Wspominam o tym nieustannie, za każdym razem, gdy zbieram w sobie energię by opublikować kolejny stos - tego rodzaju posty nie są mi chyba pisane. Ale się staram - podejmuje kolejne próby w miarę regularnego publikowania stosów, bo wiem, że lubicie je oglądać i chętnie dzielicie sie swoimi przemyśleniami w komentarzu. Jako że ostatni tego rodzaju post miał miejsce chyba prawie rok temu nie możliwe było bym skumulowała wszystkie pozycje, które wzbogaciły moją biblioteczkę od tego czasu, ograniczyłam się do tych pozycji, które zakupiłam tudzież otrzymałam po Targach Książki, ale przed grudniem bo wciąż łudzę się, że tym razem uda mi się dzielić z wami stosami co miesiąc.Trzymajcie kciuki by mi się udało, a tymczasem zapraszam Was serdecznie do wspólnego zachwytu nad nowymi książkami <3

Polski stos kryminalny. Na tegorocznych Targach Książki zaopatrzyłam się w "Pochłaniacza" oraz "Motylka", ale wciąż było mi mało czego efekty możecie podziwiać powyżej. "Kasację" upolowałam w miejscowej Biedronce. Wszyscy tak chwalą Remigiusza Mroza, że chciałam się przekonać na własnej skórze o co tyle szumu. Lekturę mam już za sobą i murze przyznać Wam sporo racji - Mróz zdecydowanie potrafi pisać ;) "Okularnik" przykuł moją uwagę na empikowskiej półce - o dziwo! bo nie pamiętam, kiedy ostatnio kupiłam książkę stacjonarnie. Ale oferowali tak fantastyczną promocję. 24,99 zł za takiego grubaska! "Sprawa Niny Frank" objęta była w tym samym czasie "nakasową" promocją - 19,99 zł. Jakoś udało mi się odejść bez własnego egzemplarza, ale Panna M. widziała wówczas moje spojrzenie i dzień później  nagrodziła mnie wymarzoną pozycją. Czyż nie jest najukochańszą siostrą pod słońcem?

Niewielki stos egzemplarzy recenzenckich, które w ostatnim czasie bardzo ograniczam, w całości już przeczytany i opisany. "Ścieżki północy" to genialna, choć nieco brutalna powieść o wojnie, o której wspominałam tutaj. "We dnie, w nocy" to moje odkrycie wśród polskiej literatury obyczajowej. Pisałam o niej tu i swojego zdania nie zmieniam - jest to pozycja, której zdecydowanie powinniście poświęcić swoją uwagę. A na koniec egzemplarz "Miłości, która przychodzi z deszczem" o której więcej możecie usłyszeć tutaj. Jak być może pamiętacie sama miałam dosyć mieszane uczucia względem owego debiutu, ale moje mamutkowi z kolei OGROMNIE się spodobał. 

I na koniec moje zakupowe szaleństwo na promocje 2 książka -50% taniej zorganizowanej w empiku z okazji Black Friday. Ostatnio na powrót naszła mnie ochota na czytanie literatury YA - chyba się starzeję ;) Wykupiono mi "Podaruj mi miłość" więc na świąteczne wieczory zaopatrzyłam się w "Księgę wyznań Dasha&Lily" - mam nadzieję, ze nie będę żałować. Pozostałe trzy pozycje - "Cień i kość", "Przypadki Callie i Kaydena" oraz "Pojedynek" - to efekty waszych pozytywnych opinii. I chociaż najchętniej przeczytałabym je wszystkie już teraz, w tej chwili, prawdopodobnie zachomikuję je na czas #SecretFirstBook organizowanego przez Marthę Oakiss w styczniu (kurcze, szkoda, że wówczas zaczynam już egzaminy). Ale zobaczymy co z tego wyjdzie.

Jestem ciekawa, które z pozycji już czytaliście i możecie mi podzielić, albo odradzić. Koniecznie doradźcie mi coś w komentarzach i pochwalcie się swoimi ostatnimi zdobyczami ;)

To była miłość od pierwszego wejrzenia - moja do tego tagu książkowego, który, wiem to na pewno, zagości tutaj jeszcze nie raz. Już kiedyś wspominałam, że kocham w książkach nie tylko historie spisane na ich kartach, ale także te, które się z nimi wiążą - co skłoniło nas do danej lektury, na jakim byliśmy wówczas etapie w życiu, gdzie przebywaliśmy w trakcie czytania. Wbrew pozorom, wszystko to wpływa na sposób w jaki zapamiętamy daną pozycję. I właśnie dlatego tak ubóstwiam owy tag - bo kładzie nacisk na ten aspekt procesu czytania. Sam tag, jak zresztą większość, narodził się na zagranicznym booktubie (a dokładniej rzecz biorąc na kanale Jen Campbell) - i ku memu ogromnemu zdziwieniu nie znalazł jeszcze miejsca w naszym zakątku literatury - a polega na wybraniu kilku książek kojarzących się z jakimś szczególnym miejscem/okresem w waszym życiu i przywołaniu owej historii. Mam nadzieję, ze pokochacie go równie mocno i przyłączycie się do zabawy.

Złotko, skarb, słoneczko, Deb Caletti 

Zabawne jest to, że niemal zupełnie nie pamiętam fabuły owej powieści, za wyjątkiem kilku, wyjętych z kontekstu scen, które nawiedzają moją pamięć nagminnie Pamiętam za to doskonale, że pochłaniałam ją podczas wakacji w Grecji - a musicie wiedzieć, że było to gdzieś na początku XXI wieku, kiedy chodziłam jeszcze do podstawówki - na plaży, przed snem i w trakcie przeszło dwudziestoczterogodzinnej podróży autokarem czyli dosłownie wszędzie. A że byłam wówczas niedoświadczonym szkrabem, nieświadomym swoich czytelniczych zdolności, wzięłam ze sobą za mało książek i przeczytałam "Złotko, skarb, słoneczko" w trakcie tej podróży dwukrotnie. Jestem pewna, że gdybym posiadała swój własny egzemplarz, a nie biblioteczny, zachowałyby sie ziarenka pisaku między stronami.

Trzy metry nad niebem, Federico Moccia

Pamiętam, że wówczas, a był to rok 2011, jedyną szansą na lekturę było skorzystanie z zasobów biblioteki. Co gorsza, nie istniała wówczas elektroniczna funkcja rezerwacji, więc po każdy egzemplarz trzeba było wybierać się "w ciemno". Jak to miało miejsce stosunkowo często w tamtych latach, byłam chora, ale Panna M. poświęciła się specjalnie dla mnie i by umilić mi choć trochę choróbsko przytachała stosiszcze ksiąg, w tym także "Trzy metry nad niebem" właśnie. A że oczywiście byłam zachwycona historią miłości bad boy'a i grzecznej uczennicy, po lekturze urzeczona obejrzałam także ekranizację. Dziwne, ale po kontynuacje w końcu nigdy nie sięgnęłam.

Mroczny sekret, Libba Bray

Bardzo długo moja biblioteczka świeciła pustkami a ja ograniczałam się jedynie do lektury egzemplarzy bibliotecznych. W pewnym momencie zakochałam się jednak w idei posiadania własnego księgozbioru. "Mroczny sekret" był pierwszym tytułem, który rozpoczął świadomy proces budowania własnej, wymarzonej biblioteczki. Oczywiście, czytanym niemal natychmiast po zakupie, bo wówczas tak się właśnie robiło. Mam bardzo nostalgiczne podejście do tego egzemplarza i chociaż wątpię by na chwilę obecną seria spodobała mi się w takim samym stopniu co wtedy, jakoś nie wyobrażam sobie bym mogła się go pozbyć.

Pandemonium, Lauren Oliver

Pierwsze tak bolesne zetknięcie z rzeczywistością. Długo zwlekałam z lekturą "Delirium", ale kiedy się już do tego zabrałam zostałam absolutnie zaczarowana. I potrzebowałam kolejnego tomu już, teraz, natychmiast. Tylko, że nigdzie go nie było - ani na stronie empiku, ani matrasa, ani nawet wydawnictwa (a wówczas postrzegałam to jako jedyne możliwe opcje). Pamiętam też jak chodziłam po pamiętnym empiku na rynku, tuż przed jego zamknięciem, gdzie wszędzie wisiały plakaty z "ostateczną wyprzedażą". I jak rzuciłam się w kierunku jednego, jedynego egzemplarza. "Pandemonium". Nigdy wcześniej i nigdy później nie skończyłam serii tak szybko i przy takim natężeniu emocji.

Błękit szafiru, Kerstin Gier

Kupiłam swój egzemplarz na Targach Książki w Krakowie w 2011 roku i odłożyłam na półkę uznając, że to jeszcze nie jego czas i miejsce. Przeleżał tam kilka dobrych tygodni, jak większość tytułów, a potem jakoś tak zaczęłam się mu przyglądać. I znalazłam - krótki fragment recenzji pierwszego tomu serii, opatrzony adresem mojego bloga. Nie wiem co ucieszyło mnie bardziej - zobaczenie własnych słów wydrukowanych w książce czy właśnie ten element niespodzianki. To kolejna książka, do której posiadam ogromny sentyment, niekoniecznie ze względu na treść. 

Zdaję sobie sprawę z tego, że powoli wchodzę już w wiek, w którym czytanie powieści młodzieżowych wiąże się ze sporym ryzykiem. Owszem, nie wierzę w to, że po przekroczeniu magicznej bariery "nastu" lat, nie powinno się już czytać powieści z gatunku Young Adult. Ale trzeba się też liczyć z faktem, że autor pisał dany tytuł z myślą o nieco młodszym odbiorcy, którego spojrzenie na świat, bądźmy ze sobą szczerzy, bywa czasami naiwne i skupione na jednym temacie. Miałam to gdzieś w zakamarkach podświadomości sięgając po tytuł "Althea&Oliver", równocześnie jednak wiedziałam, że to dokładnie to czego w danej chwili potrzebowałam - by chociaż przez moment przełamać marazm czytelniczy, który mi towarzyszył. 

"Althea&Oliver" skupia się wokół historii dwójki przyjaciół. Mimo dzielących ich różnic, Althea i Oliver są niemal nierozłączni. Mieszkają w bliskim sąsiedztwie, mają wspólnych znajomych i spędzają ze sobą niemal każdą wolną chwilę. Coś jednak się zmienia. Althea zaczyna odczuwać względem swojego przyjaciela całkowicie nie-braterskie uczucie i jest całkowicie zagubiona w nowej sytuacji, zwłaszcza, że to nie jedyna zmienna,. Oliver wydaje się cierpieć na dziwną, nieznaną chorobę - bez jakiegokolwiek ostrzeżenia, zasypia na długie dni czy nawet tygodnie a gdy budzi się na chwile w trakcie takiego "ataku" - zupełnie nie jest sobą. Podczas jednej z takich sytuacji między Altheą a Oliverem dochodzi do czegoś więcej i odtąd wszystko układa się jakby gorzej. Althea zmuszona jest na nowo zrozumieć kim jest - bez Olivera u boku.

"Althea&Oliver" nie spotyka się za granicą ze zbyt optymistycznym odbiorem i, będąc z wami zupełnie szczerą, muszę dodać, że dostrzegam w czym tkwi problem. Cristina Moracho podjęła dosyć ryzykowny krok i nie dziwi mnie to, że nie pozostał on bez komentarza. Sytuacja, która zachodzi między Altheą a Oliverem na początku książki (SPOILER scena w której Althea i Oliver uprawiają seks, w trakcie jednego z "ataków" chłopaka" SPOILER) jest tak moralnie niepoprawna, że może rzutować na odbiór całej powieści. Zwłaszcza, ze to nie jedyne co może razić czytelnika, bo pozostaje jeszcze kwestia tego, że zarówno Althea jak i Oliver należą do bohaterów, którzy budzą raczej niechęć i złość niż sympatię czytelnika. Tylko ze jak zawsze jest jeszcze jakieś "ale".

Cristina Moracho nie stworzyła bowiem powieści złej, a ja, pomijając nieszczęsną scenę z udziałem naszej dwójki bohaterów, czerpałam z lektury naprawdę dużą przyjemność. Warto docenić choćby wątek choroby Olivera - a więc zespołu Kleinego&Levina. Po sukcesie jaki odniósł swoją powieścią - "Gwiazd naszych wina" - John Green, wielu autorów podążyło jego śladem, decydując się na przedstawienie historii "chorych nastolatków". Tyle, że Cristina Moracho postawiła maleńki krok naprzód. "Althea&Oliver" nie tylko przedstawia historię nastolatka w obliczu choroby, ale tez zaznajamia czytelnika z samą chorobą (słusznie porównywaną z opowieścią o "Śpiącej królewnie") o której prawdopodobnie nigdy wcześniej nie słyszał. Zwłaszcza, ze udało jej się oddać jak bardzo jest ona przerażająca - może nie pozbawia życia w dosłownym znaczeniu tego słowa jak choćby białaczka, ale czyni to w bardziej podstępny sposób.

Tym czym Cristina Moracho przykuła jednak moją uwagę był wątek Althei. I możecie mi wierzyć, zaskakuje mnie to nawet teraz, po skończonej lekturze, bo w końcu dziewczyna strasznie działała mi na nerwy. Autorce udało się jednak oddać podróż jaką musiała przebyt bohaterka - podróż, która pozwoli jej zrozumieć, że nie tylko jest w stanie funkcjonować bez Olivera u boku, ale też że radzi sobie w tym naprawdę dobrze. Chociaż wiele jest w Althei cech zbyt przerysowanych (stanowiących hiperbolę buntowniczej samotniczki), akurat ta jedna - identyfikowanie swojej osoby przez pryzmat przyjaciela - zdecydowanie przybliża ją do zwykłej, może odrobinę zagubionej nastolatki, która dopiero próbuje zrozumieć samą siebie.

"Althe&Oliver" nie jest powieścią młodzieżową -ideałem. Trochę zabrakło mi tego, żeby gdzieś między wierszami powiedzieć, że to co zrobiła Althe BYŁO złe, zamiast zamiatać problem pod dywan. Pomijając jednak ten aspekt i postrzegając owa historię jako całość - Cristina Moracho spisała się całkiem nieźle. "Althea&Oliver" nie była dokładnie tym czego się spodziewałam - lekką, miłosną opowieścią - ale chyba też dlatego spodobała mi się bardziej. Jeśli chcielibyście przeczytać historię o poszukiwaniu samego siebie w okresie buntu, zwłaszcza taką, którą czyta się lekko i szybko, to "Althea&Oliver" warta jest chwili uwagi.

Gdybym mierzyła wszystkich swoja miarą, każdy z moich bliskich otrzymałby pod choinkę książkę, a najlepiej parę - ślicznie zapakowaną, wciąż pachnącą drukiem i prawdopodobnie dosyć opasłą co by za szybko nie skończyć jej czytać. W rzeczywistości jednak rzadko sprezentuje komuś pod choinkę   jakąś pozycję i nawet nie chodzi o to, że nikt z nich nie czyta - jak być może już kojarzycie, mój mamutek jest ogromnym literackim łasuchem a i Panna M. rozsmakowała się od jakiegoś czasu w słowie pisanym i w konsekwencji jedynie tatulek opiera się czytelniczemu  szaleństwu. Zdaję sobie jednak sprawę z tego, że istnieje wiele innych rzeczy, które mogą ich uradować, a jakakolwiek książka,  nawet jeśli przez nich przeczytana, wylądowałaby koniec końców na mojej półce.

Byc może jednak sytuacja  w waszych domach wygląda trochę inaczej i teraz, wraz z początkiem grudnia, rozpoczynacie rozpaczliwe poszukiwanie książkowych pyszności, dźwigając na barkach dodatkowy ciężar - bo niektórym wydaje się, że już ktoś jest molem książkowym, odnalezienie idealnego tytułu jest dla niego proste niczym upieczenie babeczek z gotowej receptury Dr Oetkera. I chociaż nie twierdzę, że sama jestem w tej dziedzinie nieomylna, postanowiłam się podzielić z Wami tytułami w kilku moich ulubionych gatunkach. Żeby było przejrzyściej zdecydowałam sie na kolaże, a linki do ewentualnych recenzji znajdziecie obok. Byc może coś przykuje Waszą uwagę na tyle by pomóc Wam podjąć jakąś decyzję ;)

Young Adult & New Adult

1. Powiedz wilkom, ze jestem w domu, Carol Rifka Brunt <RECENZJA>; 2. Wybacz mi, Leonardzie, Matthew Quick; 3. Delirium, Lauren Oliver <RECENZJA>; 4. Szklany tron, Sarah J. Maas; 5. Fangirl, Rainbow Rowell; 6. Maybe Someday, Colleen Hoover <RECENZJA>; 7. Dziesięć płytkich oddechów, K. A. Tucker; 8.  Kochając pana Danielsa, Brittainy C. Cherry

Powieść obyczajowa

1. Fioletowy hibiskus, Chimamanda Ngozi Adichie <RECENZJA>; 2. Między książkami, Gabrielle Zevin; 3. Posłaniec, Markus Zusak; 4. Tajemnica Noelle, Diane Chamberlain <RECENZJA>; 5. Love, Rosie, Cecelia Ahern; 6. Razem będzie lepiej, Jojo Moyes; 7. Lawendowy pokój, Nina George; 8. We dnie, w nocy, Agata Kołakowska <RECENZJA>

Fikcja historyczna

1. Szare śniegi Syberii, Ruta Sepetys; 2. Światło, którego nie widać,Anthony Doerr <RECENZJA>; 3. Jeździec miedziany, Paullina Simons <RECENZJA>; 4. Złodziejka książek, Markus Zusak; 5. Ty jesteś moje imię, Katarzyna Zyskowska Ignaciak <RECENZJA>; 6. Miniaturzystka, Jessie Burton <RECENZJA>; 7. Dom w Riverton, Kate Morton; 8. Tysiąc wspaniałych słońc, Khaled Hosseini

Kryminał & Thriller

1. Ostre przedmioty, Gillian Flynn <RECENZJA> ; 2. Dziewczyna z pociągu, Paula Hawkins; 3. Dopóki Cię nie zdobędę, Samantha Hayes <RECENZJA>; 4. Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet, Stieg Larsson; 5. Chirurg, Tess Gerritsen; 6. A.B.C., Agatha Christie; 7. Księżniczka z lodu, Camilla Lackberg; 8. Kasacja, Remigiusz Mróz

Jestem ciekawa jak sytuacja wygląda u Was - kupujecie bliskim książki pod choinkę? A jeśli tak - czy są to tytuły sprawdzone czy raczej zasugerowane przez kogoś innego? 

FACEBOOK | TWITTER | INSTAGRAM | ASK

Jeśli nie śledzicie mojego fanpage'a na facebooku, prawdopodobnie jesteście zaskoczeni pojawieniem się tego posta. Nie wspominałam nigdzie o tym, że zamierzam uczestniczyć w drugiej edycji bookathonu a co za tym idzie - w przeciwieństwie do pozostałych osób - nie tworzyłam żadnego szczególnego TBR-u. Chęć uczestnictwa w książkowym maratonie narodziła się u mnie spontanicznie, pierwszego dnia całego wydarzenia (30 listopada). A że przez lwią część listopada towarzyszył mi dziwny marazm czytelniczy, tym chętniej postanowiłam wykorzystać ten nieco nieoczekiwany i zaskakujący entuzjazm by zmniejszyć stosy czekających na mnie pozycji.    

Podejrzewam, że większości z Was jest znajoma idea Bookathonu, ale na wszelki wypadek wyjaśniam, że chodzi o tygodniowy maraton wzmożonego czytania organizowany przez dwie cudowne polskie booktuberki - Ewelinę Mierzwińską z bloga i kanału Ewelina Mierzwińska oraz Anitę z kanału Book Reviews by Anita. W czasie jej trwania chodzi o to by czytać jak najwięcej i angażować się we wszelakiego rodzaju wyzwania, przede wszystkim jednak - by czerpać radość z lektury. Obecna edycja rozpoczęła się 30 listopada i trwała do wczoraj - 6 grudnia. A jak sobie poradziłam? Całkiem nieźle.

MOJE ZMAGANIA

Nieszczególnie przyjrzałam się wszystkim wyzwaniom i w gruncie rzeczy  służyły mi one tylko jako pomoc w doborze kolejnej lektury. Pierwszego dnia moim priorytetem było przede wszystkim skończenie "Wybranej" Naomi Novik, którą czytałam od początku listopada. Ostatnie 177  stron czytało mi się zdecydowanie lżej i szybciej niż resztę książki, ale  jednak nie dołączę do grona ochów i achów na temat tej pozycji. Za lekturę tramwajową obrałam tego dnia "Ogród Kamili" co przyniosło kolejne 43 strony, a przed samym snem rozpoczęłam jeszcze swoją przygodę z Rickiem Riordanem i jego "Złodziejem pioruna". Poniedziałek był całkiem imponującym dniem, ale to wtorek okazał się najbardziej owocny. Podróżując na i z uczelni przeczytałam kolejne 103 strony "Ogrodu Kamili" (widać jak długą podróż odbywam), a po południe i wieczór spędziłam znowu z Percy'm Jacksonem. Przeczytanie 204 stron "Złodzieja pioruna" wcale nie jest wyczynem - Rick Riordan ma tak fenomenalny styl pisania, że człowiek sam nie wie, kiedy kończy lekturę.

W środę skupiłam się głównie na "Ogrodzie Kamili". Przeczytałam ostatnie 221 stron, ale niestety muszę przyznać, że jest to albo a) bardzo słaba pozycja spod pióra pani Katarzyny Michalak albo b) po prostu ja wyrosłam z jej stylu pisania. Ogromnie się zawiodłam  i po skończonej lekturze szukałam czegoś co mogłoby mi to wynagrodzić i zmazać złe wrażenie  - stąd 38 stron "Pisanego szkarłatem". Czwartek był dniem "domowym", a przy tym najmniej owocnym. Czułam nad sobą widmo dwóch ważnych wystąpień i zdołałam się skoncentrować jedynie na tyle by przeczytać 111 stron "Pisanego szkarłatem".

Od piątego do siódmego dnia skupiłam się na dwóch pozycjach - "Zabić drozda" oraz "Pisane szkarłatem". Ta pierwsza służyła mi głównie jako lektura tramwajowa, mimo dosyć ciężkiego tematu i udało mi się ją skończyć (całe 394 strony) do ostatniego dnia bookathonu. Jeżeli chodzi o powieść Anne Bishop - wciąż mam przed sobą jeszcze kilka rozdziałów, ale w ciągu tych kilku dni przeczytałam kolejne 202 strony tej fantastycznej cegiełki.

Łącznie przeczytałam  zatem 1543 strony. Zdołałam w całości zapoznać się z trzema powieściami, zakończyć jedną pozycje rozpoczętą przed bookathonem i rozpocząć kolejną. Chyba jest z czego być dumnym. 

WYZWANIA

Tak jak mówiłam, nie do końca wybierałam lektury pod wyzwania, ale i tak znaczną większość udało mi się spełnić - czasami drobnymi oszustwami. Jako Książkę z czymś czerwonym na okładce mogłabym  uznać "Wybraną" - i zanim mnie wyśmiejecie przyjrzyjcie się jej czcionce. Książka z listy BBC i równocześnie lektura szkolna, której nie przeczytałaś to "Zabić drozda" Harper Lee. Wiem, że w naszym kraju pozycja ta nie znajduje się w kanonie lektur, ale jako że byłam porządnym uczniem i tak zapoznałam się z wszystkimi przewidzianymi dla mojego rocznika tytułami. Tytuł, który zdobył jakąś nagrodę literacką oraz pozycja, którą wybrał dla Ciebie ktoś inny to cudowny "Złodziej pioruna" Ricka Riordana. A książka polskiego autora to oczywiście nieszczęsny "Ogród Kamili". Biorąc pod uwagę, że przeczytałam 1543, czyli ponad wymagane 1500, możnaby więc uznać, że z moimi drobnymi oszustwami udało mi się wypełnić wszystkie rzucone przez organizatorki wyzwania.

Akcje tego typu zawsze napełniają mnie optymizmem i energią do dalszego czytania i dlatego nie wątpię, że to nie ostatni raz, kiedy wezmę udział w bookathonie- Was również gorącego do tego zachęcam. Życzę Wam cudnego zaczytanego tygodnia!

P. S. Zaszywam się w kacie i nie wychodzę z niego aż do marca. Finał OUAT całkowicie mnie zniszczył i pozostawił w rozsypce. Jak mam przeżyć w takim stanie sesje i doczekać nowych odcinków?

"Niebo jest wszędzie" to taka typowa historia o dorastaniu - pierwszej miłości, odkrywaniu własnej cielesności i próbie zrozumienia samego siebie - wzbogacona jednak o motyw żałoby. I pod tym względem to piękna opowieść. Jandy Nelson pokazuje, ze nie tylko jest dobrą pisarką, ale i wrażliwym człowiekiem. Udaje jej się oddać ból i tęsknotę za bliska osobę, ale także niesamowite poczucie osamotnienia, nawet w otoczeniu rodziny i przyjaciół. Rozumiem skąd wziął się pomysł na ukazanie relacji Lennie&Toby, ale mnie to nie przekonuje - Jandy Nelson udało się oddać cielesne przyciąganie, ale nie bliskość i zrozumienie w obliczu tragedii, i niestety raziło mnie to w oczy.

Doceniam również formę w jakiej Jandy Nelson przedstawia historię Lennie. Mimo że zamieszczone niemal przed każdym kolejnym rozdziałem (lub tuż po nim) fragmenty poezji czy też szczępki dialogów, nie wnoszą aż tak wiele do samej opowieści, stanowią miły dodatkowy smaczek.Zwłaszcza, że ów dodatki nie są zwykłymi fragmentami - fotografie starają się (z lepszym lub gorszym efektem) ukazać je w takiej formie jak wskazuje na to Jandy Nelson w przypisie - na kubku po kawie, kartce wciśniętej gdzieś pod kamień itp. A biorąc to wszystko pod uwagę, sama jestem zdziwiona, że nie pokochałam debiutu Jandy Nelson tak jak niektórzy z Was - tylko widzicie, po prostu coś nie zaskoczyło. 

"Niebo jest wszędzie" Jandy Nelson; wydawnictwo Amber: Warszawa 2011 ★★★★

FACEBOOK | TWITTER | INSTAGRAM | ASK