TYTUŁ: Nie licząc kota, czyli kolejna historia miłosna

AUTOR: Kasia Bulicz-Kasprzak

WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia

MIEJSCE I DATA WYDANIA: Warszawa 2012

Muszę przyznać, że mimo iż serię Babie Lato darzę ogromną sympatią, do lektury tego konkretnego tytułu podchodziłam raczej sceptycznie. Bo, po pierwsze, nie potrafię zrozumieć osób ślepo zakochanych w kotach,których po prostu najzwyczajniej w świecie nie lubię. A po drugie, również i końcowa część tytułu nie zapowiadała świeżej, oryginalnej historii. Tyle, że pani Bulicz-Kasprzak udowadnia, że jednak mimo wszystko - fabule opartej na wielokrotnie powielanym schemacie czy braku nagłych, dynamicznych zwrotów akcji - można stworzyć cudowną, ciepłą historię z morałem i po raz kolejny podważyć autorytet mojego kobiecego instynktu.

Asa nie narzeka na swoje życie.  Ma u swojego boku kochającego mężczyznę (co z tego, że nie przejawia ochoty na to by uczynić kolejny krok w ich związku?), dobrą pracę jako wykładowca na uczelni (choć już niekoniecznie dobrze płatną) i urokliwe mieszkanko ( tyle, że teoretycznie jest ono własnością jej partnera). I choć w porównaniu ze swymi rówieśniczkami. które szczycą się swoją rodziną/prężnie rozwijającą się karierą Aśka nie ma się czym chwalić, czuje się szczęśliwa. I wcale nie potrzebuje niczego więcej, a już z pewnością nie spadku od znienawidzonej ciotki.

Aśka nigdy nie miała dobrego kontaktu z ciotką, mimo że w pewnym etapie życia to właśnie ciotka zastępowała jej rodziców. Odkąd rozstały się przed kilku laty, nie miały ze sobą kontaktu. By uniknąć kontaktu z przeszłością, Aśka nie pojawia się nawet na pogrzebie ciotki. Dopiero niespodziewana wiadomość o spadku zmusza kobietę do konfrontacji ze wspomnieniami.

Rodzinne miasto uległo nieuniknionym zmianom, pewne rzeczy i ludzie pozostały jednak takie same. Aśka musi zmierzyć się nie tylko z własną przeszłościom, ale i konsekwencjami związanymi ze spadkiem. Bo rodzinne mieszkanie nie jest jedyną rzeczą, którą odziedziczyła Aśka. Kobieta musi zmierzyć się również ze wścibską sąsiadką, upartym i tajemniczym kotem a także przystojnym notariuszem...

Trudno wyzbyć się wrażenia, że ogólny zarys fabuły został oparty na pewnym schemacie. Nie dość że główna bohaterka nieoczekiwanie staje się posiadaczką spadku to jeszcze na dodatek oczywiście los styka ja z przystojnym (i wolnym) mężczyzną. Historia znana jak świat, prawda? Byc może, za to wyjście z owej sytuacji, a co za tym idzie  rozwinięcie pobocznych wątków wyłamuje się już z wszelkich schematów Bo owy spadek jest dla głównej bohaterki raczej udręką niż darem losu , a przystojny kawaler nie znajduje się w kręgu zainteresowania kobiety.

Wbrew temu co głosi tytuł, powieść tą w ogóle trudno nazwać historią miłosną. Owszem, autorka sporo mówi o  miłości, ale wątek romansowy (o ile w ogóle można go tak nazwać) zostaje zepchnięty na dalszy plan. Pani Kasia Bulicz-Kasprzak skupia się głównie na tym by ukazać powolny proces zmian jakie zachodzą w charakterze głównej bohaterki - to jak zaczyna radzić sobie z przeszłością i jak wpływa to na jej teraźniejszość.  Autorka dotyka kilku trudnych, ale aktualnych tematów, choć wplata je do historii bardzo subtelnie.

Choć historia ma delikatnie gorzki posmak - choćby przez poruszony wątek migracji zmuszający rodzinę do rozłąki - całość ma jak najbardziej wydźwięk pozytywny. Autorka kreuje jedynie białych lub lekko "zszarzałych" bohaterów. W każdym, nawet w tych, którzy wydają się jednoznacznie źli, znajduje pozytywne cechy charakteru. I choć początkowo podobna kreacja wydala mi się zbyt odrealniona, szybko zdołałam się do niej przyzwyczaić.

Kasia Bulicz-Kasprzak ma lekkie, wprawne pióro, dlatego po lekturze trudno poznać, że powieść  ta jest debiutem autorki. Partia narracyjna poprowadzona z punktu widzenia kota najdobitniej ukazuje kunszt autorki. Przypatrując się otaczającemu światu oczami kota, nie sposób nie uśmiechnąć  się pod nosem. Jedyne do czego się przyczepię to historia przeszłości  ciotki. Taka ciekawa opowieść zasługuje na więcej niż kilka słów w listach i domysły czytelnika!

Czy polecam? Oczywiście. "Nie licząc kota, czyli kolejna historia miłosna" to świetnie napisana i ciekawa powieść, która doskonale sprawdza się na wieczorną lekturę. Już zacieram ręce a kolejny tytuł z serii Babie lato z nową powieścią pani Bulicz-Kasprzak na czele!

TYTUŁ: Ballada o ciotce Matyldzie

AUTOR: Magdalena Witkiewicz

WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia

MIEJSCE I DATA WYDANIA: Warszawa 2013

Nie ma chyba nic bardziej skutecznego na poprawę humoru niż pełna ciepła i humoru opowieść okraszona szczyptą miłości. Z kolei przy wyborze takowej lektury trudno o lepszą serię niż "Babie lato", zwłaszcza gdy pragnie się posmakować utworów naszych rodzimych autorów. Zachęcona pozytywnymi opiniami na temat pisarki jak i własnym doświadczeniem względem cyklu, rozsiadłam się wygodnie na fotelu i po prostu odpłynęłam.

Ciotka Matylda zakończyła właśnie pewien etap życia. Mając za sobą parędziesiąt całkiem udanych lat, czuje się osobą spełnioną i gotową na wykonanie kolejnego kroku. Ciotka Matylda postanawia umrzeć. W podróży na "drugą stronę" towarzyszy jej wierny, nieodłączny przyjaciel. Kot, pozbawiony swej towarzyszki, z pewnością czułby się bowiem nieszczęśliwy. Ciotka nie zabiera jednak ze sobą drugiej bliskiej osoby - wierzy że Joanka doskonale poradzi sobie sama.

Tyle, że Joanna nie podziela zdania kobiety. Odkąd straciła przed laty rodziców, ciotka była dla niej najbliższą osobą. To z nią dzieliła swoje radości i smutki; to jej zwierzała się ze swoich zmartwień i wreszcie to z jej zdaniem liczyła się najbardziej przy okazji podejmowania kluczowych decyzji w swoim życiu.

Teraz Joanka musi sama mierzyć się z kłodami, które rzuca jej pod nogi los. A tych jest niestety sporo. Bo śmierć ukochanej ciotki nie jest jedynym zmartwieniem kobiety. Młoda mężatka i przyszła mama nieustannie styka się bowiem z samotnością . Podczas gdy ona spędza całe dnie w domu, jej małżonek bada skały na jakiś egzotycznych wyspach. Na całe szczęście jest ktoś kto czuwa nad Joanką. W końcu ciotka Matylda nie mogłaby pozostawić swej ukochanej wychowanki bez opieki...

Zastanawiacie się pewnie gdzie w opowieści o śmierci i samotności miejsce na ciepło, że o humorze już nie wspomnę.Nie przeczę, że sama zastanawiałam się jak autorka pogodzi ze sobą te dwa, z pozoru sprzeczne elementy. Magdalena Witkiewicz doskonale sobie jednak z tym radzi. Śmierć i samotność stają się punktem wyjścia dla refleksji o tym, że w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji jest miejsce dla nadziei i że nigdy nie jest za późno by rozpocząć życie od nowa. 

Atmosferę ciepła i humoru tworzą jednak doskonale wykreowane postacie. Magdalena Witkiewicz kreuje całą plejadę bohaterów, których  od początku możemy podzielić na tych wzbudzających sympatię i tych którzy z miejsca powodują zgrzytanie zębami. Choćby i tytułowa ciotka Matylda, mimo że poznajemy ją głównie z wypowiedzi innych bohaterów, staje się w wyobraźni czytelnika taką "postacią do rany przyłóż" - pełną ciepła, serdeczności i życiowej mądrości, której samo wspomnienie wywołuje uśmiech na ustach.

Na miano najbarwniejszych postaci zasługują jednak bez wątpienia Oluś i Przemcio. Magdalena Witkiewicz przy ich kreacji łamie chyba wszelkie stereotypy. O ile rośli, umięśnieni i łysi mężczyźni budzą w was przerażenie, o tyle po skończeniu lektury zapałacie do nich żywą i całkowicie szczerą sympatią. Z ich postawy i wypowiedzi bije tyle optymizmu, że nie sposób nie uśmiechnąć się szeroko w trakcie czytania.

Magdalena Witkiewicz pokazała niezwykle dojrzałe spojrzenie na śmierć, które nie jednemu z nas powinno otworzyć oczy. Śmierć stanowi tutaj kolejny, nieodłączny element życia, który jest nie tylko końcem, ale i początkiem jakiegoś etapu. To ważny głos w podobnym temacie, ważny i ubrany w piękne słowa. Magdalena Witkiewicz udowadnia, że nie potrzeba wcale podniosłego tonu i patetycznej atmosfery; że wystarczy odrobinę empatii, dojrzałości i talentu.

"Ballada o ciotce Matyldzie" to kolejna powieść z serii "Babie lato", która ukazuje polskich autorów w jasnym świetle. Autorka posługuje się plastycznym, barwnym stylem z szczyptą humoru. Jej historia może i wydaje się nieco zbyt optymistyczna a przez to nieco odrealniona, ale nie przestaje być prawdopodobna. Zresztą, skoro czyta się ją doskonale a jej lektura sprawia, że robi się ciepło na serduchu, czy można traktować to jako wadę?

Czy polecam? A macie jeszcze jakieś wątpliwości? "Ballada o ciotce Matyldzie" przyniosła mi dokładnie to czego oczekiwałam, a może nawet trochę więcej. Chyba nikogo nie zdziwi więc fakt, ze wybieram się na poszukiwanie kolejnej powieści z serii "Babie lato" i innych tytułów Magdaleny Witkiewicz.

5/6

Za lekturę dziękuję wyd. Nasza Księgarnia

Zuzanna jest młodą, ambitną osobą, która gdzieś po drodze zatraciła sens swojego życia.  Zagubiona po śmierci ukochanej babci, która odgrywała w jej życiu znaczącą rolę, wciąż nie potrafiąc sobie poradzić ze zdradą jedynego mężczyzny jakiego kiedykolwiek kochała, Zuzanna pozwala by jej życiem rządził strach. W obawie o pieniądze wciąż pracuje w jednym z brukowców, który przecież miał być tylko chwilowym rozwiązaniem. Bojąc się zaangażować, od kilku lat trwa również w związku bez miłości.

 Niespodziewanie Zuzanna otrzymuje spadek po nieznanym krewnym. W jej posiadanie wchodzi ziemia na Mazurach. Zaintrygowana zaistniałą sytuacją Zuzanna opuszcza Warszawę by w samotności udać się nad krainę jezior. Przepełniona nadzieją odnalezienia odpowiedzi na nurtujące ją pytania Zuzanna nie przypuszcza nawet jak wielką rolę w jej życiu odegra owa podróż.  Pośród malowniczych krajobrazów dziewczyna poznaje dzieje swojej rodziny. Zuzanna nareszcie czuje się szczęśliwa. Na powrót odnajduje także sens życia. Uczucie szczęścia zakłóca jednak poczucie grożącego jej niebezpieczeństwa. Czy historia rodu von Schenków może okazać się prawdziwa? Jaką rolę odgrywa tajemniczy nieznajomy spotkany na Mazurach? I komu tak naprawdę Zuzanna może zaufać?

Do historii autorstwa Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak podeszłam nieco sceptycznie. Zrażona niepowodzeniami, rzadko sięgam po powieści pióra polskich autorów. Przygotowałam się więc na to, że i tym razem będzie podobnie i że po paręnastu stronach poczuję znużenie zarówno bohaterami jak i całą historią. Tymczasem jednak zostałam mile zaskoczona. 

"Przebudzenie" to lekka, przyjemna historia, która zdecydowanie odbiega od schematów. Autorka zgrabnie wplotła w życie codzienne zjawiska nadprzyrodzone, sprawiając tym samym, że jej opowieść staje się wyjątkowa i jedyna w swoim rodzaju. Jest to jednak na tyle subtelny i delikatny zabieg, że osobom znudzonym pojawiającymi się w powieściach tego typu zjawiskom, z pewnością nie powinno to przeszkadzać. 

Bohaterami powieści pani Zyskowskiej-Ignaciak są typowi, przeciętni Polacy, którzy w biegu codziennego życia gubią swoje prawdziwe "Ja". Tak jest także i w przypadku Zuzanny. Trochę nieporadna, zagubiona kobieta, która bardzo by chciała, ale jednak nie potrafi. Czytając "Przebudzenie" z łatwością można sobie wyobrazić, że większość z występujących tam bohaterów moglibyśmy spotkać w codziennym życiu. Bo czy mało jest młodych, dotkniętych przez los osób, które dostają jednak od życia drugą szansę?  

To co najbardziej ujęło mnie w powieści Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak, to niewątpliwy talent do opisów zarówno przyrody jak i codziennych czynności. Zachwyt głównej bohaterki nad Mazurami sprawił, że poczułam niemal bolesną potrzebę by podążyć jej śladami chociaż mój talent żeglarski jest doprawdy znikomy co w praktyce oznacza, że nie mam o tym absolutnie zielonego pojęcia. 

Talent autorki sprawia, że "Przebudzenie" pochłania się od pierwszej do ostatniej strony z wypiekami na twarzy. Akcja nie zwalnia choćby na moment, a intryga i tajemnicze losy von Schenków sprawiają, że książkę trudno odłożyć na bok. Jedyne co irytowało mnie przy lekturze to pojawiające się zamiast tytułów daty. Mam uraz do powieści w których czas jest ściśle określony, zawsze mam bowiem dziwne wrażenie, że wszystko dzieje się wówczas zbyt szybko, a przez to staje się sztuczne. 

Podsumowując, "Przebudzenie" jest powieścią wartą przeczytania. Autorka nie raz was zaskoczy przy lekturze, nawet wówczas, gdy wszystko wydaje się już jasne i przejrzyste. Książkę polecam przede wszystkim tym, którzy szukają w lekturze tajemnic, intryg i emocjonującego, zaskakującego zakończenia. Z przyjemnością sięgnę po inną powieść autorki, choćby po to by przekonać się czy jest równie dobra. 

8,5/10

Książkę miałam okazję przeczytać dzięki uprzejmości księgarni Matras