Nie wiem czy przyglądając się podsumowaniom zauważyliście ów fakt, ale rzadko zdarza mi się sięgać po nowelki stanowiące dodatek do serii. A mówiąc rzadko tak naprawdę mam na myśli nigdy. Korzystając jednak ze sposobności, że „Przez ciemność” znajdowało się w mojej lokalnej bibliotece dokładnie w tym samym czasie, gdy wypożyczyłam resztę serii, postanowiłam jednak się przełamać i spróbować lekturę. I chociaż nadal nie uważam, że podobne nowelki są niezbędnym elementem serii, przyznaję, że zostałam pozytywnie zaskoczona.

„Przez ciemność” zawiera trzy nowelki osadzone w świecie kreowanym przez Alexandre Bracken i skupiające się wokół bohaterów drugoplanowych serii.  „W sidłach losu” opowiada o Gabie - młodym mężczyźnie, który marzy o tym by rozpocząć nowe życie i wyrwać się z rodzinnego miasteczka a uzyskać niezbędne pieniądze decyduje się podjąć próbę zostania łowcą nagród; „Zapłoną iskry” przybliżają rzeczywistość obozowego życia z perspektywy byłej przyjaciółki Ruby - Sam, w momencie gdy do Thurmond przewiezieni zostają Czerwoni; a „Pomimo mroku” skupia się na wydarzeniach na wyzwoleniu obozów i losach Mii, która jako jedna z wielu dzieci zostaje odesłana do Ośrodka “Nieodebranych”.

Alexandra Bracken zdecydowanie dobrze czuje się w krótkiej formie jaką są nowelki i z łatwością można to dostrzec w trakcie lektury. Owszem, korzysta z rzeczywistości wykreowanej na potrzeby serii, ale poszczególne historie stanowią fascynujące opowieści już same w sobie. Z ciekawie poprowadzoną fabułą i satysfakcjonującym, mniej lub bardziej rozdzierającym serie, zakończeniem. Nawet w takiej krótkiej formie udaje jej się także ukazać fascynujące relacje między bohaterami - przy czym moim absolutnym faworytem bezapelacyjnie pozostaje pierwsze opowiadanie.

Nowelki dają Alexandrze Bracken niepowtarzalną szansę na poszerzenie perspektywy. Narracja pierwszoplanowa trylogii narzuca na autorkę pewne ograniczenia, które tutaj znikają. „W sidłach losu” daje nam możliwość zaobserwowania zaistniałej sytuacji oczami osoby dorosłej - jej zmieniające się nastawienie do dzieci i przerażenie już nie ich umiejętnościami, ale  życiem jakie muszą wieść. Z kolei „Zapłoną iskry” przybliżają sytuacje obozów “rehabilitacyjnych” i efekty przerażającego programu z udziałem Czerwonych. „Pomimo mroku” nie niesie może z sobą podobnych wartości, ale daje szansę na pożegnanie ukochanych bohaterów, które w tej konkretnej historii odgrywają pewną rolę.

Zbiór nowelek nie jest konieczny do zrozumienia wydarzeń z “głównej” fabuły, ale niesie ze sobą kilka ciekawych smaczków, o których Wam wspominałam i ciekawie łączy się z właściwą historią - bohaterowie napomykają o pewnych poruszonych w nowelkach kwestiach, ale pozostawiają je bez odpowiedzi. Najkorzystniej i najciekawiej byłoby przeplatać poszczególne tomy nowelkami („Mroczne umysły” -> „W sidłach losu” -> „Nigdy nie gasną” -> „Zapłoną iskry” -> „Po zmierzchu” -> „Pomimo mroku”). Ale można też sięgnąć po cały zbiór po przeczytaniu wszystkich trzech części.

„Przez ciemność” to naprawdę dobry dodatek do serii, zwłaszcza dla kogoś komu spodobała się trylogia „Mroczne umysły”. Poszczególne historie są dobre napisane i, mimo niewielkiego formatu, wzbudzają morze emocji a ponad to nie są bezcelowe dla właściwej fabuły. Osobiście nie żałuję lektury i wam też polecam zapoznanie się ze zbiorem opowiadań - w szczególności zwróćcie uwagę na pierwszą nowelkę (z niewiadomych przyczyn jest to mój absolutny faworyt).
"Przez ciemność" Alexandra Bracken; wydawnictwo Moondrive; Kraków 2015 ★★★★

Systematyczność nie jest moją mocną stroną. Jak wspominałam Wam już kilkakrotnie, choć rzadziej ostatnimi czasy, mam przykrą skłonność do wykazywania tzw. “słomianego zapału”, z czym walczę zaciekle od szkolnych wad, ale co wciąż często przejmuje władze nad pewnymi aspektami mojego życia. Nie wiem czy publikowanie, a właściwie nie publikowanie, jakiegoś typu posta można nazwać ważnym jego aspektem, ale to właśnie na tym polu ostatnio zawiodłam. Chciałam do końca roku stworzyć podsumowanie wszystkich serii zakończonych przed 2016 i na bieżąco (czyt. po 5 seriach) pisać o cyklach, które skończyłam w bieżącym roku, no ale nie wyszło. Co też teraz staram się jakoś zatuszować ładnym uśmiechem w Waszą stronę i naprawić. 

Żeby jednak nie mówić o sobie samej w samych negatywach i dodać jakoś szczypty optymizmu, powinnam dodać, ze miło zaskoczyłam samą siebie skrupulatnie wypełniając swoje postanowienie noworoczne. Kończenie serii zawsze było moją zmorą, a tymczasem w 2016 roku, na chwilę obecną, skończyłam swoją przygodę z 11 cyklami (no, powiedzmy). O pięciu z nich pisałam już w osobnym poście, na jeden ostatni przyjdzie jeszcze czas (mam nadzieję, że wtedy gdy zbierze jeszcze kilka innych pozycji), a o pozostałych chciałam Wam opowiedzieć właśnie dzisiaj.

Trylogia Legenda, Marie Lu

Legenda. Rebeliant, Legenda. Wybraniec, Legenda. Patriota

Rebeliant był jedną z pierwszych pozycji dystopijnych jakie miałam okazje czytać. A jeśli ta informacja nic Wam nie mówi dodam, że czytałam ją wkrótce po premierze drugiego tomu czyli gdzieś w 2013 roku. Recenzenckie zobowiązania sprawiły, ze wkrótce po lekturze pierwszej części, przeczytałam drugą, ale po finał trylogii jakoś nigdy nie sięgnęłam - aż do tego roku. Nie będę Was oszukiwać, że jest to historia jakoś specjalnie wyróżniająca się w gatunku Young Adult, bo w dużej mierze powiela ona wiele schematów (dwie wybitne młode jednostki, które buntują się przeciwko systemowi), ale coś w niej jednak jest.

Marie Lu ma talent do tworzenia lekkich, “samo czytających” się historii, w których dominuje akcja, ale które nie zaniedbują kreacji bohaterów. Jestem uparta w swoim przekonaniu, że Day został zbyt mocno wyidealizowany (i to mój największy zarzut do serii), ale June jest jedną z lepiej napisanych bohaterek powieści młodzieżowych - równocześnie silna, ale nie wolna od słabości. I dlatego pomimo oczywistych mankamentów cyklu i jego czysto rozrywkowego charakteru, zdecydowanie warto dać mu szansę.

★★★★

Trylogia Zatraceni, Rachel van Dyken

Utrata, Toxic, Wstyd

Strasznie długo się wahałam czy naprawdę warto sięgnąć po cykl Rachel van Dyken, bo, wstyd się przyznać, odstraszyły mnie okładki. W końcu się przemogłam i, mimo że daleko mi do zachwytów niektórych z Was, mam całkiem miłe skojarzenia z ów cyklem. Rachel van Dyken decyduje się na dosyć popularny w gatunku New Adult zabieg by kolejne tomy serii nie stanowiły bezpośredniej kontynuacji lecz przedstawienie losów bohaterów drugoplanowych. Możecie czytać poszczególne części bez znajomości poprzednich, ale, między Bogiem a prawdą, pierwszy tom jest chyba najlepszy. 

Rachel van Dyken umie grać na emocjach swoich czytelników - momentami jest smutno, innym razem zabawnie. Podoba mi się, że autorka nie epatuje seksem w swoich powieściach i sceny erotyczne, jeśli w ogóle występują, są bardzo subtelne. Ale A) jest pewna nierówność w kreacji bohaterów i Rachel van Dyken ma tendencje do spłycania jednego z wątków i B) w niektórych tomach fantazja autorki odbiega nieco zbyt daleko jak na mój gust. Nie zmienia to jednak faktu, że bawiłam się dobrze. 

★★★★

Duologia Zabić drozda, Harper Lee

Zabić drozda, Idź, postaw wartownika

Trochę to oszustwo bo tak naprawdę powieści Harper Lee nie stanowią serii, ale jeśli macie ich lekturę za sobą, wiecie o co mi chodzi (poza tym, uwierzyłam oznaczeniom na portalu Goodreads). Idź, postaw wartownika stanowi pierwotną wersje debiutu amerykańskiej autorki - opowiada o tych samych bohaterach (z drobnymi różnicami), z tym że w pewnym odstępie czasu i porusza w gruncie rzeczy podobną problematykę. By zrozumieć ową historie nie trzeba tak naprawdę czytać Zabić drozda, ale to właśnie wówczas historia zyskuje mocniejszy wydźwięk. 

Proza Harper Lee zachwyca - i chodzi mi tu zarówno o sposób w jaki autorka porusza problematykę różnic między czarnymi a białymi obywatelami, jak i język jakim się posługuje. Zdecydowanie nie żałuje, że sięgnęłam po obie te powieści, ale Zabić drozda wywarło na mnie znacznie mocniejsze wrażenie i zastanawiam się czy wydawanie po latach debiutu Harper Lee było słusznym rozwiązaniem. Mimo wszystko. 

★★★★

Trylogia Mroczne umysły, Alexandra Bracken

Mroczne umysły; Nigdy nie gasną; Po zmierzchu; Przez ciemność

O trylogii Alexandry Bracken opowiadałam Wam stosunkowo niedawno i myślę, że z grubsza znacie już moją opinie na jej temat. Trochę jak w przypadku Legendy, Mroczne umysły nie są serią szalenie wyróżniającą się na tle swojego gatunku, ale mającą w sobie coś, co zapada w pamięci i budzi sympatie. Nietypowo jak na gatunek Young Adult jest to opowieść o znacznie spokojniejszym tempie, w której dużą rolę odgrywają opisy i warstwa emocjonalna (i to zarówno jeśli chodzi o pierwszy tom jak i kolejne, co już naprawdę jest rzadkim zjawiskiem). 

Dla mnie prywatnie Alexandra Bracken po prostu bardzo dobrze radzi sobie z kreowaniem bohaterów - takich, gdzie czujemy, że są to wrzucone w trudną sytuacje dzieci - i ich rozwojem na przestrzeni kolejnych tomów, a jeszcze lepiej idzie jej opisanie łączących ich relacji. Rzadko tak jest, że wątek damsko-męskiej, damsko-damskiej czy jakiejkolwiek innej przyjaźni budzi we mnie większe zainteresowanie niż ten romantyczny, ale Alexandrze Bracken się to udało. Pomimo tego, że dużo osób nie podziela mojej opinii, uważam, że warto. 

★★★★½

Trylogia Parabellum, Remigiusz Mróz

Parabellum. Prędkość ucieczki; Parabellum. Horyzont zdarzeń; Parabellum. Głębia osobliwości

Parabellum nie była ani pierwszą ani nawet drugą  powieścią Remigiusza Mroza po jaką sięgnęłam, ale okazała się jedyną jak do tej pory serią jego autorstwa, którą udało mi się skończyć. W dużej mierze zgadzam się z tym co na temat owego cyklu już słyszałam - że w ciekawy sposób łączy wątki historyczne z akcją; że wciąga od pierwszej strony; że Christian Leitner rządzi; i że sama końcówka została mocno doprawiona cukrem. 

Nie jest to seria, która przytłacza historycznymi informacjami i osoby niezainteresowane tematem wciąż mogą czerpać sporo przyjemności z lektury. Ale równocześnie nie jest to cykl, który polecałabym żeby rozpocząć swoją znajomość z twórczością Remigiusza Mroza. Głównie ze względu na sporą dawkę brutalnych scen i znaczne ograniczenie specyficznego dla autora humoru. 

★★★★

Ciekawa jestem czy znacie któryś z tych cykli; a jeśli tak - to czy podzielacie moją opinie. 

Odnoszę wrażenie, że zakończenie serii w sposób, który usatysfakcjonuje wszystkich czytelników jest niemal niemożliwy. W ostatnim czasie zapoznałam się z kilkoma finałami i praktycznie w każdym mogłam wskazać coś co, w moim mniemaniu, mogło zostać napisane lepiej. Nie zdziwiły mnie więc Wasze negatywne opinie na temat "Po zmierzchu" i nie wzięłam ich sobie specjalnie do serca a rownocześnie nie nastawiałam się na lekturę wolną od wszelakich wad. I było to dobre rozwiazanie bo pomimo że dostrzegałam co mogło rozczarować w finale, wciąż czerpałam niesamowitą przyjemność z lektury. 

Wszyscy, którym udało się przeżyć ostatnie wydarzenia, po raz kolejny wyruszają w drogę do względnie bezpiecznego punktu. Ranczu, porzucona jednostka Ligi Dzieci, ma jednak nie tylko stanowić azyl dla ocalałych. To tam Ruby wraz z Colem i innymi chętnymi mają przygotować plan na odbicie dzieci z obozów. Szybko okazuje się jednak, że nie wszyscy mają jednakową wizję na osiągniecie owego celu. Ruby, wciąż przerażona tym do czego jest zdolna i możliwością skrzywdzenia swoich bliskich, coraz bardziej oddala się od chłopaka, którego pokochała. 

"Po zmierzchu", wbrew temu co mogłoby sugerować tempo narzucone w drugim tomie, rozpoczyna się powoli, przeplatając akcje z rozterkami bohaterów i ich nieco postrzępionymi relacjami. I choć dla niektórych czytelników mogłoby to stanowić raczej wadę, ja byłam zachwycona. Od pierwszego tomu byłam pod wrażeniem sposobu w jaki Alexandra Bracken nakreśla sylwetki bohaterów i ich relacje, a teraz tylko się w tym wrażeniu utwierdziłam. Autorka przykłada wagę do tego jak poszczególne zachowania, do których zostali zmuszeni, wpływają na ich emocje i osobowość. A już w szczególności jeśli tyczy się to Cole'a i Ruby - świadomych zagrożenia jakie stanowią i przepełnionych poczuciem niezrozumienia, nawet ze strony innych przyjaciół. 

Tym co mnie zaskoczyło najbardziej, i to w jak najbardziej pozytywnym sensie, był fakt, że niezawsze Alexandra Bracken stawiała Ruby w centrum wydarzeń. Autorzy dystopii mają tendencje do przesadnego idealizowania bohaterów i zrzucania na ich karby wszelkich obowiązków. Ruby może nie jest całkowicie wolna od takiego przerysowania ale w ostatecznym rozrachunku wypada o wiele bardziej przekonująco. Unikając spoilerów - po prostu nie uczestniczy w każdej ryzykownej eskapadzie czy walce. Owszem, nie poznajemy przez to pewnych faktów z detalami, ale wydaje mi się, że nie wjst to konieczne. Zwłaszcza, że koniec końców, jak na finał przystało, otrzymujemy odpowiedzi na najważniejsze pytania. 

Alexandra Bracken zdołała mnie zaskoczyć, wzruszyć a nawet złamać mi serce i tak naprawdę sama jestem zaskoczona faktem, że uwierała mnie tylko jedna rzecz i, co dziwniejsze, był to wątek romantyczny. Owszem, mieliśmy z nim do czynienia od pierwszego tomu, ale coś uległo zmianie. Alexandra Bracken poświęciła mu tym razem trochę więcej uwagi i chociaż nadal nie rozumiał reszty fabuły, sprawiło to że pewne fakty zaczęły mi się bardziej rzucać w oczy. Wydaje mi się, źe po wydarzeniach jakie rozegrały się na przestrzeni całej historii a zwłaszcza tomu trzeciego i po słowach których nie da się cofnąć, inne zakończenie tego wątku byłoby po prostu właściwsze. W tej jednej kwestii, miałam wrażenie, że autorka obrała drogę na skróty by zadowolić czytelników.*

"Po zmierzchu" różni się od finałów do jakich się przyzwyczaiłam, ale rownocześnie wydaje mi się, że idealnie oddaje to co ujęło mnie w twórczości Alexandry Bracken. Historia Ruby była opowieścią o strachu przed samym sobą, samotnością i poszukiwaniu akceptacji i taka pozostała do samego końca. A że osobiście przedkładam ponad pędzącą akcje - emocje, chyba rozumiecie czemu się nie zawiodłam. Ze swojej strony polecam wam trylogie Alexandry Bracken z czystym sumieniem i z niecierpliwoscią oczekuje na to, aż jej kolejna powieść ukaże się w Polsce. 

* Ale może myślę tak dlatego, że ten jeden jedyny raz widziałam u boku bohaterki kogoś innego niż autorka

"Po zmierzchu" Alexandra Bracken; wydawnictwo Moondrive (Otwarte): Kraków 2015 ★★★★

Myślę, że znacie to uczucie - po zakończeniu pierwszego tomu, który absolutnie Was w sobie rozkochał siedzicie z drugą częścią serii w dłoniach i z jednej strony nie możecie doczekać się lektury, a z drugiej nie potraficie pozbyć się uporczywej myśli "co jeśli mam zbyt wysokie oczekiwania i tym razem się zawiodę?". W tym konkretnym przypadku ów myśl wydawała mi się jeszcze bardziej dotkliwa, Kiedy podzieliłam się z Wami informacją o tym, że czytam trylogię Alexandry Bracken na instragramie, pojawiło się sporo opinii, że ów seria jest przereklamowana i rozczarowująca. Ale wiecie co? Wyjątkowo się z Wami nie zgodzę.

Liga Dzieci jawi się Ruby jako zło konieczne, środek do uzyskania określonego celu. Wątłe doświadczenie jakie sama posiadała, ale przede wszystkim relacja Liama wystarczają by nastawić ją do całego przedsięwzięcia negatywnie. A jednak teraz jest jego częścią i to jako Liderka drużyny - niechętnie do niej nastawionej Vidy, pokiereszowanego przez los Nico i budzącego instynkt opiekuńczy Jude'a. Co więcej, odkrycie zaskakujących faktów na temat owej grupy sprawia, że, wyruszając na kolejną misje, Ruby nie tylko chce odnaleźć Liama, ale także pomóc jego bratu w uzyskaniu przedmiotu, który może uratować Ligę.

Drugi tom trylogii wydaje się najtrudniejszym etapem opowiedzenia historii z perspektywy autora. A przynajmniej na to wskazuje doświadczenie z innymi pozycjami tego typu. Ale zgadzam się z z zasłyszaną za granicą opinią, że Alexandra Bracken radzi sobie z tym doskonale, utrzymując wysoki poziom pierwszego tomu, a momentami nawet go przewyższając. "Nigdy nie gasną"  w znaczącym stopniu kontynuują wątki zaczerpnięte z poprzedniego tomu i znacząco poszerza perspektywę świata przedstawionego. Nie przynosi odpowiedzi na pytania jak doszło do epidemii, ale za to przybliża nieco bardziej historię Ligi Dzieci oraz różne warianty historii dzieci, które przeżyły epidemie i zostały obdarzone zdolnościami.

Wspominałam o tym już wcześniej, ale drugi tom tylko potwierdził moje spostrzeżenia. "Nigdy nie gasną" są historią mroczną - i to zarówno ze względu na to jak świat reaguje na zdolności jak i to w jaki sposób wpłynęły one na osobowość i zachowanie "uzdolnionych". Alexandrze Bracken udaje się też ukazać przemianę głównych bohaterów - zwłaszcza tych, których kojarzymy już z pierwszego tomu jak Ruby czy Pulpet - przesunięcie ich granic moralnych i przerażenie tym do czego są teraz zdolni.

Tym co wyróżnia drugi tom na tle "Mrocznych umysłów" jest jednak przyspieszenie akcji. Alexandra Bracken wciąż poświęca sporo uwagi szczegółowej narracji i oddaniu emocji, ale równocześnie dynamizuje fabułę zwrotami akcji czy scenami bezpośredniej walki miedzy bohaterami. Po raz kolejny autorka odsuwa również na bok wątek miłosny - choć w pewnym momencie i on odgrywa kluczową rolę - a uwagę poświęca przybliżeniu innych relacji na równi tych nowych jak i tych "z historią". Zresztą, już samo przedstawienie nowych sylwetek bohaterów zasługuje na uznanie.

" Nigdy nie gasną" stanowią doskonałą kontynuację pierwszego tomu. Alexandra Bracken poszerza perspektywę świata przedstawionego i sprawnie kontynuuje rozpoczęte wątki a przy tym znacznie dynamizuje akcję. Nie wiem co sprawiło, że historia Ruby nie zyskała sympatii szerszego grona czytelników, ale ja wciąż pozostaje pod jej urokiem, Alexandra Bracken utwierdziła mnie w przekonaniu, ze posiada świetny styl pisania i doskonale udaje jej się ukazać relacje między bohaterami. Osobiście gorąco polecam Wam lekturę a sama czekam na zakończenie owej historii.

"Nigdy nie gasną" Alexandra Bracken; wydawnictwo Moondrive (Otwarte); Kraków 2014 ★★★★★

Pierwotnie sięgnęłam po "Mroczne umysły" - a jeśli mamy przykładać wagę do detali, po "The Darkest Minds" - głównie ze względu na pozytywne opinie jakie ów tytuł zebrał od zagranicznych booktuberów. I naprawdę sama byłam zaskoczona tym, że podzieliłam ich odczucia i absolutnie pokochałam ową powieść. Kiedy powieść Alexandry Bracken nie powtórzyła swojego sukcesu w Polsce, początkowo zrzuciłam to na karby tłumaczenia a potem - kiedy zaczęło się pojawiać coraz więcej ostrożnych a niekiedy wręcz negatywnych opinii - zwątpiłam w swój własny osąd (niepotrzebnie!). I dlatego zdecydowałam się na relekturę.

Stany Zjednoczone ogarnia dziwna epidemia. Gwałtownie wzrasta śmiertelność wśród dzieci między dziesiątym a czternastym rokiem życia a te którym udaje się wyjść cało z choroby zaczynają przejawiać dziwne, często niepokojące zdolności. Posegregowani zgodnie ze zdobytymi umiejętnościami na Zielonych, Niebieskich, Żółtych, Pomarańczowych i Czerwonych, zostają odizolowani od reszty świata i zamknięci w tzw. obozach rehabilitacyjnych. Po przeszło sześciu latach sytuacja wcale nie ulega poprawie, Rząd obawia się dzieci ze zdolnościami a niektórzy robią wszystko by wykorzystać ich zdolności do własnych celów. Ruby, jednej z ostatnich ocalałych Pomarańczowych, udaje się zbiec z obozu. Tylko czy poza jego murami jest jeszcze miejsce gdzie może wciąż spokojnie i bezpiecznie żyć?

Nie do końca jest tak, że Alexandra Bracken tworzy coś niesamowicie oryginalnego, co wybija jej historie na tle innych dystopii. Daleka jednak jestem od tego by skreślać jakąś pozycje tylko i wyłącznie dlatego, że przynależy do jakiegoś gatunku i wykorzystuje pewne charakterystyczne dla niego motywy. Wystarczy jednak zachować pewne odstępy w lekturze między poszczególnymi tytułami by odkryć, że niektóre z nich wciąż mogą zachwycać. A "Mroczne umysły" zdecydowanie należą do tej grupy. Debiut Alexandry Bracken ma charakterystyczne tempo fabuły. Mimo że sama historia bogata jest w akcje, zostaje niejako spowolniona przez rozbudowane opisy, zwłaszcza takie dotyczące emocji. Tylko, że przy języku jakim posługuje się autorka, nieszczególnie mi to przeszkadzało.

Świat jaki kreuje Alexandra Bracken wydaje się znacznie mroczniejszy niż w przypadku innych pozycji Young Adult. A przeraża tym bardziej, że, bez względu na fantastyczny element ponad przyrodzonych zdolności dzieci, wydaje się bardzo rzeczywisty. Alexandra Bracken decyduje się nam ukazać obraz zmienionego świata niemal od samego początku i bohaterowie wciąż pamiętają to co dla nas stanowi rzeczywistość. Owszem, nie otrzymaliśmy wszystkich elementów układanki, ale wystarczająco by rozbudzić czytelniczy apetyt i rozwinąć ów wątek w kolejnych tomach trylogii.

Tym czym ostatecznie kupiła mnie Alexandra Bracken okazali się jednak bohaterowie. Autorka wprowadza tutaj pewną różnorodność i udaje jej się wykreować grupę intrygujących i wielowymiarowych postaci. Co więcej, równy sukces odnosi przy ukazaniu ich wzajemnych relacji. I nie mówię tu nawet o tej o charakterze romantycznym - - prawdę powiedziawszy, mimo uroku, nie zostaje jej poświęcone aż tyle uwagi - ale o przyjaźni. Takiej prawdziwej, która powstaje z czasem i oparta jest na wzajemnej bliskości i zaufaniu. A moimi faworytami pod tym względem pozostają Ruby i Pulpet.

"Mroczne umysły" to taka historia, do której nie byłam szczególnie pozytywnie nastawiona, a która niesamowicie pozytywnie mnie zaskoczyła i zdołała w sobie rozkochać. Alexandra Bracken posiada niesamowicie lekkie, plastyczne pióro i umiejętność do kreowania niesamowitych postaci. Nie chce wam powiedzieć, że jest to opowieść bez wad, którą pokocha każdy z Was, bo obawiam się, że nie wszyscy podzielilibyście moje zdanie. Ale polecam Wam chociaż spróbować lekturę. ja już nie mogę się doczekać dalszego ciągu. I tylko boję się, że kolejne tomy nie udźwigną takiego ciężaru.

"Mroczne umysły" Alexandra Bracken; wydawnictwo Moondrive (Otwarte); Kraków 2014 ★★★★★