Panna Zabookowana

Rok 2011 był rokiem niezwykłym - od początku do samego końca. To właśnie wtedy w mojej głowie zrodził się pomysł na założenie bloga i to właśnie wówczas działając pod wpływem chwili powstała Zlodziejkaksiazek. 7 maja 2011 roku na blogu pojawiła się pierwsza notka, a już dzień później - pierwsza opublikowana recenzja (Krucha jak lód - Jodi Picoult). Początki były ciężkie - nie przeczę. Moje "wypociny" nie od razu spotkały się z Waszym zainteresowaniem, czemu zresztą trudno się dziwić, a kolejne recenzje ukazywały się wedle mojego kaprysu.

Muszę przyznać, że nigdy nie spodziewałam się, że Zlodziejkaksiazek przetrwa tak długo. Jak pewnie nie którzy doskonale wiedzą - od zawsze miałam słomiany zapał. Nie pamiętam już ile razy zaczynałam jakiegoś bloga by po kilku dniach usunąć go z internetu, albo pozostawić bez jakiegokolwiek słowa wyjaśnienia. Z czasem jednak zrozumiałam, że blog o tematyce książkowej jest tym co kocham. Czytanie Waszych recenzji, próby pisania własnych... Wszystko to niezmiennie sprawia mi nie tylko frajdę, ale i przynosi dziwną satysfakcję.

W roku 2011 udało mi się przeczytać około 106 książek (przy czym te w okresie do powstania bloga są raczej liczbą sporo uproszczoną). Na blogu ukazało się aż 79 recenzji - z czego zresztą jestem ogromnie dumna. Na dzień dzisiejszy Zlodziejkaksiazek doczekała się 11 fanów na facebook, 40 stałych obserwatorów, 17203 wyświetleń i 491 komentarzy - za co bardzo, bardzo Wam dziękuję.

2011 rok jest również wyjątkowy pod względem nawiązanych z wydawnictwami i portalami współprac. Z tego miejsca niezmiernie chciałabym podziękować ekipom z wydawnictwa Bukowy Las, Harlequin/Mira, Otwarte, Videograf II, Albatros, Amber i Jaguar, grupy wydawniczej Publicat, księgarni Matras, a także portali Woblink, nakanapie oraz - przede wszystkim! - Sztukater. Dziękuję za zaufanie i wszelkie otrzymane egzemplarze.

W części pierwszej podsumowania wyjawiłam Wam dziesięć powieści, które najdłużej zapadły mi w pamięci. Teraz jednak dodatkowo wybrałam najlepsze powieści w odpowiednich kategoriach i tak:

Książka, która najdłużej zapadła mi w pamięci: Zawsze przy mnie stój - Carolyn Jess-Cooke

Książka, która najbardziej trzymała mnie w napięciu: Dotknąć prawdy - Antoinette van Heugten

Najlepsza książka historyczna: Dwie królowe - Philippa Gregory

Najlepszy romans: Wybór - Nicholas Sparks

Najlepsza książka dla młodzieży (non-fiction): Trzy metry nad niebem - Federico Moccia

Najlepsza powieść z mitologią w tle: Splątani przez bogów - Josephine Angelini

Najlepszy thriller paranormalny: Syrena - Tricia Rayburn

Najlepsza antyutopia: Dobrani - Allie Condie

Największe zaskoczenie: Czerwień rubinu - Kerstin Gier

Życzę Wam w tym nadchodzącym nowym roku jak najwięcej czasu na czytanie, aby ominęły Was wszelakiego rodzaju rozczarowania - zwłaszcza te czytelnicze! Bawcie się dobrze na Sylwestrze - tańczcie, śpiewajcie i nie myślcie o żadnych troskach! I pamiętajcie - jaki Sylwester, taki cały rok.

Po poście wspominkowym przyszedł czas na stworzenie planów na bliżej nieokreśloną przyszłość. Zainspirowana obowiązującym tematem TOP 10 stworzyłam własną "wielką dziesiątkę". Znajdują się na niej pozycję, które w najbliższym czasie pragnęłabym "nadrobić". Z przyjemnością jednak zapoznałabym się również z Waszymi typami. Do dzieła.

1. Cukiernia pod Amorem - Małgorzata Gutowska-Adamczyk

"Cukiernia pod Amorem" od samego początku cieszy się ogromnym entuzjazmem wśród czytelników. Mimo szczerych chęci, nie udało mi się odnaleźć żadnej nieprzychylnej opinii na jej temat. O serii wspominałam tak długo, aż kochana mamusia złożyła obietnicę szybkiego zakupu - "pod choinkę". Prezent się nie pojawił, ale plany pozostały. Mam nadzieję, że rok 2012 będzie bardziej przychylny dla tej sprawy.

2. Igrzyska śmierci - Suzanne Collins

O "Igrzyskach" zrobiło się ostatnio niezwykle głośno, aczkolwiek moja chęć na zapoznanie się z ową trylogią miała miejsce już jakiś rok temu. Wówczas bowiem usłyszałam pierwszą, niezwykle pochlebną zresztą recenzję o twórczości Suzanne Collins. Koleżanka wychwalała trylogię, nie szczędząc przy tym słów. Jak to się stało, że mimo to nadal nie sięgnęłam po owe pozycje? Nie mam pojęcia, ale w najbliższym czasie zamierzam to zmienić.

3. Twórczość Nicholasa Sparksa

Pana Sparksa z czystym sumieniem mogę zaliczyć do wąskiego, elitarnego grona moich ulubionych pisarzy. I choć systematycznie staram się zapoznawać z wszystkimi jego dziełami, wciąż mam pewne zaległości. W 2012 roku stawiam sobie za punkt honoru je nadrobić. A że jak dotąd wszystkie pozycje tego autora niezmiernie przypadły mi do gustu, owa próba powinna być owocna i, przede wszystkim, przyjemna.

4. Twóczość Jodi Picoult

Tutaj rzecz ma się podobnie jak w przypadku pozycji powyżej. Panią Picoult darzę ogromnym szacunkiem. Jej powieści niezmiennie wzbudzają we mnie kumulację setek sprzecznych uczuć i sprawiają, że z zupełnie innej perspektywy spoglądam na swoje życie. Nie wyobrażam sobie roku 2012 bez choćby jednej pozycji tej pani.

5. Jeden dzień - David Nicholls

W najbliższym czasie mam zamiar zapoznać się z ekranizacją owej pozycji, w takim wypadku nie biorę więc pod uwagę możliwości by wbierw nie przeczytać książki. Tak jak i w przypadku "Cukierni pod Amorem", tak i "Jeden dzień" miał stanowić jeden z gwiazdkowych prezentów, ale Mikołaj w szale zakupowym wdocznie zmienił plany. Mam jednak nadzieję, że uda mi się samej ją zdobyć i podzielić zachwyt innych czytelników.

6. Wampiry z Morganville - Rachel Caine

Pierwotnie wcale nie zamierzałam się zapoznawać się z ową serią. Odstraszył mnie jej podział (który mimowolnie przywodzi mi na myśl serię "Pamiętniki wampirów") i, aż wstyd wspominać o tym na głos!, okładki. Wraz z pojawieniem się na rynku szóśtej księgi udało mi sie zapoznać z niezwykle obiecującą recenzją całej serii. Swoje trzy grosze wtrącili oczywiście również znajomi ze szkoły. Cóż, nie mogę pozwolić żeby ich wysiłki poszły na marne, dlatego w 2012 roku planuję przynajmniej wstępnie przymierzyć się do całej serii.

7. Twórczość Carlosa Ruiza Zafóna

Z panem Zafónem miałam jak na razie niestety do czynieniatylko raz. "Marina" wywarła jednak na mnie tak silne wrażenie, że postanowiłam zapoznać się z pozostałymi dziełami pisarza. Na pierwszy ogień planuję trylogię skierowaną głównie do młodzieży czyli debiut autora. Mam nadzieję, że podzielę opinię większości i będę usatysfakcjonowana lekturą.

8. Drżenie - Maggie Stiefvater

Zdanie na temat "Drżenia" było podzielone. Jedni się nim zachwycili, inni - niekoniecznie.Mimo to mam ogromną ochotę na to by zaznajomić się z owymi pozycjami i wyrobić sobie własną opinię na ich temat.

9. Las zębów i rąk - Carrie Ryan

Powyższy tytuł znajdował się kiedyś na mojej liście priorytetów. Jakoś tak się jednak złożyło, że później gdzieś mi on umknął. W czym nie małą zasługę ma zresztą fakt, że wkrótce po premierze świat zamilknął o powieści Carrie Ryan. Ponownie o tytule przypomniałam sobie kilka tygodni temu dostrzegając w zapowiedziach kontynuację "Lasu zębów i rąk" - czyli "Śmiercionośne fale". Miłość powróciła tak samo jak i chęć lektury, tym razem jednak - mam nadzieję - na dłużej.

10. Serie nieskończone

Jutro - J. Marsden, Pretty little liars - S. Shepard, Akademia wampirów - R. Mead, Protektorat parasola - G.Carriger, Błękitnokrwiści - M. de la Cruz, Gone - M.Grant, Szeptem - B.Fitzpatrick, Bractwo Czarnego Sztyletu - J.R. Ward

Przy natłoku nowych pozycji uzbierało się wiele serii, których nie udało mi się ukończyć. Odkładało się je w czasie, odkładało, aż w końcu odeszły w zapomnienie. Rok 2012 będzie jednak doskonałą okazją na to by odświeżyć stare przyjaźnie.

Jako, że rok 2011 nieubłagalnie zbliża się ku końcowi, nadszedł czas na krótkie podsumowanie tego co wydarzyło się w przeciągu ostatnich 12 miesięcy. Biorąc jednak pod uwagę fakt jak wiele chciałabym Wam przekazać postanowiłam podzielić podsumowanie na trzy części. Na początku 10 stosunkowo najlepszych książek jakie miałam okazje przeczytać. Wybór był trudny i nie koniecznie odzwierciedla on prawdę jednakże są to te pozycje, które najdłużej zapadły mi w pamięci i do których jeszcze z pewnością nie raz powrócę.

1. Zawsze przy mnie stój - Carolyn Jess-Cooke

Odbierając od mojej kochanej M. prezent nigdy nie sądziłam jak wielki wpływ wywrze na mnie owa powieść. Nie wiem czego się po niej spodziewałam, ale z pewnością nie tego, że zmieni ona moje spojrzenie na wiele istotnych, życiowych spraw. Debiut Carolyn Jess-Cooke ujął mnie do głębi i poruszył najskrytsze zakamarki.

2. Dobrani - Ally Condie

Czym ujęli mnie „Dobrani”? Prawdę mówiąc nie mam zielonego pojęcia. Nie dość, że fabuła raczej nie grzeszy zbyt wielką oryginalnością , momentami staje się wręcz nużąca, nie potrafiłam oprzeć się urokowi owej pozycji. Losy Cassi i Ky'a oderwały mnie od rzeczywistości na dobre kilka godzin i sprawiły, że obecnie z zapartym tchem wyczekuję kolejnej części trylogii.

3. Czerwień rubinu – Kerstin Gier

Tej pozycji nie muszę chyba nikomu przedstawiać. „Czerwień rubinu” wdarł się na czytelniczy rynek i szturmem podbił większość serc moli książkowych. Mimo iż pozycja ta nie niesie ze sobą porywających zwrotów akcji czy mrożących krew w żyłach wydarzeń, stanowi idealną zapowiedź kolejnych części Trylogii Czasu, dlatego tym bardziej się cieszę, że drugi tom z niecierpliwością czeka już na mojej półce.

4. Spadek – J.D. Bujak

Tym razem doskonale wiem dlaczego akurat ta pozycja znalazła się na owym zestawieniu. To właśnie dzięki lekturze tego tytułu ostatecznie pozbyłam się wszelkich wątpliwości odnośnie twórczości naszych rodzimych pisarzy (do których – wstyd się przyznać! - żywiłam wcześniej sporą awersję). Nie pozostaje mi nic innego jak w 2012 roku postarać się zapoznać z pozostałą twórczością pani Bujak.

5. Milczący zamek – Kate Morton

Z twórczością pani Morton miałam przyjemność zetknąć się już wcześniej, sięgając po ową pozycję miałam więc już w głowie zarys tego czego mogę się spodziewać. Pani Morton chyba niezmiennie będzie mnie już zachwycać lekkością z jaką łączy wydarzenia z przeszłości z teraźniejszością. Nie wyobrażam sobie bym w nadchodzącym Nowym Roku mogła pominąć pozostałe pozycje owej autorki.

6. Jutro – John Marsden

Ileż to ja się nasłuchałam pozytywnych opinii na temat owej serii zanim zdecydowałam się ostatecznie po nią sięgnąć! Wykręcałam się jak mogłam znajdując najróżniejsze bezsensowne wymówki – a to było coś innego pozornie ciekawszego, a to z kolei akurat nie miałam funduszy... W końcu do lektury namówiła mnie moja kochana siostrzyczka. Widząc jak po raz enty stoję przed empikowską półką wpatrując się w okładkę włożyła mi książkę do rąk i zaciągnęła do kasy. Zdecydowanie było wart. Aż wstyd że tyle czekałam i że wciąż mam takie tyły w lekturze tej serii.

7. Dotknąć prawdy – Antoinette van Heugten

Skonstruowana przez pisarkę fabuła wstrząsnęła mną do głębi. Dawno, dawno nie czytałam równie dobrego thrillera psychologicznego. Akcja od początku do samiutkiego końca w równym stopniu nie pozwalała mi na zaczerpnięcie głębszego oddechu, a zakończenie – zwaliło z nóg.

8. Trzy metry nad niebem – Federico Moccia

Dlaczego zachwyciła mnie historia Baby i Stepa? Po raz kolejny nie wiem. Bo przecież fabuła i styl autora nie niosą ze sobą niczego nadzwyczajnego. Ot, zwykła historia miłosna, dwójki niczym nie wyróżniającym się spośród tłumu ludzi. Może po prostu uznajmy, że jestem dziwna, bo takie historie wprost uwielbiam.

9. Wrócę po Ciebie – Guillaume Musso

Przyznam się bez bicia, że po raz kolejny zupełnie nie mam pojęcia czym zachwyciła mnie owa pozycja. Właściwie bowiem autor działał mi na nerwy swoją wiedzą, z którą jak na złość nie chciał się podzielić z czytelnikiem.

10. Syrena – Tricia Rayburn

Dziesiąte miejsce, o dziwo, było najtrudniejsze. Nagle okazało się bowiem, że jest jeszcze wiele, wiele pozycji, które pragnęłabym wyróżnić w ten czy inny sposób. „Syrena” ujęła mnie jednak swoją innością, tym, że mimo iż jest kolejnym paranormalem na rynku wydawniczym potrafiła mnie zaskoczyć i przyszpilić do łóżka, a tym samym dalszej lektury.

TYTUŁ: Pamiętniki Jane Austen
TYTUŁ ORYGINAŁU: The lost memoirs of Jane Austen
AUTOR: Syrie James

WYDAWNICTWO: Otwarte

Syrie James to wielka miłośniczka twórczości Jane Austen i badaczka jej twórczości. Będąc członkiem stowarzyszenia amerykańskich scenarzystów Writer's Guild of America, autorka otrzymała wiele nagród za scenariusze teatralne i telewizyjne. "Pamiętniki Jane Austen": to jej pierwsza powieść z gatunku historical fiction. Wraz z dziećmi i mężem mieszka w Los Angeles.

Jane Austen zna chyba każdy, choćby i ze słyszenia. Jej nazwisko niezmiennie kojarzone jest z takimi utworami jak "Rozważna i Romantyczna", "Perswazje" czy "Duma i uprzedzenie". Wykreowane przez pisarkę postacie ożywały i niepostrzeżenie wkradały się do rzeczywistości, stając się uosobieniem męskiego ideału czy kobiecym wzorem do naśladowania.. Dzięki swoim dziełom, angielska autorka zdobyła coś więcej niż sławę i rozgłos - zyskała nieśmiertelność. Jednak czy kiedykolwiek zastanawiliście się jak naprawdę wyglądało życie Jane Austen? Czy wasze myśli zaprzątał fakt jak upływała jej codzienność i z czego czerpała inspirację do swych powieści?

Jest rok 1800, kiedy to George Austen postanawia przejść na emeryturę i wraz z bliskimi opuścić rodzinne miasteczko. Miejscem, które mężczyzna obiera na cel swojej podróży jest Bath, achoć pomysł ten nie cieszy się zbytnim entuzjazmem wśród córek mężczyzny, wkrótce zostaje wprowadzony w życie. Jak się okazuje obawy żywione przez Cassandrę i Jane wcale nie były bezpodstawne. Kiedy pięć lat później mężczyzna umiera, życie pań Austen zostaje wywrócone do góry nogami. Pozbawione dachu nad głową i stałego dochodu kobiety zostają zmuszone do niekończącej się tułaczki między domami swych krewnych i przyjaciół.

Nieoczekiwanie jednak to właśnie owa tragedia staje się źródłem radości dla Jane. Dzięki podróżom poznaje bowiem pana Ashforda. Czarujący, przystojny i bogaty mężczyzna z miejsca zyskuje sobie jej sympatię. A wspólnie spędzone ze sobą chwilę tylko potengują uczucie Jane, która wkrótce staje się zupełnie bezsilna wobec miłości. Tyle, że los pozostaje okrutny względem pragnień owej dwójki, szykując na ich wspólnej drodze zdecydowanie zbyt wiele przeszkód.

Skłamałabym twierdząc, że twórczość Jane Austen jest mi obca. Choć daleko mi do fanatyków, zaczytujących się w powieściach autorki, lubię od czasu do czasu poczuć charakterystyczny dla twórczości pisarki klimat. Lubię zamknąć oczy i przenieść się do XVIII wiecznej Anglii, w której miłość wbrew pozorom wydaje się być czymś prawdziwszym niż teraz. I lubię spotkać się z bohaterami, których słowa brzmią dla mnie obco, a których mimo to rozumiem. Powieści Jane Austen mają w sobie bowiem coś niepowtarzalnego.To właśnie owy pozornie niedostrzegalny element sprawia, że z taką chęcią czytamy o codziennym życiu całkiem zwyczajnych ludzi i który niezmiennie zaskrabia sobie sympatię coraz to nowych czytelników.

To właśnie dlatego z taką chęcią sięgnęłam po powieść Syrie James, mimo iż opiniom krążącym po internecie daleko było do ideału. "Pamiętniki Jane Austen" swoim stylem przypominają nieco dzieła autorki. Odnajdujemy w nich bowiem to co było najlepsze w twórczości Austen - kilmat epoki, tło obyczajowe i niezwykle zajmujące wątki. Choć oczywiście najważniejszą rolę odgrywa fabuła, autorka skupia się również na detalach. Syrie James z zaskakującą skrupulatnością maluje przed nami obraz ówczesnej Anglii. Daje nam możliwość odetchnąć tamtejszym powietrzem poprzez drobiazgowe opisy krajobrazu czy choćby spoglądnięcia z boku na wydarzenie towarzyskie jakim niewątpliwie jest zabawa taneczna połączona z pokazem talentów.
Przede wszystkim jednak zachwyca kreacja postaci. Syrie James kreśli przed nami niezwykle wyraźny i jednoznaczny portret Jane Austen - połączenie wszystkich cech jakimi obdarzyła bohaterki własnych powieści. Dostrzegamy więc w jej postaci dumę Elizabeth, romantyczną duszę Marianny czy rozwagę, która charakteryzuje również Eleonorę. Z niekłamaną przyjemnością przygląda się takiej kumulacji przeróżnych cech charakterów. Owa drobiazgowość autorki ujawnia się zresztą również pod tym względem. Syrie James kreuje swoich bohaterów z zadziwiającą skrupulatnością, nawet biorąc pod uwagę postacie epizodyczne.
Książkę poleciłabym przede wszystkim fanom twórczości pani Austen. Nagromadzone w powieści informacje o jej twórczości, zwłaszcza o trudnościach z którymi musiała się zmierzyć, czynią bowiem z "Pamiętników..." powieść niemal biograficzną, a tym samym doskonałe kompetendium wiedzy o autorce.

Egzemplarz otrzymałam od wydawnictwa Otwarte za co niezmiernie dziękuję.

TYTUŁ: Chichot losu
AUTOR: Hanka Lemańska

WYDAWNICTWO: Zysk i S-ka

Hanka Lemańska, a właściwie Hanna Lemańska-Węgrzecka to polska pisarka i publicystka. Autorka ukończyła Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, była również socjoterapeutką i miała za sobą szkolenie w zakresie systemowej terapii rodzin. Prywatnie pisarka była mężatką i matką dwójki dzieci Zmarła 31 sierpnia 2008 roku w Warszawie, mając niespełna pięćdziesiąt lat. W 2011 roku na ekrany weszła ekranizacja jej debiutanckiej powieści "Chichot losu" o tym samym tytule, z Martą Żmudą-Trzebiatowską w roli głównej.

Joanna jest typową przedstawicielką kobiet XXI wieku. Młoda, niezależna, może odrobinę samotna, ale za to spełniająca się w życiu zawodowym. Te odrobinę wolnego czasu, która jej pozostaje, dzieli między niezbyt licznym, ale za to wiernym gronem znajomych, a Markiem - partnerem "od czasu do czasu", bez zbędnych zobowiązań. Dotychczasowe życie Joanny ulega jednak zmianie w chwili, w której kobieta odbiera pewnej nocy telefon.

Elżbieta nigdy nie była przyjaciółką Joanny, mimo to przyparta do ściany i wciąż nieco zaspana kobieta zgadza się podjąć kilkudniową opiekę nad dziećmi koleżanki. Los jednak ma całkiem inne plany względem owej trójki. Kiedy na skutek nieszczęśliwego wypadku, Elżbieta umiera, Joanna czuję się w obowiązku przedłużyć nieco swoją opiekę. Aśka, Łukasz i rudy kot całkowicie odmieniają jej życie. Pogodzenie kariery zawodowej z opieką nad dwójką dzieci może okazać się trudne, jeśli nie niemożliwe. Czasami jednak niespodzianki przynoszone przez los okazują się tymi najlepszymi...

Z historią Joanny po raz pierwszy zetknęłam się w trakcie emitowanego przez telewizję polską serialu. Zachęcona licznymi reklamami jak i interesującą obsadą rozsiadłam się przed telewizorem pozwalając sobie na chwilę wytchnienia. Wówczas nie wiedziałam, że pierwsza była książka, w przeciwnym bądź razie raczej wstrzymałabym się z oglądaniem zanim nie zabiorę się do lektury. Nie mogę powiedzieć, że fabuła mnie oczarowała. Połączenie wątku kryminalnego z romansem i powieścią obyczajową raczej wydawało się być wprowadzone na siłę by zadowolić bardziej wymagającego telewidza. Ogólnie jednak rzecz biorąc nie czułam się również rozczarowana. Ot, serial w sam raz by odetchnąć po całym tygodniu.

Jak serial ma się do książki? Niby historia ta sama, niby bohaterowie niezmienieni, a jednak dostrzegam sporo różnic. Bo choćby i wspomniany powyżej wątek kryminalny, w powieści ograniczony jest do absolutnego minimum. Hanka Lemańska jedynie delikatnie nakreśla zarys sytuacji pozostawiając go bez żadnej oprawy. "Chichot losu" w wersji pisanej to tylko i wyłącznie powieść obyczajowa. Wszelkie poboczne kwestie zepchnięte są na drugi plan by skupić uwagę na tym co najważniejsze.

Hanka Lemańska w sposób ciekawy opisuje nam konsekwencje, które mogą wyniknąć z podjętej pod wpływem chwili decyzji. Nie starając się niczego upiększać przedstawia komplikacje, które mogą z niej wyniknąć nie tylko na tle prywatnym, ale i zawodowym. Przede wszystkim ukazuje jednak najważniejszą prawdę - czasami los lepiej od nas samych wie czego potrzebujemy od życia.

Joanna nie wzbudziła mojej sympatii. Stykanie się z jej postacią na pierwszych kartach powieści było istną katorgą. Joanna oschła, zapracowana, wiecznie pragnąca od życia wszystkiego co najlepsze, ale nie szczególnie chętna by dać coś w zamian. Kiedy jej przyjaciółka nie wracała, a opieka nad dziećmi wydłużała się, potrafiła myśleć tylko i wyłącznie o sobie. "Ja, ja, ja". Mimo niepokojących objawów nie zastanawiała się nad tym czy coś się nie stało. Jej myśli zaprzątnięte były jedynie faktem, kiedy może pozbyć się "zbytecznego balastu" i powrócić do swojego codzienne życia. Na całe szczęście z czasem postać Joanny zyskuje w oczach.

Największym rozczarowaniem była dla mnie kreacja "głównego bohatera". Ubolewam nad faktem, że postać Marcina została potraktowana iście po macoszemu. Jego imię przewija się na kartach powieści w nielicznych, mało znaczących momentach i dopiero pod sam koniec awansuje na miano jednej z głównych postaci. Powieść obrania jednak pozostała plejada bohaterów. Hanka Lemańska wykreowała postacie ciekawe i niezwykle intrygujące. I choć może nie wyróżniają się oni na tle innych, zdecydowanie umilają czas spędzony przy lekturze.

Z niekłamaną przyjemnością czyta się taką słodko-gorzką opowieść, która z łatwością mogłaby znaleźć swoje odzwierciedlenie w życiu codziennym. To właśnie głównie ze względu na jej autentyczność warto poświęcić owej pozycji chwilę wolnego czasu, mimo iż z pewnością nie jest to lektura z górnej półki. Styl, którym posługuje się pani Hanka Lemańska jest mało skomplikowany i trafia do czytelnika, przez co "Chichot losu" pochłania się niezwykle szybko. To taka lektura na jeden wieczór, lekka i niezobowiązująca mimo pozornie trudnego tematu jaki porusza. Śmierć, którą poznajemy na kartach powieści jest tragiczna, mimo to zostaje przedstawiona jako coś nieuniknionego, a przez to i łatwiejszego do zniesienia - po prostu kolejny, końcowy etap naszego życia.

Szkoda, że przygody Joanny nie doczekały się swojej kontynuacji, gdyż zakończenie pozostawia nam nadzieję na ciąg dalszy. Pozostaje nam jedynie samym dopisać ciąg dalszy historii.

Za mozliwość lektury serdecznie dziękuję portalowi Woblink

Karolina Suder

Popularne posty

Kategorie

Formularz kontaktowy

Popularne posty

Archiwum

Złodziejka książek na FB

Polecane blogi

Razem kulturalnie