Fantastyka, zarówno ta młodzieżowa jak i skierowana do starszego czytelnika, nie jest gatunkiem, po który sięgam zbyt często o czym prawdopodobnie wiecie jeśli śledzicie, któryś z moich profili na portalach książkowych (czy to Lubimyczytac.pl czy Goodreads.com). Ale jednak zdarza mi się z nim zapoznać, zwłaszcza jeśli nasłuchałam się wcześniej pozytywnych opinii na temat jakiegoś tytułu. Do lektury „Królowej Tearlingu" przymierzałam się dosyć długo - dwa pierwsze tomy zakupiłam na początku roku, ale już wcześniej zastanawiałam się czy warto. Jak to często bywa, kopem motywacyjnym okazał się dopiero maraton czytelniczy - 7ReadUp

Chociaż w moim odczuciu drugi tom serii - mianowicie „Ukryta łowczyni” - nie dorównał poziomem swojej poprzedniczce, cieszy mnie, że trylogia „Klątwa” wywołuje wśród polskich czytelników tyle pozytywnych reakcji. Danielle L. Jensen wyraźnie sobie na to zasłużyła. A chociaż przed lekturą „Walecznej czarownicy” miałam pewne wątpliwości czy historia Cecile i Tristana otrzyma zakończenie na jakie zasługuje, autorka skutecznie je rozproszyła. 

Już po skończonej lekturze, uświadomiłam sobie, że tak naprawdę niewiele słyszałam na temat „Ukrytej łowczyni”. Pomimo tego, że pierwsza część trylogii zebrała sporo pozytywnych opinii a od premiery kontynuacji minęło kilka miesięcy, tytuł ten jakoś nie rzucił mi się w oczy w ostatnim czasie. I zastanawiam się dlaczego. Czy a) czytelnicy tak jak i ja po riposty długo zwlekali z lekturą czy też b) po przeczytaniu „Ukrytej łowczyni” nie do końca wiedzieli co mogą na jej temat powiedzieć. Po raz kolejny, w tak krótkim odstępie czasu, mam strasznie mieszane uczucia w odniesieniu do jakiegoś tytułu. 

Cecile przeniosła się do Trianon, gdzie u boku matki z wolna buduje swoją pozycje na deskach sceny operowej. Można by przypuszczać, że jej marzenia w końcu się spełniają, tyle że priorytety Cecile uległy zmianie i życie które wiedzie okazuje się niewystarczające. Za dnia dziewczyna wymyka się spod opieki matki by z pomocą Chrisa i Sabine odszukać Anushkę - czarownicę, która stoi za uwięzieniem trolli. Całą sprawę komplikuje pochopnie rzucona obietnica. Odnalezienie Anushki nie jest już tylko i wyłącznie szansą na wspólne życie Cecile i Tristana, ale jedynym ratunkiem by uratować ich przed szaleństwem albo śmiercią. 

„Ukryta łowczyni” rozbija fabułę na dwa wątki - Danielle L. Jensen utrzymuje swój koncept by przeplatać ze sobą perspektywę Cecile i Tritsana co pozwala jej zarówno na przedstawienie poszukiwań Anushki jak i sytuacji panującej obecnie w królestwie trolli. Przy czym pierwszy z nich zdecydowanie skupia więcej uwagi autorki. Trochę brakowało mi świata trolli i lubianych bohaterów, ale zabieg ten ma też wiele plusów. Przede wszystkim zyskujemy szerszą perspektywę na wykreowaną przez Danielle L. Jensen rzeczywistość (zwłaszcza Trianon) a także poznajemy bliżej relacje Cecile z innymi ludźmi - jej matką, Sabine czy też Chrisem. 

Drugi tom zdecydowanie stanowi ważny element historii - most, który łączy początek z wielkim finałem i nie można zarzucić autorce, że powinna zamknąć swoją opowieść jedynie w dwóch tomach. Nie da się jednak ukryć, że pojawiają się w nim pewne dłużyzny. Danielle L. Jensen nie chciała najwyraźniej by tajemnica tożsamości Anushki wyszła na jaw zbyt szybko i postarała się by sprawiła bohaterom trochę trudności, przez co sporo miejsca w powieści zajmują sceny planowania strategii, dedukcji faktów i łączenia poszczególnych elementów. Szkoda tylko, że bohaterom zajmuje to znacznie więcej czasu niż czytelnikom. 

Być może Danielle L. Jensen podrzuciła zbyt dużo wskazówek a być może to ja naczytałam się zbyt wiele historii osnutych wokół wątku próby odgadnięcia czyjejś tożsamości. Fakt, że miałam teorie o tym kim jest Anushka i, niestety, sprawdziła się ona, pozbawiając mnie efektu zaskoczenia. Zdecydowanie nie zniechęciło mnie to jednak do zapoznania się z wielkim finałem - zwłaszcza że obietnica fabuły ostatniego tomu brzmi zachęcająco - ale oczekiwałam chyba czegoś więcej po Danielle L. Jensen. 

„Ukryta łowczyni” to dobra kontynuacja świetnej serii. Danielle L. Jensen w umiejętny sposób kontynuuje wątki i buduje napięcie na wielki finał. Relacja Cecile i Tristana wciąż budzi emocje, świat trolli nadal intryguje a na dodatek dowiadujemy się więcej o magii, która “zawsze ma swoją cenę”. I tylko szkoda, że odkrycie tożsamości Anushki nie powoduje takiego zaskoczenia jak powinno. Wciąż uważam, że trylogia Danielle L. Jensen jako całość jest jedną z ciekawszych pozycji YA fantasy i zdecydowanie zasługuje na waszą uwagę. 

„Ukryta łowczyni” Danielle L. Jensen; wydawnictwo Galeria Książki; Kraków 2016 ★★★½

Rok 2016 okazuje się dla mnie w dużej mierze rozbudzeniem na nowo sympatii do gatunku Young Adult. Owszem, nigdy tak naprawdę nie porzuciłam pozycji owego rodzaju, ale na przestrzeni ostatnich miesięcy sięgam po nie znacznie częściej niż choćby rok temu. Moją uwagę zwraca naprawdę sporo premier, ale oczywistym jest, że nie udaje mi się zapoznać z wszystkimi tytułami. I jeśli mam być całkiem szczera, "Porwana pieśniarka" nie znajdowała się na mojej liście priorytetów i pewnie gdyby nie nieoczekiwane znalezisko w lokalnej bibliotece - nie sięgnęłabym jeszcze po nią szmat czasu a być może i wcale. Całe szczęście, że do tego nie doszło. 

Cecile de Troyes, dziewczyna o niesamowitym talencie wokalnym, ma właśnie rozpocząć całkiem nowe życie - opuścić rodzinne okolice i wystartować z karierą u boku matki. Jej rzeczywistość obiera tymczasem zupełnie nowy kierunek. Porwana i siłą uprowadzona do Samotnej Góry, Cecile zostaje poślubiona księciu trolli. Mieszkańcy Trollus zostali uwięzieni w ruinach miasta zmiażdżonego pod górą i objęci klątwą. W Cecile upatrują wybawienia - osoby, która wedle Przepowiedni powinna ściągnąć z nich kilkusetletnią klątwę. Tylko, że nic nie układa się zgodnie z przewidywaniami. Cecile chce uciec z miasteczka a rownocześnie coraz bardziej zaczyna się zżywać z ich mieszkańcami. Tylko, że ani przez moment nie może się czuć bezpieczna. 

"Porwana pieśniarka" to pozycja z tak ogromnym potencjałem, że doprawdy nie jestem w stanie pojąć dlaczego nie słyszałam o niej za wiele na zagranicznym booktubie. Danielle L. Jensen nie porzuciła może wszystkich wątków , po które zazwyczaj sięgają autorzy Young Adult, ale stworzyła jedną z najoryginalniejszych pozycji tego gatunku jaką miałam okazje czytać od bardzo długiego czasu. Autorka sięgnęła po postacie trolli - czerpiąc odrobinę ze znanych nam informacji na ich temat a równocześnie kreując ich gatunek całkowicie na nowo - obdarzając ich ciekawą, wielowarstwową osobowością; bogatą historią; skomplikowaną hierarchią i zupełnie nieznanym systemem magii. A to tylko część smaczków jakie czyhają na nas na kartach powieści. 

Danielle L. Jensen inspiruje się baśnią o "Pięknej i Bestii" - sukcesywnie łącząc jej elementy z własnymi pomysłami. Trochę obawiałam się tego jak wypadnie na kartach powieści, bo w przypadku innego tytułu, który skorzystał z podobnego zabiegu nie czułam się przekonana, ale zostałam miłe zaskoczona. Wątek miłosny został umiejętnie wpleciony do historii nie da się ukryć, że stanowi jej ważny element, ale Danielle L. Jensen rozwija go stopniowo - tak że wydaje się bardziej prawdopodobny. Poza tym, autorka ujęła mnie tym, że udało jej się oddać chemię i bliskość między bohaterami, mimo stosunkowo niewielu scen gdzie rzeczywiście występują sami w dwójkę. 

Powieść Danielle L. Jensen bardzo zyskuje w oczach dzięki oryginalnemu pomysłowi, ale nie tylko. Autorka poświęca równie dużą wagę na wykreowanie bohaterów - pierwszoplanowych i drugoplanowych. Tak jak już wspomniałam, Jensen nadaje społeczności trolli specyficzną osobowość, ale troszczy się też o to by obdarzyć każdego z osobna jakimiś charakterystycznymi cechami. "Porwana pieśniarka" nie jest może powieścią o zawrotnej akcji i występują w niej sceny o lekkiej, niespiesznej atmosferze, ale nie przeszkadza to w przyjemności czerpanej z lektury. Zwłaszcza, że rekompensuje to spora doza humoru. 

"Porwana pieśniarka" to jedna z ciekawszych propozycji Young Adult w ostatnim czasie, o specyficznym, wręcz bajkowym klimacie. Danielle L. Jensen inspiruje się wątkami z "Pięknej i Bestii" i łączy je z własnymi, niesamowitymi pomysłami. Całkiem nowe spojrzenie na trolle, ciekawie wykreowane postacie i spora dawka humoru to to co ujmuje w powieści. Jedyne na co bym się poskarżyła to fakt, że opis z okładki zdradza zbyt wiele informacji i trochę psuje frajdę z lektury. No i że nadal nie mam w dłoniach tomu drugiego - chcę więcej! A was gorąco zachęcam do lektury!

"Porwana pieśniarka" Danielle L. Jensen; wydawnictwo Galeria Książki; Kraków 2016 ★★★★½

Nie czytać serii o Percy'm Jacksonie to trochę jak nie znać przygód sławnego czarodzieja - zachowanie absolutnie karygodne, wymagające natychmiastowego sprostowania i nienadające się do wspominek w trakcie rozmów towarzyskich. A przynajmniej takie odniosłam wrażenie, gdy powoli wsiąkałam w świat książkowej blogosfery i booktube'a. Jak już jednak przyznałam w poście o 5 autorach, których twórczości nie znam, bardzo długo należałam do grona osób nie zaznajomionych z fenomenem Riordanowskiej rzeczywistości. To właśnie ten post dał mi zresztą swego rodzaju kopa do nadgonienia zaległości, I muszę przyznać, że strasznie żałuję, że nie nastąpiło to wcześniej - bo wiele przez te lata traciłam. 

Percy Jackson jest chłopcem sprawiającym spore trudności wychowawcze - przenoszony z jednej szkoły do drugiej, ma problemy z odpowiednim zachowaniem i nauką. Tym razem jednak sprawy wyglądają jeszcze gorzej niż dotychczas - wydaleniu z placówki towarzyszą wydarzenia nie z tej ziemi - i to dosłownie. Percy Jackson musi szukać schronienia w Obozie dla Herosów - miejscu gdzie dzieci takie jak on szkolą swoje umiejętności walki i strategii; miejsce dla potomków greckich bogów, w którym obecność leśnych nimf, centaurów czy satyrów wydaje się na porządku dziennym. A gdyby niespodziewanych nowin było mało, okazuje się, że nad światem wisi groźba wojny najpotężniejszych bogów i że to właśnie w jego - Percy'ego rękach spoczywa odpowiedzialność czy do niej dojdzie.

Nie chciałabym porównywać ze sobą Harry'ego Pottera z Percy'm Jacksonem, bo książki te wiele od siebie różni, ale faktem jest, ze równocześnie mają ze sobą coś wspólnego. Mimo że skierowane głównie ku dzieciom/młodszej młodzieży, posiadają w sobie to COŚ co czaruje nawet z wiekiem. Rick Riordan nie sprawił, ze czułam się na zbyt starą w trakcie lektury, ale dokładnie tak jakbym znów była dzieckiem. I choć "Złodziej pioruna" ma w zanadrzu sporo do zaoferowania, to właśnie ten aspekt ujął mnie najbardziej i sprawił najmilsza niespodziankę. Język jakim manewruje Riordan nie jest zbyt skomplikowany, ale nie razi prostotą i banalnością. To język którym posługuje się młody, ale świadomy otaczającego świata i inteligentny nastolatek, na dodatek obdarzony sporym poczuciem humoru.

Słynny Riordanowskich humor rzeczywiście ujmuje, wywołując nie delikatny uśmieszek, ale uśmiech od ucha do ucha, a niekiedy wręcz głośny wybuch radości. Komizm językowy, ale przede wszystkim sytuacyjny. Absurd goni tutaj absurd, ale w trakcie lektury wszystko wydaje się tak prawdziwe jakbyście doświadczali tych wydarzeń na własnej skórze. Rick Riordan fantastycznie wplata w znane realia , świat greckich bogów ii wydarzeń, nadając znanym imionom i nazwom nowe, bardziej współczesne oblicze. Oblicze, które zdecydowanie łatwiej się przyswaja co prowadzi do jednej z najważniejszych atutów twórczości autora - bez wątpienia ma ona nie tylko walor rozrywkowy, ale i edukacyjny. 

Lekkość i szybkość z jaką przychodzi lektura ma jednak źródło nie tylko w języku jakim posługuje się Rick Riordan, ale też jego niebywałej wyobraźni. "Złodziej pioruna" to ciągła akcja i przygoda, które ceni chyba każde dziecko - nawet jeśli tylko duchem - i to małe i to duże. A w połączeniu z niezwykłymi bohaterami tworzy to mieszankę wybuchową. Uwagę przykuwają zwłaszcza nieco oswojeni, nieco bardziej ludzcy bogowie i mityczne stworzenia, jednak duet Percy&Annabeth w niczym im nie ustępuje. To postanie, z którymi łatwo się utożsamić, mimo ponadludzkiego pochodzenia - ujmujący odwagą i sprytem, ale także, jakże nam bliskimi, słabościami.

"Złodziej pioruna" to idealny wstęp do wspaniałej przygody. Rick Riordan kreuje przed nami niezwykle pociągającą wizję świata, w którym w realną rzeczywistość wplatają się mitologiczne wierzenia. Jak w każdej dobrej literaturze dla dzieci, tak i tutaj przygoda i akcja stanowią tło dla rodzącej się przyjaźni i niebywałej odwagi. Ale "Złodziej pioruna" to lektura nie tylko dla młodszych odbiorców. Jestem pewna, że fabuła i Riordanowski humor mogą podbić niejedno, nawet odrobinę zgrzybiałe serducho. Czasami cholernie dobrze jest na chwile znowu poczuć się jak dziecko.

Do czego zdolny jest człowiek w imię miłości? Ludzie żyją w przeświadczeniu, że największym aktem poświęcenia dla drugiego człowieka jest oddanie za niego życia. Ale czy można to choćby porównać z tym co Grace zrobiła dla Daniela? Czy oddanie za kogoś duszy nie jest znacznie większym poświęceniem? Grace Divine aby uratować miłość swojego życia,  przyjęła na siebie klątwę wilkołactwa, zdradzając tym samym zaufanie swojego brata. 

"Łaska utracona" to druga część historii niezwykłej miłości Daniela i Grace. Od czasu, gdy Jude zamienił swoją siostrę w Urbat, żyje ona w nieustającym lęku, że bestia znajdująca się w jej środku, przejmie kontrolę nad jej życiem. Równocześnie jednak jest gotowa zrobić wszystko by stać się Niebiańskim Ogarem, odnaleźć swojego brata i sprawić by życie jej rodziny nareszcie wróciło do normy. Dążąc do spełnienia swojego celu, Grace nawiązuję przyjaźń z Talbotem - tajemniczym, chłopakiem, który ratuje ją i April z opresji i obiecuje, że pomoże jej stać się Niebiańskim Ogarem. Pochłonięta nową znajomością Grace nie dostrzega jednak, że z każdą chwilą bestia ukryta w jej wnętrzu zaczyna rosnąć  w siłę a ona sama coraz bardziej oddala się od Daniela. Nic bowiem nie dzieli ludzi bardziej niż tajemnice. Zaślepiona swoją nową mocą Grace nie dostrzega, że niebezpieczeństwo zbliża się do niej z każdą chwilą.

Spójrzmy prawdzie w oczy, Bree Despain raczej nie siliła się na zbytnią oryginalność wprowadzając do historii postać "Tego trzeciego", jest to bowiem dość popularny motyw pojawiający się w kontynuacjach wszelakiego rodzaju powieści. Muszę więc przyznać, że początkowo czułam się mocno rozczarowana. "Łaska utracona" wydała mi się po prostu jedną z wielu książek, napisaną wedle niespisanego nigdzie schematu, w którym sielankowa miłość nagle z dnia na dzień zostaje zagrożona pojawieniem się tajemniczego, cholernie seksownego bohatera. Gdzie główna bohaterka - w tym wypadku Grace - czuje się rozdarta między uczuciem do swojej wielkiej miłości - Daniela, a także dziwnym, niezrozumiałym pociągiem do chłopaka, który początkowo miał być przecież tylko przyjacielem - w tym przypadku Talbota.

Tylko, że wbrew pozorom sytuacja przedstawia się zupełnie inaczej, a książkę pani Bree Despain z pewnością nie można nazwać schematyczną. Bo kiedy już, już wydawało mi się, że wszystko rozumiem, akcja zmieniała się o sto osiemdziesiąt stopni. 

Jeżeli "Dziedzictwo mroku" wydawało mi się przeciętne, o tyle "Łaska utracona" podbiła moje serce. Owszem, książka nie była pozbawiona wad - szczególnie biorąc pod uwagę niektóre rozmowy Daniela i Grace, brzmiące po prostu zdecydowanie zbyt sztucznie, ale zdecydowanie odnalazłam w niej więcej zalet. Cieszę się również, że pani Bree Despain nie uległa ostatnio panującej modzie na książki, które zanim na dobre się zaczną, kończą się. "Łaska utracona" nie jest może książką o szczególnej objętości, ale przynajmniej czytelnik nie czuje się znudzony lekturą. Co również stanowi duży plus.

Jeżeli ktoś zraził się początkiem książki - tak jak ja zresztą - zdecydowanie polecam  dalszą lekturę. Być może bowiem "Łaska utracona" pozytywnie was jeszcze zaskoczy. Osobiście nie mogę się już doczekać kolejnego tomu tym bardziej, że fabuła zakończyła się w interesującym momencie. Mam nadzieję, że tak jak i tą częścią tak i następną, pani Bree Despain pozytywnie mnie zaskoczy.

7,5/10