Przyszło nam teraz żyć w dziwnej i trudnej rzeczywistości. Nie wiem jak Wy się w niej odnajdujecie, ale ja czuję się nieco przytłoczona informacjami, jakie do nas docierają i zmartwiona tym, w jaki sposób może rozwinąć się sytuacja. Mam to szczęście, że w całej tej sytuacji nie zostałam z dnia na dzień pozbawiona środków do życia i że mogę swoją pracę wykonywać zdalnie, z domowego zacisza. Wstaję rano, otwieram komputer i przygotowuję materiały do wykorzystania w (miejmy nadzieję!) niedalekiej przyszłości. A poza tym czytam. Rano, popołudniami i tuż przed snem, żeby trochę dać odpocząć umysłowi i pozwolić mu na wędrówkę daleko, daleko stąd... Zastanawiałam się jakiś czas nad przygotowaniem zestawienia książek, które warto przeczytać podczas kwarantanny, ale byłaby to treść wtórna, zbliżona zawartością do postów, jakie możecie już przeczytać na blogu (wszystkie lektury warte moim zdaniem uwagi, znajdziecie, klikając w menu zakładkę <Kala poleca>, albo wchodząc pod TEN link). Zamiast tego postanowiłam więc po prostu kontynuować zwyczaj sezonowych top 5 i podzielić się z Wami zestawieniem 5 najlepszych książek, które przeczytałam tej zimy. 

Tej zimy (a mówiąc to mam na myśli okres pomiędzy 22 grudnia 2019 roku, a 20 marca 2020) przeczytałam w sumie 26 książek. To mniej niż w trakcie jesieni, ale od połowy stycznia rozpoczęłam nową pracę, a tak naprawdę od początku roku załatwiałam już pewne formalności z tym związane. Trafiłam na sporo tytułów, które wywołały na mnie bardzo wrażenie (i do samego końca nie byłam w 100% pewna, które tytuły trafią do top 5), ale także kilka rozczarowań. Jeżeli jesteście ciekawi, jakie dokładnie lektury czytałam i chcecie dowiedzieć się, w jaki sposób je oceniłam, możecie zaglądnąć na mój profil Goodreads, o TUTAJ. To tam na bieżąco aktualizuję informacje na temat książek, jakie czytam, a od tego roku staram się dodatkowo zamknąć przynajmniej w kilku zdaniach moje odczucia względem danego tytułu. 

Mężczyzna imieniem Ove, Fredrik Backman

<MĘŻCZYZNA IMIENIEM OVE> autorstwa Fredrika Backmana jest jedyną lekturą w tym zestawieniu, o której już miałam okazję Wam wspomnieć, przy okazji zestawienia najlepszych książek 2019 roku. Czytałam ją pod koniec ubiegłego roku (i to praktycznie dosłownie „pod koniec", bo w wieczór Sylwestrowy) i niemal od pierwszych rozdziałów wiedziałam, że jest to lektura, która na długo zostanie w mojej pamięci. Fredrik Backman snuje opowieść o starszym mężczyźnie imieniem Ove. Poznajemy naprzemiennie historię jego młodości i wydarzenia, które rozgrywają się współcześnie, stopniowo otrzymując kolejne elementy układanki. „Mężczyzna imieniem Ove" jest tego rodzaju opowieścią, w której niewszystkie kwestie zostają wyrażone wprost, ale właśnie te informacje wyczytywane między wierszami, robią na czytelniku największe wrażenie. To smutna historia - o samotności, niezrozumieniu, ogromnej stracie; ale Fredrik Backman wplata w nią też sporo humoru. Jestem świadoma tego, że nie każdy czytelnik odnajdzie się w tej opowieści, głównie dlatego że Ove jest postacią o bardzo specyficznym usposobieniu  i jego postawa może momentami wzbudzać irytacje, ale ja byłam nią oczarowana. I z niecierpliwością oczekuję momentu, w którym złożę kolejne zamówienie książkowe, żeby sprezentować sobie najnowsza powieść autora tj. „Miasto niedźwiedzia".

Historia złych uczynków, Katarzyna Zyskowska

O ile „Mężczyzna imieniem Ove" był lekturą, z którą zamknęłam rok, o tyle <HISTORIA ZŁYCH UCZYNKÓW> to książka, którą rozpoczęłam czytelniczo 2020. Twórczość Katarzyny Zyskowskiej(-Ignaciak) jest mi bliska od dawna i powoli dochodzę do przekonania, że jest to autorka, która nie jest w stanie mnie zawieść. Jej powieści niezmiennie mnie zachwycają i zaskakują, zwłaszcza tym, jak różne są od siebie nawzajem. „Historia złych uczynków" jest najbardziej mroczna i dojrzała, ze znanych mi opowieści autorki - o tym, że każdy z nas nosi w sobie pewien pierwiastek zła. Nie jestem bezkrytyczna wobec tego konkretnego tytułu - bo np. nie do końca rozumiem potrzebę wplatania do fabuły pewnych „paranormalnych" elementów - ale Katarzyna Zyskowska nie ma sobie równych jeśli chodzi o oddawanie ludzkich emocji, w doskonały sposób łączy też wątki z przeszłości i teraźniejszości. I znowu, nie jest to zapewne lektura dla każdego, ale zdecydowanie warto dać jej szansę.

Zostań ze mną, K. A. Tucker

Zastanawiałam się przez chwilę czy umieszczać <ZOSTAŃ ZE MNĄ> w powyższym zestawieniu, bo mam wrażenie, że w porównaniu z innymi pozycjami, nie odcisnęła ona na moim serduchu, aż tak trwałego śladu, ale to lektura, przy której chyba najlepiej się bawiłam (razem z tytułem, o którym wspomnę za chwilę). Wbrew moim obawom, nie wyrosłam z sympatii do twórczości K. A. Tucker. To taka ciepła, romantyczna opowieść, dosyć dobrze osadzona w klimacie surowej Alaski; momentami zabawna, a momentami chwytająca ze serducho. Przyznaję, że nie jest to opowieść, która jakoś szczególnie wyróżnia się oryginalnością fabularną na tle swojego gatunku (i bardzo łatwo możemy przewidzieć, do jakiego punktu zmierza), ale K. A. Tucker po prostu wie, w jaki sposób pisać o relacjach między bohaterami (zwłaszcza jeśli chodzi o związki romantyczne) i przykłada wagę do dobrze nakreślonego tła dla swojej opowieści (choćby jeśli chodzi o wspomnianą scenerię Alaski, ale też kreacje bohaterów drugoplanowych). To chyba mój ulubiony romans, jaki czytałam w ostatnich latach i choćby dlatego postanowiłam o nim wspomnieć tutaj. I liczę na to, że wydawnictwo Filia pokusi się o wydanie kolejnych powieści autorki.

Małe Licho i tajemnica Niebożątka, Marta Kisiel

Jeżeli podczas kwarantanny będziecie mieć okazję przeczytać tylko jedną pozycję z niniejszego zestawienia, poleciłabym Wam właśnie <MAŁE LICHO I TAJEMNICĘ NIEBOŻĄTKA>. I to nie dlatego, że jest ona moim osobistym faworytem (bo nie wiem czy nim jest), po prostu mam wrażenie, że to tego rodzaju lektura, która jest w stanie podnieść Was na duchu. Cytując samą siebie, Marta Kisiel stworzyła niesamowicie ciepłą, przepełnioną humorem opowieść, która niesie z sobą mnóstwo mądrości. A ilustracje Pauliny Wyrt stanowią jej doskonałe uzupełnienie. O tym że nie ma nic złego w byciu innym i nieco dziwnym; o ogromnej sile przyjaźni; i o tym jak ważne jest okazywanie uczuć bliskim osobom. Jestem bardzo wdzięczna mojej aktualnej pracy za to, że dała mi pewnego kopa motywacyjnego do tego, żeby zainteresować się literaturą dla dzieci. Tak wiele mnie omijało!

Sól morza, Ruta Sepetys

Nie wiem czy wiecie, ale inna powieść autorstwa Ruty Sepetys tj. „Szare śniegi Syberii" jest jedną z moich absolutnie ukochanych historii. I trochę obawiałam się czy <SÓL MORZA> jest w stanie dorównać tamtej opowieści. Ale okazało się, że niepotrzebnie. „Sól morza' o kolejna historia autorki osadzona na tle II wojny światowej, z tym że przybliżająca czytelnikom nieco mniej znane fakty (tym razem związana z historią statku Wilhelma Gustloffa). Powieść niebywale przejmująca i pouczająca, a przy tym oszczędna w słowach. Momentami nieco fragmentaryczna (bardzo krótkie rozdziały i częsta zmiana perspektyw), co początkowo wybijało mnie z lektury, ale przyzwyczaiłam się do takiego sposoby narracji. Żałuję, że twórczość Ruty Sepetys nie cieszy się w Polsce większym zainteresowaniem - być może wówczas krócej czekalibyśmy na tłumaczenie jej powieści.

Koniecznie polećcie mi lektury, które Was zachwyciły tej zimy.

*Zdjęcie wykorzystane w poście pochodzi z banku zdjęć Unsplash i zostało wykonane przez @taisiia_shestopal

Przyznaję, że tworząc pierwszy post z serii „5-gwiazdkowe lektury", nie spodziewałam się, że na tyle dobrze znam swój gust by niemal ze stuprocentową skutecznością (niemal, bo jak pamiętacie z podsumowania, trafiłam na jedną lekturę, którą oceniłam o oczko niżej) wskazać takie tytuły z mojej półki, które wzbudzą mój absolutny zachwyt. Ale jakaś część mnie wciąż zastanawia się czy na prawdę jest to kwestia pewnej samoświadomości czy tzw. „fart nowicjusza". Przygotowując inny post (ostatnio opublikowane na Złodziejce zestawienie 100 książek, które chciałabym przeczytać), trochę mimowolnie przypatrywałam się każdemu tytułowi, zastanawiając się czy i ten tytuł ma predyspozycje do tego by trafić do grona ulubieńców. Zanim opublikowałam powyższą listę na blogu, miałam już tak naprawdę spisaną listę pięciu kolejnych pozycji do „5-gwiazdkowych lektur".

Twórczość K. A. Tucker idealnie reprezentuje to, czego poszukiwałam dawniej w literaturze New Adult. Opowiadają o miłości, która zmuszona jest pokonać jakieś przeciwności losu; są przepełnione namiętnością i erotyzmem, ale równocześnie nie epatują nią w takim stopniu by wzbudzić mój niesmak. Wciąż żywię zresztą ogromny sentyment do serii, którą autorka debiutowała na polskim rynku wydawniczym (tj. ten cykl, który rozpoczyna powieść „Dziesięć płytkich oddechów") czy też do jej pierwszej powieści na pograniczu romansu i thrillera, czyli „Przez niego zginę".  Ale nie chodzi tylko o to. Jeśli śledzicie zagraniczny booktube, prawdopodobnie wiecie, że „Zostań ze mną" zyskało w ubiegłym roku sporo uwagi i uznania w oczach tamtejszych recenzentów. Jeżeli w nadchodzących miesiącach poczuję ochotę na to by zapoznać się z jakąś romantyczną historią (a wiem, że na pewno nadejdzie taki moment, bo znam samą siebie), „Zostań ze mną" będzie moim pierwszym wyborem.

O ile żywię ogromny sentyment do powieści opowiadanych przez K. A. Tucker, o tyle moja historia z opowieściami Ruty Sepetys jest nieco bardziej skomplikowana. Jej „Szare śniegi Syberii" to jedna z tych historii, którą wymieniam wśród swoich absolutnie ulubionych tytułów (i to niezmiennie od kilku dobrych lat) i do tej pory pamiętam radość i ekscytacje, kiedy po miesiącach poszukiwań natrafiłam na egzemplarz w księgarni internetowej (to wciąż jeden z moich ukochanych prezentów urodzinowych i zrozumie to tylko ten, kto tak jak ja nie był w stanie przez długi okres zaopatrzyć swoją biblioteczkę w upragniony tytuł. Przy czym małe wytłumaczenie: książka doczekała się wznowienia i chyba łatwiej ją teraz otrzymać). Natomiast druga z jej powieści, która została przetłumaczona na język polski, wywołała we mnie raczej uczucie rozczarowania. Nie wiem natomiast czy była to kwestia samej historii zamkniętej w „Wyborach", czy raczej moich oczekiwań po lekturze poprzedniej pozycji. Bez względu na powód, mam przeczucie, że „Sól morza" nie powieli tego scenariusza.

„Pachinko" rozpoczyna nową kategorie tytułów - powieści napisanych przez autorów, których twórczość nie jest mi w żadnym stopniu znana i takich w przypadku, których mogę swoje przypuszczenia opierać jedynie na własnej intuicji (i kilku innych, pomniejszych czynnikach). Dlaczego więc historia opowiedziana przez Min Jin Lee? Być może zwróciliście uwagę na to, że cenię sobie gatunek określany roboczo jako fikcje historyczne. A już w szczególności upodobałam sobie historie śledzące losy jednej rodziny przez kilka, a niekiedy nawet kilkanaście/kilkadziesiąt lat.  Do tej pory nie czytałam zbyt dużo pozycji dotyczących kultury japońskiej czy koreańskiej, więc i ten aspekt powieści powinien być dla mnie intrygujący.

Na powieść autorstwa Tayari Jones czekałam na długo przed polską premierą. Trochę dziwi mnie to, że, pomimo iż „Nasze małżeństwo" już długo spoczywa na mojej półce, wciąż nie znalazłam czasu na jego lekturę. Cenię sobie lektury, które dotykają trudnych, ale ważnych problemów społecznych. Nie ukrywam też, że nie bez znaczenia jest dla mnie fakt, że Tayari Jones otrzymała Women's Prize for Fiction za niniejszą pozycje. Przypominam, że wśród tytułów nominowanych bądź nagrodzonych niniejszym wyróżnieniem znajdują się jedne z moich ulubionych powieści tj. choćby „Złodziejka" Sarah Waters, „Stacja jedenaście" Emily St. John Mandel, „Fioletowy hibiskus" Chimamandy Ngozi Adichie czy wreszcie „Kirke" Madeline Miller. Rozumiecie więc, że mam pewnie zaufanie do tej konkretnej nagrody.

Jak wiecie lubię sięgać po powieści będące kryminałami bądź też thrillerami, ale gdzieś między wierszami (choćby w ostatnim z postów - prezentowniku książkowym) zdradziłam wam, że powoli zaczynam dostrzegać wtórność tego gatunku i rozpaczliwie poszukuję czegoś nowego. Nie twierdzę, że „Znikająca ziemia" stanowi klasyczny przykład thrillera (chociaż Goodreads umieścił nominacje tej powieści do swojej nagrody właśnie w niniejszej kategorii), ale intryguje mnie pomysł stojący za całą historią. W przypadku „Zbiornika 13", gdzie pewna tragedia została wykorzystana do opowiedzenia historii przedstawicieli pewnego społeczeństwa, taka koncepcja nie do końca wzbudziła mój zachwyt, ale mam przeczucie, że tym razem będzie inaczej. A przecież o przeczucia tutaj chodzi.

Ciekawa jestem czy i tym razem moje przewidywania okażą się słuszne. Nie są to najbardziej popularne tytuły, więc nie wiem czy ktoś z Was miał już może okazję się z nimi zapoznać - jeśli tak, czekam w komentarzach na Wasze opinie. Zresztą, nawet jeśli nie czytaliście żadnej z wymienionych pozycji, możecie typować ile z tych pozycji rzeczywiście ocenię na „5 gwiazdek". No i oczywiście czekam na Wasze próby przewidywania.

* Photo by Kelly Sikkema on Unsplash

Naprawdę nie wiem czego się spodziewałam. Po opiniach innych czytelników byłam przygotowana na to, że "Przez niego zginę" nie przypomina bestsellerowej serii K. A. Tucker "Dziesięć płytkich oddechów", ale chyba nie spodziewałam się jak dalece te pozycje będą od siebie odbiegać. Co zaskakujące, zazwyczaj gdy mam tak jasne i sprecyzowane oczekiwania, wszelkie odstępstwa przyjmuję raczej niechętnie i negatywnie wpływa to na mój odbiór lektury. Tym razem było natomiast inaczej - K. A. Tucker mnie zaskoczyła, owszem, ale w niezwykle pozytywny sposób. 

Maggie Sparkes, dwudziestoośmioletnia córka właścicieli dochodowej firmy, zaangażowana w działalność charytatywną, przyjeżdża do Nowego Jorku by spakować rzeczy swojej przyjaciółki po tym jak ta popełniła samobójstwo i pozostawiła wszystkich w stanie szoku i niedowierzania. Policja wydaje się mieć pewność odnośnie tego co zaszło w apartamencie - Celinę spożyła śmiertelny koktajl wódki z tabletkami i po prostu się już nie obudziła. Tyle, że znaleziona w skrytce fotografia nagiego mężczyzny budzi w Maggie watpliwości co do przyjętego scenariusza i prowokuje do stawiana pytań - kim był mężczyzna, którego kochała Celine i który miał być jej zbawieniem i dlaczego nikt - nawet Maggie- o nim nie wiedział? Kobieta jest zdeterminowana by poznać prawdę, ale nie spodziewa się jakie sekrety kryła jej przyjaciółka ani tego, że teraz to ona znajduje się w niebezpieczeństwie. 

"Przez niego zginę" nie jest kolejną powieścią New Adult spod pióra K. A. Tucker, w gruncie rzeczy, wbrew opinii niektórych czytelników, nie jest to nawet romans z elementami thrillera i suspensu. Najnowsza pozycja autorki to "historia z dreszczykiem", która w dużym stopniu przemówi do wielbicieli romansów ze wzgledu na seksowny klimat i nutę erotyzmu. K. A. Tucker nie poświęca jednak zbyt dużej wagi na rozwikłanie swego rodzaju trójkąta i nawet przez moment nie pozwala zapomnieć czytelnikowi, że głównym wątkiem pozostaje tajemnica samobójstwa Celine. 

W trakcie lektury widać też doświadczenie K. A. Tucker jako pisarki. I nie chodzi mi tylko i wyłącznie o język jakim się posługuje i fakt, że od pierwszego zdania czytelnik jest zaangażowany i zafascynowany historią. K. A. Tucker doskonale rozplanowała fabułę - poczynając od prologu aż po epilog; zdradzając co jakiś czas ważne wskazówki i wprowadzając różne twisty. Owszem, domyśliłam się niektórych zwrotów fabularnych, ale nie ostatecznego - moja czujność została uśpiona i wydaje mi się, że taki był też cel autorki. Człowiek czuje się mądrzejszy, że rozwikłał część zagadki przed bohaterami a przy tym zadowolony, że lektura przyniosła mu efekt zaskoczenia. 

Mimo że początkowo byłam zaskoczona tym, że co jakiś czas rozdziały poprowadzone  z punktu widzenia Maggie były przeplatane tymi z perspektywy Celine, z czasem doceniłam ten zabieg. To właśnie one dostarczają nam ważnych wskazówek o tym co wydarzyło się naprawdę i uwiarygodniają informacje zdobyte przez bohaterów. Jestem też zaskoczona faktem, ż pomimo tego, że zetknęłam się już z kilkoma powieściami K. A. Tucker, wciąż nie czuje wtórności jeśli chodzi o charaktery jej postaci. Maggie może co prawda razić brakiem wad, ale w powieściach brakuje czasami równie inteligentnych, świadomych swojej wartości i bezinteresownych bohaterek a już na pewno brakuje tak dobrze zbudowanej więzi przyjaźni damsko-damskiej. 

"Przez niego zginę" pozwala nam odkryć całkowicie nowe oblicze K. A. Tucker. Co zaskakujące, pasuje jej ono równie dobrze jak to poprzednie. "Przez niego zginę" to świetnie napisany thriller z nurą erotyzmu, zaskakujący zwrotami akcji a przy tym prowadzący do logicznego zakończenia. I chociaż nie jestem przekonana czy wszystkie wielbicielki twórczości autorki poprą moje zdanie, osobiście odbieram "Przez niego zginę" jako ogromny krok na przód w jej dorobku - K. A. Tucker tworzy coś nowego, ale ewidentnie wykorzystuje swoje mocne strony - kreowanie erotycznego napięcia i ciekawie nakreślone relacje. Wiem, że się powtarzam, ale naprawdę potrzebuje więcej twórczości K. A. Tucker w moim życiu i liczę, że i tym razem wydawnictwo Filia mnie nie zawiedzie. 

"Przez niego zginę" K. A. Tucker; wydawnictwo Filia; Poznań 2016 ★★★★½

Pewnie doskonale zdajecie sobie już z tego sprawę bo wspominałam o tym wielokrotnie na przestrzeni tych trzech miesięcy, ale jednym z moich głównych celów na rok 2016, jest kończenie serii. Cel spowodowany faktem, że z niezrozumiałych przyczyn zawsze miałam problem z zamykaniem danych historii i poznawaniem ich finału. Czytałam pierwszy tom serii, czasami jeszcze drugi, a potem zamiast kontynuować daną przygodę  rozpoczynałam kolejny cykl. Na swoich półkach posiadam wiele takich pierwszych części, niektórych pozbyłam się na przestrzeni lat bo straciłam zainteresowanie ich lekturą czy po prostu nie spodobały mi się na tyle by dalej inwestować w nie swój wolny czas. I chociaż nadal preferuję sięganie po tomy otwierające jakąś serię - jest w nich coś niebywale pociągającego - sukcesywnie staram się walczyć z owym nałogiem.

Przez ostatnie trzy miesiące zrobiłam ogromny krok milowy w realizacji swojego postanowienia. Nie wiem ile serii rozpoczęłam do końca 2015, ale do marca udało mi się zmniejszyć ową liczbę o pięć - chociaż lojalnie uprzedzam, że pewnie część z was uzna niektóre z tych osiągnięć za oszustwo (i być może będziecie mieć w tym odrobinę racji, ale zrzucimy na to zasłonę milczenia). Ten post powstał po to by trochę się przed wami pochwalić, ale przede wszystkim żeby podzielić się moimi ogólnymi odczuciami na temat danej serii - zdradzić ulubiony aspekt historii, ocenić czy cykl jako całość wart jest waszego zainteresowania. Nie zdradzę żadnych spoilerów (a przynajmniej nie bez uprzedzenia), nie będę rozwodzić się nad fabułą - będzie krótko i na temat a przynajmniej taką mam nadzieję, ale zobaczymy jak rozwinie się to w praniu.

"Oszustwo" numer jeden. Po pierwsze, wiem że w skład serii wchodzą jeszcze nowelki, ale z reguły nie przykładam do nich zbyt dużej uwagi. Po drugie, teoretycznie cykl ten nie jest jeszcze zakończony bo posiada dodatkowe dwa tomy. "Jedyna" definitywnie zamyka jednak wszystkie wątki pierwotnej trylogii. "Selekcja" przypomina mi trochę nieco bardziej młodzieżową wersję Disney'owskich bajek w dystopijnym świecie - mamy księcia, mamy pretendentkę do roli księżniczki i mamy mnóstwo dramatów po drodze. Kiera Cass nie tworzy dzieła wybitnego. Cała historia niemal za bardzo skupia się wokół miłosnych dramatów głównej bohaterki (która, swoją drogą, niemiłosiernie działa człowiekowi na nerwy) i ignoruje polityczne problemy i dystopijny klimat. Ale równocześnie jest w niej coś niesamowicie pociągającego i wciągającego.

Zdecydowanie nie żałuję czasu jaki poświęciłam na lekturę tych tytułów. To taka typowa guilty pleasure - silnie oparta na tym by czytelniczki podzieliły się na rożne "teamy" i shipowały swoje OTP. Ale takie uzależniające historie tez trzeba umieć tworzyć. Dodam tylko że seria zalicza drobny spadek formy w drugim tomie i że chyba, mimo wszystko, pierwsza część prezentuje się najlepiej. Owszem, zakończenie jest satysfakcjonujące i przynosi wszystkie odpowiedzi, ale następuje niejako zbyt szybko w porównaniu do poprzednich wydarzeń. A to co zraniło mnie najbardziej, to fakt, że Kiera Cass tak lekko przeszła nad śmiercią niektórych bohaterów. Po prostu można było to rozegrać trochę lepiej. 

Trylogia stanowi kwintesencje twórczości Colleen Hoover i gatunku New Adult ogółem. Fabuła w dziewięćdziesięciu procentach skupia się nad miłosnymi rozterkami bohaterów, a w pozostałych dziesięciu nad przeszłymi i obecnymi dramatami ich codziennego życia. Czy mi to przeszkadzało? Niekoniecznie. Colleen Hoover umie tworzyć wciągające i bardzo emocjonalne historie, a "Pułapka uczuć" zyskuje jeszcze sporo dzięki poezji wplecionej w fabułę tzw. slammów. Zdecydowanie jednak nie jest to najlepsze dzieło jakie wyszło spod pióra owej autorki. O ile uwielbiam tom pierwszy i pozostaję ślepa na jego wady o tyle nawet ja dostrzegam, że seria, z części na część, zalicza poważny spadek poziomu. I niestety nie da się tego zignorować.

Już drugi tom został napisany wyraźnie po to by sprawić przyjemność czytelnikom, a nie dlatego że wymagała tego fabuła. Koniec końców "Nieprzekraczalna granica" osobiście przypadła mi do gustu, ale wiem że wiele osób nie podziela mojego zdania. "Ta dziewczyna" była już natomiast zdecydowanie zbędnym dodatkiem. Jeśli autorka koniecznie chciała dodać coś do historii naszych bohaterów, mogła to zawrzeć w nowelce a nie oddzielnej powieści. Zdecydowanie polecam wam lekturę "Pułapki uczuć". Jeśli wam się spodoba - sięgnijcie także po "Nieprzekraczalną granicę". Ale "Ta dziewczyna" zdecydowanie jest tytułem, który możecie pominąć zapoznając się z ową historią. 

Podtrzymuję swoje zdanie, że twórczość K. A. Tucker to kwintesencja tego co dobre w literaturze New Adult. Fabuła skupia się głownie wokół miłosnej historii i demonów z jakimi zmagają się bohaterowie, ale żadna z przedstawionych opowieści nie jest wtórna i wprowadza coś nowego. K. A. Tucker ma tez doskonałe wyczucie jeśli chodzi o łączenie romantyzmu, erotyki, dramatu i humoru - wszystko występuje w odpowiednich proporcjach i nie budzi niesmaku w czytelnikach. Poza tym, autorka nie zapomina o tym, że New Adult również może zostać wzbogacone o ciekawe wątki poboczne i dobrze wykreowanych bohaterów drugoplanowych (zwłaszcza że niektórzy z nich powracają nieustannie przez wszystkie cztery tomy).

Seria stanowi tak naprawdę cztery niezależne historie i można je czytać samodzielnie, w dowolnej kolejności, bez znajomości poprzednich tomów. Bohaterowie drugoplanowi w następnych częściach zyskują swoje własne historie. Jeśli zdecyduje się na to by nie zachować chronologii pamiętajcie że możecie natrafić na drobne spoilery z poprzednich tomów. Osobiście polecam wam wszystkie tomy - chociaż moimi ulubieńcami są Pięć sposobów na upadek oraz Dziesięć płytkich oddechów - bo wydaje mi się że warto poświecić im chwile uwagi, ale jeśli koniecznie nie chcecie poznawać historii w kolejności jej publikacji, zróbcie sobie tą przyjemność i rozpocznijcie swoją przygodę od tomu pierwszego. To właśnie do tej powieści K. A. Tucker najczęściej nawiązuje w pozostałych częściach. 

Kolejne małe oszustwo bo przecież autorka napisała prequel owej historii, który doczekał się ostatnio polskiej premiery, ale - prawdę powiedziawszy - po prostu nie jestem nim zainteresowana a historia Hessy została już zamknięta w After. Bez siebie nie przetrwamy. Seria Anny Todd to kolejna opowieść New Adult, skupiona wokół historii (strasznie destrukcyjnej) miłości, uzależnień, podejmowania cholernie głupich decyzji i nieustannych kłótni. Zdecydowanie jest to lektura guilty pleasure, w której w oczy rzuca się sporo wad i niedociągnięć (by wymienić choćby wtórność fabuły, irytujących bohaterów  i absurdalne zwory akcji). Rownocześnie jest to jednak najbardziej uzależniający i przez to najszybciej przeze mnie przeczytany cykl w życiu. 

Wciąż uważam, że After to pozycja dla wielbicieli fanfików. Anna Todd prezentuje podobny styl, tempo akcji i chwyty fabularne. Owszem, pierwszy tom - After. Płomień pod moją skórą - nie powala poziomem, ale Annie Todd udaje się go utrzymać a nawet odrobinę podwyższyć wraz z rozwojem fabuły a nie każdej autorce się to udaje. No i nie mogę zignorować faktu jak szybko czytało się wszystkie tomy mimo ich monstrualnych rozmiarów. Zanim zdecydujecie się na lekturę bądźcie świadomi że seria zawiera wulgaryzmy i sporo scen erotycznych. Sama drugi raz raczej do owej historii nie wrócę (chociaż wiecie, nigdy nie mów nigdy), ale nie żałuje że się na nią zdecydowałam.

Trylogia, którą trudno mi zakwalifikować jakoś gatunkowo bo przez dużą część historii nie jesteśmy świadomi tego co stanowi prawdę a co obrazy podsuwane przez wyobraźnie. Mara Dyer zachwyciła mnie pierwotnie swoim klimatem i właśnie ową tajemniczością. Byłam pod wrażeniem kreacji głównych bohaterów i wątku miłosnego, który ciekawie uzupełnia ale nie przytłacza fabuły. Poza tym podziwiałam autorkę za umiejętność tworzenia zakończeń, które sprawiają że natychmiastowo mamy ochotę na kolejny tom (cliffhanger? Coś mi podpowiada że doskonale wiecie co mam w tym miejscu na myśli). Zdecydowanie nie jest to seria dla młodszej młodzieży - jest bardziej mroczna, bardziej brutalna - a im dalej w las tym więcej drzew czego apogeum dostrzegamy w trzeciej części.

Nie potrafię jednak pozbyć się wrażenia, że Michelle Hodkin nie udźwignęła ciężary owej historii. Po dwóch fantastycznych tomach (zwłaszcza dwójka zwala czytelnika z nóg), trzeci można nazwać jedynie jako zadowalający a to trochę za mało.  Osobiście nie żałuje lektury. Mimo wszystko to jedna z najbardziej oryginalnych pozycji z gatunku Young Adult i dla dwóch tak dobrych pozycji uważam że warto poświęcić całej serii chwile uwagi. Ale jeśli należycie do wąskiego grona czytelników, dla których zakończenie stanowi fundamentalne znaczenie - ratuje serie albo spisuje ją na straty - powinniście jeszcze raz zastanowić się czy warto inwestować w nią swój czas. 

Jeśli interesuje Was gatunek New Adult, prawdopodobnie obiło się Wam już o uszy nazwisko K. A. Tucker. "Dziesięć płytkich oddechów", powieść rozpoczynająca czterotomową serię, była jedną z pierwszych pozycji NA jaka ukazała się na naszym rynku wydawniczym. Trochę żałuję, że nie wspomniałam wam o niej w jakiejś osobnej recenzji, tak samo zresztą jak o kolejnych częściach - twórczość K. A. Tucker jest bowiem kwintesencją tego co lubię w owym gatunku. Po lekturze "Pięciu sposobów na upadek" postanowiłam jednak nie popełniać już tego samego błędu. I przekonać niezdecydowanych, że może warto dać autorce szansę.

Reese posiada tendencje do nieustannego popadania w tarapaty - drobne wykroczenia, udział w  nielegalnych wyścigach samochodowych a teraz jeszcze na dokładkę zniszczenie mienia swojego byłego męża. Nadszedł czas by nareszcie dorosnąć i zmienić coś w swoim życiu. Upojny wieczór w klubie, suto zaprawiany alkoholem ma być ostatnim wyskokiem przed Wielką przemianą. Ale nie wszystko idzie zgodnie z planem. Reese chce zapomnieć o nieszczęsnym wieczorze i Benie, tylko, że wcale nie będzie to takie proste. Ben - były futbolista i ochroniarz w klubie ze striptizem, okazuje się najlepszym przyjacielem jej przyrodniego brata i nowym pracownikiem rodzinnej kancelarii. I chociaż wszystko wskazuje na to, że powinni zachować między sobą dystans - przykre doświadczenia Reese, usposobienie Bena i surowe zakazy obowiązujące w firmie - nic nie mogą poradzić na to, że coś ich do siebie przyciąga.

To co po lekturze "Pięciu sposobów na upadek" pierwsze rzuciło mi się w oczy to fakt, że ostatnia część serii jest jakby "lżejsza" w odbiorze - zwłaszcza gdy porównać jej wydarzenia do dramatów z poprzedniego tomu. Owszem, K. A. Tucker utrzymuje pewien schemat pewien schemat charakterystyczny dla swoich powieści i pozycji z gatunku New Adult ogółem - każdy z bohaterów dźwiga bagaż ciężkich doświadczeń i sporo tu demonów przeszłości. Charakter dwójki głównych postaci - ich zamiłowanie do zabawy i, nawet jeśli tylko pozorna, lekkość ducha, sprawiają, że owe problemy nie przytłaczają czytelnika - są jedynie fragmentem budującym osobowość bohaterów, a nie ich głównym budulcem.

Fabuła kładzie nacisk przede wszystkim na wzajemne relacje Reese i Bena, ale w przypadku New Adult nie powinno to być chyba dla nikogo zaskoczeniem. To jednak ten przyjemny rodzaj romansu. K. a. Tucker idealnie oddaje chemię miedzy bohaterami - iskrzenie można dostrzec w błyskotliwych, momentami ironicznych wymianach zdań, ale także w rzadkich chwilach milczenia. Autorka nie wmawia nam przy tym, że od samego początku owo napięcie osiąga rangę wielkiej, dozgonnej miłości. Uczucie owej dwójki ulega ciągłej zmianie - istotnej, ale raczej powolnej. Odnoszę również wrażenie, że w porównaniu do niektórych NA, "Pięć sposobów na upadek" nie jest aż tak erotyczne. Owszem, występują tzw. "sceny łóżkowe" jak i wyraźne aluzje bohaterów, ale K. A. Tucker udaje się przy tym zachować umiar.

Miłym zaskoczeniem był również rozbudowany wątek rodzinny. Powieści z gatunku Young Adult czy też New Adult właśnie bardzo często pomijają ów aspekt w fabule, tymczasem K. A. Tucker w "Pięciu sposobach na upadek" poświęca mu sporo uwagi - i to zarówno w kontekście postaci Bena jak i Reese. Na przestrzeni całej historii autorka wplata również gdzieniegdzie wzmianki o postaciach z poprzechodzi tomów. Nie są to jednak znaczące informacje i zdecydowanie możecie zapoznawać się z powieściami w dowolnej kolejności, bez narażania się na znaczące spoilery. (Osobiście polecałabym tylko najpierw przeczytać "Dziesięć płytkich oddechów", bo postać Kacey najczęściej przewija się w innych tomach).

"Pięć sposobów na upadek" to pozycja, która dorównuje poziomem poprzednim tomom, a momentami nawet je przewyższa. K. A. Tucker posiada niespotykaną zdolność do tworzenia wciągających opowieści o miłości z ciekawie wykreowanymi bohaterami i intrygującymi wątkami pobocznymi. Jeśli należycie do wielbicieli gatunku, koniecznie powinniście się zapoznać z twórczością autorki; a jeśli dopiero zamierzacie zapoznać się z gatunkiem New Adult, K. A. Tucker będzie doskonałym początkiem. I tylko szkoda, ze to już koniec serii, zwłaszcza, ze znalazłoby się jeszcze kilka postaci, którym wartałoby się bliżej przyjrzeć. Mam nadzieję, ze Wydawnictwo Filia pocieszy mnie przynajmniej wiadomością wydania innych powieści spod pióra K. A. Tucker.

"Pięć sposobów na upadek" K. A Tucker; wydawnictwo Filia; Poznań 2016 ★★★★½