TYTUŁ: Adam i Ewy
AUTOR: Monka Orłowska

WYDAWNICTWO:  Replika
MIEJSCE I DATA WYDANIA:  Poznań 2012

Życie niestety nie zawsze przypomina bajkę. Wbrew temu co wpajają nam filmy czy większość książek z tak zwanej literatury kobiecej, nie wszyscy otrzymujemy od losu happy end. Od czasu do czasu warto to sobie uświadomić, a chyba nic nie działa w takim wypadku lepiej od dobrej powieści obyczajowej ukazującej prozę codziennego życia. To dlatego sięgnęłam po prozę autorstwa pani Moniki Orłowskiej. By móc doświadczyć tego cudownego momentu, kiedy uświadamiam sobie jak wielkie mam szczęście.

Ewa pragnęła tego czego każda młoda, wkraczająca w dorosłość kobieta - ciekawej pracy, bezpiecznego domu i cudownej rodziny.  Kiedy wychodziła za Adama, nic nie wskazywało na to, że będzie musiała zrezygnować z owych marzeń. Adam wydawał się być ucieleśnieniem męskiego ideału, owszem był odrobinę starszy i na dodatek wychowywał samotnie dorastającą córkę, ale poza tym reprezentował sobą wszelkie pożądane cechy. To dlatego zgodziła się za niego wyjść i zamieszkać za granicą. Bo wierzyła, że to może być jej recepta na szczęśliwe życie. 

Zycie jak z bajki skończyło się jednak wraz z wylewem matki Adama. Elegancka i dystyngowana starsza dama potrzebuje ciągłej opieki, nawet przy najprostszych, codziennych czynnościach. Odpowiedzialność za chorą matkę, Adam zrzuca jednak na barki małżonki. Ewa opuszcza Wyspy Kanaryjskie i razem z pasierbicą oraz córeczką wraca do Krakowa. Podczas gdy sama zmaga się ze wszystkimi obowiązkami, Adam obwinia ją za każdy przejaw pogorszenia zdrowia matki. Całej sytuacji nie ułatwia jeszcze pasierbica Ewa, która nieustannie okazuje kobiecie swoją niechęć. Kiedy Ewa zaczyna podejrzewać, że Adam ją okłamuje, czara goryczy przelewa się. Nadchodzi czas na zmiany.

Tytuł "Adam i Ewy" jest niezwykle sugestywny i niedwuznaczny. Gdyby sugerować się tyko nim, można by w głowie nakreślić fabułę rodem z amerykańskiego filmu - młody, albo nieco zaawansowany w latach, biedny, albo bogaty, ale koniecznie przystojny bohater o wdzięcznym imieniu Adam wiedzie beztroskie życie, otoczony wianuszkiem kobiet. Cóż, nic bardziej mylnego.Monika Orłowska gra swoim czytelnikom na nosie/ Bo może i historia, którą przedstawia rzeczywiście w jakimś stopniu tyczy się tytułowego Adama, ale ani nie jest on przystojny, ani tym bardziej rozchwytywany przez kobiety.

"Adam i Ewy" to raczej smutna niż wesoła historia, w której pani Orłowska przygląda się problemom współczesnego świata i podsuwa nam tematy do refleksji na długie, bezsenne noce. Bo tak łatwo jest rzucać pustymi frazesami wedle których rodzina jest najwyższą wartością, ale znacznie trudniej jest je wcielić w życie i poświęcić wszystko dla dobra bliskich. Poświęcenie to jednak nie jedyna kwestia, którą porusza pani Orłowska. Autorka drąży głębiej pośród trudów codzienności i wywleka na światło dzienne problemy, z którymi mierzy się większość współczesnych kobiet; trudne relacje rodzinne, rezygnacja z własnych ambicji, opieka nad starszą osobą a także uczenie się wybaczania.

I chyba właśnie ta uniwersalność ujmuje czytelnika najbardziej. Bo tak naprawdę Ewą mógłby być każdy inny człowiek. Słusznie autorka oddała narracje w ręce głównej bohaterki. Uczyniło to całość bardziej wiarygodną i nadało historii osobistego charakteru. W pewnym momencie, gdzieś między jednym a drugim zdaniem zapomniałam, że opowieść Ewki jest jedynie fikcją i nie rozgrywa się w rzeczywistym świecie.Naprawdę, pani Orłowska wykazała się wręcz niebywałą zdolnością do oddawania emocji.

Autorka naprawdę potrafi władać piórem. Jej styl jest lekki i niewymuszony, przede wszystkim jednak - przekonujący. Nie byłaby również sobą gdybym nie wspomniała o roli jaką odgrywa w całości mój ukochany Kraków. Zagłębiając się w lekturze, nawet przez chwilę nie miałam wątpliwości skąd pochodzi autorka. Naprawdę, łatwo jest dostrzec czy pisarz mówi o miejscu, które zna tylko z wrażeń innych ludzi czy też o takim, które poznał osobiście i darzy uczuciem. A sądząc po lekturze "Adama i Ewy" pani Orłowska z pewnością nie pozostaje obojętna na krakowskie uroki.

Trochę szkoda, że powieść naprawdę dobra kończy się tak szybko, bo chciałoby się jeszcze przy niej wypić filiżankę albo nawet dwie herbaty. Trochę szkoda też, że Pani Orłowska decyduje się na otwarte zakończenie historii. Autorka wykazała się niebywałą zdolnością do ukazywania ludzkich uczuć i ciekawa jestem jak poradziłaby sobie z jednoznaczny zamknięciem opowieści.

"Adam i Ewy" potwierdza moje zdanie jakoby rynek polskiej literatury miał wiele do zaoferowania. ?Nie zgadzam się ze stwierdzeniem że owa powieść należy do tak zwanej literatury mało ambitnej. Pani Orłowska porusza bowiem tematy ważne, i mimo drobnych mankamentów, robi to naprawdę bardzo dobrze. Odsyłam Was do lektury, a sama wybywam na poszukiwanie innego utworu autorki.

Ocena: 7/10

Za lekturę dziękuję księgarni Matras

TYTUŁ: Blogostan
AUTOR: Joanna Opiat-Bojarska

WYDAWNICTWO: Replika
MIEJSCE I DATA WYDANIA: Poznań 2012

Blogosfera to takie miejsce, w którym odnaleźć może się chyba każdy człowiek - wielbiciel literatury, podróży czy też innych dziedzin kultury. By zostać właścicielem bloga wcale nie trzeba być osobą znaną ani też nawet literacko uzdolnioną, na dobrą sprawę nie trzeba też posiadać jakiś szczególnych zainteresowań. Coraz częściej możemy się zetknąć ze stronami, których autorzy uzewnętrzniają publicznie swoje życie. Nierzadko w ten sposób szukają oni wsparcia, a każdy komentarz traktują jako wyciągnięcie pomocnej dłoni. Niestety, w większości przypadków wiążę się to z zupełnym wycofaniem się z realnego życia i popadnięciem w pułapkę - uzależnienie.

Sylwia Michalak znajduje się u progu swojego życia - właśnie zdobyła wymarzoną pracę a jej chłopak, po wspólnie spędzonych latach, lada moment powinien jej się oświadczyć. Dla dziewczyny jest to najszczęśliwszy moment w życiu nic, nawet śmierć ojca (który dawno temu porzucił ją i matkę) ani też szukający z nią kontaktu przyrodni brat, nie mogą tego zmienić. By utrwalić towarzyszące jej emocje i dzielić się swą radością z innymi ludźmi, zakłada bloga.

Miejsce, które w założeniu miało stanowić trwały zapis jej szczęścia. wkrótce staje się świadkiem kolejnych bolesnych chwil. Szef coraz częściej zalega z wypłaceniem należnych dziewczynie pieniędzy; idealny chłopak interesuje się jedynie zabawą zamiast zrobić jakiś poważny krok w kierunku ich związku; a matka wciąż nie potrafi ułożyć sobie życia. Szukając wsparcia, Sylwia nieświadomie wpada w zastawioną przez blog pułapkę.

Choć z założenia sięgam po konkretne tytuły po to by odetchnąć na chwilę od codziennego życia i zrelaksować się, nierzadko kierują mną nieco inne pobudki. Literatura nie tylko bawi, ale i uczy, a ja staram się o tym nieustannie pamiętać. Kiedy więc na rynku wydawniczym pojawiła się powieść "Blogostan", która ukazuje skutki nadmiernego zaangażowania w blogosferę, czułam, a właściwie wiedziałam, że prędzej czy później sięgnę po ową pozycję. I choć nie mogę powiedzieć że  rozczarowałam się lekturą, spodziewałam się czegoś zupełnie innego

Tematyka,  którą porusza pani Joanna Opait-Bojarska na kartach swojej powieści tyczy się chyba wszelkich możliwych problemów współczesnego świata. Biedna jest główna bohaterka, oj biedna! Sylwia jest młodą, inteligentną i urodziwą kobietą, ale ktoś wyraźnie się na nią uwziął i nie ma w życiu lekko. Bo jeszcze byłabym w stanie znieść ojca, który odszedł do innej kobiety; brata, który ma w wyraźnym poważaniu to, że przynosi złe wspomnienia i łaknie kontaktu; i może nawet szefa, który zalega z wypłatą - bo obecnie to już chyba norma, czyż nie?Ale kiedy na dokładkę dochodzi mężczyzna z awersją do zaobrączkowania i nie potrafiąca ułożyć sobie życia matka - załamanie nerwowe w niedalekiej przyszłości jest murowane.  Ja rozumiem, że pani Opiat-Bojarska celowo prowadziła do takiego stanu rzeczy - bo osoba z problemami idealnie nadaje się na typowy portret ofiary nałogu - ale w pewnym momencie przesadziła

Mnogość problemów z jakimi zmierza się Sylwia sprawił, ze główny temat powieści zszedł nieco na dalszy plan. Żeby oddać jednak autorce sprawiedliwość, w trakcie lektury można dostrzec etapy popadania w nałóg. Czytelnik obserwuje jak z każdym momentem życie Sylwii coraz bardziej zostaje podporządkowane  blogowaniu - jak zwykła, relaksująca czynność staje się jedynym sposobem na życie a bohaterka oddala się od rzeczywistości. Po prostu owe niezachowanie proporcji sprawiło, że czytelnik nie skupia sie na tym co NAPRAWDĘ ważne.

Pewnym mankamentem jest też nieznajomość realiów blogosfery. Sylwia jest zwykłym, szarym człowiekiem o a jej blog  poświęcony jest wyłącznie jej codzienności. Fakt, że już pierwszy post spotyka się z licznym odzewem, a po niedługim okresie czasu strona zostaje polecona przez portal jest po prostu nieprawdopodobna przy tak licznej konkurencji.

Autorka broni się jednak dopracowanym stylem. Język jakim się posługuje jest prosty, ale nie banalny. Pani Opiat-Bojarska opisuje wydarzenia rozgrywające się w życiu z zaskakującą wrażliwością. W powieści jest miejsce na chwile radości, smutku i refleksji. Co najważniejsze jednak, mimo takiej mnogości rozpoczętych wątków, autorka dba o by zakończyć je wszystkie i nie zostawić czytelnika bez odpowiedzi na nurtujące go pytania.

"Blogostan" to kawałek dobrej, polskiej prozy, która mimo niedociągnięć powinna trafić do rąk każdego blogera.Pani Opiat-Bojarska "udźwignęła temat". Jej historia wzrusza, bawi, przede wszystkim jednak zmusza do tego by zastanowić się nad samym sobą. A że dodatkowo oprawiona  jest piękną, pastelową okładką? Stanowi to jedynie dodatkowy atut pozycji, chociaż i tak uważam, że niektóre tytuły bronią się same.

Ocena: 7/10

Za lekturę serdecznie dziękuję wydawnictwu Replika

*

Wiadomości od portalu Woblink

TYTUŁ: Córka łowcy demonów
TYTUŁ ORYGINAŁU: The Demon Trapper's Daughter
AUTOR: Jana Oliver

WYDAWNICTWO: Replika

Jana Oliver to autorka, która urodziła się i wychowała w Iowa. Mieszka w Atlancie wraz ze swoim mężem, a także parą niesfornych kotów. Jak sama przyznaje, najszczęśliwsza jest w chwilach, gdy bada nieznane miejskie legendy czy spaceruje po starych cmentarzach. Odkąd jej powieści odniosły sukces, utrzymuje się wyłącznie z pisania, uważając swą pracę za najlepszą na świecie. Jest laureatką wielu nagród literackich.

Życie nie jest proste, ani tym bardziej sprawiedliwe. Stanowi nieustanne źródło pomyłek, bólu czy cierpienia, sporadycznie obdarzając nas chwilami szczęścia.To przedstawienie mylnie zaliczane do kategorii komedii, która śmieszy jednak chyba jedynie Tego na Górze. Nieustanne upadki, przymus udowadniania własnej wartości, a także ból nieodłącznie powiązany ze stratą najbliższych.Tak, zdecydowanie czasami życie boli.Czasami ten ból staje się nie do zniesienia.

Atlanta w niedalekiej przyszłości wcale nie różni się tak bardzo od rzeczywistości, która obecnie nas otacza. Ludzkość wciąż zmaga się ze śmiertelnymi chorobami, atakami przemocy i dziwną skłonnością do oceniania drugiej osoby nie za to jaka jest, ale za to kim jest. Co więcej, musi zmagać się z jeszcze jedną przeszkodą - prawdopodobnie najistotniejszą ze wszystkich, mianowicie obecnością  wszelakiego rodzaju demonów, które skrupulatnie dążą do przejęcia władzy nad światem. By zapobiec ich działaniom powołani zostali specjalnie przeszkoleni łowcy; silni, niepokonani i niezniszczalni, przynajmniej z pozoru.

Riley zawsze marzyła o tym by zasilić szeregi łowców, podążyć śladami swego ojca  i zostać legendą.  Nigdy nie znajdowała się jeszcze tak blisko realizacji swoich marzeń co teraz. Gildia potrzebuje każdego wsparcia - nawet siedemnastoletniej dziewczyny, która nieustannie wplątuje się w kłopoty i nie ukończyła jeszcze liceum. Riley rozpoczyna pełną niebezpieczeństw rozgrywkę ze złem i tymi, którzy tylko z napięciem czekają na jej pomyłkę. Musi pokonać własne słabości, nauczyć się rozróżnić przyjaciół od wrogów i zmierzyć z potęgą rodzącego się właśnie uczucia.   Nic nie toczy się jednak zgodnie z planem...

Literatura młodzieżowa, zwłaszcza biorąc pod uwagę pozycje zaliczane w przynajmniej minimalnym stopniu do gatunku romansów paranormalnych, z pewnością nie zalicza się do grona tak zwanej "literatury ambitnej". To powieść w stu procentach rozrywkowa  i należy już na wstępie wyraźnie to zaznaczyć, aby później niepotrzebnie się nie rozczarować. Jest to również literatura oparta na pewnych znanych i wspominanych już niejednokrotnie przeze mnie schematach wśród których prym zdecydowanie wiedzie "trójkąt miłosny" a którego centralną postacią jest główna bohaterka. "Córka łowcy demonów" nie odbiega dalece od owego krótkiego opisu, a mimo to wyraźnie można dostrzec elementy, które różnią ją od innych pokrewnych tytułów.

Przede wszystkim jest to urozmaicenie świata fikcyjnego poprzez wprowadzenie różnorakiego rodzaju demonów. Choć paranormalne stworzenia zdominowały ostatnio rynek wydawniczy, powieści w których  to demony odgrywają kluczową rolę jest wciąż stosunkowo mało. Pani Jana Oliver miała więc doskonałe pole do popisu i zdecydowanie wykorzystała owy fakt na swą korzyść. Świat stworzony przez autorkę jest fascynujący głównie przez staranność z jaką go kreuje. Staranne, rozbudowane opisy rzeczywistości; stworzona z niezwykłą precyzją klasyfikacja demonów, a także zawarte w powieści fragmenty tyczące się kultury i tradycji łowców - to tylko kilka z detali, którymi raczy nas Jana Oliver.

Fabuła obraca się głównie wokół historii Riley. Pojawia się nieodłączny wątek pierwszej miłości - wbrew pozorom nie tak pięknej i doskonałej jak można by przypuszczać.  Autorka wyraźnie daje również do zrozumienia czytelnikowi, że w kolejnych tomach serii zetkniemy się ze wspomnianym już powyżej motywem trójkąta miłosnego.O dziwo jednak, na chwilę obecną wcale nie zakłóciło to radości jaką czerpałam z lektury. Powieść Jany Oliver przekazuje jednak również swoim czytelnikom pewne uniwersalne prawdy. Mówi o tym, że bez względu na wszystko to my sami podejmuje decyzję o własnym życiu i że wbrew pozorom zawsze, z każdej sytuacji jest jakieś wyjście - nawet jeżeli początkowo tak trudno je dostrzec.

Czasy, w których w literaturze dominowały bezradne, łatwo wplątujące się w kłopoty bohaterki widocznie odeszły już w zapomnienie. Coraz częściej stykamy się bowiem z niezwykle wyrazistymi, samodzielnie stawiającymi czoło problemom postaciami. Taka też jest i Riley. Silna, młoda dziewczyna, która mimo kłód, które rzuca jej pod nogi los, dzielnie stawia im czoło. Z miejsca zdobyła moją sympatią. Trochę trudniej przyszło to Simonowi. Tacy idealni bohaterowie bez nawet najmniejszej skazy zdecydowanie nie zaliczają się do grona moich ulubieńców. Wręcz przeciwnie, budzą we mnie raczej negatywne uczucia. Simon miał tym trudniej, że autorka zestawiła go z Beckiem. Beckiem, który w pełni zaspokoił mój czytelniczy apetyt, idealnie wpisując się we wzór najbardziej cenionych i wielbionych przeze mnie bohaterów. Nie możliwy do jednoznacznego sklasyfikowania - tajemniczy, seksowny, cholernie uparty. Słowem, dokładnie to co tygryski lubią najbardziej.

Autorka stosuje narrację trzecioosobową i choć głównie zrzuca odpowiedzialność za przedstawianie otaczającej bohaterów rzeczywistości na Riley, zdarza się, że owy "balast" przejmuje Beck.  Styl jakim się posługuje jest niezwykle prosty, ale z pewnością nie banalny. Jana Oliver opisuje bowiem rzeczywistość niezwykle barwnie i plastycznie, co widocznie przyspiesza lekturę a co za tym idzie działa na jej korzyść.

Tak jak już wspomniałam "Córka łowcy demonów" nie jest dziełem wybitnym Jest to jednak doskonała, lekka historia o tym, że nigdy nie należy tracić wiary - zwłaszcza w samego siebie. Zarówno fabuła - doskonale wyważona i zdynamizowana jak i kreacja różnorodnych, niezwykle rzeczywistych bohaterów zasługują na słowa pochwały. I choć prosty język sugeruje raczej, że gronem docelowym lektury była młodzież, wierzę, że również nieco starsi fanatycy gatunku będą odczuwali radość płynącą z lektury owego tytułu. 

„Dorośli zawsze zachowują się tak, jakby potrafili wszystko naprawić.” 

Ocena: 8/10

Łowcy demonów:

Córka łowcy demonów | Złodziej dusz


Za lekturę ogromnie dziękuję wydawnictwu Replika

TYTUŁ: Szósty
AUTOR: Agnieszka Lingas-Łoniewska

WYDAWNICTWO:  Replika

Agnieszka Lingas-Łoniewska to polska pisarka pochodząca z Wrocławia. W swoich powieściach łączy elementy sensacji z romansem. Kocha zwierzęta, a także zespół Within Temptation i jeszcze kilka ostrzejszych dźwięków. Szerszemu gronu znana jest nie tylko jako autorka bestsellerowych powieści jak choćby "Bez przebaczenia", "Zakręty losu" czy "Zakład o miłość", ale także twórczyni strony  Czytajmy Polskich Autorów oraz bloga Agnesscorpio . 

Alicja, jak każda młoda kobieta, snuła plany na temat własnej przyszłości. Marzyła o pracy w Śląskiej Grupie Śledczej, gdzie w pełni będzie mogła pokazać swój potencjał, a także szczęśliwym życiu u boku ukochanego mężczyzny. Wszystko idzie ku dobrej drodze - Alicja stawia coraz pewniejsze kroki w pracy, a jej książe na białym koniu  znajduje się już tuż u jej boku. Poczucie spełnienia i pozornego bezpieczeństwa zostaje jednak zakłócone przez tragiczny w skutkach wypadek. Jacek, miłość życia Ali, ginie, pozostawiając w życiu dziewczyny niemożliwą do zapełnienia pustkę. 

Sześć lat później Alicja rozpoczyna swoją wymarzoną pracę w Śląskiej Grupie Śledczej. Pod czujnym okiem inspektora Marcina Langera, dziewczyna ma pomóc w schwytaniu niebezpiecznego przestępcy określanego mianem "Szósty". Mężczyzna jest groźnym, seryjnym mordercą, określającym się mianem Boga. Podążając wedle ustalonego w swojej głównie planu, porywa młode kobiety o blond włosach i zielonych oczach,  a następnie po upływie sześciu dni pozbawia je życia. Mimo starań policja pozostaje bezsilna na działania psychopaty.  "Szósty" wybiera na swój cel kolejne ofiary, coraz częściej odbiegając od pierwotnego schematu. Czas nieubłaganie podąża do przodu. Liczy się każda godzina, minuta, sekunda. Za chwilę może być za późno.

Za każdą zbrodnią kryje się jakiś motyw. Wbrew pozorom, nic nie dzieje się bowiem bez powodu.  Wystarczy jedno słowo, gest, albo nawet i jego brak. Zwykła, z pozoru nic nieznacząca czynność, którą wykonujemy niemal machinalnie, niezależnie od naszej woli. Tylko tyle wystarczy by całkiem normalny człowiek dokonał niewybaczalnej zbrodni. To może być twój sąsiad, daleki kuzyn, chłopak, który jedzie z tobą tramwajem, albo mężczyzna, który zajął koło ciebie miejsce w kościele. W każdym z nas kryje się szaleniec, niektórzy nie potrafią tego po prostu ukryć.

Pani Lingas-Łoniewska w swojej powieści przeplata ze sobą wątki romantyczne i kryminalne. W trakcie lektury, wraz z bohaterami, staramy się rozgryźć tożsamość tajemniczego psychopaty - Szóstego. Autorka kreuje intrygujący, pełen sprzeczności portret psychologiczny mężczyzny, który wraz z rozwojem fabuły staje się coraz wyraźniejszy. Motywy jego postępowania poznajemy poprzez pryzmat wydarzeń z przeszłości jak i tych rozgrywających się w chwili obecnej. Autorka daje nam również niepowtarzalną możliwość przeniknięcia do umysłu mężczyzny - towarzyszymy mu w chwili obserwacji kolejnych ofiar, dokonywaniu zbrodni, a także tych momentach, w których  przeświadczenie o własnej boskości zaburza mu spojrzenie na świat. Wszystkie te elementy sprawiają, że miłośnicy kryminałów powinni spędzić przy lekturze "Szóstego" niezapomniane chwile wrażeń.

Wątek romantyczny zgrabnie wpleciony w całą historię poszerza jednak grono czytelników, do których skierowana jest powieść pani Lingas-Łoniewskiej. Uczucie, które rodzi się między Alicją, a Marcinem w trakcie wspólnej pracy nad znalezieniem Szóstego ma swój początek znacznie wcześniej. Polska autorka przedstawia nam historię, w której los i przeznaczenie odgrywają kluczowe role. Przelotne spotkanie w kawiarni, dwie tragedie, które znajdują swój koniec w białej, szpitalnej sali i wreszcie miłość tak silna, że nie straszna jest jej nawet śmierć. Wszystko to staje się początkiem bogatej w liczne przeciwności losu i zawirowania historię niebanalnej, dojrzałej miłości, która wydaje się być jedynym  lekiem na życie w samotności, bólu czy kłamstwie.

Przy kreacji bohaterów istotną rolę odgrywa ich wygląd. O ile jednak zwykle podobny zabieg budziłby raczej moją irytacją, o tyle w przypadku powieści pani Lingas-Łoniewskiej stanowi niezwykły atut. Jako, że to właśnie wygląd stanowi jedyny element wiążący ofiary a także wskazówkę odnośnie tożsamości przestępcy, wprowadzone przez autorkę opisy pozwalają nam na przeprowadzenie własnego śledztwa. Ubiegając w tym wypadku autorkę, możemy zawczasu poznać kolejną ofiarę a także przynajmniej postarać się wytypować prawdopodobnego podejrzanego. Autorka skupia się głównie wokół kreacji trzech wiodących postaci, pozwalając nam wkroczyć buciorami w życie Alicji, Marcina i Langera. Wraz z rozwojem fabuły odkrywamy ich słabości i zalety, żadna z cech nie zostaje nam jednak podana "na tacy".

Polska autorka posługuje się prostym, przystępnym i niezwykle konkretnym językiem. Pani Lingas-Łoniewska nie skupia się na długich opisach pracy policji czy otaczającej bohaterów szybkości. Jeżeli już występują [opisy] to tylko i wyłącznie po to by przekazać przebieg rozgrywających się właśnie wydarzeń lub przedstawić towarzyszące postaciom emocje. Akcja rozwija się stopniowo. Napięcie wzrasta z każdą kolejną stroną po to by w kulminacyjnym momencie osiągnąć swojego rodzaju apogeum i nie opada już do samego końca.

"Szósty" to intrygująca powieść o sile przeznaczenia i o tym, że każdy koniec może być równocześnie  początkiem czegoś nowego i wyjątkowo. Pani Lingas-Łoniewska pozytywnie mnie zaskoczyła. Autorka doskonale wyważyła proporcje między wątkiem romantycznym i kryminalnym, sprawiając, że żadna ze stron nie powinna się czuć urażona. Wykreowane przez pisarkę postacie intrygują i nie pozwalają oderwać się od lektury. Marcin i Alicja to bohaterowie, z którymi nie sposób się nie zżyć. Na szczególną uwagę zasługuje jednak kreacja Szóstego. Wnikliwie przedstawienie postaci i możliwość spojrzenia   na rzeczywistość jego oczami stanowią największy atut lektury. Pozostając pod urokiem, który rzuciła na mnie autorka z przyjemnością zapoznam się z jej innymi dziełami.

Ocena: 8,5/10

"– Posłuchaj, mam na imię Jacek, moja żona to Ali. Alicja. Zobaczysz ją, jak się obudzisz. Nie zapomnij jej widoku, jej wyglądu, proszę… Zaopiekuj się nią, to moja Ali… moja."

Za możliwość lektury niezmiernie dziękuję wydawnictwu Replika

TYTUŁ: Dom kości
TYTUŁ ORYGINAŁU: House of bones
AUTOR:  Graham Masterton

WYDAWNICTWO: Replika

Graham Masterton to popularny angielski pisarz, autor horrorów, thrillerów, powieści historyczno-obyczajowych, poradników seksuologicznych oraz zbiorów opowiadań. Zadebiutował na początku lat siedemdziesiątych powieścią "Monitou", która już kilka dni po premierze stała się bestsellerem i która znalazła swoje odzwierciedlenie na ekranie. Książki Mastertona wciąż otrzymują liczne, znaczące wyróżnienia zarówno w Europie jak i USA. Autor bardzo lubi Polskę i często ją odwiedza.

John to młody, wkraczający w życie chłopak. Mimo iż jego największym marzeniem jest zostanie gwiazdą rocka, sytuacja rodzinna sprawia, że rozpoczyna pracę w agencji nieruchomości należącej do pana Vane'a. Właściciel to dziwny, tajemniczy, skrywający mroczny i niebezpieczny sekret mężczyzna, który budzi lęk wśród swoich pracowników. John szybko odkrywa, że pan Vane prowadzi  specjalną listę domów, których sprzedażą zajmować może się tylko on sam. To jednak nie koniec podejrzanych sytuacji, które rozgrywają się wokół jego osoby. Okazuje się bowiem, że ludzie odwiedzający owe domy znikają w tajemniczych okolicznościach i nigdy już nie wracają.

Tymczasem w jednym z budynków ekipa remontowa natrafia na dziesiątki ludzkich szkieletów ukrytych w ścianach. Sposób w jaki się tam znalazły stanowi tajemnicę nie tylko dla miejscowych służb porządkowych. Nieświadomy czającego się w koło zagrożenia John postanawia za wszelką cenę odkryć prawdę. Wraz z grupką przyjaciół wkrótce odkrywa przerażającą tajemnicę, którą kryją ściany. Rozpętuje się koszmar o jakim nawet nie śnili.

Każdy dom kryje jakąś tajemnicę. Ściany stają się bowiem mimowolnym świadkiem rozgrywających się wewnątrz wydarzeń. Gdyby tylko potrafiły mówić, mogłyby opowiedzieć niezliczoną ilość historii. Jedne z nich tyczyłyby się miłości tak wielkiej, że trudno byłoby je ubrać w słowa, inne stanowiłyby dowód narodzin i śmierci kolejnych pokoleń. Z pewnością znalazłyby się jednak i takie historie, o których nie mówi się na głos. Historie tragedii - zbrodni tak wielkich, że budzą one krew w żyłach. Z właśnie takimi opowieściami stykamy się w powieści pana Grahama Mastertona.

"Dom kości" to przede wszystkim ciekawa, oryginalna fabuła. Graham Masterton wprowadza nas w świat, który zdumiewa. W rzeczywistość, która nas otacza i, którą, wydawać by się mogło, dobrze znamy, wprowadza elementy wierzeń druidów, magię a także tajemnicze, budzące lęk stwory. Ten znany a równocześnie obcy świat intryguje i sprawia, że lekturę czyta się z niekłamaną satysfakcją. Zwłaszcza, że pan Masterton zadbał o tajemniczą i budzącą grozę atmosferę. Mimo iż na kartach powieści stykamy się jedynie z jednym, głównym wątkiem autor nie pozostawia czytelnikowi miejsca na nudę. Akcja rozkręca się i pędzi niezwykle szybko aż do ostatniej strony. O dziwo! to właśnie ten aspekt powieści najbardziej mnie irytował. Autor pozostawia nam zdecydowanie za mało czasu na "wkręcenie się w fabułę" czy rozkoszowanie atmosferą.

Niewątpliwym minusem powieści są również bohaterowie. Owszem, z nie jaką ulgą przyjęłam fakt, iż są to zwykli, pozbawieni nadnaturalnych zdolności a nawet przeciętni ludzie jednak w tym wypadku to nie wystarczyło. Postacie są bezbarwne i jakby płaskie. Nie tylko nie wyróżniają się z tła, ale wręcz je stanowią. Na całe szczęście autor zdecydował się na zastosowanie narracji trzecioosobowej. Prosty, zwięzły język.; krótkie, dodające dynamizmu zdania i oczywiście ciekawa fabuła, o której już wspominałam, przynajmniej w większości rekompensują niedociągnięcia w kwestii kreacji bohaterów.

Ciekawym urozmaiceniem są również umieszczone na końcu powieści opowiadania. Trzy krótkie historie pozwalają nam dłużej delektować się pomysłowością autora i jego umiejętnością budowania atmosfery. Nie dorównują one może głównej historii, ale nie da się zaprzeczyć, że posiadają spory potencjał. Na szczególną uwagę zasługuje pierwsze opowiadanie - "Szara Madonna". W krótkiej, kilkustronnej historii autor zdołał wykreować ciekawe postacie i przekazać pewną istotną prawdę - za każdy błąd przyjdzie nam kiedyś zapłacić.

"Dom kości" to zadziwiająco prawdziwa opowieść o tym jak łatwo jest zatracić człowieczeństwo w pogoni za pieniędzmi i władzą. Największą wadą powieści bezwątpienia pozostają bohaterowie. Wielbiciele ciekawych, pełnych życia postaci mogą srodze się zawieść. W swojej powieści Graham Masterton skupił się głównie na tym by zbudować odpowiednią atmosferę i przyprawić czytelnika o gęsią skórę, spychając owe portrety na dalszy plan. Żeby jednak oddać sprawiedliwość należy dodać, że autor doskonale zdaje sobie sprawę z tego jak budować napięcie i zdynamizować powieść. Swoje pierwsze spotkanie z twórczością angielskiego pisarza, mimo drobnych nieporozumień, uważam za udane i z pewnością sięgnę jeszcze kiedyś po któryś z jego utworów.

Ocena: 6,5/10