatecznie zmieniła ten pogląd i spojrzała prawdzie w oczy. Nieważne czy mamy do czynienia z powieścią czy zbiorem opowiadań. O ile autor posiada pomysł, lekkie pióro i to "coś", forma nie odgrywa dużego znaczenia. Tak też było w przypadku książki "Mój Adam".

Ewa Nowak stworzyła 12 niepowiązanych ze sobą ściśle historii. Ich bohaterkami są kobiety w rożnym wieku, odmiennego statusu społecznego i o skrajnych charakterach. Każda z nich znajduje się jednak w jakimś istotnym momencie życia albo przynajmniej go wspomina; każda w ten czy inny sposób styka się również z  miłością. Ewa Nowak dotyka różnych tematów  - macierzyństwa, zdrady, pierwszego uczucia zazdrości -  w przeciwieństwie do innych książek serii "Wszystko tylko nie mięta" nie jest to jednak tematyka stricte młodzieżowa. Ewa Nowak zwraca się więc nie tylko do nastolatek, ale i do ludzi odrobinę starszych, tych którzy dorastali zaczytując się w pozostałe części cyklu.

Bohaterki opowiadań w większości są nam już znane, tak samo zresztą jak i kilku panów. A za pomocą tych kilku historii Ewa Nowak daje nam możliwość chodź na krótką chwilę sprawdzić  co słychać  u lubianych, albo też znielubionych, postaci. Dla wielbicieli serii będzie to niewątpliwa przyjemność, choć równocześnie nie ukrywam, że dla ukochanych bohaterów wymarzyłabym sobie jakąś lepszą przyszłość. 

Ewa Nowak dała się nam już poznać jako właścicielka lekkiego, wprawnego pióra, ale i tak jestem pod wrażeniem tego czego dokonała w "Moim Adamie". W każdej z historii stykamy się z narracją pierwszoosobową. Nie wiem jak udało się to zrobić pani Ewie Nowak, ale sprawiła, że każda z 12 bohaterek ma jednak nieco odmienny styl wypowiedzi. Nie potrzebne są więc kolejne tytuł by wiedzieć, kiedy rozpoczyna się nowa historia.

Co jednak ujęło mnie najbardziej w prozie Ewy Nowak?To jak wiele potrafi przekazać w tak krótkiej formie. Polska autorka zmusza swoich czytelników do chwili refleksji - a to całą historią a to dodanym na samym końcu pytaniem.

Nie ukrywam, że "Mój Adam" nie jest historią dla każdego, choć mi przypadł do gustu ogromnie. Dla wielbicielek (i wielbicieli) serii to lektura obowiązkowa, ale ich chyba nie muszę namawiać, prawda? Co do innych czytelników, "Mój Adam to nie tylko dobrze napisana, ale i wartościowa historia, mimo to najpierw radziłabym sięgnąć po jakieś inne powieści Ewy Nowak, Podróż wspomnień i sentymentu jest bowiem sporym atutem opowiadań.

5/6

Do przeczytania "Czerwieni rubinu", tak jak i wielu innych książek, przekonały mnie pozytywne recenzje na blogach. Poza tym, pomysł autorki na podróże w czasie, wydał mi się ciekawy, a i okładka zdecydowanie zachęcała do zakupu. Dlatego, kiedy tylko nadarzyła się okazja, dałam się skusić.


Gwendolyn większość swojego życia spędziła ukryta w cieniu swojej kuzynki. Przeciętna szesnastolatka, która uparcie twierdzi, że widzi duchy, w oczach większości rodziny nie mogła równać się z Charlotte - świetną, wszechstronnie uzdolnioną uczennicą a na dodatek potencjalną dziedziczką genu podróży w czasie. Kiedy więc to ona - Gwen, a nie Charlotte odbywa podróż w przeszłość, wszyscy zarzucają jej kłamstwo. Zadowolony z takiego obrotu spraw nie wydaje się również Gideon - jedenasty z dwunastu podróżników, który według wszelkiego podobieństwa zapałał głębszym uczuciem do Charlotte. Wbrew pozorom Gwen nie uzyskuje też żadnych odpowiedzi na nurtujące ją pytania. Wręcz przeciwnie, tajemnice Strażników wydają się wręcz mnożyć. Na domiar złego w trudnej sytuacji Gwendolyn nie może zaufać nikomu oprócz Leslie - swojej najlepszej przyjaciółce, która jako jedna z niewielu wydaje się wierzyć w każde słowo Gwen. 


Kerstin Gier stworzyła cudowną, magiczną powieść rozgrywającą się we współczesnym Londynie. "Czerwień rubinu" to połączenie thrillera, romansu paranormalnego i science fiction z dodatkową porcją humoru. Co zadziwiające, mimo iż pierwszy tom Trylogii Czasu jest jedynie wstępem do całej historii i z pozoru nie dzieje się tam za wiele, każdą stronę czytałam z zapartym tchem i wypiekami na twarzy. Kerstin Gier nie ciągnie akcji na siłę. W jej powieści wszystko jest delikatne i subtelne - włącznie z wątkiem romantycznym w powieści.


Autorka w ciekawy sposób wykreowała swoje postacie. Po przeczytaniu książki, trudno rozstrzygnąć kto odgrywa rolę czarnego bohatera. Każda z postaci jest inna i oryginalna, a ich skomplikowane charaktery zawierają zarówno wady jak i zalety. Jestem również pozytywnie zaskoczona zakończeniem. To wprost nieprawdopodobne, ale można stworzyć epilog, który wszystko wyjaśnia i równocześnie wszystko komplikuje. 


Sięgając po "Czerwień rubinu" obawiałam się wielu rzeczy. Przede wszystkim jednak bałam się, że mnie zawiedzie. Z przyjemnością jednak stwierdzam, że moje obawy były bezpodstawne. "Czerwień rubinu" to wprost idealny początek trylogii, nie tylko dla nastolatków, ale i doroślejszych czytelników, którzy pragną na chwilę oderwać się od rzeczywistości. Z przyjemnością sięgnę po kolejną część cyklu pani Kerstin Gier. 




To wprost zadziwiające jak wiele nauki można mieć przed wakacjami. Nauczyciele zawarli chyba tajny sojusz. Nagle wszyscy zapragnęli zrobić sprawdziany z trzech lat nauki i za nic nie przemawiają do nich żadne logiczne argumenty. Na szczęście to jeszcze tylko dwa i pół tygodnia a potem słodkie lenistwo z książką w dłoni. Po raz kolejny namawiam do udziału w sondzie.