Dałam się Wam poznać jako miłośniczka powieści New Adult. Zdecydowanie jest to gatunek, po który sięgałam najchętniej w bieżącym roku w sytuacjach gdy nie byłam pewna co czytać albo cierpiałam na tzw. “kaca książkowego”. Nie zaskoczę Was też pewnie informacją, że miałam już do czynienia z twórczością Brittainy C. Cherry i że wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. A jednak jej najnowsza wydana w Polsce powieść - „Powietrze, którym oddycha” wywołała we mnie raczej sprzeczne emocje. I teraz się zastanawiam czy poczułam przesyt gatunkiem czy jest to kwestia tego konkretnego tytułu. 

Elizabeth nie może się pogodzić z tragiczną śmiercią swojego męża. Po roku żałoby, razem ze swoją córeczką Emmą, wraca jednak do miejsca, które pełne jest żywych wspomnień o mężczyźnie. Coś uległo tam jednak zmianie. Sąsiedni dom zamieszkał Tristan - przystojny, samotny i agresywnie nastawiony do świata mężczyzna, który w oczach mieszkańców stał się synonimem wariata a niekiedy nawet potwora. Pomimo że pierwsze spotkanie Liz i Trisa dalece odbiega od ideału coś ich do siebie przyciąga. Tristan, który również doświadczył ogromnej straty, wydaje się jedyną osobą, która naprawdę rozumie co czuje kobieta. 

„Powietrze, którym oddycha” zdecydowanie nie jest powieścią złą. Nie da się ukryć, że historie pisane przez Brittainy C. Cherry czyta się z niesamowitą lekkością a sama autorka ma talent do tego by przelać na karty powieści morze emocji. Pod tym względem nic się nie zmieniło. Obstaje też przy stanowisku, że pisarska zdecydowanie radzi sobie z kreacją męskich bohaterów. Tristan budzi w czytelniku emocje - intryguje swoją tajemniczością; sprawia że ma się ochotę go przytulić i pocieszyć; a w momentach gdy przebywa z Emmą roztapia nawet najtwardsze serducho. Tylko że równocześnie nie mogłam pozbyć się wrażenia, że akurat Brittainy C. Cherry stać na więcej. 

O dziwo! Rozczarował mnie już sam wątek romantyczny. Pomijając fakt, że u boku Tristana, Elizabeth wypada raczej blado i zlewa się w umyśle czytelnika z innymi bohaterkami New Adult, ich relacje charakteryzowało dziwne tempo. Charakter ich znajomości (nienawiść - pociąg fizyczny - przyjaźń - miłość) zmianiał się tak szybko, że w pewnym momencie ciężko było mi uwierzyć w realność ów uczuć, zwłaszcza że głównie padały między nimi słowne deklaracje a nie czyny. Brittainy C. Cherry nie wywołała też u mnie zaskoczenia fabularnymi twistami, ale przyznaję że w tym przypadku “wina” leży raczej po mojej stronie i częstego sięgania po New Adult. 

Odnoszę wrażenie, że Brittainy C. Cherry chciała po prostu za dużo i za bardzo. Zamiast subtelnych nawiązań do popkultury, jesteśmy nimi wręcz zalewani; przyjaciółka Liz nie jest postacią oryginalną lecz przerysowaną; niektóre wątki są po prostu niesmaczne - erotyczny sen Liz w nawiązaniu do „50 twarzy Grey’a” czy chora umowa kobiety i Trisa; a inne wydają się być wplecione tylko po to by zadowolić pewne grono czytelników bez żadnego rzeczywistego wpływu na fabułę (wątek LGBT). 

„Powietrze, którym oddycha” nie jest najlepszą powieścią autorki i gdyby oceniać ją w kontraście do „Kochając pana Danielsa” czy „Art&Soul”, wypada raczej rozczarowująco. Nie jest to jednak powieść zła. Nie rozumiem zarzutów podobieństwa do „Bez słów” ani krytyki zakończenia. „Powietrze, którym oddycha” to lekka, dobrze napisana i budząca emocje lektura. Czy spodziewałam się czegoś więcej? Tak. Czy żałuję lektury? Nie i z pewnością sięgnę po kolejne powieści autorki. 

„Powietrze, którym oddycha” Brittainy C. Cherry; wydawnictwo Filia; Poznań 2016 ★★★

Gatunek New Adult wciąż nie jest u nas jeszcze tak popularny jak w Ameryce, ale zdążył już na stałe zagościć na księgarnianych półkach  a wśród dziesiątek anonimowych autorów, kilku zebrało zdecydowanie więcej uwagi. Colleen Hoover, Mia Sheridan, K. A. Tucker, ale w dużym stopniu także Brittainy C. Cherry. Mam wrażenie, że o pierwszej powieści autorki nie mówiło się wszędzie, ale jeśli już - to w samych superlatywach, a i ja dałam się uwieść opowieści o panu Danielsie. „Art&Soul” miało wysoko postawioną poprzeczkę, ale mimo to mnie nie zawiodło.

Aria nienawidziła tego, że pozostaje niewidzialna dla swoich kolegów ze szkoły, ale teraz bardzo chętnie wróciłaby do owego stanu. Mając szesnaście lat zachodzi w ciążę i zostaje jej przylepiona opinia dziwki i puszczalskiej. Co gorsza, rodzina dziewczyny nie przyjmuje tej wiadomości najlepiej, a ojciec dziecka nie chce mieć z całą sprawą nic wspólnego. Dziewczyna ma wsparcie jedynie w swoim przyjacielu Simonie… i Leviem. Nowy chłopak z południowym akcentem z miejsca zyskuje sympatię “tych popularnych”, ale coś ciągnie go właśnie do Arii, a chociaż dziewczyna wcale nie chce angażować się w ową znajomość, projekt Art&Soul - nawiązujący do malarstwa i muzyki - znacznie jej to utrudnia. 

Nie wiedziałam o czym tak naprawdę opowiada „Art&Soul” i nie wiem czy główna problematyka miała zostać tajemnicą, ale myślę, że to ważne by wyraźnie ją nakreślić - a ) bo może wczesne macierzyństwo jest czymś o czym nie chcecie czytać albo odwrotnie - b) brakuje Wam tego typu wątku w literaturze New Adult. Chociaż Brittainy C Cherry wplata w historię wiele dramatów i zawirowań, ten jeden konkretny  - ciąża został wypchnięty na pierwszy plan. I bardzo dobrze bo autorka radzi z nim sobie doskonale - nie ocenia zachowania Arii i udaje jej się oddać jej sprzeczne emocje i wątpliwości.

Brittainy C. Cherry pisze o miłości, ale udaje jej się wpleść do historii kilka uniwersalnych tematów, z którymi utożsami się każdy licealista. W życiu bohaterów dużą rolę odgrywa rodzina i szkoła i autorka wyraźnie zaznacza to w fabule. Pisze o tym jak ważne dla szczęścia nastolatka jest poczucie stabilności, bezpieczeństwa i miłości w domu; o tym jak trudno jest pozostać sobą gdy “inność” jest traktowana jako coś złego. Uwielbiam też autorkę za fakt, że jeżeli pisze o zamiłowaniu bohaterów do sztuki, muzyki czy też słowa pisanego, te elementy rzeczywiście odgrywają dużą rolę w fabule. 

Zaskoczyła mnie ta opowieść. Wszystko wskazywało na miłość od pierwszego wejrzenia a tymczasem Brittainy C. Cherry daje temu uczuciu dojrzewać powoli na oczach czytelników. Wymiana zdań między bohaterami (matematyczne dowcipy? oksymorony?) wydawała mi się momentami sztuczna a równocześnie w odniesieniu do Arii i Leviego niebywale naturalna i po prostu urocza. I tak naprawdę jedyne co mi przeszkadzało to kilka scen końcowych, które w moim odczuciu były zbyt przesłodzone i ujmowały realizmowi całej historii. 

„Art&Soul” to powieść, która w ciepły, lekki sposób porusza problematykę bliską wielu młodym ludziom. Chociaż jest w niej kilka motywów charakterystycznych dla NA, mam wrażenie, że może trafić także do czytelników, którzy nie sięgają po ten gatunek. Brittainy C. Cherry rezygnuje ze scen erotycznych a w zamian za to z niesamowitą delikatnością pisze o poczuciu inności i obawach w związku z nastoletnią ciążą. Jeśli nie mieliście jeszcze do czynienia z historią Arii i Leviego, koniecznie dajcie jej szansę. 

„Art&Soul” Brittainy C. Cherry; wydawnictwo Filia; Poznań 2016 ★★★★