Twórczość pani Magdaleny Witkiewicz ma ogromny potencjał do tego by przemówić także do osób, które tzw. literatury kobiecej nie czytają zbyt często i zawsze z zainteresowaniem przyglądam się kolejnym premierom jej autorstwa. Przyzwyczaiłam się także do tego, że większość jej powieści zbiera pozytywne opinie, ale entuzjazm z jakim przyjęto Czereśnie zawsze muszą być dwie" jednak mnie zaskoczył. Odniosłam dziwne wrażenie, że wszyscy pozostają zgodni co do tego, że to najlepszy z dotychczasowych tytułów autorki. I oczywiście koniecznie musiałam się o tym przekonać "na własnej skórze".

Niecodzienna przyjaźń pomiędzy panią Stefanią - emerytowaną pracownicę szkoły, a Zosią Krasnopolską - młodą, nieco samotną kobietą narodziła się przypadkowo, ale przetrwała próbę czasu. Po śmierci starszej pani, to właśnie Zosia otrzymuje w spadku opuszczoną willę w Rudzie Pabianickiej. Problemy uczuciowe sprawiają, że niniejsze miejsce staje się azylem dla Zosi. Dziewczyna stara się zbudować tam swoje życie od nowa, a równocześnie powoli odkrywa tajemnice kryjące się w historii starej willi w Rudzie Pabianickiej. 

Jeśli po zapoznaniu się z fabułą, ciśnie się Wam na usta stwierdzenie "ale to już przecież było", muszę przyznać Wam rację. Rzeczywiście, było - odziedziczony w spadku domek; ucieczka z miasta; i rozpoczynanie życie na nowo. Ale pomimo pewnej wtórności jeśli chodzi o wykorzystane motywy, „Czereśnie zawsze muszą być dwie" czyta się absolutnie cudownie, czerpiąc z lektury ogromną dawkę ciepła i przekonanie, że nawet jeśli nic na to chwilowo nie wskazuje, zaraz może być lepiej. Powieść pani Magdaleny Witkiewicz napisana jest w lekki sposób, a chociaż przewijają się tu wątki smutne i chwytające za serce, zostają przełamane odrobiną humoru (choć w zdecydowanie mniejszych dawkach niż to miało miejsce choćby w przypadku „Pracowni dobrych myśli").

„Czereśnie zawsze musza być dwie" pod pewnymi względami przypominają oczywiście pozostałe powieści autorki. Pani Magdalena Witkiewicz ma pewien talent do kreowania reprezentatywnych (takich, z którymi łatwo przychodzi się utożsamić), nie pozbawionych wad, a mimo to budzących sympatię bohaterów. I do wytrącania na tym polu czytelnikom wszelkich argumentów "przeciw" - no bo jak zarzucić Zosi niezdecydowanie i irracjonalność, skoro wypunktowują to już inne postacie? Ponad to autorka potrafi przekazać w swoich historiach kilka niesamowicie trafnych refleksji odnośnie życia. W „Czereśnie zawsze muszą być dwie" niesamowicie przemówił do mnie wątek dotyczący Zosi i jej rodziców; i rak umiejętności państwa Krasnopolskich do okazywania swoich uczuć.

Chociaż postać Zosi i jej relacje z pozostałymi bohaterami - Szymonem, Markiem, panią Stefanią i innymi są kluczowym punktem dla fabuły, jest coś co doskonale uzupełnia tę historię i stanowi niejako czereśnie (ha!) na torcie. Pani Magdalena Witkiewicz przeplata tym razem wydarzenia teraźniejsze z tymi, które rozgrywały się w przeszłości i bezpośredni sposób dotyczą historii willi  w Rudzie Pabianickiej. Z tego co się orientuje, to pierwszy raz, gdy pani Magdalena Witkiewicz osadziła swoją historię w czasach nam niewspółczesnych, ale zaostrzyła tym samym mój czytelniczy apetyt.

Czy „Czereśnie zawsze muszą być dwie" to naprawdę najlepsza powieść w dorobku pani Magdaleny Witkiewicz, nie mogę Wam powiedzieć, bo i (niestety!) nie przeczytałam wszystkich historii spod jej pióra. Jeśli natomiast poszukujecie ciepłej opowieści, które odgoni chandrę, zdecydowanie jest to tytuł, na który powinniście zwrócić uwagę. Ja jestem zachwycona.

„Czereśnie zawsze muszą być dwie” Magdalena Witkiewicz; wydawnictwo Filia; Poznań 2017 ★★★★☆

Dawno nie sięgałam po żadną powieść obyczajową, zwłaszcza taką lekką, ciepłą historię, która mogłaby pełnić funkcje literackiego termoforem, a właśnie tego w danej chwili potrzebowałam. Wspominałam już o tym przy okazji posta z zimowym TBR-em, ale niemal w tym samym momencie, gdy uświadomiłam sobie ów potrzebę, zerknęłam na półkę z powieściami Magdaleny Witkiewicz i ściągnęłam „Pracownię dobrych myśli”. Już sam tytuł sugeruje jakiego rodzaju jest to lektura i chyba w najkrótszy możliwy sposób podsumowuje całą historię. 

W kamienicy na ulicy Przytulnej 26 mieściła się dawniej Pracownia Dobrych Myśli - niemal magiczne miejsce prowadzone przez panią Pelagię. Od czasu, gdy starsza pani zmarła, lokal kilkakrotnie zmieniał właścicieli, tym razem miejsce to zamierza przejąć wnuczek kobiety - Florian - i otworzyć tam kwiaciarnie. Odnowiona pracownia nieoczekiwanie łączy losy kilku ludzi, lokatorów kamienicy - młodziutkiej, samotnej Gigi; młodej wdowy Ewy i jej córeczki; dwójki ekscentrycznych staruszków, którzy “nie lubią kłopotów” pani Wiesi i pana Zenona; a także matki Floriana - zwiastowanie artystki Grażyny.

„Pracownia dobrych myśli” to taka patchworkowa historia o poszukiwaniu szczęścia na różnym etapie życia, przy lekturze której nie sposób nie poczuć takiego przyjemnego ciepełka na serduchu. Magdalena Witkiewicz bardzo zgrabnie wykorzystuje kamienice jako spoiwo łączące wszystkich bohaterów, zwłaszcza że na pierwszy rzut oka naprawdę więcej ich dzieli niż łączy - mamy tu plejadę bohaterów; szerokie spektrum problemów (od tych trywialnych po te o zdecydowanie poważnym charakterze) i kilka pokoleń. Mogłoby się wydawać, że to za dużo jak na jedną i to stosunkowo krótką historię, ale Magdalena pokazuje swoim czytelnikom, że jest inaczej. 

Sama historia składa się niemal ze strzępków codzienności poszczególnych bohaterów, ale choć każdy z nich mógłby spokojnie stanowić podstawę dla kolejnej powieści, taka koncepcja idealnie współgra z ogólnym wydźwiękiem pozycji. Magdalena Witkiewicz tworzy barwnych, może nawet momentami nieco przerysowanych bohaterów (zwłaszcza jeśli chodzi o panią Wiesię), w towarzystwie których można spędzić kilka niesamowicie przyjemnych wieczorów. Atutem tej historii zdecydowanie nie jest jej autentyczność, ale humor jaki bije z kolejnych stron. I to wystarcza. 

Nie uważam, że jest to powieść bez wad i pod pewnymi względami rozumiem te nieliczne głosy rozczarowane „Pracownią dobrych myśli”. Jest kilka kwestii, które trochę gryzły mnie w trakcie lektury - choćby pewne niespotykane wręcz zainteresowanie wokół tematów erotycznych pani Wiesi i jej wyuzdanie a także swego rodzaju puenta z całej historii, że kobieta jest w pełni szczęśliwa, kiedy ma u swojego boku faceta. Ale nawet to nie przeszkodziło mi w tym by cieszyć się lekturą i poddać czarowi prozy pani Witkiewicz. 

„Pracownia dobrych myśli” to taki idealny tytuł na chandrę - gorszy dzień, tydzień, miesiąc… Historia, która wywoła niejeden uśmiech na ustach i przypomni gdzie rozglądać się za szczęściem w tej chwili słabości. Jest to też idealny przerywnik między lekturami, które przedstawiają w świat w samych czarnych barwach - kryminałów, powieści postapokaliptycznych czy historii o ludzkim cierpieniu. Mnie pani Magdalena Witkiewicz kupiła a samą powieść przekazałam już dalej - mamutkowi by i jej rozweseliła dzień. 

„Pracownia dobrych myśli” Magdalena Witkiewicz; wydawnictwo Filia; Poznań 2016 ★★★★

Nie wiem jak wygląda integracja wśród uczniów liceum na dzień dzisiejszy, ale za moich czasów - wcale nie tak odległych! - było to krępujące siedzenie w kółku i zabawy grupowe. Pamiętam też, że jedna z nich polegała na tym, że mieliśmy się dowiedzieć jak najwięcej o dobranej nam przypadkowo parze, a następnie przekazać te informacje na forum klasy. Pytanie o ulubionego autora, albo chociaż gatunek literacki było jednym z tych najczęściej powtarzanych, zwłaszcza że byliśmy w końcu wszyscy zdeklarowanymi humanistami i sama go nie uniknęłam. Pamiętam też swoją odpowiedź - i wcale nie dlatego że była jakoś szczególnie oryginalna, po prostu wiem, ze na chwilę obecną nie brzmiałaby ona z pewnością w ten sam sposób. Powiedziałam wówczas, że czytam tak naprawdę wszystko oprócz twórczości polskich autorów, co w gruncie rzeczy nie odbiegało od prawdy i co przeraża mnie chyba jeszcze bardziej.

Piszę o tym nie dlatego, że uważam, ze jest się czym chwalić, ale dlatego, że zdaję sobie sprawę, że niechęć czy też obawa przed twórczością polskich autorów jest dosyć często spotykana wśród blogerów; że sama przez to przechodziłam; i że naprawdę wystarczy natrafić na odpowiedniego autora by się przełamać. Oczywiście to jaki autor przekona Was do polskiej literatury zależy w dużej mierze od Waszych gustów czytelniczych. Jeśli nie przepadacie za literaturą piękną, raczej nie docenicie Olgi Tokarczuk; podobnie ma się sytuacja z kryminałami i Katarzyną Bondą; czy sagami rodzinnymi i Małgorzatą Gutowską Adamczyk. Wybrałam jednak pięć nazwisk, które zmotywowały mnie samą bym szukała dalej i próbowała coraz to nowszych pozycji. Może w Waszym przypadku będzie podobnie ;)

Remigiusz Mróz

Nieoficjalny król polskiej blogosfery książkowej/bookstagramowiczów/booktuberów. Wydaje mi się, że sukces Remigiusza Mroza leży w tym, że tworzy on niesamowicie różnorodne pozycje - od powieści historycznych, przez sensacje, aż po thrillery prawnicze - i naprawdę ciężko o sytuacje, w której nie znaleźlibyście czegoś dla siebie. Przeczytałam pięć powieści autora i porozpoczynałam chyba wszystkie możliwe serie jakie napisał, ale najbardziej polecam Wam tytuł, od którego sama zaczęłam przygodę z Mrozem -„Kasację”. Czy naprawdę jest to najlepsza powieść autora? Nie mnie oceniać, ale jest to tytuł o niesamowicie wyrazistych bohaterach, wartkiej akcji i sporej dozie humoru i nawet nie zorientujecie się, kiedy zamknięcie książkę po skończonej lekturze.

Olga Rudnicka

Jeśli można mówić o czymś takim jak kryminał w wersji light, to pani Olga Rudnicka radzi sobie z nim doskonale. Jej historie skupiają się wokół intrygi kryminalnej, ale serce czytelnika podbijają przede wszystkim za sprawą niepowtarzalnego humoru, który bije z każdej strony i rozwesela nawet podczas jesiennej chandry. Żeby być w pełni szczerą, nie wszystkie powieści autorki przypadły mi do gustu (mowa tu zwłaszcza o jej początkowych tytułach), ale ciężko wyobrazić mi sobie czytelnika, który nie pokochałby „Natalii 5”. Różnorodne bohaterki, szczypta miłości i mnóstwo humoru - darzę tą historią ogromnym sentymentem (a mimo to nadal nie sięgnęłam po drugi tom, wstyd!). 

Katarzyna Zyskowska Ignaciak

Parafrazując Forresta Gumpa, powieści Katarzyny Zyskowskiej Ignaciak są trochę jak pudełko czekoladek i sięgając po nie trudno przewidzieć na co tym razem trafimy. Podnoszącą na duchu powieść o odnajdywaniu szczęścia; emocjonalną opowieść o miłości i samotności; a może coś ze szczyptą humoru. Trudno się historiami Pani Katarzyny znudzić i trudno nie dać się im uwieść, a szczególnie polecam Wam zwłaszcza „Ty jesteś moje imię…”. Ja mam akurat słabość do historii osadzonych na tle II wojny światowej, ale przecież nie tylko o to chodzi. Zbeletryzowana opowieść o miłości Kamila Krzysztofa Baczyńskiego i Basi jest tak przepełniona emocjami, uczuciami i smutkiem, że po prostu nie sposób przejść obok niej obojętnie. 

Magdalena Witkiewicz

Trochę głupio wspominać mi o pani Magdalenie Witkiewicz, bo wiem że sama mam ogromne braki w jej twórczości, ale to fakt, że właśnie jej powieści uwiodły mnie te kilka lat temu. Pani Magda ma rzadki talent - równie dobrze sprawdza się w konwencji refleksyjnych, pełnych wzruszeń opowieści i takich, które wywołują łzy, ale radości czy nadmiaru śmiechu ;) Owszem, to literatura bardziej “babska”, bo obraca się wokół tematów bliższych kobietom, ale przecież w niczym jej to nie ujmuje. Myślę, że z opisu każdy znajdzie w jej twórczości coś dla siebie, ale szczególną uwagę zwróćcie na historie, którą stworzyła w duecie z Nataszą Sochą - „Awarię małżeńską”. Naprawdę dawno nic mnie tak nie rozbawiło jak ta pozycja. 

Agnieszka Olejnik

Twórczość Agnieszki Olejnik również nie daje się zamknąć w jednej szufladzie. Pisze powieści poruszające tematy bliższe ludziom młody; kryminały z nutką humoru; historie, którym bliżej już do thrillera; a także bardziej typowe obyczajówki (choć tych jeszcze osobiście nie posmakowałam). I jakimś cudem za każdym razem mnie zachwyca swoim lekkim piórem i przenikliwością. Absolutnym numerem jeden pozostaje dla mnie jej powieść „Zabłądziłam” - za niesamowitą dojrzałość i zrozumienie problematyki i za emocje zamknięte na kolejnych kartach. Zresztą, jest to też idealny tytuł by powoli odsunąć się od młodzieżówek i poszerzyć własne czytelnicze horyzonty. 

Ciekawa jestem po której stronie barykady stoicie. Czy dacie szansę któremuś ze wspomnianych wyżej autorów? I czy Wy możecie mi podrzucić jakieś nowe nazwiska?

Emocjonalny wydźwięk powieści jest dla mnie niesamowicie ważny w trakcie lektury i dlatego bardzo często zdarza mi się sięgać po pozycje, które wzruszają i chwytają czytelnika za serce. Po tym jak moje serce książkoholika zostało jednak ostatnio kilkakrotnie roztrzaskane, potrzebowałam lekkiej zmiany klimatu - czegoś co dla odmiany wywoła uśmiech na twarzy. Po raz kolejny zasugerowałam się więc a) własnymi przeczuciami, b) Waszymi pochwalnymi opiniami i c) biedronkową promocją i sięgnęłam po dzieło duetu znanych polskich autorek literatury kobiecej. I zdecydowanie się nie zawiodłam. 

Wszystko zaczyna się stosunkowo niewinnie - od pewnego kota i wrażliwego kierowcy autobusu; kończy się natomiast małà katastrofą - śmiercią wyżej wspomnianego zwierzaka i pobytem w szpitalu Eweliny i Justyny. Kobiety, do tej pory całkowicie sobie obce, łączy teraz wspólny los. Połamane i otumanione lekami zostają uziemione w szpitalu a stery w ich domach są zmuszeni przejąć ich małżonkowie. Sebastian i Mateusz skupieni do tej pory na na pracy i własnych pasjach teraz muszą przejąć opiekę nad dziećmi i innymi codziennymi obowiązkami. A wbrew pozorom nie jest to nic łatwego. 

„Awaria małżeńska” to taka opowieść, która z przymrużeniem oka traktuje o rzeczach ważnych i wartych choćby wspomnienia. Przepełniona komizmem sytuacyjnym tylko z pozoru wyśmiewa męską postawę i gloryfikuje pozycje kobiety w domu. W rzeczywistości „Awaria małżeńska” jest takim pstryczkiem w nos ze strony autorek w kierunku nas - kobiet. Historia dwójki małżeństw przypomina nam o tym jak ważne jest by w natłoku obowiązków nie zapomnieć o rodzinie; i o tym że jeżeli mamy jakieś oczekiwania względem partnera, może warto wyrazić je wprost. 

Zdecydowanie największym atutem powieści jest jej humor. Fabuła, bardzo silnie osadzona we współczesnej rzeczywistości (na co wskazują choćby częste nawiązania do kultury), przepełniona jest dowcipnymi zdarzeniami, które być może niektórzy z czytelników znają z autopsji. Pewne kwestie zostają nieco przerysowane, ale z miejsca dostrzegamy, że jest to zabieg celowy. Tak żebyśmy mieli możliwość utożsamienia się z bohaterami a równocześnie żeby nasze codzienne błędy nie zostały znowu niezauważone. 

Trochę obawiałam się tego, że skoro mamy do czynienia z duetem pisarek, poziom powieści będzie nierówny, ale były to bezpodstawne obawy. Nie wiem jak wyglądał podział pracy między autorkami a to dlatego że jest to niezauważalne w trakcie lektury. Całość charakteryzuje się lekkim i dowcipnym stylem i taką samą atmosferą. Jedyne co mogłabym zarzucić to fakt, że dwukrotnie dopatrzyłam się malutkiego chochlika - zostały pomylone imiona głównych bohaterów (raz pań, raz panów). Ludzką rzeczą jest jednak popełniać błędy i chociaż uważam że ktoś powinien to wyłapać, całość zrekompensowała mi ten drobny mankament. 

„Awaria małżeńska” to takie idealne książkowe remedium na gorszy dzień i wszelkiego rodzaju smutki czy smuteczki. Mimo że jest to historia napisana ze sporą dozą humoru, traktuje o rzeczach i nam czytelnikom bliskich. Pani Magdalena Witkiewicz po raz kolejny mnie nie zawiodła a pani Natasza Socha zachęciła do tego by przyjrzeć się jej twórczości bliżej. Jeśli też cierpicie na Syndrom Złamanego Serca Czytelnika, gorąco polecam Wam lekturę „Awarii małżeńskiej” - u mnie podziałała znakomicie. 

„Awaria małżeńska” Natasza Socha i Magdalena Witkiewicz; wydawnictwo Filia; Poznań 2016 ★★★★

TYTUŁ: Ballada o ciotce Matyldzie

AUTOR: Magdalena Witkiewicz

WYDAWNICTWO: Nasza Księgarnia

MIEJSCE I DATA WYDANIA: Warszawa 2013

Nie ma chyba nic bardziej skutecznego na poprawę humoru niż pełna ciepła i humoru opowieść okraszona szczyptą miłości. Z kolei przy wyborze takowej lektury trudno o lepszą serię niż "Babie lato", zwłaszcza gdy pragnie się posmakować utworów naszych rodzimych autorów. Zachęcona pozytywnymi opiniami na temat pisarki jak i własnym doświadczeniem względem cyklu, rozsiadłam się wygodnie na fotelu i po prostu odpłynęłam.

Ciotka Matylda zakończyła właśnie pewien etap życia. Mając za sobą parędziesiąt całkiem udanych lat, czuje się osobą spełnioną i gotową na wykonanie kolejnego kroku. Ciotka Matylda postanawia umrzeć. W podróży na "drugą stronę" towarzyszy jej wierny, nieodłączny przyjaciel. Kot, pozbawiony swej towarzyszki, z pewnością czułby się bowiem nieszczęśliwy. Ciotka nie zabiera jednak ze sobą drugiej bliskiej osoby - wierzy że Joanka doskonale poradzi sobie sama.

Tyle, że Joanna nie podziela zdania kobiety. Odkąd straciła przed laty rodziców, ciotka była dla niej najbliższą osobą. To z nią dzieliła swoje radości i smutki; to jej zwierzała się ze swoich zmartwień i wreszcie to z jej zdaniem liczyła się najbardziej przy okazji podejmowania kluczowych decyzji w swoim życiu.

Teraz Joanka musi sama mierzyć się z kłodami, które rzuca jej pod nogi los. A tych jest niestety sporo. Bo śmierć ukochanej ciotki nie jest jedynym zmartwieniem kobiety. Młoda mężatka i przyszła mama nieustannie styka się bowiem z samotnością . Podczas gdy ona spędza całe dnie w domu, jej małżonek bada skały na jakiś egzotycznych wyspach. Na całe szczęście jest ktoś kto czuwa nad Joanką. W końcu ciotka Matylda nie mogłaby pozostawić swej ukochanej wychowanki bez opieki...

Zastanawiacie się pewnie gdzie w opowieści o śmierci i samotności miejsce na ciepło, że o humorze już nie wspomnę.Nie przeczę, że sama zastanawiałam się jak autorka pogodzi ze sobą te dwa, z pozoru sprzeczne elementy. Magdalena Witkiewicz doskonale sobie jednak z tym radzi. Śmierć i samotność stają się punktem wyjścia dla refleksji o tym, że w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji jest miejsce dla nadziei i że nigdy nie jest za późno by rozpocząć życie od nowa. 

Atmosferę ciepła i humoru tworzą jednak doskonale wykreowane postacie. Magdalena Witkiewicz kreuje całą plejadę bohaterów, których  od początku możemy podzielić na tych wzbudzających sympatię i tych którzy z miejsca powodują zgrzytanie zębami. Choćby i tytułowa ciotka Matylda, mimo że poznajemy ją głównie z wypowiedzi innych bohaterów, staje się w wyobraźni czytelnika taką "postacią do rany przyłóż" - pełną ciepła, serdeczności i życiowej mądrości, której samo wspomnienie wywołuje uśmiech na ustach.

Na miano najbarwniejszych postaci zasługują jednak bez wątpienia Oluś i Przemcio. Magdalena Witkiewicz przy ich kreacji łamie chyba wszelkie stereotypy. O ile rośli, umięśnieni i łysi mężczyźni budzą w was przerażenie, o tyle po skończeniu lektury zapałacie do nich żywą i całkowicie szczerą sympatią. Z ich postawy i wypowiedzi bije tyle optymizmu, że nie sposób nie uśmiechnąć się szeroko w trakcie czytania.

Magdalena Witkiewicz pokazała niezwykle dojrzałe spojrzenie na śmierć, które nie jednemu z nas powinno otworzyć oczy. Śmierć stanowi tutaj kolejny, nieodłączny element życia, który jest nie tylko końcem, ale i początkiem jakiegoś etapu. To ważny głos w podobnym temacie, ważny i ubrany w piękne słowa. Magdalena Witkiewicz udowadnia, że nie potrzeba wcale podniosłego tonu i patetycznej atmosfery; że wystarczy odrobinę empatii, dojrzałości i talentu.

"Ballada o ciotce Matyldzie" to kolejna powieść z serii "Babie lato", która ukazuje polskich autorów w jasnym świetle. Autorka posługuje się plastycznym, barwnym stylem z szczyptą humoru. Jej historia może i wydaje się nieco zbyt optymistyczna a przez to nieco odrealniona, ale nie przestaje być prawdopodobna. Zresztą, skoro czyta się ją doskonale a jej lektura sprawia, że robi się ciepło na serduchu, czy można traktować to jako wadę?

Czy polecam? A macie jeszcze jakieś wątpliwości? "Ballada o ciotce Matyldzie" przyniosła mi dokładnie to czego oczekiwałam, a może nawet trochę więcej. Chyba nikogo nie zdziwi więc fakt, ze wybieram się na poszukiwanie kolejnej powieści z serii "Babie lato" i innych tytułów Magdaleny Witkiewicz.

5/6

Za lekturę dziękuję wyd. Nasza Księgarnia