Być może kilkoro z Was kojarzy moją historię z twórczością Camilli Läckberg. Pierwotnie sięgnęłam po powieści jej autorstwa z polecenia znajomych z pracy - „Księżniczka z lodu” może mnie nie zachwyciła, ale zaintrygowała na tyle by sięgnąć po kolejny tom. „Kaznodzieja” okazała się dla mnie jednak dużym rozczarowaniem. Prawdopodobnie gdybym nie posiadała „Kamieniarza” na swojej półce, zakończyłabym swoją przygodę z serią o Fjällbace, ale że było inaczej - odczekałam chwilę i dałam Camilli Läckberg kolejną szansę. I chyba muszę z tej całej historii wyciągnąć pewną lekcję bo lektura „Kamieniarza” była dla mnie pozytywnym zaskoczeniem. 

Po lekturze pierwszego tomu serii o Fjällbace obiecałam sobie i Wam, że powrócę do twórczości Camilli Läckberg. Nie przypuszczałam natomiast, że zabierze mi to aż tak dużo czasu. Niestety, urocza starsza pani, która z uśmiechem na ustach zaspoilowała mi w księgarni zakończenie „Kaznodziei” wpłynęła na moje czytelnicze życie bardziej niż zapewne przypuszczała. Nawet wówczas gdy promocja na Targach Książki w Warszawie zmotywowała mnie w końcu do zakupu drugiego tomu, musiałam znaleźć jeszcze więcej pokładów energii by zasiąść nad lekturą. A koniec końców i tak się rozczarowałam. 

Gorące lato w Fjällbace zostaje zakłócone strasznym odkryciem niesfornego chłopca. W Wąwozie Królewskim zostaje znalezione pokiereszowane ciało młodej kobiety. Co gorsze, w tym samym miejscu policja odkrywa jeszcze dwa, stare szkielety. Wszystko wskazuje na to, że sprawa wiąże się z zaginięciem dwójki kobiet sprzed przeszło dwudziestu lat. Mimo urlopu i faktu, że razem z Eriką oczekują narodzin dziecka, Patrik zmuszony jest do powrotu do pracy. Szkoda tylko, że posiadają niewiele wskazówek a kolejne tajemnice tylko się namnażają. 

Nie czuję się osobą adekwatną do oceny intrygi kryminalnej, skoro z góry byłam świadoma zakończenia. Wydaje mi się jednak, że nie wszystko zagrało tak jak powinno. Owszem, początkowo Camilla Läckberg umiejętnie buduje napięcie i dorzuca kolejne tajemnice niemal w takim samym tempie jak jakieś wskazówki.  Niestety, ostateczny “twist fabularny” (nad którym nie będę się rozwodzić ze względu na spoilery) wypada niesamowicie sztucznie i wydawał się za bardzo naciągany, jakby wprowadzony na siłę. Autorka wprowadziła też niepotrzebny chaos niektórymi wątkami. Rozumiem, że „Kaznodzieja” jest elementem serii, ale wrzucanie czytelnika w sam środek jakiegoś wątku - bez początku czy zakończenia - nie wydaje się racjonalnym pomysłem. 

Tym co zawiodło mnie szczególnie było jednak tło obyczajowe. Pomijam fakt, że kilkakrotnie sprawdziłam czy  „Kaznodzieja” stanowi drugi tom serii, bo absolutnie nie rozumiałam jak to się stało, że z poprzedniego punktu Erika i Patrik są na etapie prawie rodziców. Chodzi po prostu o to, że wątek owej pary był zwyczajnie nudny. Erika i Patrik prowadzili w kółko jedną i tą samą rozmowę a na dodatek co chwile zmagali się z problemem niechcianych gości i tego jak się ich jakoś kulturalnie pozbyć. Zresztą, nie są to jedyne postacie, które wiecznie odtwarzają jeden i ten sam scenariusz - podobna sytuacja dotyczyła choćby starszego policjanta, który ma wieczne wyrzuty sumienia, że za mało angażuje się w pracę, ale nic z tym nie robi. 

Nie wiem co się stało. Nie wiem dlaczego dialogi nagle wydawały mi się sztuczne albo dlaczego nie dopilnowano dostatecznie korekty. Nie rozumiem tego zwłaszcza dlatego że widać w tej historii potencjał. Nie da się ukryć, że „Kaznodzieję” czyta się szybko i lekko, i że, z zupełnie niezrozumiałych powodów, czytelnik jednak chce wiedzieć co słychać u znanych bohaterów. Doceniam też fragmenty przedstawione z perspektywy ofiar, które budowały atmosferę napięcia i lęku. Tylko że to wciąż za mało. 

„Kaznodzieja” pozostawiła mnie rozdartą jeśli chodzi o moje odczucia. Z jednej strony nie da się ukryć, że czułam się rozczarowana. Z drugiej zastanawiam się czy gdyby nie spoilery nie odebrałabym tej powieści inaczej. Nie odradzam wam tego tytułu także dlatego że wiem jak wielu sympatyków posiada i być może i Wam przypadnie do gustu. Mam na półce jeszcze tom trzeci więc z pewnością się z nim zapoznam a potem - zobaczymy. Czy według Was poziom serii się podnosi?

„Kaznodzieja” Camilla Läckberg; wydawnictwo Czarna Owca; Warszawa 2012 ★★½

Kiedy zaczęły mnie interesować wszelakiego rodzaju kryminały, Camilla Läckberg była jedną z tych autorek, które inni czytelnicy polecali sobie nawzajem najczęściej. Długo zwlekałam jednak z zakupem pierwszego tomu serii a nawet wówczas gdy to zrobiłam, nie zabrałam się do lektury od razu. Kilkakrotnie przeczytałam parę pierwszych stron, ale na tym moja przygoda z "Księżniczką z lodu" się kończyła. Ostatecznie do lektury popchnęli mnie koledzy z pracy - z mojego krótkiego, zeszłorocznego, wakacyjnego epizodu w księgarni. To właśnie oni zaczytywali się w powieściach Läckberg w trakcie przerw i i wymieniali nawzajem spostrzeżeniami a że nie chciałam nasłuchać się spoilerów - które koniec końców i tak zaatakowały mnie ze strony uroczej, starszej klientki - postanowiłam dać autorce jeszcze jedną szansę. 

Fjällbacka to niewielkie szwedzkie miasteczko o nieco sennej atmosferze, w której wszyscy wydają się dobrze znać. Spokojna atmosfera zostaje jednak zakłócona wraz ze śmiercią jednej z dawnych mieszkanek - Alex. Erika, młoda pisarka, która przyjechała do Fjällbacki by uporządkować rzeczy swoich zmarłych rodziców, jest jedną z pierwszych osób, które znalazły ciało. Fakt że zmarła była jej dawną przyjaciółką, i pisarska ciekawość, sprawia że Erika zaczyna się angażować w śledztwo trochę bardziej niż powinna. Angażuje się też coraz bardziej w znajomość z jednym z prowadzących śledztwo - Patrikiem. Oboje bardzo szybko odkrywają, że coś co wyglądało na samobójstwo wcale nim nie było a w przeszłości Alex sporo jest nieodkrytych tajemnic. 

Jeżeli chodzi o intrygę kryminalną, Camilla Läckberg radzi sobie całkiem dobrze. Owszem, kilka tajemnic i zwrotów akcji bardziej spostrzegawczy czytelnik domyśla się przed bohaterami, ale równocześnie autorka skutecznie odwraca jego uwagę od ostatecznego rozwiązania by umożliwić mu jednak efekt zaskoczenia. Co więcej, ów zakończenie posiada ręce i nogi. Camilla Läckberg udziela nam odpowiedzi na nurtujące pytanie i wszelkie elementy układanki trafiają na swoje miejsce, tworząc logiczną całość - co niestety nie miało miejsca w przypadku innego czytanego przeze mnie skandynawskiego kryminału. 

Dlaczego więc nie byłam absolutnie zachwycona lekturą i, jak sama wam przyznała, w konfrontacji Läckberg vs. Puzyńska stawiałam na naszą rodaczkę? Ano dlatego że dałam się zwieść sloganom reklamowym i przygotowałam samą siebie na lekturę "mrożącą krew w żyłach". Tymczasem cała intryga kryminalna została zepchnięta na dalszy plan przez wątku obyczajowe - z odnawianiem znajomości przez Erikę i Patrika na czele. I nie byłoby w tym nic złego, w końcu takie kryminały posiadają szerokie grono odbiorców, gdyby nie fakt, że czytelnik nastawił się na coś innego. 

Od rozczarowania i frustracji, uratował mnie fakt, że Camilla Läckberg radzi sobie bardzo dobrze z konstruowaniem wątków obyczajowych i przepłacaniem ig z kryminalną intrygą. Wykreowani przez Läckberg bohaterowie posiadają ciekawą, bogatą historię a, przez to, że w większości wypadków budzą sympatie czytelnika, czynią ciekawszym poznawanie kolejnych fragmentów ich życia zawodowego i prywatnego. Poza tym, autorka ma bardzo lekkie, dowcipne pióro, które ostatecznie na moim pozytywnym odbiorze lektury. 

"Księżniczka z lodu" to ciekawy kryminał z bardzo mocno zarysowanym tłem obyczajowym. Wielbiciele krwawych opowieści i licznych scen grozy może nie mają w tym przypadku czego szukać, ale nie oznacza to od razu, że nie przypadnie ona do gautu innym czytelnikom. Po początkowym szoku jaki zafundowała mi autorka, sama czerpałam z lektury mnóstwo przyjemności i z pewnością sięgnę po kolejne tomy - oczywiście kiedy zapomnę już o tych wrednych spoilerach. A Wam "Księżniczkę z lodu" polecam. I przy okazji nawołuje by nie pokładać wiary w sloganach promujących książki. 

"Księżniczka z lodu" Camilla Läckberg; wydawnictwo Czarna Owca; Warszawa 2012 ★★★★