Rozpoczęłam swoją przygodę z twórczością Katarzyny Bondy ze względu na tytuł “polskiej królowej kryminału” przypisanej autorce przez wydawców, media czy też czytelników (ciężko powiedzieć kto pierwszy go rozpowszechnił). Logiczne wydawało mi się wtedy żeby sięgnąć najpierw po powieść, która zaskarbiła pisarce takie uznanie czyli po  „Pochłaniacza”. Nie wiem czy planowałam w ogóle przeczytać pierwszą trylogię Katarzyny Bondy, ale kiedy znalazłam  „Sprawę Niny Frank” po naprawdę promocyjnej cenie, automatycznie “wrzuciłam ją do koszyka” (To, że potem przeleżała na półce prawie rok pozwolę sobie przemilczeć.)

Nina Frank jest jedną z najpopularniejszych gwiazd polskiego show-biznesu. Sukces zapewniła jej rola serialowej zakonnicy niosącej pomoc przypadkowym ludziom, ale przeszłość aktorki - w przeciwieństwie do granej przez nią bohaterki - dalece odbiega od niewinności. Kiedy makabrycznie zmasakrowane ciało kobiety zostaje znalezione w jej podmiejskiej rezydencji, nie brakuje kandydatów na potencjalnych sprawców. W śledztwo zostaje zaangażowany psycholog śledczy - Hubert Meyer - jeden z nielicznych specjalistów w swojej dziedzinie, ceniony nawet za granicą. 

Moje dotychczasowe doświadczenie z twórczością Katarzyny Bondy przypomina odrobinę sinusoidę - „Pochłaniacz” okazał się rozczarowujący, „Okularnik” przyniósł niespodziewanie miłe zaskoczenie, a „Sprawa Niny Frank” wydaje się kolejnym krokiem w tył i to dosyć dużym. Zetknęłam się z opinią, że samo zakończenie pierwszej części trylogii o Hubercie Meyerze - a dokładniej mówiąc dwa ostatnie rozdziały - są rozczarowujące i trudno mi się z tym nie zgodzić, ale w moim odczuciu problemy z ów tytułem pojawiają się już wcześniej. Widać jeszcze brak warsztatowego doświadczenia Bondy. W porównaniu do jej kolejnych pozycji, język jest prostszy i mniej rozbudowany, a niektóre dialogi między bohaterami są wręcz sztuczne. 

Prawdopodobnie nie przeszkadzałoby mi to w tak dużym stopniu, gdyby nie fakt, że pewne mankamenty dostrzegłam także na poziomie intrygi kryminalnej i stereotypowości przy kreacji ogólnego obrazu wsi. Katarzyna Bonda z pewnością miała wiele pomysłów, ale niepotrzebnie chciała je zamknąć w jednej powieści i to stosunkowo niezbyt rozbudowanej - zmieniona tożsamość, kazirodztwo, tęsknota za pierwszą miłością, rozwód i dziwny wątek metafizyczny (?) z udziałem Żwirka i Muchomorka. Umieszczenie wszystkich tych wątków w jednej powieści wprowadziło niepotrzebny chaos i sprawiło, że tak naprawdę żaden nie został w pełni wykorzystany. 

Samo rozwiązanie intrygi kryminalnej przyniosło co prawda zaskoczenie, ale trudno mi się pozbyć wrażenia, że autorka nie dała nam po prostu możliwości by samodzielnie dojść do takich wniosków - za mało wskazówek i śladów świadczących na niekorzyść danej osoby. Szkoda, bo wbrew wszystkiemu w trakcie lektury można dostrzec potencjał autorki. Sam zawód psychologa śledczego i przedstawienie toku jego pracy zdecydowanie nudziło zainteresowanie a i postać policjanta Kuli wzbudza jakąś dziwną sympatię. 

„Sprawa Niny Frank” okazała się dla mnie niestety sporym rozczarowaniem. Być może gdybym to właśnie od tej pozycji rozpoczęła znajomość z twórczością autorki odebrałabym ją lepiej. Niestety, po lekturze „Okularnika” czy nawet „Pochłaniacza” wiem że stać ją na coś więcej. Jako że ewidentnie jestem osamotniona w swoich odczuciach, nie odradzam wam jednoznacznie lektury. Sama nie wiem czy sięgnąć po drugi tom trylogii (liczę na Waszą sugestie i pomoc w tej sprawie), ale jestem odrobinę ciekawa jak Katarzyna Bonda wybrnie z zakończenia „Sprawy Niny Frank”. 

„Sprawa Niny Frank” Katarzyna Bonda; wydawnictwo Muza; Warszawa 2015 ★★

Nie ukrywałam tego, że po szumie jaki został zbudowany wokół Katarzyny Bondy, „Pochłaniacz” stanowił dla mnie raczej rozczarowanie. Wypowiedziałam się na ten temat zarówno w poście podsumowującym rok 2015, jak i bezpośrednio w recenzji pierwszego tomu tetralogii o Saszy Załuskiej. Sięgając po „Okularnika” miałam więc całkowicie inne oczekiwania i nastawienie. I szczerze mówiąc teraz sama nie wiem czy drugi tom serii jest lepszy od swojego poprzednika czy na mój pozytywny odbiór wpłynęło moje zrewidowane podejście. 

Sasza Załuska, utalentowana u ceniona profilerka, poważnie rozważa powrót do służby policyjnej. Aby dołączyć do ekipy Ducha musi przejść tylko ostateczny egzamin. Sasza chce jednak najpierw ostatecznie zamknąć swoje sprawy prywatne. By uzyskać odpowiedzi na nurtujące ją pytania udaje się do podlaskiej Hajnówki i ląduje w samym centrum zbrodni. Do lokalnej policji trafiają kolejne niezidentyfikowane czaszki a w trakcie tradycyjnego białoruskiego wesela dochodzi do uprowadzenia panny młodej. Niepowiązane z pozoru sprawy wydają się mieć jeden wspólny mianownik - starego mercedesa Okularnika a tajemnice skrywane przez mieszkańców, sięgają jeszcze II wojny światowej. 

„Okularnik” to niezwykle rozbudowana historia - na co wskazuje już sam gabaryt ów powieści - i zwolennicy lekkiej, szybko poprowadzonej akcji raczej się w niej nie odnajdą. Katarzyna Bonda potwierdza swoją tendencje do tworzenia rozbudowanych portretów psychologicznych bohaterów - nawet tych epizodycznych - i łączeniu aktualnych wydarzeń z tymi z przeszłości, ale w „Okularniku” wydaje się mieć to znacznie mocniejsze podstawy. Większość informacji jakie Katarzyna Bonda zdradza na przestrzeni fabuły ma jakieś znaczenie jeśli chodzi o finał. 

Pomijając jednak intrygę kryminalną, „Okularnik” w doskonały sposób nakreśla tło społeczne a w przypadku podlaskiej Hajnówki pozostaje sporo kwestii do poruszenia. Katarzyna Bonda pokazuje rozłam społeczeństwa na rodowitych Polaków i Białorusinów a także pewną zaściankowość mieszkańców. Co ciekawe, autorka nakreśla konflikt o podłożu narodowościowym zarówno w przeszłości jak i naszych czasach. Działania współczesnych aktywistów nie są może kluczowe dla fabuły, ale stanowią jej intrygujące dopełnienie. 

Oprócz głównej zbrodni, Katarzyna Bonda nawiązuje do pojedynczych wątków rozpoczętych w „Pochłaniaczu” i, co istotne, nadal nie znajdują one finału w „Okularniku”. Brak znajomości pierwszego tomu nie powinien przeszkadzać w tym by czerpać przyjemność z lektury. Ale autorka coraz wyraźniej zaznacza, że całą tetralogię łączy coś więcej niż tylko postać Saszy Załuskiej - a tytuł czwartego tomu sugeruje, że podąży dalej tym tropem. 

„Okularnik” to napisany na wysokim poziomie kryminał, który zyskuje w oczach czytelnika zwłaszcza dzięki rozbudowanemu i intrygującymi tłu społecznemu. Nadal uważam, że twórczość Katarzyny Bondy nie jest dla każdego i mam trochę wątpliwości czy tytuł “królowej polskiego kryminału” nie pojawił się trochę na wyrost. Ale warto dać autorce szansę i przekonać się o tym samemu. Ja swoje drugie podejście zdecydowanie zaliczyłabym do udanych. 

„Okularnik” Katarzyna Bonda; wydawnictwo Muza; Warszawa  2015 ★★★★

Myślę, że większość z Was domyśla się co pchnęło mnie do sięgnięcia po „Pochłaniacza”. Zazwyczaj z przymrużeniem oka spoglądam na wszelakiego rodzaju chwyty marketingowe ogłaszające kolejnych autorów “nowym/wielkim/cudownym odkryciem” i tak samo przyjęłam okrzyknięcie Katarzyny Bondy “królową polskiego kryminału”. Z drugiej jednak strony kolejne nagrody wręczane autorce i wysyp pozytywnych recenzji  sprawił, że mimowolnie czułam się zaintrygowana. I kiedy tylko oswoiłam się z myślą z jak ogromną bestią przyjdzie mi się zmierzyć, niespiesznie zabrałam się za lekturę. 

1993 r. Bliźniacy Marcin i Wojtek - identyczni jeśli chodzi o wygląd, ale zupełnie różni pod względem charakteru - nieopatrznie wplątują się w świat gangsterów i przestępczego półświatka. Wkrótce, tego samego dnia, w niewyjaśnionych okolicznościach, giną ich znajomi - dwójka ich rodzeństwa. 2013 r. Po latach pracy za granicą, do kraju powraca Sasza Załuska - ceniona profilerka, zmagająca z licznymi problemami osobistymi. Otrzymuje ona zlecenie od jednego z właścicieli klubu muzycznego, który obawia się, że wspólnik będzie chciał pozbawić go życia. Załuska niechętnie angażuje się w sprawę, która bardzo szybko przybiera nieoczekiwany obrót. W klubie dochodzi do strzelaniny i wszystko wskazuje na to, że zbrodnia wiąże się w jakiś sposób z niewyjaśnionymi sprawami śmierci z ‘93 roku. 

„Pochłaniacz” jest kolejnym kryminałem z szeroki rozbudowanym tłem społecznym - chyba mamy jakiś trend wśród twórców tego gatunku - i w dużej mierze to właśnie jemu zawdzięczamy pokaźne gabaryty pozycji. Katarzyna Bonda poświęca sporo uwagi na przybliżenie nam głównych bohaterów czy scharakteryzowanie większych grup społecznych jak choćby okoliczni policjanci. Ów portrety wraz z powiązanymi z nimi wątkami obyczajowymi stanowią zresztą chyba najmocniejszy atut powieści. Polska autorka doskonale radzi sobie z przedstawieniem ich wielowymiarowości i ukazaniem dręczących ich demonów. 

Intryga kryminalna zostaje poprowadzona w jasny, klarowny sposób zmierzający do logicznego rozwiązania, a powiązania z przeszłością są niewymuszone i spójne z całością. Katarzyna Bonda wzbudza jednak szacunek czytelnika swoim przywiązaniem do detali i dokładnym researchem przeprowadzonym na szeroką skalę. Autorka nie tylko przybliża nam środowisko policyjnego pół-światka i szczegóły technik śledczych, ale także stosunkowo nieznaną w Polsce profesję profilera. Zagłębiając się w detale, potrafi jednak przedstawić ów fakt w sposób budzący zainteresowanie czytelnika. 

Co poszło w takim razie nie tak i sprawiło że w moich oczach Katarzyna Bonda nie zasłużyła na swój tytuł? Niestety, muszę zgodzić się ze stwierdzeniem, że „Pochłaniacz to w dużej mierze pozycja przegadana. Doceniam detale dotyczące profesji głównej bohaterki czy bogate kreacje głównych bohaterów, ale przybliżanie postaci epizodycznych w taki szczegółowy sposób było zupełnie zbędne i wprowadziło w powieści niepotrzebny chaos, odciągając uwagę czytelnika od ważnych kwestii. To właśnie dlatego tak ciężko było mi się wgryźć w „Pochłaniacza” i przez lwią część zupełnie nie mogłam wzbudzić w sobie zainteresowania lekturą. 

„Pochłaniacz” bez wątpienia jest kryminałem na poziomie. Katarzyna Bonda w ciekawy sposób łączy intrygę kryminalną z wątkami obyczajowymi. Kreuje wielowymiarowe postacie i w punkt przedstawia ich stadium psychologiczne a ponad to z detalami przybliża środowisko policji i stosowane przez nich technologie. Część charakterystyk pozostaje jednak całkowicie zbędna i wzbudza jedynie znużenie czytelnika. Z pewnością sięgnę po kolejny tom - zwłaszcza ze względu na główną bohaterkę  - a i Was zachęcam do lektury żeby wyrobić sobie własne zdanie. Ale nie było to to czego oczekiwałam. 

„Pochłaniacz” Katarzyna Bonda; wydawnictwo Muza; Warszawa 2014 ★★★½

Haruki Murakami zalicza się do grona tych autorów, którzy zdecydowanie zbyt długo stanowili dla mnie nieodkrytą tajemnicę. A jest to tym bardziej frustrujące, że nad jego fenomenem rozwodzili się wszyscy - zarówno krytycy literaccy, jak i "zwykli czytelnicy" - co, musicie przyznać,  nie zdarza się zbyt często. Korzystając z nadarzającej się okazji, postanowiłam na własnej skórze przekonać się co takiego ma w sobie ten japoński pisarz. 

Aome, czyli dosłownie zielona fasolka, to pozornie całkiem zwyczajna dziewczyna, pracująca jako instruktorka sztuk walki. W rzeczywistości jednak to morderczyni, która na zlecenie starszej pani zabija znęcających się nad kobietami mężczyzn. Jadąc wykonać kolejne zadanie, Aome  utknęła jednak w korku na autostradzie i zmuszona została  do skorzystania z ukrytych, opuszczonych schodów. Tylko, że po tym pozornie nic nie znaczącym wydarzeniu, coś ulega zmianie. Zwykłe drobnostki jak choćby umundurowanie policji, ale przecież diabeł tkwi w szczegółach.

Tengo to z kolei młody, aspirujący (choć jeszcze nie publikowany) pisarz, zarabiający na życie jako nauczyciel matematyki. W wolnej chwili Tengo pomaga również swemu pisarskiemu mentorowi w ocenie konkursowych powieści. Tak trafia na "Powietrzną poczwarkę" To wyjątkowa, wręcz hipnotyzująca powieść. Tyle, że napisana fatalnym stylem. A gdyby tak ją poprawić? Tengo wie, że ta propozycja jest niewłaściwa. Tylko, że okazuje się również niezwykle kusząca.

"1Q84 t. 1" rozbity został na dwie, paralelne historie, które początkowo wydają się nie mieć żadnego wspólnego ogniwa. Pozornie. Haruki Murakami to jednak niezwykle skrupulatny pisarz. Wraz z rozwojem fabuły ujawnia kolejne, drobne elementy, które wiążą obie historie w jedną, spójną całość. Czytając opis zamieszczony  na okładce - niektóre z nich zostały niejako przedwcześnie ujawnione; wydaje mi się jednak, że najlepiej wszystko poznawać na własną rękę, w tempie podyktowanym przez pana Murakamiego. 

Pan Haruki Murakami ma niespotykany styl. Niezbyt kwiecisty, ale skrupulatny i szczegółowy. Stara się przekazać wszystkie informacje swoim czytelnikom. Gdy wprowadza do opowieści nowych bohaterów, przekazuje nam wszystkie informacje na jego temat; gdy mówi o nowej wspólnocie - nie ma zahamowań by przedstawić jej całą historię. Zwolennicy dialogów mogą więc poczuć się odrobinę znużeni, ale to właśnie owy styl buduje atmosferę "1Q84 t. 1".

"1Q84 t. 1" rozgrywa się w nie do końca rzeczywistym świecie, choć na taki pozornie on wygląda. Pan Murakami tworzy jednak nad nim aurę tajemniczości. Mnóstwo tu niedopowiedzeń; pytań bez odpowiedzi  i wydarzeń bez racjonalnych wyjaśnień. Haruki Murakami tworzy bowiem powieść będącą przedstawicielem gatunku realizmu magicznego. Powieść, która może i dezorientuje czytelnika, ale przede wszystkim fascynuje. 

Bohaterowie, zwłaszcza Ci główni, nie są postaciami łatwymi do polubienia czy utożsamienia. Podejmowane przez nich decyzje niejednokrotnie wiążą się z łamaniem prawa albo po prostu wykraczają poza ogólnie przyjęte normy. Początkowo owa niemożność utożsamienia czy zaangażowania w życie bohaterów przeszkadzała mi w lekturze, wraz z rozwojem fabuły, przestało to jednak odgrywać dla mnie znaczenie. 

"1Q84 t. 1" zdecydowanie nie jest powieścią dla każdego. Pan Haruki Murakami posiada specyficzny styl pisania i tworzenia historii, który momentami może irytować - skłonność do drobiazgowych, rozwlekłych opisów; pewna wulgarność czy choćby niebudzący sympatię bohaterowie. Ale nawet to nie zmienia faktu, że ten japoński autor po prostu umie dobrze pisać. Jego powieści po prostu trzeba przeczytać i sprawdzić czy to "wasza bajka".

 ★★★★

FACEBOOK | INSTAGRAM | ASK | TWITTER  

TYTUŁ: Dziedzictwo Adama
TYTUŁ ORYGINAŁU: Adams Erbe
AUTOR: Astride Rosen feld

WYDAWNICTWO: Muza

TYTUŁ: Sprawa Rembrandta  
TYTUŁ ORYGINAŁU: The Rembrandt Affaii
AUTOR: Daniel Silva

WYDAWNICTWO:  Muza

Daniel Silva to jeden z najbardziej poczytnych i utalentowanych amerykańskich autorów powieści sensacyjnych. Wychowywał się w Michigan i Kalifornii, a zanim zaczął na dobre zajmować się pisaniem, był dziennikarzem. W latach osiemdziesiątych został korespondentem wojennym na Bliskim Wschodzie. Relacjonował zarówno konflikt w zatoce Perskiej jak i wojnę irańsko-iracką. Zadebiutował w roku 1996 powieścią "The Unlikely Spy" Książka odniosła spektakularny sukces i wkróce Silva na zawsze pożegnął się z pracą dziennikarza. Obecnie pisarz mieszka w Waszyngtonie wraz z żoną i dwójką dzieci. Od stycznia 2009 roku należy do rady United States Holocaust Memorial Museum.  

Kiedy kilka lat wcześniej Christopher Lidell przeprowadził się do Glastonbury, myślał, że nikt i nic nie może zniszczyć jego szczęścia.  Tyle, że los miał widocznie inne plany względem mężczyzny. Wkróce po opuszczeniu Notting Hill, świat Lidella wywraca się do góry nogami. Hester, jedyna kobieta, którą Christopher kiedykolwiek kochał, dochodzi do wniosku, że ich drogi dawno się rozeszły, a co za tym idzie powinni się ze sobą pożegnać.Mimo to Lidell wcale nie opuszcza miejsca, które jak na razie przyniosło mu jedynie same rozczarowania. Nie mogąc sobie wyobrazić rozstania z ukochaną córeczką, mężczyzna na nowo układa życie w sennym, angielskim miasteczku. To tu zakłada pracownię renowacji obrazów i to tu zostaje zamordowany. Napad, którego ofiarą został Christopher, nie był jedynie kwestią przypadku. Złodziej ukradł tylko jeden obraz z pracowni konserwatora - obraz, który prawdopodobnie przedstawia kochankę Rembrandta i który kryje w sobie przerażającą historię.

Odnalezienia zaginionego obrazu podjąć się może tylko jedna osoba. Tyle, że po tragicznych wydarzeniach w Rosji, Gabriel zrezygnował z tytułu szefa izraelskiego wywiadu i całkowicie zerwał kontakt z biurem. Wraz ze swoją piękną żoną Chiarą osiadł pośród smaganych wiatrami wzgórz Kornwalii i ani myśli powracać do życia, które pozostawił już daleko za sobą. Pojawienie się w samotni Allona ekscentrycznego, londyńskiego marchanda sztuki Juliana Isherwooda zmienia jednak decyzję mężczyzny. Gabriel, choć niechętnie, podejmuje się zadania znalezienia zabójcy i obrazu. Nie podejrzewa jednak, że jego decyzja wywoła łańuch kolejnych wydarzeń, a w efekcie doprowadzi do międzynarodowej akcji wydziałów. Poszlaki prowadzą Allona i jego żonę krętymi drogami - z Amsterdamu do Buenos Aires, a kończąc u bram willi cenionego milionera na spokojnym brzegu Jeziora Genewskiego. W trakcie misji odkrywają oni ową mroczną tajemnicę, która stoi za obrazem Rembrandta. Jej poznanie wydaje jednak wyrok śmierci na Allona.

Każdy z nas posiada w sobie pewien pierwiastek zła. Choć owa maleńka cząstka nie zawsze przedostaje się na światło dzienne, zajmuje stałe miejsce w naszym organiźmie, czekając jedynie na odpowiednią chwilę - chwilę naszej słabości. Pragnienie władzy czy bogactwa jest jedną z największych i najniebezpieczniejszych ludzkich słabości. Uruchamia ono niekończącą się grę, której stawka nie warta jest ryzyka. Tyle, że zawsze dowiadujemy się o tym, gdy jest już za późno na zrobienie kroku w tył. Historia miłości modelki i światowego artysty, która skończyła się niewysłowionym cierpieniem dla  kobiety to nie jedyna opowieść, którą może opowiedzieć obraz Rembrandta. Jakkolwiek ironicznie to jednak zabrzmi, jest to historia najbardziej optymistyczna. "Portret młodej kobiety" stał się mimowolnym świadkiem zbrodni, o których nie mówi się na głos, a jedynie powtarza cicho po kątach. Stanowi on również jeden z licznych, bolesnych dowód na to, że Balzac nie mylił się wypowiadając słynne słowa -  "za każdą wielką fortuną kryje sie zbrodnia".

Daniel Silva sprawnie łączy ze sobą różnorodne wątki. Z zaskakującą łatwością porusza się między dwoma płaszczyznami czasowymi - z jednej strony poznajemy wydarzenia, które składają się na historię odnalezionego niedawno obrazu Rembrandta, z drugiej te, które towarzyszą rozpaczliwej próbie jego odnalezienia. Ich różnorodność sprawia, że każdy czytelnik powinien odnaleźć w owej powieści coś dla siebie. Mamy zbrodnię za którą kryją się niewyjaśnione przed laty tajemnice, mamy fortunę niewiadomego pochodzenia, mamy delikatnie zarysowany wątek uczucia, które przyniosło jednak jedynie ból i wreszcie mamy poruszający najskrytsze zakamarki wątek pewnej żydówki, która po latach milczenia postanowiła "otworzyć usta".

Narracja, z którą spotykamy się na kartach powieści amerykańskiego autora, jest narracją trzecioosobową, a styl jakim się posługuje jest prosty i łatwy do przyswojenia, choć równocześnie niezwykle plastyczny. Daniel Silva unika metafor, zbędnych opisów, a niekiedy ogranicza nawet dialogi. Atutem jego powieści jest wartka, napięta akcja i do samego końca skrupulatnie to podkreśla. Czytelnik podczas lektury "Sprawy Rembrandta" całkowicie zostaje pochłonięty przez wydarzenia rozgrywające się na łamach powieści. Mimo iż początkowo sceptycznie podchodziłam do owego tytułu, z każdą kolejną stroną utwierdzałam się w przekonaniu, iż moje podejście było błędne.

Bohaterowie, których wykreował Daniel Silva są niezwykle autentyczni i pełni pasji. Przede wszystkim jednak wzbudzają u czytelnika sprzeczne emocje - litość, złość, nienawiść, rozczarowanie a także sympatię czy zrozumienie to tylko kilka z licznych uczuć, które towarzyszyły mi w trakcie lektury. I jedyne co mogę zarzucić tutaj autorowi to fakt, iż nie wszystkimi postaciami miałam okazję nacieszyć się wystarczająco długo.

"Sprawa Rembrandta" to wzbudzająca sprzeczne emocje wielowątkowa powieść o tym do czego może doprowadzić pragnienie władzy czy bogactwa. Skrupulatnie wykreowani bohaterowie, pełna napięcia i zwrotów akcji fabuła czy przystępny, lekki język to tylko kilka z czynników, które świadczą na korzyść najnowszego tytułu Daniela Silvy. Amerykański autor pozytywnie zaskoczył mnie zarówno pomysłem jak i wykonaniem, a przyjemności jaką czerpałam z lektury nie zakłócił mi nawet fakt, iż jest to już kolejna część przygód agenta. I choć lektura nie wszystkim pewnie przypadnie do gustu, z czystym sumieniem mogę ją polecić każdemu miłośnikowi literatury sensacyjnej.

Oto duchowe szkolenie, jakiego jeszcze nie było – 21 lekcji, które można stosować niezależnie od diet i ćwiczeń, a które pomagają skoncentrować i utrzymać świadomość na jednym najważniejszym celu – schudnięciu.
Podejmowanie ogromnych wysiłków i decydowanie się na kolejne wyrzeczenia nie przyniesie pozytywnych skutków, jeśli w umyśle stale rządzi obraz niedoskonałego ciała, które nie potrafi oprzeć się jedzeniowym zachciankom.
Marianne radzi, że aby osiągnąć wspaniały efekt, w odchudzanie należy zaangażować siłę podświadomości. Dopiero zintegrowanie fizycznego działania oraz odpowiedniego nastawienia psychicznego sprawi, że zrzucenie zbędnych kilogramów stanie się łatwiejsze i będzie trwalsze.
W trakcie 21 duchowych lekcji dowiadujemy się, jak zmienić stosunek do swego ciała i wykorzenić cały strach, aby ostatecznie osiągnąć wizję wymarzonej sylwetki, do której się dąży. To także ważna nauka integrowania różnych części siebie: umysłu, ciała i ducha. Dzięki tej wiedzy jest łatwiej nawiązać dobre relacje z jedzeniem, a także z samym sobą.

Czy czasem nie potrafisz powstrzymać się przed jedzeniem, pomimo że twój umysł krzyczy: „Przestań, nie jedz!”? Czy stosowałeś diety i programy odchudzające, ale ciągle nie możesz zrzucić zbędnych kilogramów?
Pozytywna odpowiedź na przynajmniej jedno z tych pytań może oznaczać, że w rzeczywistości masz w życiu nierozwiązane problemy, a każdy zbędny kilogram odzwierciedla jakiś ciężar w twoim sercu. Może chodzi o problemy finansowe, sytuację w pracy lub związku, a nawet kłopoty z czasów dzieciństwa.
 Każdy z nas przeżył jakiś bolesny związek lub miał do czynienia z silnym stresem, niektórzy doświadczyli szczególnych traum. Bez względu na źródło bólu, kiedy cierpimy zawsze szukamy sposobów, by poczuć się lepiej, i właśnie za pomocą jedzenia ludzie mogą tłumić problemy emocjonalne.
To książka adresowana do wszystkich, którzy objadają się w wyniku stresu, lęków, depresji, lub z powodu problemów w życiu osobistym i zawodowym. Dzięki niej dowiesz się, jak zerwać niezdrowe emocjonalne relacje z jedzeniem i uwolnisz się od poczucia winy, które z jakiegoś powodu ci towarzyszy i uniemożliwia pozbycie się kilogramów.

Legendarna seria 44 Scotland Street bije rekordy sprzedaży na całym świecie. 28 marca ukaże się po polsku kolejny, piąty już tom tej serii zatytułowany

"Nieznośna lekkość maślanych bułeczek"

 Bertie, niezwykle utalentowany sześciolatek, wciąż zmaga się z Irene, swą kontrolującą wszystko matką. Czasami udaje mu się od niej uwolnić, więc wstępuje do drużyny młodszych skautów. Matthew wykazuje się niespodziewanie silnym charakterem w roli nowo poślubionego małżonka, podczas gdy Domenica, kobieta oddana karierze intelektualnej, wciąż cierpi na samotność.

Narcystyczny Bruce przewartościowuje swoje dotychczasowe życie.
 Malarz portrecista, Angus Lordie, znów ma problemy ze swym psem Cyrilem, gdyż ten złotozęby gwiazdor wpada w sidła psiej namiętności...

Książki McCall Smitha są jak gorące kakao w mroźny wieczór, jak ciepła bielizna na zimę.
Powinny być zapisywane przez lekarzy jako lek na zimową chandrę.

"The Times"

Alexander McCall Smith jest autorem ponad sześćdziesięciu książek o rozmaitej tematyce. Był przez wiele lat profesorem prawa medycznego na Uniwersytecie w Edynburgu, zasiadał w radach wielu brytyjskich i międzynarodowych organizacji zajmujących się kwestiami etyki w medycynie i naukach przyrodniczych.

 Po sukcesie odniesionym w 1999 roku przez serię powieści The No 1 Ladies' Detective Agency poświęcił się wyłącznie pracy pisarskiej. Jego książki przetłumaczono na 36 języków. Mieszka w Edynburgu z żoną Elizabeth, lekarką.


21 marca do księgarń trafi książka Francisa Spufforda

"Czerwony dostatek"

 Ta głośna książka wielokrotnie nagradzanego już pisarza i eseisty pokazuje dziwaczne działania sowieckiej ekonomii i polityki. Podejmuje też rozważania czy nie było jednak możliwe stworzenie(planowego) raju na Ziemi. Czy komunizm rzeczywiście był przegrany już na starcie?
Ubodzy chłopi w kołchozach i wszechpotężni sekretarze partyjni. Dysydenci i karierowicze. Uczeni i politycy. Szoferzy, inżynierowie, tajniacy, prywaciarze i zwykli ludzie. Przewijają się oni przez karty tej zaskakującej, mozaikowej powieści o Związku Radzieckim i jego gospodarce, w której wszystko łączy się ze wszystkim, a literacka fikcja miesza się z najprawdziwszą prawdą.

***

 "New York Times" zamieścił recenzję "Czerwonego dostatku" na swoich łamach – można go przeczytać tutaj. Warto wejść także na strony, które przygotował Francis Spufford. Czytelnik znajdzie tam mnóstwo ciekawostek włącznie z dowcipami z czasów sowieckich.

Francis Spufford uznany został przez Sunday Times za Najlepszego Młodego Pisarza Roku 1997. Redaktor cenionych antologii i zbioru esejów o historii technologii. Za swój debiut, "I May Be Some Time" otrzymał w roku 1996 Writers' Guild Award w kategorii "non-fiction" oraz nagrodę Somerseta Maughama. Przeczytawszy "The Child That Books Built", Neil Gaiman powiedział:mam osobliwe uczucie, że oto książka, której sam nie muszę już pisaćTrzecia książka Spufforda, Backroom Boys znalazła się wśród finalistów Aventis Prize. W roku 2007 Spufford został członkiem Royal Society of Literature. Jest także wykładowcą w Goldsmiths College, mieszka w Cambridge.

"Trzy metry nad niebem" chodziły za mną od dawna. Dreptały powolutku, stawiając stopy na moich śladach, od czasu do czasu upominając się natarczywym szturchaniem w ramię. Nikogo więc chyba nie zdziwi, że kiedy tylko udało mi się natrafić na nie w bibliotece od razu dałam się ponieść hen, hen daleko, do słonecznych Włoch, gdzie rozgrywa się akcja powieści. Mam słabość do książek, w których uporządkowane życie głównej bohaterki, zostaje nagle zburzone przez seksownego, buntownika na motorze. Jest to swego rodzaju pozostałość po książce "Złotko, skarb, słoneczko", która to z kolei przywołuje miłe wspomnienia z wakacji.

Bohaterami powieści "Trzy metry nad niebem" jest ułożona uczennica prywatnego liceum Babi oraz doświadczony przez życie, buntownik i awanturnik Step. Ich pierwsze spotkanie jest zupełnie przypadkowe i tak naprawdę odgrywa niewielkie znaczenie w ich wspólnej historii. Poza tym oboje są wówczas w nieformalnym, niezobowiązującym związku. Babi i Step są jak ogień i woda, ziemia i powietrze, północ i południe. Obracają się w całkiem różnych kręgach, mają zupełnie inne priorytety. A jednak spotykają się ponownie i tych razem ich spotkanie zdecydowanie trudno nazwać "nic nie znaczącym". 

Losy Step i Babi są nieprzewidywalne i zaskakujące. Czytając jednak ich historie ma się wrażenie, że wszystko zostało starannie zaplanowane i nic nie dzieje się przez przypadek. Byłam pozytywnie zaskoczona faktem jak długo rozkwitało uczucie Babi i Stepa. Szczerze mówiąc obawiałam się, że tak jak w większości młodzieżowych książkach, tak i tu akcja powieści będzie opierać się głównie na ich rozstaniach i powrotach.  

"Trzy metry nad niebem" nie jest jedną z wielu powieści o pierwszej miłości. To opowieść o dojrzewaniu, podejmowaniu trudnych decyzji i o tym jak jedna chwila może zmienić nasze życie. Federico Moccia tworzy bohaterów prawdziwych, nie pozbawionych licznych wad. Jego bohaterowie mimo młodego wieku ciągną za sobą bagaż ciężkich doświadczeń , muszą zmierzać się z brutalną rzeczywistością. Czytając zakończenie byłam zawiedziona. Chciałam więcej, dużo, dużo więcej. 

Federico Moccia wyłamuje się z góry przyjętej, niespisanej przez nikogo zasady, że książki młodzieżowe kończą się słowami "i żyli długo i szczęśliwie". Zakończenie "Trzech metrów nad niebem" pozostaje otwarte. Każdy, wedle własnego uznania, może dopisać swój własny scenariusz losów Babi i Stepa, albo po prostu sięgnąć po książkę ""Tylko Ciebie chcę". 

Polecam każdemu - tym młodszym i tym odrobinę starszych. Osobiście byłam zachwycona stylem autora i z przyjemnością sięgnę po jakąś inną książkę jego pióra. "Trzy metry nad niebem" są doskonałą pozycją na wiosenne, ciepłe dni, przy której można się pośmiać, a od czasu do czasu  cicho zapłakać. 




Tak poza tym mam do Was pytanie. Zastanawiam się nad zakupem jakiejś książki i jestem ciekawa czy macie dla mnie jakieś propozycje.  Pomysły piszcie w komentarzach.