Wielokrotnie narzekaliśmy wspólnie na to, że polskie wydawnictwa posiadają skłonność do niekończenia serii, ale cuda się zdarzają. Po tym jak wydawnictwo Fabryka Słów zaprzestała publikowania Kronik Dziwnego Królestwa, pięć lat później Papierowy Księżyc postanowił dać im drugie życie. Kilka miesięcy temu doczekaliśmy się wznowienia pierwszego tomu, który swego czasu podbił serca czytelników a teraz na dniach planowana jest premiera kontynuacji - "Pierwszego dnia wiosny". Korzystając ze sposobności postanowiłam posmakować historii, która zaintrygowałą już drugiego wydawcę, ale niestety odrobinę się zawiodłam.

Ortan to nietypowe królestwo, w którym liberalny król obdarzony jest osobliwą klątwą i ani myśli znajdować sobie małżonki by obdarować lud długo wyczekiwanym dziedzicem; błazen Żak jest niebywałym kobieciarzem, którego humor wydaje się rozumieć jedynie sam władca; a królewski kuzyn - paladyn Elmar, bohater narodowy wplątany jest w związek z nimfą. Gdyby tego było mało, na dworze mieszka rownież nieletni mag - pół elf i bliski krewny króla, z tendencją do pakowania się w kłopoty. Tym razem jednak przesadził, przeciągając na druga stronę do królestwa niezbyt urodziwą dziewczynę. Olga, młoda studentka, która cudem uniknęła śmierci, wcale nie jest jednak zadowolona z przeniesienia do Ortonu i atakuje młodego maga. A to dopiero początek kłopotów.

Wbrew temu jakie mogliście odnieść wrażenie, Olga wcale nie stanowi głównej bohaterki powieści a jedynie jedną z kilku wiodących postaci. Oksana Pankiejewa przeskakuje między poszczególnymi bohaterami przeplatając ich teraźniejszość z przeszłością. A wszystko  to powoduje lekki chaos w fabule i trzeba naprawdę uważnie śledzić tekst żeby się nie pogubić. Owszem, doceniam różnorodność jaką funduje autorka swoim czytelnikom, ale niektóre fragmenty aż proszą się o to aby je uporządkować. Nie rozumiem np. dlaczego opowieść Żaka o jego początkach jako przesiedleńca musiała zostać poszatkowana na mniejsze części i dlaczego pozostają na nas zrzucane nagle, bez jakiegoś wprowadzenia.

To co zaskoczyło mnie jednak najbardziej w trakcie lektury to fakt, że "Przekraczjąc granice" ewidentnie  skierowane zostało do starszego czytelnika. I nie chodzi nawet  o to, że w tekście pojawiają się wulgaryzmy a wódka i wszelakiego rodzaju alkohol leje się tam strumieniami - no a przynajmniej nie tylko o to. Razi przede wszystkim brutalność pewnych opisów i sceny erotyczne albo takie o erotycznym wydźwięku - zwłaszcza, że niektóre jak ta z udziałem Żaka wydają się po prostu niesmaczne. 

Rozumiem co w "Przekraczając granice" może się podobać. Oksana Pankiejewa nie posiada może tak lekkiego i dowcipnego pióra jak Olga Gromyko do której nieustannie się ją porównuje, ale ten humor i tak się pojawia. Trudno rownież odmówić autorce kreatywności i oryginalności - zarówno w kontekście fabuły jak i portretów bohaterów. Nietuzinkowe, niezwykle charakterystyczne i dalekie od ideału postacie - z królem i Olgą na czele - zdecydowanie stanowią najsilniejszy punkt powieści. Nie zmieni to jednak faktu, że osobiście byłam zmęczona ową historią i że, koniec końców, byłam raczej rozczarowana.

Coś nie zaskoczyło. Jestem pewna, że "Przekraczając granice" to powieść, która zaczaruje wielu czytelników, co potwierdzają tylko liczne pozytywne opornie, ale ja tutaj spasuję. Oksana Pankiejewa miała ciekawy, oryginalny pomysł ale w moim odczuciu chciała dać swoim czytelnikom  trochę za dużo - za dużo bohaterów, za dużo wątków a przez to za dużo momentów dezorientacji. Jeśli nie przeraża was lekki chaos, mnogość wątków i zdecydowanie "dorosły" charakter powieści, możecie dać temu tytułowi szansę. Osobiście jednak tym razem nie będę niczego polecać.

Zeszłoroczne walentynki świętowaliśmy podwójnym rankingiem moich ulubionych  bohaterów literackich i serialowych. Było dużo przystojniaków spoglądających na nas z ekranu i jeszcze więcej słodzenia. Jeśli pamiętacie owo zestawienie, dzisiejsze raczej nie będzie dużym zaskoczeniem - w wielu wypadkach pojawią się ci sami panowie, tyle że w towarzystwie równie uroczych pań. Przygotowywanie go sprawiło mi jednak tyle frajdy, że nie mogłam się oprzeć owej możliwości, zwłaszcza że wszystko wskazuje na to, że i wy czerpiecie z nich sporo radości.



Właściwie myślę, że nie muszę nic tutaj dodawać. Doskonale wiedzieliście że pojawi się tutaj Captain Swan bo moją miłością do tej pary dzielę się z wami nieustannie, a wszelkie zawirowania przeżywam z nadmierną wręcz ekspresją. Sęk w tym, że wątek Captain Swan do złudzenia przypomina historię z Disney'owskich bajek, których, mimo upływu lat, jestem wciąż ogromną wielbicielką.  Do tej pory moim ulubionym odcinkiem pozostaje 2h finał trzeciego sezonu, w którym owo wrażenie zostaje jeszcze wzmocnione. Jennifer Morrison i Colin O'Donoghue stanowią świetną parę na ekranie, która w równym stopniu potrafi rozbawić i wzruszyć. No i mam słabość do tego jednorękiego pirata z wiecznym "Bloody hell" na ustach <3 i tak, absolutnie nie mogę się doczekać sezonu 5B. I przeczuwam że będzie nieziemsko dobry.



Haley i Nathan są chyba jedyną parą, której dalsza historia jest równie wciągająca co początki. Jeśli oglądaliście OTH wiecie, że scenarzyści bardzo szybko zdecydowali się na połączenie owej dwójki (czego pierwotnie strasznie się obawiałam) a potem obsadzali ich w głównych rolach wielu dramatów. Ale w każdym momencie ich wzajemne uczucie było doskonale widoczne. I tak jak Brooke jest moją ukochaną postacią z OTH, tak Naley bez wątpienia jest ulubioną parą. Zwłaszcza w pierwszych czterech sezonach, choć i pózniej nie jest najgorzej - po prostu momentami zostają zepchnięci na boczny tor.



Scenarzyści lecą sobie w kulki. Z jednej strony karmią nas nadzieją, z drugiej potwierdzają że w najbliższym czasie nie ma miejsca na Bellarke. Ale jeśli oglądacie "The 100", jeśli dostrzegacie ich troskę o siebie nawzajem i nieustannie wypatrujecie paralelne sceny z ich udziałem - wiecie, że kibicowanie owej dwójce jest praktycznie nieuniknione. Jak w wielu przypadkach, tak i tutaj mam jednak ulubioną połówkę jabłka. Ach Bellamy! <3



Z całego zestawienia, kibicowanie Skye i Wardowi jest chyba najbardziej bolesne. Podejrzewam, że nie wszyscy znają owe postacie, bo serial nie jest chyba szczególnie popularną produkcją, ale uwierzcie mi - tym lepiej dla waszej psychiki. Sytuacja, w której owa dwójka znajduje się obecnie raczej nie daje nadziei na przyszłość, ale wciąż nie tracę (złudnej) nadziei. Biorąc pod uwagę chemię i iskrzenie między aktorami wcielającymi się w postacie, nie mogę wprost uwierzyć, że scenarzyści chcą zaprzepaścić tak ogromny potencjał.


Delena była moim pierwszym prawdziwym OTP - parą, której kibicowałam od pierwszej wspólnej sceny i którą kochałam z całym ciężarem inwentarza. Sporo w tym było zasługi Damona Salvatore'a - nie ukrywajmy się, ale nie tylko. Między ową parą było tyle pasji i chemii, że nie sposób było tego przeoczyć. Tak jak i w wielu innych przypadkach, tak i tutaj najciekawsza okazała się droga owej dwójki do tego by być razem, ale i potem nie było najgorszej. W momentach, w których TVD osiągnęło dramatycznie niski poziom, to właśnie ich wspólne sceny utrzymywały mnie przed monitorem. Sentyment został do tej pory.

Stiles jest jedną z najlepiej napisanych postaci - w Teen Wolfie, ale też serialach młodzieżowych ogółem. Uwielbiam jego poczucie humoru i podejście do życia, tak samo zresztą jak inteligencję i rozsądek Lydii - zwłaszcza od drugiego sezonu, w pierwszym jakoś działała mi na nerwy. I chyba dlatego tak przemawia do mnie idea Stydii, nie ujęłam jednak ich w pierwszej piątce bo nie jestem pewna czy najbardziej nie ujmuje mnie to, że nie są oni razem. Wiecie - wzajemna sympatia, szacunek i troska, ale bez deklaracji. No i czuje się trochę rozdarta bo lubię Malię u boku Stilesa i Parrisha u boku Lydii. Sami widzicie że ten pairing to skomplikowana historia.



Sama jestem zdziwiona tym, że Spoby nie znalazło miejsca w pierwszej piątce - możecie mi wierzyć. Wszystkiemu winien jest jednak aktualnie emitowany sezon. Nie zdradzając niczego, podoba mi się na jakim etapie życia znajduje się obecnie zarówno Spencer jak i Toby i trochę nie wyobrażam sobie ich ponownie razem. Co nie zmienia faktu, że przez prawie 6 sezonów Spoby była moją ukochaną parą z PLL - taką nie nadmiernie wyidealizowaną (jak czasami postrzegałam Hannę i Caleba), no i zdecydowanie nie tak toksyczną jak w przypadku Arii i Ezry. Poza tym nie ukrywam, że obie połówki owego duetu były moimi ulubionymi postaciami z serialu i jakoś tak naturalnie przerzuciłam ową sympatię na kibicowaniebich związkowi.



Moja sympatia do tego serialu przypomina trochę sinusoidę. Był czasem, kiedy wprost szalałam na jego punkcie, potem bardzo mnie rozczarował, a teraz niby jest znowu trochę lepiej, ale wciąż nie mogę się w niego wciągnąć i mam spore tyły. Nie mogę jednak nie wspomnieć o Olicity bo początek ich historii jest chyba moim ulubionym fragmentem całej produkcji. Uwielbiałam słowne potyczki między ową dwójką, przejęzyczenia Felicity i ich wzajemną sympatię, która w bardzo płynny, naturalny sposób przeistoczyła się w coś więcej.



Jak być może pamiętacie oglądnęłam dopiero 6 sezonów OTH i właśnie dlatego Brulian nie dostało się do głównej piątki. Postać Brooke zdecydowanie jest moją ukochaną bohaterką serialu i bardzo długo czekałam na to by znalazł się ktoś kto nada się na jej drugą połowę. Nie zachwycał mnie ani Lucas (zresztą, jego postać zalicza się do grona tych za którymi nieszczególnie przepadam) ani Chase, najbliżej był chyba Mouth, ale zdecydowanie preferowałam by ich związek nie wyszedł poza sferę przyjaźni. Tymczasem Julian jest takim doskonałym brakującym akcentem.



Strasznie oszukuję z tą parą bo a) tak naprawdę w serialu nie mieliśmy jeszcze do czynienia z jakimiś znaczącymi scenami z udziałem tej dwójki i b) nie dokończyłam rownież czytania serii stanowiącego inspiracje dla owej produkcji. Ale to mój ranking więc pozwalam sobie na takie oszustwo. Zwłaszcza, że Simon zdecydowanie jest moim numerem uno w serialu. Wiele można zarzucić "Shadowhunters", ale na chwilę obecną to mój ulubiony guilty pleasure - właśnie ze względu na świetnie zagrane postacie Simona i Aleca. Jeżeli zaś chodzi o Sizzy - uwielbiam samą ideę owego związku. A w "shipowaniu" jakiejś fikcyjnej pary zazwyczaj najprzyjemniejsze jest oglądanie ich początków - wiecie, dostrzeganiu tych pierwszych spojrzeń, uśmiechów, słownych potyczek...

A jakie są wasze ukochane serialowe pary?

Uwaga! W opisie fabuły (akapicie poniżej) mogą pojawić się małe spoilery dotyczące finału drugiego tomu - "Nieprzekraczalna granica"!

Will i Layken doczekali się swojego szczęśliwego zakończenia. Po licznych nieporozumieniach, przeciwnościach losowych i dramatycznych chwilach, para nareszcie może odetchnąć i trochę się sobą nacieszyć. Zwłaszcza teraz, gdy jako świeżo upieczeni małżonkowie znajdują się daleko od trosk i obowiązków, na swoim wymarzonym "weekendzie miodowym". Wspólna podróż staje się jednak pretekstem do tego by spojrzeć jeszcze raz za siebie. Mimo początkowych oporów, na prośbę Lake, Will zgadza się opowiedzieć jak wyglądały początki ich związku z jego perspektywy. 

Przedstawienie tej samej historii z perspektywy męskiego bohatera nie jest niczym nowym. Autorzy, zwłaszcza ci z nurtu New Adult, coraz częściej decydują się na podobne rozwiązanie. Zresztą, nawet Colleen Hoover oparła na owym pomyśle duologię "Hopeless". Sama nie zetknęłam się z tym rozwiązaniem bezpośrednio (bo obawiałam się, ze otrzymam jedynie odgrzewanego kotleta), nie jestem więc w stanie wam powiedzieć czy kiedykolwiek ono wypaliło. To co mogę wam jednak zdradzić to to że w przypadku "Tej dziewczyny" wyraźnie coś nie gra.

"Ta dziewczyna" jest po prostu historia niesamowicie wtórną. Perspektywa Willa nie wnosi wiele do ogólnego obrazu - za wyjątkiem jednego czy dwóch slamów i tyleż samo "zaskakujących" informacji. co gorsza, Colleen Hoover nie zdecydowała się na ponowne opowiedzenie całej historii a jedynie wybranych, ponoć najważniejszych, fragmentów. Czytelnikowi ciężko jest więc na nowo całkowicie wczuć się w ową opowieść, zwłaszcza na gruncie emocjonalnym. Co nie ułatwia fakt, że co chwilę, na początku każdego rozdziału, jest nam przypominane w jakim punkcie obecnie znajduje się owy związek.

Sceny z miodowego weekendu stanowią zresztą najsłabszy punkt owej historii. O ile doceniam pomysł na to by Will opowiadał ową historię na prośbę Lake, o tyle zupełnie nie rozumiem po co nieustannie powracać do teraźniejszości owej pary. Reakcje Layken na historie Willa są niestety strasznie wtórne , a niekiedy po prostu infantylne. A czarę goryczy przelewają kolejne małe dramaty sztucznie nadmuchiwane do sporych rozmiarów. Owszem, epilog bardzo przypał mi do gustu a całość czytało się stosunkowo łatwo i przyjemnie, ale to jednak trochę za mało by w pełni usatysfakcjonować czytelnika.

W przypadku lektury "Tej dziewczyny" trudno pozbyć się wrażenia, że ostatni tom trylogii był, cóż, absolutnie zbędny. Colleen Hoover chciała sprawić przyjemność wielbicielom owej serii, ale chyba nie przemyślała wszystkiego do końca. "Ta dziewczyna" nie składa się z samych wad, ale przemawia przeze mnie spore rozczarowanie. W moim odczuciu historia Layken i Willa powinna się zakończyć na "Nieprzekraczalnej granicy" a jeśli Colleen Hoover naprawdę chciała coś dodać - mogła zamknąć wszystkie najmocniejsze punkty "Tej dziewczyny" w nowelce. Wtedy i wilk byłby syty i owca cała.

Wiecie jak to jest, kiedy człowiek się stresuje - jest bardziej podatny na zakupy i nie ważne czy te książkowe czy inne, po prostu łatwiej wydaje mu się pieniędze, bo żyje w ułudzie, że dzięki temu poczuje się odrobinę lepiej. Być może niektórzy z Was, Ci którzy zaobserwowali nowy profil na instagramie (@kala_reads), w styczniu również uległam takiej słabości i pozwoliłam sobie na trochę zbyt duże zakupy. Ale wiecie - nic się nie zmarnuje. Niektóre z tych tytułów już przeczytałam, inne "się czytają", a pozostałe zostaną skonsumowane niedługo. Zapraszam Was do podziwiania!

Zakupowy misz masz! "Ta dziewczyna" została upolowana na stronie Empiku za połowę ceny okładkowej. Jak widzicie jest obecnie czytana - nie przeze mnie tylko mamutka, bo ja lekturę mam już za sobą. "Korona w mroku" i "Pięć sposobów na upadek" to fragment mojego zamówienia z księgarni internetowej nieprzeczytane.pl. Jak sami wiecie w tym roku kontynuuje i kończę porozpoczynane serie ;) No a "Inne zasady lata" to zakup za jedyne niecałe 12 zł na księgarni Aurelus. Sami rozumiecie że nie mogłam pozostać obojętna na tego typu promocję.

To pytanie, niesformułowane wprost, ale oczywiste do odszyfrowania między wierszami, zawisło w powietrzu w trakcie jednego z naszych wieczornych posiedzeń z Panną M. - gdy schowane pod kołdrą i wykremowane od stóp do głów dyskutujemy o sprawach rangi największych światowych problemów. Pytanie nie do końca bezpodstawne, biorąc pod uwagę, że bądź co bądź jestem już studentem Wydziału Prawa i Administracji (chociaż na kierunku Prawa własności intelektualnej i nowych mediów, co po półtora roku nauki wciąż tak samo mnie bawi) i teoretycznie można by przypuszczać, że zagłębiam się jedynie w opasłe "wartościowe" lektury, najlepiej takie z gatunku non-fiction żeby dodatkowo wzbogacić swoją wiedzę na jakiś temat.

Nie będę ukrywać, że i po taką lekturę zdarza mi się sięgać i że lubię się tym chwalić. Jestem tylko człowiekiem i roztaczanie przed innymi wizji siebie jako ambitnego, wymagającego i wyrafinowanego czytelnika sprawia mi niejako przyjemność. Równicześnie jednak wiem, że potrzebuję od czasu do czasu siegnąć po jakiś tytuł YA właśnie. Kilkakrotnie wydawało mi się, że ten etap czytelniczego życia mam już za sobą , ale koniec końców zawsze do niego powracałam zaintrygowana takim czy innym tytułem i wsiąkałam w niego na nowo. Dlaczego?

Mój czytelniczy gust wielokrotnie ulegał modyfikacji - często nieadekwatnej do wieku i okresu życia w jakim się wówczas znajdowałam. Będąc trzynasto- może czternastolatką unikałam młodzieżówek jak ognia, albo skanowałam ich zawartość jedynie kątem oka, nie poświęcając im należytej uwagi. To był moment, w którym byłam dużo bardziej zaintrygowana tym co podczytuje mój mamutek niż tym co byłoby adekwatne dla mnie samej. Zaczytywałam się wiec w romansach Nory Roberts czy też Danielle Steel, albo podkradałam jej romanse historyczne - te wydawane przez Amber były szczególnie pociągające ze względu na suknie na okładce (a jeśli czytaliście chociaż kilka, wiecie jak były nie odpowiednie dla ówczesnej mnie).

Okres mojego zainteresowania literaturą młodzieżową może nie tyle został opóźniony co zdecydowanie przesunął się w czasie. I chociaż wcześniej było kilka innych pozycji, ostatecznie rozpoczęła go lektura "Zmierzchu" Strphanie Meyer - co nie jest chyba aż takim zaskoczeniem, odnoszę wrażenie że stanowił on kluczowy (znamienny) tytuł dla wielu Książkoholików. YA pisane jest z myślą o specyficznym gronie odbiorców i to widać w trakcie lektury, po prostu nie potrafię wam wytłumaczyć dlaczego. Nawet gdy autor porusza temat trudny i bolesny , całość czyta się lekko i szybko. No i niema tak dużo dłużyzn, bo w końcu młody człowiek szybko się nudzi i trzeba się trochę natrudzić żeby utrzymać jego zainteresowanie i chęć do dalszej lektury.

Young Adult angażuje czytelnika. Autorzy stosują rożne triki i fortele by uzyskać oczekiwany rezultat, ale zazwyczaj im się to udaje. Tworzą bohatera automatycznie budzącego sympatię i/albo szacunek; kreują portret męskiego ideału, do którego potem potajemnie wzdychamy; albo wrzucają czytelnika w sam środek miłosnego dramatu a ten biedny sam nie wiedząc kiedy kończy lekturę ostatniego tomu bo chciał się po prostu przekonać czy bohater X zdobył w końcu serce bohaterki Y czy na horyzoncie pojawił sie tajemniczy Z. Możecie zarzucać literaturze YA co chcecie - monotematyczność, infantylność, schematyczność, brak jakiegokolwiek morału - ale to właśnie te pozycje sprawdzają się idealnie na książkowego kaca czy jako rozrywka po ciężkim dniu/tygodniu. 

Trudno sie zresztą nie zainteresować gatunkiem, jeśli się ogłada zagraniczny booktube. Najpopularniejsi z booktuberów promują właśnie zwłaszcza literaturę YA. Biedny człowiek nasłucha się ochów i achów na temat poszczególnych tytułów i potem, w trakcie przegladania zapowiedzi, to właśnie one najbardziej do niego przemawiają. Bo coś już na ich temat słyszał , ktoś już je wychwalał  więc istnieje mniejsze prawdopodobieństwo zawodu. Zauważcie jak ogromny wpływ na nasz rynek ma zagraniczny booktube - wystarczyło by większa grupa wypowiedziała się niekorzystnie na temat cenionych wsród czytelników polskiej blogosfery serii jak "Dobrani" czy "Chemiczny ogród" i wydawnictwo jakoś straciło nimi zainteresowanie.

Nie mogłabym czytać tylko i wyłącznie literatury YA. Tak jak już przyznałam lubię od czasu do czasu odegrać rolę czytelniczego snoba i nie zamierzam  się tego wypierać. Poza tym wiem, że wiele bym wówczas straciła - "Jeździec miedziany", "Światło, którego nie widać" czy chociaż "Fioletowy hibiskus". Ale na chwilę obecną nie chciałabym się też pozbawiać przyjemności jaką daje literatura YA. A biorąc pod uwagę moje wewnętrzne dziecko wątpię by nastąpiło to również w najbliższym czasie. Bo mogę i chcę dalej to robić. 

Zaskakujące jest to jak wiele dobrego nasłuchałam się na temat owej pozycji, pozostając absolutnie nieświadoma faktu o czym tak naprawdę opowiada i jak wysokie miałam względem niej oczekiwania, nie doprecyzując tak naprawdę wcale na co liczę. "Stacja Jedenaście" od bardzo dawna figurowała na mojej niekończącej się liście powieści, których polskiej premiery oczekuję i kiedy wydawnictwo Papierowy Księżyc podało konkretną datę, zaczęłam zacierać ręce z niecierpliwości. I chociaż nawet teraz, po skończonej lekturze, nie jestem w stanie wam powiedzieć czy właśnie tego się spodziewałam, mogę z pewnością przyznać, że "Stacja Jedenaście" zasługuje na to by o niej mówiono - i to w samych superlatywach.

Kiedy rozpoczyna się spektakl "Króla Leara", nikt nie spodziewa się tego co wkrótce nastąpi. W trakcie przedstawienia znany aktor - Arthur Leander upada na scenę i, mimo szybkiej reakcji jednego z widzów - Jeevana byłego paparazzi, który obecnie szkoli się na ratownika medycznego, już z niej nie wstaje. Umiera na zawał. Widownia, młodziutka aktorka Kirsten i Jeevan rozchodzą się - każdy w swoją stronę. Tej samej nocy do miasta dociera epidemia gruzińskiej grypy. Piętnaście lat pózniej świat nadal odczuwa konsekwencje straszliwego wirusa. Zdziesiątkowani przez chorobę ludzie starają się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Technologia odeszła w zapomnienie, granice przestały istnieć i wszędzie szerzy się chaos. A niewielka trupa teatralna podróżuje między "miastami" wystawiając szekspirowskie dramaty.

Starałam się wam w jakimś stopniu przybliżyć fabułę "Stacji Jedenaście", ale tak naprawdę jest to bardzo trudne. Powieść Emily St. John Mandel nie posiada jednej wyraźniej osi fabularnej ani nawet konkretnej liczby głównych bohaterów. Autorka przeplata ze sobą wydarzenia sprzed, w trakcie i po epidemii, ukazując je z rożnych perspektyw i nie troszcząc się nawet o zachowanie odpowiedniej chronologi. Co dziwniejsze jednak, o ile tylko czytelnik uważnie śledzi kolejne elementy układanki w końcowym punkcie jest w stanie ułożyć z nich spójną, logiczną całość.

"Stacja Jedenaście" nie jest typową powieścią postapokaliptyczną , w której czytelnik zachwyca się szybko płynącą akcją i nagłymi zwrotami. Nie skupia się rownież na szczegółowym przedstawieniu świata po epidemii - choc pewne jego obrazy o tak poznajemy śledząc wędrówkę trupy teatralnej. Walory twórczości Emily St. John Mandel tkwią w czymś innym. Autorka kładzie bacik na zmiany jakie zaszły w wewnątrz ludzi na skutek przeżytych doświadczeń. Pisze o próbie racjonalnego wytłumaczenia epidemii, o konieczności przesunięcia granicy akceptowalnych zachowań i wreszcie o potrzebie odnalezienia nowego celu.

Świat, który kreuje Emily St. John Mandel  przeraża - nawet jeśli nie zostaje przedstawiony w najdrobniejszych szczegółach i pewne kwestie pozostają ukryte w formie milczącego stwierdzenia faktu (gdzieś między wierszami). I chociaż niewątpliwie Emily St. John Mandel czerpie z powieści postapokaliptycznych i dystopijnych, jest to pozycja która równie dobrze może podbić serca wielbicieli literatury pięknej - czy to ze względu na to niespieszne tempo, czy niezaprzeczalne walory moralne, czy wreszcie piękny, plastyczny język jakim posługuje się autorka.

"Stacja Jedenaście" to powieść, która nie zachwyci każdego czytelnika, co zresztą potwierdzają pewne rozczarowane głosy wsród polskich i zagranicznych czytelników. Równocześnie jednak jest to tego rodzaju pozycja, która posiada spory potencjał by zatrzasnąć czyimś czytelniczym światem i po prostu zachwycać. Jeśli przekonuje was pięknie spisana historia o wizji ludzkości po wybuchu epidemii, koniecznie dajcie powieści Emily St. John Mandel szansę. Ja jestem nią absolutnie zauroczona i nie miałabym nic przeciwko gdyby trwała jeszcze dłużej.

"Stacja Jedenaście", Emily St. John Mandel; wydawnictwo Papierowy Księżyc; Słupsk 2015  ★★★★★