Ostatnimi czasy na Złodziejce książek dominowały teksty poświęcone pojedynczym tytułom, ewentualnie przeplatane z podsumowaniami miesiąca (publikowanymi zazwyczaj z kilkudniowym opóźnieniem). I chociaż nie uważam by było coś w tym złego, w końcu w zamyśle blogi książkowe to strony zawierające opinie o książkach, doszłam do wniosku, że nadszedł najwyższy czas na wprowadzenie pewnej różnorodności, przy równoczesnym urzeczywistnieniu chociaż kilku z moich pomysłów. Zobaczymy czy wraz z nadejściem jesieni i roku akademickiego (ze wskazaniem na to drugie) cały zapał nie odejdzie w nieznane, ale na razie postaram się wycisnąć z niego wszystko co najlepsze. Choćby pierwsza (z, miejmy nadzieję, wielu nadchodzących) część serii Książkowych bliźniaków.

O co chodzi? W idealnym świecie prawdopodobnie każda książka byłaby inna, na swój sposób wyjątkowa. Ale wiemy też, że ów wizja nie ma odzwierciedlenia w rzeczywistości. Przy tak ogromnej ilości wydawanych tytułów, zupełnie naturalne wydaje się to, że autorzy powielają swoje pomysły. Czasami te same motywy zostają przedstawione w całkiem odmiennym świetle, innym - podobieństwo jest rażące. O obu z tych przypadków będziemy rozmawiać w niniejszym cyklu. Postaram się w tych postach przywoływać pięć par książkowych, które łączy jakieś wspólne ogniwo. Być może jeśli czytaliście jeden z tytułów i zapałaliście do niego sympatią, znajdziecie inspiracje do kolejnej lektury, albo na odwrót - będziecie wiedzieć co omijać szerokim łukiem.

Manipulacja: Co kryją jej oczy, Sarah Pinborough i Zostać Panią Parrish, Liv Constantine

Niewinna bohaterka, która wraz z kolejnymi stronami okazuje się mieć „co nieco za kołnierzem” i pociągać sznurkami zza kulis, a więc motyw manipulacji to jeden z punktów łączących powieści Sarah Pinborough i Liv Constantine - choć nie jedyny. Obie historie gatunkowo przynależą do thrillerów i biorą na warsztat skomplikowane relacje występujące pomiędzy uczestników trójkąta miłosnego - pary małżeńskiej i „tej trzeciej”. Obie powieści, co wiecie jeśli jesteście ze mną już dłuższą chwilę, łączy jeszcze jedno ogniwo - nie do końca spełniły moje czytelnicze oczekiwania, chociaż z różnych przyczyn. W przypadku Co kryją jej oczy problematycznym było dla mnie przede wszystkim zakończenie - nie przekonuje mnie wpleciony do powieści paranormalny twist, zwłaszcza że pozostała część historii jest mocno osadzona w naszej rzeczywistości; przy czym warto podkreślić że istnieje spore grono czytelników zachwyconych takim rozwiązaniem. Co do Zostać Panią Parrish, nie przekonał mnie sposób w jaki Liv Constantine prowadzi narracje - niejednokrotnie sztucznie urywając akcje i przykładając zaskakująco dużą wagę do garderoby bohaterów. O dziwo, w obu powieściach przedstawienie motywu sztuki manipulacji stanowi jeden z mocniejszych punktów fabuły, dlatego jeśli z jakiś powodów jest to temat, który Was intryguje - prawdopodobnie warto zanotować gdzieś sobie tytuły.

Poszukiwanie bogatego męża: Zostać Panią Parrish, Liv Constantine i Ta dziewczyna, Michelle Frances

Bohaterka wywodząca się z klasy średniej, która wstydzi się swojego pochodzenia; dla której szczytem ambicji wydaje się znalezienie bogatego męża i która w tym celu gotowa jest niemal do wszystkiego to z kolei motyw, który łączy powieści wspominanej już Liv Constantine i Michelle Frances. Jest to jednak bardziej punkty wyjścia do opowiedzenia dwóch różnych historii, niż ich główna problematyka. Zostać Panią Parrish, o czym również już wspominałam, skupia się raczej na motywie manipulacji i przedstawieniu trójkąta małżeńskiego. Ta dziewczyna to co prawda także opowieść o pewnym „trójkącie”, ale z odmiennymi wierzchołkami - matka, syn i „ta trzecia”, czyli potencjalna przyszła panna młoda. W moim odczuciu Michelle Frances lepiej radzi sobie z przedstawioną problematyką (przede wszystkim dlatego że jest po prostu lepiej napisana), wbrew marketingowi nie jest to jednak klasyczny thriller, a raczej powieść obyczajowa z elementami thrillera i wiem, że nie dla każdego jest to mieszanka satysfakcjonująca. .

Kobiety podczas II Wojny Światowej: Słowik, Kristin Hannah i Dziewczyna, którą kochałeś, Jojo Moyes

Tematyka II Wojny Światowej jest poruszana niesamowicie często i to nie tylko w literaturze, ale kulturze ogółem. Zarówno Słowik jak i Dziewczyna, którą kochałeś spoglądają na niego z odmiennej od reszty perspektywy - kobiet pozostawionych w okupowanym kraju, które tęsknią za walczącymi mężami, ale też toczą własne bitwy. W moim odczuciu Kristin Hannah i Jojo Moyes tworzą równie przejmujące historie i nie potrafiłabym wskazać, która z autorek poradziła sobie z tematem. Podczas gdy Słowik skupia się przede wszystkim na wątku z czasów II Wojny Światowej (a gdy pojawiają się sceny z teraźniejszości, odnoszą się do tych samych postaci), Dziewczyna, którą kochałeś przeplata wątek okupowanej Francji z losami współczesnej owdowiałej kobiety i pewnego obrazu. Autorki prezentują też nieco odmienne podejście do wątku miłosnego - owszem, jest on obecny w obu powieściach, ale Kristin Hannah spycha go na dalszy plan. Nawet pomimo tych drobnych różnic, wydaje mi się, że jeżeli podobał się Wam któryś z tych tytułów, drugi wzbudzi równie silne emocje.

Toksyczne matki: Eleanor Oliphant ma się całkiem dobrze, Gail Honeyman i Biały oleander, Janet Fitch

W literaturze często mamy do czynienia z portretem matki idealnej, ale Gail Honeyman i Janet Fitch biorą na warsztat zupełnie odmienny wizerunek - kobiet, które manipulują otaczającym je światem, zupełnie nie odnajdują się w roli matek i które dopuściły się rzeczy niewyobrażalnych. Chociaż kreacje tych bohaterek są do siebie bardzo zbliżone, Eleanor Oliphant ma się całkiem dobrze i Biały oleander dosyć wyraźnie się od siebie różnią. Ta pierwsza stawia w centrum powieści postać Eleanor - przedstawia nam portret młodej kobiety, która nie radzi sobie w otaczającym świecie i która, w dużej mierze właśnie ze względu na toksyczną relację z matką, dopiero uczy się w jaki sposób postępować z drugim człowiekiem. To też historia, która niejako stawia matkę za kulisami i owiewa jej figurę pewną tajemnicą. Biały oleander jest powieścią o relacji matka-córka w bardziej klasycznej formie, pod tym względem że obie z nich przewijają się nie raz i nie dwa w powieści. Napisana poetyckim, pełnym metafor językiem, może być momentami trudna w odbiorze, ale warta jest uwagi. To jeden z tych przypadków gdzie obie wspominane przeze mnie powieści w pewnym sensie świetnie się uzupełniają.

Alkoholiczka świadkiem zbrodni: Dziewczyna w pociągu, Paula Hawkins i Ona to wie, Lorena Franco

Z wszystkich wymienionych w poście „bliźniaków”, Dziewczyna w pociągu i Ona to wie są do siebie najbardziej podobne. Fakt że obie główne bohaterki to kobiety uzależnione od alkoholu, które wydają się być przekonane o popełnieniu zbrodni, ale które równocześnie gubią się w tym co widziały naprawdę a co było wytworem ich wyobraźni to tylko jeden z wielu wspólnych punktów fabuły. W moim odczuciu Paula Hawkins poradziła sobie z tym zagadnieniem lepiej - bo w trakcie lektury dostarczyła mi sporo rozrywki a na dodatek nie przewidziałam zakończenia (jako chyba jedna z nielicznych osób na tej planecie). Ale nie wykluczone, że wynika to z tego, że przeczytałam ów historię jako pierwszą. W powieści Loreny Franco raziło mnie powtarzanie tych samych zwrotów i nieco zbyt oczywiste plot twisty. Ona to wie broni się jednak przede wszystkim scenerią - akcja rozgrywa się w Barcelonie i okolicach. Akurat w tym konkretnym wypadku nawet jeśli czytaliście jeden z tytułów i przypadł wam on do gustu, nie radziłabym sięgać po drugi - podobieństwo, jak już wspomniałam, za bardzo rzuca się w oczy.

Jeżeli czytając o którymś z motywów wpadliście na inne tytuły, koniecznie podzielcie się nimi w komentarzu. Niewykluczone że będziemy mieć do czynienia nie tylko z książkowymi bliźniakami, ale nawet trojaczkami czy czworaczkami (i strach pomyśleć o tym co jeszcze).

Po pierwszą powieść Chimamandy Ngozi Adichie sięgnęłam trochę przez wzgląd na zagraniczny booktube a trochę z przypadku - bo akurat natrafiłam na egzemplarz w bibliotece. Zwlekałam długo z tym by zapoznać się z jej kolejną pozycją, mimo że stosunkowo szybko zaopatrzyłam domową biblioteczkę w egzemplarz „Amerykaany”. Trochę przerażała mnie objętość ów tytułu a z drugiej strony paraliżowała mnie obawa, że tym razem Chimamanda Ngozi Adichie nie rozkocha mnie w swojej prozie. Ostatecznie do lektury przekonało mnie przemówienie autorki w ramach Tedtalku - Niebezpieczeństwo jednej historii. Ale trochę mi wstyd za to, że się zawahałam. 

Fabuła „Amerykaany” rozpoczyna się w momencie gdy Ifemelu po kilkunastu latach spędzonych w Stanach, być może nieco pochopnie, decyduje się na to by wrócić do Nigerii i rodzinnego miasta Lagos. Szybko jednak przeskakujemy do początków tej opowieści - kiedy dziewczyna zakochuje się w swoim rówieśniku Obinze i młodzi razem planują wspólną przyszłość w Ameryce. Kiedy w Nigerii dochodzi do strajków na uczelniach wyższych a Ifemelu jako jedyna zyskuje szansę na wyjazd z kraju, ich drogi powoli się rozchodzą. Pomimo tęsknoty za Obinze, dziewczyna, przerażona tym czego dopuściła się w Ameryce, całkowicie zrywa z nim kontakt. 

„Amerykaana” jest powieścią tak bogatą w różnorodne wątki i poruszaną problematykę, że przybliżenie jej fabuły sprawia sporo trudności i dlatego nawet jeśli ów opis nie wzbudził waszego zainteresowania, powinniście dać Chimamandzie Ngozi Adichie szansę. W jej historii przebija niesamowita dojrzałość  i w trakcie lektury czytelnik bardzo wyraźnie odczuwa, że poruszana problematyka jest bliska autorce i że ma na ten temat sporo do powiedzenia. Szkoda, że w Polsce proza nigeryjskiej autorki nie doczekała się szerszego rozgłosu a poszczególne egzemplarze są raczej trudno dostępne w stacjonarnych księgarniach. 

„Amerykaana”, tak jak poprzednia powieść Chimamandy Ngozi Adichie, stanowi doskonały przykład opowieści tzw. character driven czyli “napędzanej przez postacie”. Zarówno Ifemelu jak i Obinze, ale także co drugoplanowi, są bohaterami kompleksowymi - za którymi stoi bogata historia, posiadającymi unikatowe spojrzenie na świat i obdarzonymi pewnymi wadami, które może nie budują sympatii czytelnika, ale zdecydowanie ich wiarygodność. Przybliżając nam osobowość i przekonania postaci Adichie pokazuje także dlaczego kształtują się one w taki sposób, zwłaszcza w przypadku Ifemelu. 

To prawda, że w pewnym sensie  „Amerykaana” jest opowieścią miłosną, ale zdecydowanie nie jest to jej najważniejszy fragment. Chimamanda Ngozi Adichie mówi o sytuacji Nigerii na przestrzeni kilkunastu lat; o “amerykańskim śnie” i rozczarowaniu jakie niekiedy przynosi; o problemach adaptacji w nowym kraju i trudnościach piętrzących się przed imigrantami; a przede wszystkim o rasizmie i tożsamości. Nie wszystkie te kwestie wybrzmiewają na głos, ale niektóre z nich zostają w pewien sposób podkreślone - Adichie przedstawia je bowiem w formie blogowego posta prowadzonego przez Ifemelu. 

„Amerykaana” to historia otwierająca oczy na liczne problemy współczesnego świata. Chimamanda Ngozi Adichie z dojrzałością i lekkością a niekiedy wręcz humorem pisze o tematach ważnych i trudnych. Owszem, niekiedy gra na emocjach czytelnika, ale te emocje nie przysłaniają najważniejszych kwestii. Nie jestem przekonana czy „Amerykaana” przewyższa „Fioletowy hibiskus”, ale zdecydowanie, ze względu na poruszaną problematykę, jeta tolerują wręcz obowiązkowa dla każdego z nas. 

„Amerykaana” Chimamanda Ngozi Adichie; wydawnictwo Zysk i S-ka; Poznań 2014 ★★★★★

Powieść Justyny Wydry miałam na oku już od jakiegoś czasu. Ten kto chociaż trochę zna moje czytelnicze upodobania pamięta prawdopodobnie, że uwielbiam powieści osadzone w czasach II wojny światowej, zwłaszcza gdy posiadają wyraźnie nakreślony wątek romantyczny i rzucają na poruszaną problematykę jakąś nową perspektywę. „Esesman i Żydówka” posiadała wszystkie te elementy, przynajmniej z założenia, a dodatkowo jeszcze zbierała niemal wyłącznie pozytywne opinie od blogerów, którym opiniom zazwyczaj ufam. I teraz czuję się dziwnie oszukana, bo powieść pani Wydry okazała się dla mnie sporym rozczarowaniem. 

Debora, młoda Żydówka jedną nieostrożną decyzję może przypłacić własnym życiem. Nieudana akcja przeniesienia chłopca na aryjską stronę sprawia, że dziewczyna, razem z innymi mieszkańcami krakowskiego getta, trafia do transportu do obozu w Auschwitz. Deborze udaje się co prawda, jako jednej z nielicznych, wydostać z pociągu, ale w trakcie ucieczki niefortunnie uszkadza kostkę. Dziewczyna jest gotowa na śmierć, zwłaszcza gdy znajduje ją oficer SS. Tyle że mężczyzna wcale jej nie zabija. Powodowany chęcią zrewanżowania się za uratowanie kiedyś życia, Bruno pomaga Deborze dostać się z powrotem do Krakowa. A to nie ostatni raz gdy ich losy się przecinają 

Chociaż zakazana miłość między ofiarą a katem (jak sami określają się bohaterowie) nie jest tematem nowym czy szczególnie odkrywczym, doceniam to co w swojej powieści chciała przekazać autorka. Justyna Wydra stara się nam pokazać, że nie każdy Niemiec w czasach II wojny światowej był człowiekiem do szpiku kości złym (i odwrotnie - nie każdy Polak okazywał się wówczas bohaterem), a także ogromną siłę  oddziaływania miłości na zachowanie człowieka. Pewne wątki zostają jednak aż nazbyt przerysowane by czytelnik na pewno tego nie przeoczył, ale i tak przesłanie Justyny Wydry pozostaje jasne. 

Niestety, ponad to trudno mi dostrzec w powieści polskiej autorki coś pozytywnego. Poczynając od narracji aż po fabułę, „Esesman i Żydówka” rozczarowuje. Justyna Wydra przeplata fragmenty z perspektywy Debory i Bruna z narracją trzecioosobową. Wykazuje przy tym irytującą skłonność by przy tej okazji powtarzać kilkakrotnie te same informacje. Tym co przeszkadzało mi najbardziej w trakcie lektury, była jednak pewna achronologia w fabule. Justyna Wydra traktowała właściwe wydarzenia jako pretekst do licznych anegdot z przeszłości a dodatkowo sygnalizowała czytelnikom także co wydarzy się w przyszłości. 

Taka narracja nie sprzyja także wiarygodności wątku romantycznego. Historia Debory i Bruna wydaje się poszatkowana - poznajemy jedynie nieliczne jej fragmenty i naprawdę trudno uwierzyć w rzekomo łączące ich gorące uczucie. Słowne deklaracje - nomen omen stosunkowo infantylne - wydają się być jedynym jego dowodem. Nie spoilując fabuły, cała historia przybiera jeszcze bardziej abstrakcyjne rozmiary w drugiej części. 

„Esesman i Żydówka” to powieść, która przyniosła mi spore rozczarowanie. Po tylu pozytywnych opiniach spodziewałam się historii na naprawdę wysokim poziomie a tymczasem otrzymałam pozycję, którą owszem, czyta się lekko, ale nic ponad to. Jeżeli chodzi o powieści osadzone na tle II wojny światowej z wiodącym wątkiem romantycznym, na rynku wydawniczym istnieje wiele lepszych tytułów. Wydaje się być osamotniona w swojej opinii, ale jeśli zastanawiacie się nad lekturą - dobrze to przemyślcie i chociaż nie nastawiajcie się za bardzo. 

„Esesman i Żydówka” Justyna Wydra; wydawnictwo Zysk i S-ka; Poznań 2015 ★★

Gdyby nie zagraniczny booktube prawdopodobnie nie zwróciłabym na „Mroczną materię” uwagi. I nie chodzi wcale o to, że nie zainteresował mnie opis fabuły, bo ten zdecydowanie brzmiał intrygująco. Ale już o sam fakt, że a) pewnie nie zwróciłabym uwagi na okładkę (zwłaszcza, że znacznie odbiega ona od oryginału) i b)powieści science fiction z reguły nie budzą mojego zainteresowania. Powieść Blake’a Croucha zbiera jednak tyle pozytywnych opinii za granicą - została nawet nominowana do nagrody powieści roku przez portal Goodreads - że kiedy tylko znalazłam ów tytuł wśród listopadowych nowości, zdecydowałam się na lekturę.

Jason Dessen miał wyjść tylko na chwilę - pogratulować swojemu staremu znajomemu  nagrody i kupić lody na rodzinny wieczór z ukochaną żoną i nastoletnim synem, dla którego kilkanaście lat temu oboje z Dani porzucili swoje marzenia o karierze. Tymczasem mężczyzna zostaje zaatakowany i porwany. Jason niemal godzi się już ze śmiercią, ale zamiast tego porywacz zasypuje go toną pytań, z których ostatnie brzmi: „Jesteś w życiu szczęśliwy?”. Kiedy się budzi, znajduje się w świecie podobnym do swojego, ale równocześnie całkowicie innym…

„Mroczna materia” reklamowana jest jako thriller science fiction, ale osobiście uważam, że znacznie bliżej mu do tego drugiego gatunku. Sama “tajemnica” kto stoi za porwaniem Jasona jest tak łatwa do rozgryzienia, że możemy się jej domyślić niemal od pierwszej chwili. Nie oznacza to jednak, że powieść Blake’a Croucha w całości charakteryzuje przewidywalność - wręcz przeciwnie, autor umieszcza w swojej historii sporo twistów fabularnych - jedne mniej, drugie bardziej zaskakujące - i czytelnik nie może narzekać w trakcie lektury na nudę.

Cała historia ma w sobie sporo suspensu i niepewności. pomimo że podejrzewamy do jakiego punktu zmierza autor, trudno pozbyć się wrażenia, że jednak nie wszystko może potoczyć się zgodnie z planem. Sam pomysł na fabułę jest chyba najmocniejszą bronią autora, ale ze względu na te “fabularne niespodzianki” nie chciałabym wam za wiele zdradzać. Blake Crouch nie tylko tworzy bohatera, którego niemal od pierwszej strony obdarzamy sympatią, podziwiamy i kibicujemy mu by uzyskał upragnione odpowiedzi na pytania, ale także zmusza czytelnika do refleksji.

Blake Crouch stara się nas sprowokować do odpowiedzenia sobie na kilka pytań - co czyni z nas konkretną osobę?, jak bardzo pojedyncze decyzje wpływają na nasze życie i co musi się wydarzyć aby przesunąć nasze moralne granice. obiektywnie rzecz ujmując nie mam tak naprawdę powieści Blake’a Croucha nic do zarzucenia. Subiektywnie - na mój ust autor za bardzo podążył w stronę science fiction. Sporo tutaj kwestii związanych z fizyką, sporo brawury i rozmachu, który mi osobiście chwilami przeszkadza w lekturze.

„Mroczna materia” to zdecydowanie dobra powieść science fiction. Napisana z rozmachem, wzbudzająca do refleksji, z ciekawie wykreowanym bohaterem i zarazem narratorem - widze co może się w tej historii podobać czytelnikom. Osobiście Blake Crouch mnie nie oczarował bo spodziewałam się jednak czegoś innego - zwłaszcza jeśli chodzi o “tajemnicę” stojącą za porwaniem Jasona. Myślę jednak, że jeśli przepadacie za tym gatunkiem i nie jesteście zupełnymi ignorantami w kwestii fizyki, znajdziecie w lekturze tej historii znacznie więcej przyjemności niż ja sama. 

Za możliwość lektury dziękuję wydawnictwu Zysk i S-ka

„Mroczna materia” Blake Crouch; wydawnictwo Zysk i S-ka; Poznań 2016 ★★★½

Istnieją takie pozycje, które, pomimo że nie znajdują się oficjalnie w kanonie lektur, wydają się takimi tytułami, które na pewnym etapie życia po prostu wypadałoby przeczytać i wyrobić sobie na ich zdanie własną opinię. A „Szklany klosz” jest właśnie jedną z nich. Przyznaje, że już od jakiegoś czasu zastanawiałam się nad jej lekturą, ale zwlekałam z tym, czekając na bliżej niesprecyzowany “odpowiedni moment”. Teraz zdecydowanie mogę powiedzieć, że tego nie żałuję - „Szklany klosz” jest powieścią, do której trzeba dojrzeć. 

Esther Greenwood jest dziewiętnastolatką z Bostonu, która otrzymała od losu ogromną szansę. Została doceniona przez poczytny magazyn miesięcznym pobytem w Nowym Jorkiem - zyskała pozycję stażystki w redakcji a oprócz tego może poznać miasto i brać udział w różnorodnych wydarzeniach kulturalnych. Neurotyczny charakter Esther całkowicie zmienia jednak koleje losu dziewczyny. 

„Szklany klosz” nie jest lekturą łatwą i żeby w pełni ją docenić, jak już wcześniej wspomniałam, należy do niej dojrzeć. Spotkałam się z opinią, że znajomość życia autorki - Sylvii Plath wpływa pozytywnie na odbiór powieści, bo pozwala czytelnikowi dostrzec w powieści wątki autobiograficzne. I z pewnością dużo jest w tym racji, ale równocześnie nie jest to warunek konieczny by docenić lekturę „Szklanego klosza”. 

Sylvia Plath wykazuje się niebywałą dojrzałością twórczą. Jej powieść stanowi doskonały obraz życia młodej kobiety w Nowym Jorku XX-wieku - ograniczonych możliwości jeśli chodzi o ścieżki kariery, trudne do sprostania oczekiwania społeczeństwa i jej stosunek względem rozgrywających się aktualnie wydarzeń historycznych (jak egzekucja Rosenbergów). Zaskakujące jak niektóre z poruszanych tematów wydają się aktualne nawet teraz, pomimo zmian w ludzkiej mentalności. 

Powieść Sylvii Plath ujmuje jednak przede wszystkim warsztatem autorki. „Szklany klosz” uchwyca perspektywę osoby zmagającej się z chorobą psychiczną - jej spojrzenie na świat, zobojętnienie i lęk przed tym, że rzeczywistość nie sprosta oczekiwaniom. Sylvia Plath posiada na dodatek niebywałe poetyckie pióro - język jaki stosuje przepełniony jest symboliką i niewymuszonymi metaforami. A choć nie ułatwia on szybkiej lektury, niektóre pozycje warto przeczytać wolniej by w pełni posmakować ów tytuł. 

„Szklany klosz” to przejmujący portret młodej, uzdolnionej pisarki, której choroba uniemożliwia czerpanie z życia pełnymi garściami. I chociaż powieść nie wciągnęła mnie od pierwszej strony, nie żałuję czasu jaki jej poświęciłam. Co więcej, myślę, że za jakiś czas do niej wrócę z nadzieją, że tym razem wyciągnę z lektury jeszcze więcej. „Szklany klosz” to pozycja, którą warto poznać w odpowiednim momencie życia, ale decyzja o tym, kiedy ów moment nadejdzie, znajduje się w Waszych rękach. 

„Szklany klosz” Sylvia Plath; wydawnictwo Zysk i S-ka; Poznań 2004 ★★★★½

Chyba nie przesadzę mówiąc, że "Mroczniejszy odcień magii" stanowił jedną z najgorętszych premier lata. Zagraniczny booktube, a Jessethereader w szczególności, tak bardzo rozpływał się nad twórczością V. E. Schwab (czy też Victofii Schwab), że polscy czytelnicy z utęsknieniem oczekiwali premiery którejkolwiek z jej powieści. A w lipcu w końcu się doczekaliśmy. I kiedy tylko "Mroczniejszy odcień magii" trafił w moje ręce, niemal natychmiast rzuciłam się do lektury. 

W równoległych światach istnieją cztery Londyny - Szary rządzony przez szalonego króla i niemal całkowicie pozbawiony magii; Czerwony, gdzie w dużej mierze to właśnie magia decyduje o statusie człowieka; Biały sterroryzowany przez dwójkę bliźniaków i wycieńczony ciągłymi walkami oraz Czarny - odseparowany od reszty i zniszczony przez nieokiełznaną magię. Kell, ambasador Czerwonego Londynu i jeden z ostatnich antarich, może podróżować między równoległymi miastami. Wbrew zakazom w trakcie owych wędrówek młody antari dokonuje przemytu. Mimo ostrzeżeń, Kell nie rezygnuje z niebezpiecznego hobby a kiedy na skutek intrygi przemyca niebezpieczny artefakt Czarnego Londynu, wplątuje się w poważne kłopoty. U boku nieoczekiwanego sprzymierzeńca - złodziejki Lili - musi zwrócić kamień tam gdzie jego miejsce. Zwłaszcza, że stawką jest bezpieczeństwo wszystkich światów. 

V. E. Schwab rzeczywiście posiada dziwny talent do angażowania czytelnika w opowiadaną przez siebie historie. "Mroczniejszy odcień magii" ujął mnie niemal od pierwszej strony, mimo że na co dzień nie czytam zbyt dużo powieści fantastycznych, nawet nie akcją, ile już samą wizją wykreowanego na kartach świata. Już sama perspektywa równolegle funkcjonujących Londynów brzmiał zachęcająco, ale V. E. Schwab udało się wykorzystać ów pomysł w praktyce.  Poszczególne Londyny różni nie tylko nazwa - w trakcie lektury obserwujemy odmienny obraz miast, społeczność i obowiązującą hierarchię a nawet język. 

To prawda, że nie wszystko zostaje wytłumaczone i przybliżone, ale też trudno wymagać od autorki by w pierwszym rozdaniu odsłaniała wszystkie karty. Ważnym elementem wykreowanego przez autorkę świata stanowi antari o to o nim V. E. Schwab zdarza na razie najwięcej informacji - chociaż wciąż nie wszystko - choćby odpowiedź na pytanie dlaczego to właśnie Kell jest jednym z ostatnich przedstawicieli). Jako osoba nie przywykła do fantastyki, zwłaszcza tej skierowanej ku dorosłym, doceniam fakt jak jasno i klarownie udało się przedstawić autorce nową rzeczywistość. 

Zarówno Kell jak i Lila stanowią doskonały duet głównych bohaterów. Mimo że widać, iż V. E. Schwab wspierała się pewnymi schematami przy ich kreowaniu, ujmują czytelnika swoją osobowością i tym jak bardzo nie na miejscu czują się w sytuacji jakiej przyszło im żyć. Póki co w fabule nie ma miejsca na wątek romantyczny, ale obawiam się o drogę jaką obierze autorka w kolejnych tomach - przynajmniej pod tym względem V. E. Schwab pozostawiła zresztą kilka rozpoczętych kwestii sugerujących czego możemy spodziewać się dalej. 

"Mroczniejszy odcień magii" to naprawdę dobry początek dla trylogii. V. E. Schwab ujmuje czytelnika swoim pomysłem na świat przestawiony a bohaterowie z miejsca budzą sympatie czytelnika. Pomijając fabułę, jest to też powieść swietnie wydana. Dopracowane wnętrze (zwłaszcza zachwycający design poprzedzający każdy rozdział) stanowi doskonałe dopełnienie dla treści. Jeśli przepadacie za fantastyką (albo chcecie jej dać szansę) i macie co najmniej te 15/16 lat (bo mimo wszystko w fabule jest kilka brutalnych i dosyć graficznych scen), powinniście siegnąć po "Mroczniejszy odcień magii". 

"Mroczniejszy odcień magii" V. E. Schwab; wydawnictwo Zysk i S-ka; Poznań 2016 ★★★★

Odkąd tylko znalazłam w zapowiedziach najnowszą powieść Elle Kennedy, wiedziałam że będę musiała po nią sięgnąć. Co prawda autorka nie podbiła mojego serca w takim stopniu jak choćby Colleen Hoover czy Kim Holden, ale i tak zaskarbiła sobie moją sympatię. Po raz pierwszy udowodniła mi bowiem, że pozycje New Adult mogą nie tylko wzruszać i łamać serce, ale również wywoływać szeroki uśmiech na ustach. Co więcej, podobne wrażenie udało jej się na mnie wywrzeć także przy drugim podejściu - lekturze "Błędu" właśnie.

John Logan, prawdopodobnie po raz pierwszy od czasów liceum, nie może przestać myśleć o dziewczynie. Niestety, obiekt jego westchnień jest już zajęty i to przez jego najlepszego przyjaciela. Aby wyrzucić Hannah z pamięci, Logan "Zalicza" kolejne dziewczyny na studenckich imprezach, ale z żadną nie spędza zbyt dużo czasu. Kiedy przez pomyłkę trafia do akademika Grace - pierwszorocznej i niepewnej siebie studentki, wcale nie planuje się do niej zbliżyć. Sytuacja wymyka się jednak po prostu spod kontroli. Logan nie szuka też dalszego kontaktu z Grace - chce tylko naprawić swój błąd, poza tym zaczyna się czuć dobrze w jej towarzystwie. Problem polega na tym, że zanim to sobie uświadamia,  stawia pewien nierozważny krok. A tym razem Grace nie jest już tak skłonna by mu go wybaczyć. 

"Błąd" wyłamuje się nieco ze schematu zgodnie z którym pozycje New Adult przepełnione są dramatycznymi a często wręcz łamiącymi serce wątkami. Już "Układ" zrobił krok w tym kierunku, ale drugi tom serii Off Campus posunął się w tę stronę jeszcze dalej. Owszem, Elle Kennedy nie rezygnuje całkowicie z "poważniejszych" wątków, ale wplata je gdzieś między wierszami, trochę w tle właściwej fabuły. Poza tym, zdecydowanie stara się by ów problemy - alkoholizm w rodzinie czy nieco toksyczna znajomość - były równoważone pozytywnymi aspektami i nie definiowały bohaterów.

Historia Grace i Logana przepełniona jest namiętnością i humorem. Zagłębiając się w lekturę czytelnik na przemian uśmiecha się kącikiem ust albo rumieni przy bardziej "pikantnych scenach", ale zdecydowanie nie zostaje przytłoczony nadmiarem emocji. I chociaż uwielbiam twórczość wspomnianych już wcześniej autorek, t.j.  Kim Holden czy Colleen Hoover, propozycja New Adult zaproponowana przez Elle Kennedy niesie ze sobą przyjemny powiew świeżości. Romantyczna, zabawna historia z wyrazistymi bohaterami, która zostaje mocno osadzona w "świecie młodych ludzi" - w świecie, w którym przeplata się collage, kultura i sport.

Elle Kennedy doskonale radzi sobie z tworzeniem tzw. "companion novel" czyli powieści będącej uzupełnieniem serii, ale nie stanowiącej bezpośredniej kontynuacji. Zdecydowanie możecie sięgnąć po "Błąd"  bez znajomości "układu" bez obaw, że a) nie zrozumiecie treści czy też b) zostaną wam zaspoilowane ważne wydarzenia. A równocześnie jeśli znacie poprzedni tom, z przyjemnością będziecie obserwować jak rozwija się historia Hannah i Garretta w tle. Tak naprawdę jedyne co mogłoby was odrzucić od lektury to awersja do scen erotycznych i dosadne słownictwo autorki w tym temacie - Elle Kennedy zdecydowanie nie unika "momentów", zwłaszcza na początku.

"Błąd" to historia, którą poleciłabym każdemu czytelnikowi, który spragniony jest lekkiej, romantycznej lektury z pieprzykiem i sporą dozą humoru. Elle stworzyła powieść, którą czyta się szybko i z uśmiechem na ustach. A chociaż historia Hannah i Garretta spodobała mi się ociupinkę bardziej, skłamałabym twierdząc, że Grace i Logan nie zaskarbili sobie mojej sympatii. Pozostaje mi tylko jeszcze raz polecić wam "Błąd" i z niecierpliwością oczekiwać na premierę kolejnej powieści Elle Kennedy w Polsce.

"Błąd" Elle Kennedy; wydawnictwo Zysk i S-ka; Poznan 2016 ★★★★

Pamiętacie jak nie tak dawno wspomniałam Wam o zmianach jakie nastąpiły na rynku wydawniczym i o tym, że coraz cześciej doczekujemy się polskiej premiery tuż po tej światowej. Czerwcowa nowość wydana przez Zysk i S-ka - "Moje życie obok" - uświadomiła mi, że nawet te starsze pozycje wciąż mają szanse by zaistnieć na naszym rynku. Debiut Huntley Fitzpatrick, który wygląda znajomo chyba dla każdego kto śledzi zagraniczny booktube, doczekał się polskiej premiery a my możemy w końcu posmakować tego co zachwyciło spore grono czytelników. A jak smakuje?

Samantha jest tą grzeczną, niestawiającą problemów córką. Wychowana przez samotną matkę, która wydaje się mieć obsesje na punkcie porządku i z determinacją wspina się po szczeblach politycznej kariery, Sam zawsze postępowała zgodnie z tym czego od niej oczekiwano. Równocześnie jednak z dziwną i niezrozumiałą fascynacją obserwowała życie swoich sąsiadów - Garrettów. Wielodzietna rodzina była uosobieniem ciagłego chaosu a rownocześnie ciepła i bliskości. Pewnego dnia jeden z nich - Jase wspina się na dach Sam. Między nim a dziewczyną szybko rodzi się przyjaźń a nawet zalążki czegoś więcej. 

"Moje życie obok" jest kolejną ciepłą, wakacyjną powieścią młodzieżową, której udało się zaskarbić moją sympatie. Huntley Fitzpatrick ujęła mnie tym, że poruszając w swojej historii nieco  poważniejsze tematy, nie zatraciła jej lekkiego klimatu. Śladem wielu powieści Young Adult, "Moje życie obok" w dużej mierze skupia się wokół wątka miłosnego między Samanthą a Jasem. Mimo że Huntley Fitzpatrick nie udało się uniknąć pewnej oczywistości w kierunku w jakim podąża owa relacja, nie traci ona na uroku. A autorce w cudowny sposób udaje się oddać młodzieńcze zauroczenie i pierwsze problemy w związku. 

W dużej mierze, "Moje życie obok" jest jednak opowieścią o rodzinie i o tym co naprawdę może być źrodłem szczęścia. Huntley Fitzpatrick przywołuje trzy różne zbiorowe portrety - Reedów, Masonów i Garrettów - i przedstawia ich na zasadzie kontrastu. Ostateczny obraz wydaje się może zbyt czarno-biały, ale nie przeszkadza to aż tak w lekturze. Zwłaszcza że kreacja całej rodziny Garrettów ujmuje niemal od pierwszej chwili i zarówno poszczególni bohaterowie jak i rodzina jako całość z miejsca podbijają serducho czytelnika (z małym Georgem na czele). 

Przyznaje, że, mimo iż sporo nasłuchałam się na temat owej pozycji, nie przewidziałam twista fabularnego zapowiadanego już na okładce. Nie wchodząc w szczegóły i nie spoilując Wam niczego, nawet jeśli ostatecznie związany z nim wątek zostaje rozwiązany w zbyt szybki i łatwy sposób, ciekawie urozmaica on fabułę i stanowi pretekst do odpowiedzi na pytanie "do czego zdolny jest człowiek by utrzymać władzę?" Muszę też dodać, że po fantastycznej kreacji drugoplanowych bohaterów - Tim! - naprawdę nam nadzieję, że wydawnictwo zdecyduje się wydać inne pozycje autorki. 

"Moje życie obok" to lekka i pełna rodzinnego ciepła opowieść o młodzieńczej miłości, ale nie tylko. Huntley Fitzpatrick w ujmujący sposób porusza problematykę uzależnienia, toksycznej przyjaźni a nade wszystko - wartości, które naprawdę liczą się dla rodziny. I chociaż nie mam już naście lat, przyznaje że dałam się całkowicie uwieść temu klimatowi wakacyjnego buntu, miłości i powolnej przemiany. Jeśli lubicie historie o młodzieńczym uczuciu, które równocześnie traktują o czymś więcej, gorąco polecam Wam "Moje życie obok". Myślę że nie będziecie rozczarowani. 

"Moje życie obok" Huntley Fitzpatrick; wydawnictwo Zysk i S-ka; Poznań 2016 ★★★★

Muszę przyznać, że zanim sięgnęłam po najnowszą powieść Jessiki Sorensen , przeżyłam chwilę zawahania. Wiedziałam jak szerokie grono wielbicieli posiada w Polsce autorka, ale a) miałam kilka obiekcji względem jej poprzedniej pozycji, które z czasem jeszcze się nasiliły i b) odniosłam dziwne wrażenie, iż pani Sorensen posiada skłonność do tworzenia raczej długich serii - a akurat nie tego potrzebowałam w danym momencie. W końcu zwyciężyła moja wrodzona ciekawość i obawa przed tym, że ominie mnie coś dobrego. I nawet jeśli koniec końców "Nie pozwól mi odejść. Ella  i Micha" nie skradła całkowicie mojego serducha, było warto. 

Ella i Micha stanowili nierozłączną parę przyajciół. Oboje lekko zadziorni i łaknący od życia "czegoś więcej", stanowili doskonałych kompanów zabaw. Po tym jak Ella doświadcza ogromnej straty, opuszcza jednak rodzinną miejscowość, nie mówiąc nikomu dokąd się wybiera. Micha rozpaczliwie szuka swojej przyjaciółki, ale ich drogi krzyżują się dopiero osiem miesięcy pózniej. Ella - ta sama, ale równocześnie zupełnie inna - wraca do rodzinnych stron po ukończeniu pierwszego semestru na college'u. Uczucia, od których uciekła wracają z równą siłą i powoli burzą mury, którymi się otoczyła. 

Nie lubię porównywać ze sobą dwóch pozycji, ale jako, że mamy do czynienia z powieściami jednej autorki, czuję się odrobinę usprawiedliwiona. Chociaż pewnie nie wszyscy podzielą moje zdanie, w moim odczuciu "Nie pozwól mi odejść. Ella i Micha" wypada lepiej niż "Przypadki Callie i Kaydena". Jessica Sorensen po raz kolejny skupia swoją uwagę głownie na wątku romantycznym, ale tym razem, zamiast "insta love", obserwujemy uczucie mocno osadzone na fundamentach przyjaźni. Owszem, pozbawia nas to możliwości poznania charakterów postaci od podstaw, ale sprawia że cała zarysowana relacja wydaje się bardziej rzeczywista i wiarygodna. 

Zarówno Ella jak i Micha - o drugoplanowych bohaterach nie wspominając, ciągną za sobą pewien bagaż doświadczeń. Ona zmaga się wyrzutami sumienia odnośnie tego co spotkało jej matkę i obawami czy nie podzieli jej losu; on, mimo upływu czasu, nadal nie pogodził się z tym, że razem z matką został porzucony przez ojca. A na dodatek towarzyszy nam przeświadczenie, że autorka nie odkryła jeszcze wszystkich kart. Ale mimo tej dawki dramatyzmu, nie przyćmiewa ona fabuły i pozostałych wątków. A juz zdecydowanie, tragedie nie stanowią jedynego elementu składającego się na kreacje bohaterów. 

Jessica Sorensen posiada lekkie pióro, co zdecydowanie wpływa na to w jaki sposób odbieramy lekturę. "Nie pozwól mi odejść. Ella i Micha" czyta się niesamowicie szybko i przyjemnie, a czytelnik nie zostaje przytłoczony nadmiarem emocji. Od bohaterów czuć pasje - do sztuki, do muzyki a nawet do szybkich samochodów - i trochę szkoda, że autorka nie pociągnęła tych wątków dalej. Tak jak w przypadku demonów z jakimi mierzą się bohaterowie, tak i tu odnoszę wrażenie, że pani Sorensen nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Autorka zdecydowanie nie wyczerpała tematu i pozostawiła sobie kilka otwartych furtek, ale to akurat dobrze rokuje na przyszłość serii. 

"Nie pozwól mi odejść. Ella i Micha" to powieść, która, w pewnym sensie, przyniosła mi spore zaskoczenie. Jessica Sorensen nie unika trudnych tematów, ale nie daje im też przyćmić powieści. Historia Elli i Michi staje się dzięki temu doskonałà opowieścią wakacyjną - lekką, przyjemną i romantyczną, a przy tym nieprzesłodzoną. Myślę, że wielbicieli autorki nie muszę namawiać do lektury. A tych niezdecydowanych - gorąco namawiam do lektury. Jessica Sorensen pokazuje nieco odmienne, ale wciąż satysfakcjonujące dla czytelnika oblicze. 

"Nie pozwól mi odejść. Ella i Micha" Jessica Sorensen; wydawnictwo Zysk i S-ka; Poznan 2016 ★★★★

Ostatnimi czasy jakoś nie po drodze było mi z pozycjami naszych rodzimych debiutantów. Jeśli już decydowałam się na twórczość polskich autorów, sięgałam zazwyczaj po spopularyzowane przez blogosferę kryminały, albo powieści tych pisarzy, którzy zdążyli mnie przekonać do siebie swoimi poprzednimi tytułami. "Nasze kiedyś" przyciągnęło mnie jednak od razu cudowną oprawą graficzną oraz obietnicą namiętnej historii miłosnej rozgrywającej się na Majorce. I muszę przyznać, że debiut Natalii Jagiełło-Dąbrowskiej idealnie wpasował się w te oczekiwania. 

Julia, młoda Polka, układa sobie życie w Londynie. Odkąd przeprowadziła się tam po maturze, konsekwentnie buduje swoją karierę. Bolesne przeżycia znacznie utrudniają jej jednak zaangażowanie się w jakikolwiek związek a nawet nawiązywanie towarzyskich relacji. Posiada jednak jedną bliską przyjaciółkę i to właśnie z nią wyjeżdża na Majorkę do Hotelu Oasis na upragnione wakacje.  Już podczas pierwszego spaceru spokój Julii zostaje przerwany przez przystojnego mężczyznę. Niefortunne spotkanie z udziałem piłki, nie jest jednak ostatnim. A chociaż każde kolejne rownież nie jest wolne od negatywnych emocji, Julia zaczyna odczuwać względem niego dziwne przyciąganie. Tylko czy na pewno może mu ufać?

Gdybym miała ująć debiut Natalii Jagiełło-Dąbrowskiej w jednym zdaniu, powiedziałabym, że jest to kwintesencja idealnej lektury wakacyjnej - czy to na plażę, czy to w domowym zaciszu, kiedy urlopbjest tylko odległym marzeniem. A wszystko przez to, że autorce udaje się oddać klimat słonecznej Majorki - gorące Piaski, szum morza i atmosferę błogiego lenistwa. Co więcej, Natalia Jagiełło-Dąbrowska podgrzewa jeszcze temperaturę ukazując niesamowitą historię wakacyjnych romansów, które, nieoczekiwanie dla bohaterów, wydaje się być szansą na tą jedną, prawdziwą miłość.  

Natalia Jagiełło-Dąbrowska wykorzystuje przy tym w swojej opowieści kilka schematów. Historia Julii i Hectora może się wydawać delikatnie oklepana - chociaż francuskie cliché zdecydowanie lepiej oddaje sens mojej wypowiedzi. Przystojny, bogaty i bliski ideału, mimo że nieco apodyktyczny, mężczyzna. I skrzywdzona, może nawet odrobinę wycofana kobieta, z której uczucie wydaje się wyzwalać to co najlepsze. Wielokrotnie spotykaliśmy już takie pary co nie zmienia faktu, że wciąż przyjemnie się o nich czyta - każdą sprzeczkę obserwuje się z drżeniem serducha, a o każdy moment, w którym się godzą czytamy z wypiekami na twarzy. 

Jest trochę prawdy w tym, że "Nasze kiedyś" przepełnione jest scenami erotycznymi i seksualnym napięciem między bohaterami, ale nawet to w jakiś sposób komponuje się dobrze ze scenerią rozgrzanej słońcem plaży. Czytając powieść Natalii Jagiełło-Dąbrowskiej nie razi też w oczy fakt, że autorka dopiero debiutuje. Owszem, pewne kwestie zdecydowanie nie wymagały ciągłego powtarzania, ale są to raczej kosmetyczne kwestie, które nie psują wrażeń z lektury. Jestem tylko zła na samą siebie, że przeczytałam o jedną recenzję za dużo i niepostrzeżenie zaspoilowałam sobie finał (tak się nie robi drodzy recenzenci z lubimyczytac.pl!) - uczcie się na moich błędach. 

"Nasze kiedyś" to taka lektura idealna na rozpoczynającą się właśnie porę roku. Historia Julii i Hectora nie zaskakuje niczym nowym, ale czyta się ją szybko i po prostu niesamowicie przyjemnie. Natalii Jagiełło-Dąbrowskiej udało się zamknąć w powieści gorący romans, słońce i morze, i dlatego myślę, że może przypaść do gustu wielu czytelnikom - choć ze względu na erotyzm, tym odrobinę starszym. I tylko ostrzegam Was, że nie jest to opowieść w jednym tomie a końcówka nasuwa sporo pytań.

"Nasze kiedyś" Natalia Jagiełło-Dąbrowska; wydawnictwo Zysk i S-ka; Poznań 2016 ★★★

Uwielbiam gatunek New Adult, bez względu na to w jaki sposób jest on postrzegany przez niektóre osoby, i myślę, że wspominam o tym na tyle często, że nie czujecie się zaskoczeni.  Nie zmienia to jednak faktu, że za każdym razem gdy sięgam po pozycje NA mam pewne wątpliwości i obawy - wiecie, że to o ten jeden tytuł za dużo i że przecież nie zostało już naprawdę nic do powiedzenia w danym temacie. Podobne myśli krążyły mi po głowie w momencie, kiedy zabierałam się za lekturę "Układu". Ale i tym razem obawy bardzo szybko ustąpiły miejsca czystej przyjemności czytania. Mieliście rację, Elle Kennedy zdecydowanie potrafi pisać. 

Hannah jest pewną siebie, ambitną młodą kobietą, która nie pozwala na to by bolesne wspomnienia decydowały o całym jej życiu. Rownocześnie jednak pozostaje całkowicie bezsilna względem uczuć jakie wzbudza w niej Justin, gwiazda futbolu, i nie potrafi zdobyć się na jakikolwiek krok, który mógłby popchnąć do przodu ich relacje. Nieoczekiwanie punktem zwrotnym jest chwila, w której w życie Hannah wkracza Garrett. Kapitan drużyny hokejowej marzy jedynie o karierze sportowej a teraz, gdy jego średnia ocen spada, staje ona pod znakiem zapytania. Hannah jest jego ostatnią deską ratunku a Garrett nie zamierza się poddawać nawet mimo początkowej niechęci dziewczyny. W końcu oboje zgadzają się na układ - Hannah udzieli mu korepetycji jeśli on pomoże jej zwrócić na siebie uwagę "kochasia". Tylko że z czasem wszystko ulega zmianie. 

Elle Kennedy nie wnosi się na żadne wyżyny gatunku i trzeba to zaznaczyć. Wcale nie udaje, że "Układ" jest czymś więcej niż lekką, przyjemną lekturą mocno opartą na wątku miłosnym i seksualnym napięciu między bohaterami. Ale to nic nie szkodzi, bo właśnie w tym tkwi siła owej pozycji. Przede wszystkim Elle Kennedy doskonale radzi sobie z kreacją bohaterów. Patrząc na niektóre pozycje New Adult możnaby przypuszczać, że kluczem do sukcesu jest stworzenie na papierze męskiego ideału, ale Elle Kennedy obiera nieco inną taktykę. Owszem, koniec końców Garrett wydaje się uosobieniem kobiecych marzeń, ale początkowo trudno nie przykleić mu etykiety zwykłego dupka. Podczas gdy to Hannah - świadoma swoich braków, ale i zalet, inteligentna i wygadana - od razu budzi sympatie czytelnika. 

Elle Kennedy nie popłynęła też za daleko jeśli chodzi o dramatyzm - co zarzuciłam nie tak dawno choćby Jessice Sorensen czy Jay Mclean. Przeszłość bohaterów, nawet jeśli niewolna od bolesnych doświadczeń, nie wydaje się ich definiować. Zdroworozsądkowe spojrzenie Hannah na to co ją spotkało - nie lekceważenie, ale jasne stwierdzenie, że ma to już za sobą i że nie chce by decydowało ono o całym jej życiu - spowodowało, że zaczęłam odczuwać szacunek do samej autorki. Poza tym doceniam fakt, że Elle Kennedy wprowadza do swojej historii sporą dawkę humoru - nic nachalnego, słowne przepychanki między bohaterami, które są niczym wisienka na torcie. 

Decydujące dla mojego pozytywnego odbioru okazało się jednak ukazanie relacji głównych bohaterów. Owszem, można się domyślić w jakim kierunku podaży owa historia, ale podoba mi się brak pośpiechu Elle Kennedy. Mimo wyczuwalnego napięcia między bohaterami, obserwujemy całą historie ich uczucia - powoli rodzące się zaufanie, coś na kształt przyjaźni, fizyczny pociąg a dopiero potem przyznanie że może chodzić o coś więcej. I naprawdę uważam, że wprowadzenie całego tego "dramatu" na koniec nie było wcale konieczne. Rownocześnie rozumiem, że autorka nie chciała zakończyć owej historii niejako w środku zdania i potrzebowała czegoś co pozwoli jej na postawienie przysłowiowej kropki nad i. 

"Układ" to dokładnie ten rodzaj historii, który przypomina mi dlaczego przepadam za gatunkiem New Adult. Elle Kennedy udało się stworzyć historię o miłości, która momentami bawi, momentami wzrusza, ale zdecydowanie zostawia czytelnika z przyjemnym uczuciem ciepła na serduchu. I zachowuje przy tym klasę - zdecydowanie nie jest to tani erotyk czy opowieść złożona z samych dramatów. Elle Kennedy nie rezygnuje z wszystkich schematów, ale po prostu nie przygniata nimi czytelnika. Z czystym sumieniem polecam wam więc "Układ", a sama wyczekuję już premiery drugiego tomu. 

"Układ" Elle Kennedy; wydawnictwo Zysk i S-ka; Poznan 2016 ★★★★½

New Adult należy do tego rodzaju gatunków, które po prostu trzeba lubić żeby czerpać przyjemność i satysfakcję z lektury. To chyba jedne z najbardziej schematycznych pozycji i momentami sama zastanawiam się jak jeszcze mogłam nie znudzić się powieściami tego typu. Zwłaszcza że wciąż wyszukuję nowe tytuły i sukcesywnie się z nimi zapoznaję (co więcej, stosunkowo szybko po zakupie). "Przypadki Callie i Kaydena" intrygowały mnie od jakiegoś czasu. Przede wszystkim dlatego, że jetd to jedna z niewielu pozycji, o której nie słyszałam najlepszych opinii za granicą a za to nasza część polskich Książkoholików wydawała się nadzwyczaj zadowolona z lektury.

Callie i Kayden to dwójka młodych ludzi, których los zdążył już dotkliwie doświadczyć. Ona nie potrafi zapomnieć w traumatycznym przeżyciu sprzed lat, on - jest ofiarą agresywnego zachowania ojca. Mimo że dorastali w jednym mieście  a losy ich rodzin wydają się ze sobą splecione, znaczącym momentem dla ich relacji jest imprez, w której Callie (niejako wbrew wszelkim schematom) ratuje Kaydena. Kiedy kilka miesięcy pózniej widzą się po raz kolejny w college'u, oboje wydają się zaczynać nowe zycie. Ich zachowanie wciąż naznaczone jest trudnymi doświadczeniami i potrzebują pomocy by naprawdę zostawić przeszłość za sobą. 

"Przypadki Callie i Kaydena" to rodzaj takiej bardzo emocjonalnej historii New Adult, w której przeważają dramaty bohaterów i wątek miłosny. Jessica Sorensen nie zdradza wszystkich informacji na wstępie - przez sporą część powieści ukrywa w tajemnicy problemy z jakimi zmagają się Callie i Kayden. Pewne insynuacje, które snuje między wierszami sprawiają jednak, że czytelnik odkrywa owe sekrety na długo przed tym zanim zdradzają je sobie nawzajem postacie.  Nie powiedziałabym jednak że to wada owej powieści. Historie tego pokroju mają się bronić wydźwiękiem emocjonalnym i samym wątkiem romantycznym a nie efektem zaskoczenia - ten co najwyżej niże stanowić dodatkowy atut - i w tych aspektach Jessica Sorensen radzi sobiecalkiem nieźle.

Nie jest to najbardziej oryginalna historia, ale wprowadza w fabułę kilka miłych akcentów, które umilają lekturę - jak choćby lista Callie i Setha rzeczy które powinni w swoim życiu spróbować. Pomijając niejako oczywistą mocną stronę owej opowieści - czyli przepełnioną emocjami historie o silnym, uzdrawiającym uczuciu- Sorensen ujmuje mocno zarysowanym wątkiem przyjaźni. Chociaż w literaturze New Adult zawsze pojawia się jakaś postać "przyjaciela", autorzy rzadko poświęcają im należytą uwagę. Tymczasem rola zarówno Luke'a i Setha w życiu głównych bohaterów, zostaje wyraźnie podkreślona.

Jessica Sorensen korzysta z wytartej przez kolegów ścieżki i opowiada ową historię dwugłosem - z perspektywy Callie i Kaydena, ale biorąc pod uwagę skrytość owych postaci, traktować to należy raczej na plus. Warto też dodać, że autorka rezygnuje z motywu miłosnego trójkąta i znacznie ogranicza sceny erotyczne. To co natomiast kłuło mnie w oczy to nienaturalne stężenie dramatów w owej historii. Trudna przeszłość jest częstym elementem New Adult, ale tym razem Callie i Kayden mają więcej niż jedną skazę w swojej historii, a nawet poboczne postacie - jak Luke czy Seth - nie są od nich wolne.

"Przypadki Callie i Kaydena" to niezwykle emocjonalna historia, która chwyta za serce i którą połyka się jednym haustem. Jessica Sorensen z sukcesem wykorzystała mocne strony gatunku i stworzyła  z nich własną historię. Nie mam jednak watpliwości, że jeżeli nie przepadacie za New Adult, nie jest to lektura dla was (No chyba że jezdne co wam przeszkadzało w poprzednich tytułach to nadmiar erotyki). Ja byłam ogromnie zadowolona z lektury, nawet jeśli rownocześnie nie pozostałam ślepa na wszelkie wady. A po takim zakończeniu z pewnością sięgnę jeszcze po kolejny tom serii.

"Przypadki Callie i Kaydena" Jessica  Sorensen; wydawnictwo Zysk i S-ka; Poznań 2015 ★★★★

Przestaję się już dziwić, że niejednokrotnie bliscy niechętnie zakupują książkoholikom nowe pozycje do ich kolekcji, obawiając się, że nie trafią w ich gust czytelniczy. Bo i jak mają się tego nie obawiać, skoro zdarzają się sytuację, w których sam mól książkowy  wydaje się być nie do końca zorientowany w tym co mogłoby mu przypaść do gustu. Całe szczęście, że istnieją jeszcze inni literaccy fanatycy, rozprzestrzenieni na całym świecie, którzy podsuną niezdecydowanym prawdziwe nieoszlifowane perełki - bo właśnie w takich kategoriach postrzegam teraz "Fioletowy hibiskus". Najpiękniejsza niespodziankę tego roku, którą zupełnie nieświadomie sprawił mi Max z WellDoneBooks swoim filmikiem rekomendującym twórczość Chimamandy Ngozi Adichie.

Piętnastoletnia Kambili dorasta w Nigerii, ale tak naprawdę nie zna trosk i problemów, z jakimi boryka się reszta społeczeństwa. Jako córka Eugene'a - Omelora (Tego, Który Dba O Społeczeństwo, powszechnie szanowanego działacza, wydawcy opozycyjnej gazety i fanatyka religijnego - nie musi na co dzień zmagać się z głodem, brakiem prądu czy niedostatkiem paliwa. Kambili, tak samo zresztą jak jej brat Jaja, kocha swojego ojca, ale miłość i szacunek w ich przypadku bierze raczej źródło ze strachu niż faktycznego uczucia. Chociaż pozornie życie dziewczyny bliskie jest ideału, w rzeczywistości nigdy nie przyniosło jej chwili całkowitego szczęścia...

Chimamanda Ngozi Adichie pisząc "Fioletowy hibiskus" była zaledwie debiutującą autorką, ale zagłębiając się w lekturę, ciężko w to uwierzyć. Bo wszystko, poczynając od doboru narratora, przez delikatnie zaburzoną chronologię, aż po umiejętnie budowane napięcie, zdaje się być starannie zaplanowanym wybiegiem, który pozostawi czytelnika w stanie osłupienia i zachwytu. Co ciekawe, Chiamanda Ngozi Adichie nie stosuje przy tym żadnych szczególnych zabiegów i nawet piękno jej języka wynika głównie z prostoty, oszczędności w środkach.

Za narratorkę opowieści, Adichie obiera Kambili - piętnastolatkę, której świat zamykał się do tej pory w czterech ścianach domu i szkoły, i która nagle zostaje wrzucona do całkiem odmiennej rzeczywistości. Światopogląd Kambili nie zmienia się w jednej chwili, za pstryknięciem palców - chociaż my jako czytelnicy bardzo szybko orientujemy się, że bajka dziewczyna ma raczej więcej wspólnego z koszmarem, bohaterce zajmuje to znacznie dłuższy okres czasu. Co nadaje całości bardziej dramatycznego wydźwięku - bo do jakiego stopnia musi być skrzywdzony człowiek , że nawet nie jest w stanie dostrzec swojego prawdziwego położenia.

Chimamanda Ngozi Adichie wielokrotnie posługuje się kontrastem dla uwydatnienia treści, które chce przedstawić. Życiu Kambili i Jaji przeciwstawiona zostaje rzeczywistość ich ciotki i kuzynostwa, przypominając tym samym czytelnikom może oczywistą, ale ważną lekcję, że szczęście ma znacznie większą wartość niż dobrobyt. Przemoc domowa stanowi centralny punkt fabuły, ale Adichie przeplata go innymi wątkami, także tymi "jaśniejszymi". Pojawia się temat dorastania, pierwszej miłości czy poświęcenia, a całość okraszona zostaje smakami i zapachami Nigerii. Chociaż przez większość powieści akcja płynie raczej powoli - bo tak jak i w prawdziwym życiu, do największych tragedii dochodzi w ciszy - Adichie udaje się wytworzyć atmosferę ciągłego niepokoju. Pewności, że mamy do czynienia jedynie z ciszą przed burzą. I tak też się dzieje.

"Fioletowy hibiskus" to opowieść, która nokautuje czytelnika natężeniem smutku i cierpienia, ale która, mimo wszystko koniec końców, niesie ze sobą cień nadziei. Chimamanda Ngozi Adichie dotyka delikatnie problemów politycznych, ale przede wszystkim przedstawia dramat rodziny. Dawno żadna powieść nie sprowokowała mnie do tylu refleksji, równocześnie pozostawiając niezdolna do ich "sklecenia" - bo przecież wszystko co ważne zostało już powiedziane. Szkoda, ze tak mało się u nas   o tej autorce mówi, ale najwyższa pora to zmienić. Sama planuję w najbliższym zasie poznać jakąś inną historie spod pióra Adichie (skłaniam się zwłaszcza ku "Amerykaanie") a Was zostawiam z misją by dać "Fioletowemu hibiskusowi" szansę.

TYTUŁ: Chichot losu 
AUTOR: Hanka Lemańska

WYDAWNICTWO: Zysk i S-ka

TYTUŁ: Stroiciel ciszy 
AUTOR:Wojciech Szyda 

WYDAWNICTWO: Zysk - S-ka

Wojciech Szyda to polski autor fantastyki, łączący ze sobą problemy religijne z elementami science fiction. Ukończył prawo na poznańskim Uniwersytecie Adama Mickiewicza, a obecnie jest radcą prawnym w Poznaniu. Zadebiutował w 1997 roku  opowiadaniem "Psychonautka", opublikowanym w miesięczniku "Nowa Fantastyka". Wydał dotąd trzy książki; powieści "Hotel Wieczność" i "Miasto dusz" oraz zbiór opowiadań "Szlak cudów". Był również dwukrotnie nominowany do nagrody im. Janusza Zajdla. "Stroiciel ciszy" to najnowsza pozycja polskiego autora, wydana przez wydawnictwo Zysk i S-ka.



Czym tak naprawdę jest religia? Czy teraźniejszość może odgrywać rolę w przeszłości? Jaką rolę obecnie w naszym życiu odgrywa Bóg? Wojciech Szyda podejmuje się odpowiedzi na te i inne pytania w swojej najnowszej pozycji "Stoiciel ciszy". Ich treść nie jest jednak prosta i klarowna - wręcz przeciwnie, autor delikatnie porusza jedynie dane zagadnienie by pod koniec historii pozostawić nas z pustką głowią, która, według wszelkiego prawdopodobieństwa, miała  zmusić czytelnika do refleksji.
Antologię opowiadań polskiego autora rozpoczyna "Raport Łowców". Zawarta w nim historia tyczy się dwóch najistotniejszych wydarzeń w życiu Chrystusa - narodzin i śmierci, przedstawionych z punktu widzenia dwóch oprawców wysłanych z przyszłości, których zadaniem było zgładzenie "Potwora". Postać Chrystusa odgrywa istotną rolę jeszcze w dwóch innych historiach, mianowicie  - "Stroiciel ciszy" i "Jeden dzień". W tym pierwszym autor przenosi nas wprost w przestworza, gdzie w jednym z habitatów główny bohater John Caspar odnajduje klona Chrystusa. Pod przykrywką banalnej fabuły czytelnik ma za zadanie odnaleźć istotę natury Syna Bożego, co, wbrew pozorom, wcale nie jest takie proste. Druga historia przedstawia dzieje stworzenia świata osadzone we współczesności i rozgrywające się, jak nie trudno się domyślić, w trakcie jednej doby. Po raz wtóry przeżywamy więc wygnanie z raju, budowę wieży Babel, a także śmierć Chrystusa i zesłanie Ducha Świętego. Przez wielu opowiadanie to uznawane jest za najsłabsze wśród całej antologii, nie mogę się jednak zgodzić z tym stwierdzeniem. "Jeden dzień" nie należy może co prawda do najlepszych tekstów, ale w przeciwieństwie do kilku innych pozycji zawartych w "Stroicielu ciszy", odnalazłam w nim jakieś przesłanie.
Kolejne historię przedstawiają losy boskich wysłanników. W "Fałszerzu" mamy więc do czynienia z dziwnymi istotami, których zadaniem jest strzeżenie prawdziwości świata.  W "Planach na przyszłość" poznajemy nowy świat, w którym człowiek prowadzi więcej niż jedno życie i dzieli swój czas między swoje alternatywne postacie. A w "Drabinie i łańcuchu"  autor przedstawia nam historię tajemniczej zagadki śmierci mężczyzn, która staje się początkiem rozważań na temat czasu, zainspirowanej myślami św. Augustyna.
Nad wpływem religii na życie człowieka autor zastanawia się w opowiadaniu "Wieczne oblężenie". Przedstawia nam historię nieustającej wojny dwóch zwaśnionych narodów, której ostatnią fazą jest oblężenie jedynego ocalałego miasta. Po latach żmudnej walki, to właśnie ono staje się fundamentem nowej wiary. Nie wszyscy jednak spośród bohaterów poddali sie fanatyzmowi nowej religii. Autor przedstawia nam bowiem kronikarza jednej ze stron snującego domysły na temat końca oblężenia. To właśnie jego tragiczne losy stają sie podwaliną na której opieramy nasze wnioski. Istotę religii poznajemy również dzięki opowiadaniu  "Osobodante". Tym razem podwalinami nowej religii staje się odcięcie ludzkości od ich danych osobowych.
Zdecydowanie najlepszą częścią zbioru pozostają dla mnie opowieści, w której to ludzka psychika odegrała kluczową rolę - "Po'sen. Plaga cudów" oraz "Ciało i krew". Pierwsza z nich kreśli przed nami historię Wirusa - mężczyzny, który bez względu na wszelkie przeciwności zamierza odnaleźć zwłoki i mordercę swojej dziewczyny. Wraz z biegiem fabuły poznajemy jednak prawdziwą przyczynę drogi, którą kroczy. Zdecydowanie mocną stroną opowiadania stanowiło zaskakujące, pełne emocji zakończenie. Kolejna opowieść przedstawia nam losy rycerza szukającego świętego Graala. Jego losy stanowią przyczynę rozważeń na temat wiary i poświęcenia, Historia ta znacznie różni sie od pozostałych, przede wszystkim brakiem fantastycznych elementów, sprawia przy tym wrażenie jakby znalazła się w antologii na skutek przypadku, zwykłego zbiegu okoliczności.

Nie lubię zbiorów opowiadań. Wolę gdy powieść stanowi jedną, odrębną całość. Dlatego też z góry uprzedzam, że do lektury pozycji pana Szydy podeszłam niechętnie, z góry przeświadczona, że nie przypadnie mi ona do gustu. Być może to właśnie moje negatywne nastawienie przeszkodziło mi w odbiorze twórczości polskiego autora. Nie potrafiłam odnaleźć w niej sensu nad którym tak wiele osób sie zachwycało. Podejście do niektórych tematów religijnych wzbudzało moje oburzenie. A styl pisarza najzwyczajnie w świecie mnie irytował. W połowie byłam już zmęczona lekturą i musiałam odłożyć książkę na bok, a kiedy po raz kolejny sięgnęłam po ową pozycję nie potrafiłam się już skupić na treści.

 Ocena "Stroiciela ciszy" przychodzi mi więc z trudem. Gatunek literacki, którego przedstawicielem  jest pan Wojciech Szyda, zdecydowanie nie znajduje się wśród moich ulubionych. Lektura dłużyła mi się strasznie i w większości czasu stanowiła raczej przykry obowiązek niż przyjemność. Jednakże znalazło się kilka opowiadań, które mnie zainteresowały. Może nie na tyle by się nimi zachwycić, z czystym sumieniem mogłabym je jednak nazwać "dobrymi". Dlatego mimo iż z pewnością nie sięgnę już w najbliższym czasie po pozycję tego autora, nie zniechęcam was do lektury. Być może wy znajdziecie w niej sens, który mi gdzieś umknął. 

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Zysk - S-ka oraz portalowi Sztukater