Październiku, październiku szkoda, że odchodzisz! Chciałoby się powiedzieć. Bo październik był bardzo dobrym miesiącem, zresztą, z tego co udało mi się zauważyć, nie jest to tylko i wyłącznie moje spostrzeżenie. Pierwszym pozytywnym zaskoczeniem tego miesiąca było to, że powitał nas iście wiosenną, jeśli nawet nie letnią pogodą. Pamiętacie drugi taki pełen słońca październik? Ano właśnie, ja również nie. Po drugie, nauczyciele chyba wreszcie zrozumieli, że nauka nie jest centrum naszego życia i istnieją inne, niekiedy ważniejsze sprawy. Owszem, wciąż mobilizują nas do pracy przed maturą, ale już nie tak "ostro". I wreszcie po trzecie, chyba najważniejsze, Targi Książek w Krakowie (o których już co nie co powiedziałam). To chyba mówi samo za siebie, prawda?

Nie ukrywam, że październik satysfakcjonuje mnie także ilością przeczytanych książek. 8 moi drodzy! 8, a tylko 2 z nich to lektury. Ha! Nie wiem jak udało mi się tego dokonać przy tak zakręconym okresie, zwłaszcza, że już rozpoczęłam kolejny tytuł, ale jestem bardzo zadowolona z takiego wyniku.Zwłaszcza, że aż 5 pozycji to twórczość naszych rodzimych autorów a tylko 3 to literatura amerykańska. Względna równowaga zapanowała również w konfrontacji panie vs. panowie. 5 do 3 to wynik, który w zupełności mnie satysfakcjonuje ( nie uważacie, że w tej notce stanowczo za często używam tego słowa?)

Trochę szkoda, że nie udało mi się wywiązać z przeczytania wszystkich tytułów z TBR-u. "Alibi na szczęście" poczeka jeszcze na półce na lepsze czasy - karteczka wróciła do pojemnika i czeka na to aż znowu ją wylosuje ;) Zapoznałam się za to z "Poradnikiem pozytywnego myślenia" i to on bezapelacyjnie zostaje okrzyknięty książką miesiąca. Coś wspaniałego - mądrego, dowcipnego i lekkiego równocześnie. Słabej książki nie ma. Zresztą, nawet podejście do klasyki okazało się tym razem strzałem w dziesiątkę - zwłaszcza jeśli mowa o "Przedwiośniu"

Jakie plany na listopad? Czytać, czytać, czytać i przygotowywać się do próbnej matury.   Póki co nauka nie idzie mi źle i miejmy nadzieję, że tak już zostanie. Na koniec zostawiam Was z tym co przyniósł mi los w postaci mojej dłoni i TBR-u. Czyż nie zapowiada się wspaniała lektura?

TYTUŁ: Dwa serca do płaczu

AUTOR: Milena Trziszka

WYDAWNICTWO: Skrzat

MIEJSCE I DATA WYDANIA: Kraków 2011

Wszystko wskazywało na to, że powieść Mileny Trziszki nie jest historią dla mnie. Po pierwsze, skierowana jest ona do młodszej młodzieży, a do tej grupy już się nie zaliczam. Po drugie, nie przepadam za tego typu opowieściami. A jednak na przekór temu wszystkiemu "Dwa serca do płaczu" przypadły mi do gustu. Bo tym razem nie stykamy się z kolejną historią o pierwszej, nastoletniej miłości, ale z powieścią traktującą o prawdziwych problemach młodzieży.

Weronika ma trzynaście lat i poczucie, że stałą się kimś zbędnym. By poradzić sobie z przeszkodami, które rzuca jej pod nogi los i przeżyć jakoś nadchodzący rok - zakłada bloga. To właśnie w tym miejscu dziewczyna dzieli się z anonimowymi czytelnikami swoimi problemami. A tych, wbrew pozorom, wcale nie jest tak mało.

Mama Weroniki wyemigrowała za granicę, a teraz nieszczególnie wykazuje chęć powrotu do domu. Tymczasem ojciec dziewczynki całe dnie wydaje się być zaaferowany swoją pracą - wychowawcy w ośrodku dla trudnej młodzieży. Gdyby mało było jej własnych problemów, Weronika wspiera swoją przyjaciółkę podczas kastingów i pomaga innej znajomej odzyskać chłopaka. No i jest jeszcze Zielonooki Bandyta - chłopak, którego pojawienie się komplikuje całą sytuację. Bo Wiktoria nie uwzględniła miejsca na miłość w pechowym, trzynastym roku swojego życia.

"Dwa serca do płaczu" to historia momentami smutna, a momentami szczęśliwa; historia która angażuje czytelnika i która porusza bardzo aktualną problematykę. Mile Trziszka przedstawia całą opowieść za pomocą blogowych postów. Jako że ich rzekomą autorką jest trzynastolatka, styl jakim posługuje się autorka jest prosty, niemal lakoniczny i pełen potocyzmów. Odnoszę jednak wrażenie, że właśnie dzięki temu cała historia staje się bardziej przekonującą i trafia do szerszego grona nastolatków.

To jednak aktualność poruszanej przez autorkę problematyki trafiła do mnie najbardziej. Pani Milena Trziszka w swojej powieści dokonuje przeglądu wszelkich problemów współczesnych nastolatek. I tak dużo miejsca poświęca na emigracje jednego z rodziców i tego jak wpływa ona na życie całej rodziny, a także mówi o samotności nastolatków. Nastolatków, którzy nie potrafią znaleźć przyjaciół wśród swoich rówieśników i którzy zwracają całe swoje zainteresowanie na relacje przez internet. 

"Dwa serca do płaczu" są lekturą pouczającą może nie nie tyle dla nastolatków co dla ich rodziców. To właśnie historie takie jak te otwierają oczy na to, że problemy młodych ludzi nie zawsze są błahe i nieistotne;  że zdarzają się takie sytuacje, w których nastolatkowie przeżywają prawdziwe dramaty i zostają pozostawieni z nimi sami, Milena Trziszka doskonale oddała to co może dziać się w głowie dorastającej osoby - widać, że autorka zna i rozumie ich psychikę.

Powieść Mileny Trziszki "Dwa serca do płaczu" to historia skierowana do nieco młodszego czytelnika. Jedni mogą się utożsamić z bohaterami, drudzy - docenić to jak wiele posiadają w swoim życiu. Tak jak już jednak wspomniałam, to również wartościowa lektura dla tych, którzy z nastolatkami stykają się na co dzień - ich rodziców, starszego rodzeństwa. Zarówno im jak i młodszym czytelnikom historię Weroniki polecam i namawiam do lektury.

4/5

TYTUŁ: Sidła strachu

AUTOR: Ewa Ostrowska

WYDAWNICTWO: Skrzat

MIEJSCE I DATA WYDANIA: Kraków 2007

Nie znam serialu "07 zgłoś się", nie kojarzę również wielu kryminałów (jeśli w ogóle) osadzonych w okresie powojennym. Lektura niewielkiej objętościowo powieści Ewy Ostrowskiej - "Sidła strachu" była więc dla mnie całkowitą nowością. Wszelkie obawy, które odczuwałam "przed" okazały się jednak bezpodstawne. Bo "Sidła strachu" to po prostu dobra historia kryminalna.

Maria Jagodzińska nie ma szczęścia w małżeństwie. Jej mąż to tyran, który traktuje ją jak dziewczynę na posyłki. Kobieta nie może zapraszać znajomych do mieszkania, musi usługiwać mężczyźnie i wielokrotnie biegać do sklepu by spełnić jego zachcianki. Trudne życie codzienne sprawia, że kobieta niedomaga na zdrowiu, ale nie ośmiela się o tym nikomu powiedzieć. W końcu to jej mąż Henryk cierpi na  liczne choroby z racji czego całkowicie wycofał się z życia codziennego.

Pewnego dnia pani Maria w trakcie poprawiania zasłon, wylatuje przez okno. Upadek kończy się tragicznie - kobieta umiera. Tylko czy naprawdę był to tylko zwykły wypadek? Młody prokurator Andrzej Dolecki ma co do tego poważne wątpliwości i dlatego postanawia uważniej przyjrzeć się całej sprawie. Jaki będzie finał?

"Sidła strachu" nie są historią, którą czytelnik czyta obgryzając ze zdenerwowania paznokcie i desperacko starając się rozgryźć tajemnicę popełnionej zbrodni. Dlaczego? Ano dlatego,że autorka od samego początku ukazuje nam kto jest czarnym bohaterem w powieści.Owszem, nie wypowiada tych słów wprost, ale podrzuca wystarczającą ilość  faktów (faktów moi drodzy, a nie poszlak!) by dać pewność swoim czytelnikom.

Od początku nie zapoznajemy się więc z powieścią by dowiedzieć się kto stoi za zbrodnią, ale by poznać odpowiedź na pytanie - dlaczego? Musicie przyznać, że to doprawdy ciekawy  zabieg - nie nowatorski, ale raczej rzadko stosowany. Zaskoczył mnie odrobinę fakt, że mimo tego iż opowieści brakuje tej atmosfery niepewności i tajemnicy nie cierpi na tym tempo akcji.

 

Być może chodzi o styl pisania autorki. Ewa Ostrowska ma lekkie, proste pióro, a ponad to kosztem dialogów niemal zupełnie rezygnuje z partii opisowych. Jeśli te w ogóle się pojawiają to tyczą się albo przedstawienia nowych bohaterów, albo relacjonowania kolejnych wydarzeń, albo dedukcji prokuratora Doleckiego. Niewielkie gabaryty powieści i owa częściowa rezygnacja z opisów sprawiają, że "Sidła strachu" czyta się szybko, niemal niezauważalnie przerzucając kolejne strony.

Trochę szkoda, że autorka nie poświęciła więcej uwagi na to by podzielić się ze swoimi czytelnikami opisami realiów powojennej Polski. Szkoda bo to właśnie czas akcji wyróżnia "Sidła strachu" spośród innych kryminałów, poza tym, co tu dużo ukrywać, odgrywa także duże znaczenie dla całej historii. Szczątkowe informacje pojawiają się również przy kreacji bohaterów. Autorka tworzy ciekawe, nietuzinkowe postacie, ale nie wykorzystuje całkowicie ich potencjało. Ja chętnie poczytałąbym więcej o ich psychice.

"Sidła strachu" to dobra lektura, zwłaszcza dla tych czytelników, którzy lubią od czasu do czasu sięgnąć po ciekawy kryminał. Mnie Ewa Ostrowska przekonała do swojej prozy i z przyjemnością sięgnę po jakąś inną historię jej pióra - miejmy nadzieję, co najmniej równie dobrą co "Sidła strachu"

4/6

Za lekturę dziękuję portalowi Sztukater

Na Targi Książek czekałam od dawna (czyt. gdzieś tak dzień po tym jak skończyły się poprzednie). Miałam tą przyjemność uczestniczyć w dwóch poprzednich edycjach  i wiem jakie wyjątkowe jest to wydarzenie dla każdego mola książkowego. Byłam podekscytowana, podekscytowana i zakręcona efektem czego zdjęć ni ma i nie będzie - będziecie się musieli zadowolić jedynie tym co mam do powiedzenia i zdjęciami moich przepięknych zdobyczy na widok, których oczy same mi się świecą. Mam nadzieję, że wybaczycie ;)

Piątek:

Tak, moją przygodę z Targami Książek w tym roku rozpoczęłam już w piątek. Jako, że jestem rodowitą Krakowiankom nie miałam najmniejszego problemu z tym by trafić na ulicę Centralną, ale śmiem przypuszczać, że tłumy ludzi z siatkami i balonami były doskonałym drogowskazem nawet dla tych, którzy nie mieszkają tutaj na co dzień ;) Jeszcze zanim weszłam do hali nie mogłam nacieszyć oczu stoiskami z różnorodnymi   pozycjami. przepiękne albumy (za 10 zł!), bajki dla dzieci i przecenione niekiedy (choć rzadko) o połowę pozycje były sporą pokusą, ale trzymałam się dzielnie i nic nie zakupiłam (na to przyszła pora dopiero później.

Piątek, jak to piątek nie grzeszy tłumami. Nie naczekałam się w kolejce po bilet, a piękna pogoda sprawiła że nie musiałam również zwiedzać szatni. Zaopatrzona w portfel i dobry humor przemierzałam między względnie pustymi stoiskami i nie nie wiedziałam gdzie mam zatrzymać wzrok. Niestety, ominęło mnie spotkanie  z Kasią Bulicz-Kasprzak, ale i tak byłam prze szczęśliwa. Zwiedziłam większość stanowisk (największe - zdecydowanie Olejusiek), popodziwiałam wystawy (Dreams!) i wydałam pierwsze pieniądze (ekhem!).

Sobota:

Komunikacja Miejska pokazała co potrafi. Wykolejenie na rondzie sprawiło, że zamiast 15 minut podróżowałam prawie godzinę. Na targi wbiegłam zła i zdenerwowana, ale spotkanie z panią Magdaleną Witkiewicz od razu poprawiło mi humor. Autorka jest przemiłą i prze kochaną osobą o czym miała okazje przekonać się również moja mama. Udało nam się wymienić kilka słów (choć nieco później) i od słowa do słowa wydało się, że prowadzę bloga z recenzjami a na dodatek, że pani Witkiewicz go zna! Szok, duma i ekscytacja - wszystko naraz moi drodzy!

W sobotę zdobyłam autograf również od drugiej, niezwykle sympatycznej pisarki - pani Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak, której "Upalne lato Kaliny" niedawno doprowadziło mnie do łez. Spotkania z autorami to zdecydowanie jedno z przyjemniejszych części targów i choćby dla nich warto wziąć udział w tym wydarzeniu.

Sobota rządzi się jednak swoimi prawami Ludzie w tramwaju, ludzie na przystanku, ludzie na dworze, ludzie między stosikami, ludzie w kolejkach po autografy. Jak to trafnie ujął pewien pan - w ten weekend dowiedzieliśmy się ile ludzi może pomieścić taka mała hala. 

Niedziela:

Niedziela miała zostać wykreślona z mojego planu gdyby nie wymiana. Nie można nie skorzystać z takiej okazji! Jeżeli nie wzięliście w niej udziału w tym roku koniecznie spróbujcie w przyszłym. Co prawda trzeba swoje odczekać w kolejce i umieć zawalczyć o swoje przy stolikach, ale warto! Wzięłam ze sobą mamutka i  razem przydźwigałyśmy 10 książek, a wyszłyśmy z 10 nowymi nabytkami które wywołały uśmiech na mojej i mamy twarzy.

Nabytki:

 "Opowieść niewiernej" wynalazłam na stanowisku Olejusiuka za 9,90 zł! i nie mogłam się powstrzymać przed zakupem. Kolejnym piątkowym szaleństwem była "Przysięga krwi" (-20%) w ramach uzupełnienia serii i od dawna wyczekiwany "Zamek z piasku" (-30%).

Reszta powieści to już zakupy środowe. "Milaczek" i "Szkoła żon" zakupiony pod wpływem spotkania z autorką, "Przepis na szczęście" dobrany pod wpływem chwili - 3+1 zobowiązuje moi kochani! "W imię miłości" i "Zatoka o północy" zakupione z racji uwielbienia do autorek. "Pakameria" została dodana gratis razem ze śliczną torbą, którą jednak zobaczycie później.

Wszystkie powieści prócz "Białych trufli" wyglądają jak nowe. A i ta jedna nosi jedynie delikatne ślady użycia. Jestem przeszczęśliwa ;)

TYTUŁ: Mój Adam

AUTOR: Ewa Nowak

WYDAWNICTWO: Egmont

MIEJSCE I DATA WYDANIA: Warszawa 2013

 Twórczości Ewy Nowak nie trzeba chyba nikomu przedstawiać. A już z pewnością nie komuś kto w okresie młodzieńczego buntu i wahań nastrojów zaczytywał się w bestsellerowej serii "Wszystko tylko nie mięta". Sama z twórczością tej polskiej  autorki zetknęłam się nie raz i nie dwa. "Mój Adam" to więc nie tylko lektura powieści młodzieżowej, ale także sentymentalny powrót do znanych bohaterów.

"Mój Adam" to zbiór 12 opowiadań, luźno związanych z tematyką miłości i osadzonych w świecie serii "Wszystko tylko nie mięta". Spotykamy się więc z Ewą. Ewą, która właśnie rozpoczęła studia i którą zaczyna łączyć silna, intensywna więź z Arturem.  Arturem, który oddał już komuś swoje serce, ale który mimo to nie potrafi się trzymać od Ewki z daleka. Poznajemy też Karolinę. Dziewczynę, która bardzo kocha swojego chłopaka i która z przerażeniem odkrywa, że  zaczynają się od siebie z Błażejem oddalać. Co sprawia z kolei, że zaczyna coraz częściej odpływać myślami w alternatywną rzeczywistość.

Ale spotykamy też bohaterki, które już dawno mają za sobą swe młodzieńcze lata. Kobiety takie jak Laura. Laura, która na skutek kilku splotów wydarzeń, znajduje się w sytuacji niegodnej pozazdroszczenia i która mimo to nie wątpi w to, że i dla niej nadejdą szczęśliwe dni. No i kobiety takie jak Ewa, które wiodą pozornie bajkowe życieaw rzeczywistości zmagają się z własnymi demonami.

Niejednokrotnie mówiłam, że nie przepadam ze krótkimi formami. Nadszedł chyba jednak moment żebym ostatecznie zmieniła ten pogląd i spojrzała prawdzie w oczy. Nieważne czy mamy do czynienia z powieścią czy zbiorem opowiadań. O ile autor posiada pomysł, lekkie pióro i to "coś", forma nie odgrywa dużego znaczenia. Tak też było w przypadku książki "Mój Adam".

Ewa Nowak stworzyła 12 niepowiązanych ze sobą ściśle historii. Ich bohaterkami są kobiety w rożnym wieku, odmiennego statusu społecznego i o skrajnych charakterach. Każda z nich znajduje się jednak w jakimś istotnym momencie życia albo przynajmniej go wspomina; każda w ten czy inny sposób styka się również z  miłością. Ewa Nowak dotyka różnych tematów  - macierzyństwa, zdrady, pierwszego uczucia zazdrości -  w przeciwieństwie do innych książek serii "Wszystko tylko nie mięta" nie jest to jednak tematyka stricte młodzieżowa. Ewa Nowak zwraca się więc nie tylko do nastolatek, ale i do ludzi odrobinę starszych, tych którzy dorastali zaczytując się w pozostałe części cyklu.

Bohaterki opowiadań w większości są nam już znane, tak samo zresztą jak i kilku panów. A za pomocą tych kilku historii Ewa Nowak daje nam możliwość chodź na krótką chwilę sprawdzić  co słychać  u lubianych, albo też znielubionych, postaci. Dla wielbicieli serii będzie to niewątpliwa przyjemność, choć równocześnie nie ukrywam, że dla ukochanych bohaterów wymarzyłabym sobie jakąś lepszą przyszłość. 

Ewa Nowak dała się nam już poznać jako właścicielka lekkiego, wprawnego pióra, ale i tak jestem pod wrażeniem tego czego dokonała w "Moim Adamie". W każdej z historii stykamy się z narracją pierwszoosobową. Nie wiem jak udało się to zrobić pani Ewie Nowak, ale sprawiła, że każda z 12 bohaterek ma jednak nieco odmienny styl wypowiedzi. Nie potrzebne są więc kolejne tytuł by wiedzieć, kiedy rozpoczyna się nowa historia.

Co jednak ujęło mnie najbardziej w prozie Ewy Nowak?To jak wiele potrafi przekazać w tak krótkiej formie. Polska autorka zmusza swoich czytelników do chwili refleksji - a to całą historią a to dodanym na samym końcu pytaniem.

Nie ukrywam, że "Mój Adam" nie jest historią dla każdego, choć mi przypadł do gustu ogromnie. Dla wielbicielek (i wielbicieli) serii to lektura obowiązkowa, ale ich chyba nie muszę namawiać, prawda? Co do innych czytelników, "Mój Adam to nie tylko dobrze napisana, ale i wartościowa historia, mimo to najpierw radziłabym sięgnąć po jakieś inne powieści Ewy Nowak, Podróż wspomnień i sentymentu jest bowiem sporym atutem opowiadań.

5/6

TYTUŁ: Mroczna toń

TYTUŁ ORYGINAŁU: Dark water

AUTOR: Tricia Rayburn

WYDAWNICTWO: Dolnośląskie

MIEJSCE I DATA WYDANIA: Katowice 2013

Tricia Rayburn zdobyła sobie moje uznanie fenomenalną "Syreną". Powieścią, która sukcesywnie łączy w sobie elementy gatunku paranormal romans i thrilleru. "Głębia", kolejna część trylogii, stanowiła godną kontynuację. Autorka wciąż potrafiła skupić moje zainteresowanie na fabule i na kilka godzin oderwać od rzeczywistości. Czy zwieńczenie serii zdołało jednak udźwignąć ciężar sukcesu swych poprzedniczek? Odpowiem nieco przewrotnie, i tak i nie. 

Vanessa po raz kolejny powraca do nadmorskiego miasteczka Winter Harbor. te wakacje dalece odbiegają jednak od innych. Dziewczyna nie może sobie poradzić ze swoją syrenią naturą. Niezwykłe zdolności jakie zawdzięcza przynależności do rodu nenufarów, okupione są wysokim kosztem. To, co dla innych syren jest źródłem siły, przynosi marne efekty. Słone kąpiele i hektolitry spożywanej wody starczą jedynie na chwile.

W trudnych momentach, Vanessa szuka wsparcia u dawnych przyjaciół. Zwłaszcza u Simona, który również przybył do miasteczka i którego dziewczyna wciąż darzy uczuciem. Całej sytuacji nie ułatwiają dziwne zdarzenia w okolicy. Ktoś śledzi dziewczynę, miejscowi zaczynają plotkować, ginie również młoda dziewczyna. Czyżby one wróciły?

Tricia Rayburn, w dwóch poprzednich częściach, stworzyła pewien schemat fabularny, który powiela także w "Mrocznej toni". Stawia swoją bohaterkę na rozdrożu i zmusza do działania. Kłopoty sercowe i walka z niewidzialnym wrogiem  to jednak wyraźnie za mało. by urozmaicić fabułę uczynić całość  bardziej dramatyczną stawia przed Vanessą kolejnego przeciwnika - jej własne ciało. I to właśnie na tym aspekcie historii, Tricia Rayburn skupia najwięcej uwagi. 

Dylematy Vanessy, zarówno w sferze uczuciowej jak i w kwestii jej postaci, niewątpliwie stanowią ważne tło dla historii. Poświęcając im jednak tyle uwagi, Tricia Rayburn zgubiła gdzieś to, co w serii najlepsze - klimat. mimo że nie możemy powiedzieć, że przy lekturze "Mrocznej toni" towarzyszy nam nuda, trudno porównywać ją do tomu pierwszego gdzie kartki niepostrzeżenie przelatywały między palcami w oczekiwaniu na rozwiązanie finału. Intryga kryminalna "Mrocznej toni"  miała spory potencjał, ale niestety Tricia Rayburn nie zdołała go w pełni wykorzystać. wybrała najprostsze z rozwiązań a na domiar wszystkiego samemu punktowi kulminacyjnemu poświęciła zbyt mało uwagi.

Wychodzi na to, że "Mroczna toń" nie przypadła mi do gustu,a przecież wcale tak nie jest. Tricia Rayburn posiada niezwykle lekkie pióro, które sprawia, że lektura przynosi niewątpliwą przyjemność. Autorka zgrabnie pozamykała również rozpoczęte w poprzednich tomach wątki, zaspokajając ciekawość wielbicieli serii. Po prostu Tricia Rayburn przyzwyczaiła nas do czegoś lepszego podczas gdy "Mroczna toń" to "tylko" nie mniej i niestety nie więcej niż dobra lektura.

Tricia Rayburn posiada niezaprzeczalny talent. Trylogia jej autorstwa to zajmujące i intrygujące połączenie romansu paranormalnego z elementami thrilleru, które zdecydowanie wyróżnia się na rynku wydawniczym. autorka nie do końca trafnie zaplanowała rozkład fabuły, nie zmienia to jednak faktu, że gorąco zachęcam was do lektury a sama z niecierpliwością wyczekiwać będę innych pozycji spod pióra autorki.

4/6

Za lekturę dziękuję Grupie wydawniczej Publicat