Jeśli kilka lat temu - zresztą, gdzie tam lat! wystarczą miesiąca! - powiedzielibyście mi, że będę się zachwycać produkcjami rodem z komiksów o superbohaterach, najzwyczajniej w świecie bym Was wyśmiała. Tak po prostu. Bo moim jedynym zetknięciem z tym tematem był do tej pory seans X-menów -  i to w wersji animowanej, emitowanej na na Fox kids lata świetle wstecz, kiedy to byłam brzdącem nieuczęszczającym nawet do podstawówki. Od tamtej pory kompletnie nic - żadnych kinowych hitów typu Spider-Man, Iron-Man czy innych Marvelowskich produkcji . Słowem, absolutnie nie znajdowałam się w grupie docelowej odbiorców Marvel's Agents of S.H.I.E.L.D. a mimo to i tak zasiadłam do obejrzenia pierwszego odcinka i dobrnęłam - w absurdalnie krótkim czasie - aż do dwudziestego drugiego.

Jeszcze kilka miesięcy temu zarzekałam się, że na pewno nie obejrzę "Once Upon a Time in Wonderland", więc pewnie dziwi Was obecność tego tekstu na blogu. Produkcja stacji ABC , będąca niejako spin-offem serialu "Dawno, dawno temu" (czy też, jak kto woli, "Once Upon a Time"), nie zbierała zbyt optymistycznych opinii wśród społeczności większości blogerów, a ja nie miałam ochoty zadowalać się byle czym po tym jak pokochałam serial-matkę. Wraz z zakończeniem połowy czwartego sezonu cierpiałam jednak na nieznośne uczucie tęsknoty za tym baśniowym światem no i zdążyłam już polubić Willa Scarleta, który w "OUAT in Wonderland" stanowi jedną z kluczowych postaci.  Korzystając więc ze starej jak świat wymówki, że kobieta zmienną jest zasiadłam przed pierwszym odcinkiem - prawie że bez oczekiwań. Prawie.