Lubię mieć w swojej biblioteczce chociaż jedną albo dwie pozycje New Adult, których nie miałam jeszcze okazji przeczytać, na wypadek gdybym nabrała apetytu na romantyczną historię pełną emocji. Może i nie sięgam po powieści NA tak często jak jeszcze w zeszłym roku, ale nie zrezygnowałam, i póki co nie planuję tego zrobić, całkowicie z ich lektury. „Kiedy wszystko się zmienia" trafiła na moją półkę jako walentynkowy prezent-niespodzianka od Panny M. I chociaż poprzednia pozycja spod pióra Lisy De Jong, głównie ze względu na spoilery, nie rozkochała mnie jakoś w sobie, a i ten konkretny tytuł zbierał raczej średnie opinie, miałam dobre przeczucia.

Kirsty Moseley jest jedną z tych autorek, które zostały mi przedstawione przez polskich blogerów książkowych i bookstagramowiczów. Pamiętam, że pierwsza wydana w Polsce powieść jej autorstwa - „Chłopak, który zakradł się do mnie przez okno” - zebrała skrajnie odmienne opinie czytelników i już tym przyciągnęła moją uwagę. Od tamtego czasu przymierzałam się do tego by samej zapoznać się z twórczością Kirsty Moseley a kiedy wydawnictwo HarperCollins Polska postanowiło wydać „Nic do stracenia. Początek” byłam praktycznie zdecydowana, którą z pozycji wybrać na pierwsze spotkanie z autorką. W tym przypadku dała o sobie znać moja słabość do filmów pokroju Córki prezydenta czy Prezydenckiej córki. 

Myślę, że większość z Was słyszała już o premierze „Confess” - zwłaszcza jeśli zaliczacie się do (nie takiego znowu wąskiego) grona wielbicieli twórczości Colleen Hoover czy historii New Adult ogółem, Zagraniczna emisja serialu na podstawie powieści tylko podsycała ekscytację i ciężko znaleźć zestawienie majowych zapowiedzi, w których nie przewinęłaby się jedna z dwóch okładek „Confess”. Chociaż nie ukrywam, że zdecydowanie bardziej wyczekuję premiery „It ends with us”, nie mogę powiedzieć żeby powyższy tytuł Colleen Hoover pozostawał mi obojętny. Autorka jak do tej pory nie zawiodła jeszcze moich oczekiwań w przypadku poszukiwania romantycznej i pełnej emocji historii. I nie zrobiła tego także tym razem.

Im więcej powieści New Adult czytam, tym bardziej dostrzegam trudności piętrzące się przed autorami historii tego gatunku. Przy mnogości podobnych pozycji muszą nadać własnej opowieści chociaż delikatny powiew świeżości; połączyć pasję i namiętność z nutą romantyzmu; i najlepiej zatroszczyć się o to by wątek romantyczny nie był jedynym elementem fabuły. Być może dlatego coraz trudniej jest mi znaleźć powieść, która w pełni sprosta moim oczekiwaniom. Historia Leisy Rayven posiada spory potencjał, ale, pomimo że  lektura przyniosła mi ogrom emocji, oczekiwałam czegoś więcej.

Biorąc pod uwagę fakt, że Colleen Hoover stanowi jedną z moich ulubionych autorek New Adult, a „November 9” znalazło się na liście najbardziej przeze wyczekiwanych premier drugiej połowy 2016 roku, sama jestem zdziwiona jak dużo czasu zajęło mi sięgnięcie po ów tytuł. Prawdopodobnie zadziałały kontrowersje wokół tej pozycji i większa niż dotychczas liczba negatywnych opinii (zwłaszcza za granicą). W końcu jednak sięgnęłam po „November 9”, starając się wyzbyć wszelkich uprzedzeń - i chociaż zaczynam dostrzegać co przeszkadza czytelnikom w twórczości Colleen Hoover, nie mogę powiedzieć żebym była rozczarowana lekturą. 

Dałam się Wam poznać jako miłośniczka powieści New Adult. Zdecydowanie jest to gatunek, po który sięgałam najchętniej w bieżącym roku w sytuacjach gdy nie byłam pewna co czytać albo cierpiałam na tzw. “kaca książkowego”. Nie zaskoczę Was też pewnie informacją, że miałam już do czynienia z twórczością Brittainy C. Cherry i że wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. A jednak jej najnowsza wydana w Polsce powieść - „Powietrze, którym oddycha” wywołała we mnie raczej sprzeczne emocje. I teraz się zastanawiam czy poczułam przesyt gatunkiem czy jest to kwestia tego konkretnego tytułu. 

Elizabeth nie może się pogodzić z tragiczną śmiercią swojego męża. Po roku żałoby, razem ze swoją córeczką Emmą, wraca jednak do miejsca, które pełne jest żywych wspomnień o mężczyźnie. Coś uległo tam jednak zmianie. Sąsiedni dom zamieszkał Tristan - przystojny, samotny i agresywnie nastawiony do świata mężczyzna, który w oczach mieszkańców stał się synonimem wariata a niekiedy nawet potwora. Pomimo że pierwsze spotkanie Liz i Trisa dalece odbiega od ideału coś ich do siebie przyciąga. Tristan, który również doświadczył ogromnej straty, wydaje się jedyną osobą, która naprawdę rozumie co czuje kobieta. 

„Powietrze, którym oddycha” zdecydowanie nie jest powieścią złą. Nie da się ukryć, że historie pisane przez Brittainy C. Cherry czyta się z niesamowitą lekkością a sama autorka ma talent do tego by przelać na karty powieści morze emocji. Pod tym względem nic się nie zmieniło. Obstaje też przy stanowisku, że pisarska zdecydowanie radzi sobie z kreacją męskich bohaterów. Tristan budzi w czytelniku emocje - intryguje swoją tajemniczością; sprawia że ma się ochotę go przytulić i pocieszyć; a w momentach gdy przebywa z Emmą roztapia nawet najtwardsze serducho. Tylko że równocześnie nie mogłam pozbyć się wrażenia, że akurat Brittainy C. Cherry stać na więcej. 

O dziwo! Rozczarował mnie już sam wątek romantyczny. Pomijając fakt, że u boku Tristana, Elizabeth wypada raczej blado i zlewa się w umyśle czytelnika z innymi bohaterkami New Adult, ich relacje charakteryzowało dziwne tempo. Charakter ich znajomości (nienawiść - pociąg fizyczny - przyjaźń - miłość) zmianiał się tak szybko, że w pewnym momencie ciężko było mi uwierzyć w realność ów uczuć, zwłaszcza że głównie padały między nimi słowne deklaracje a nie czyny. Brittainy C. Cherry nie wywołała też u mnie zaskoczenia fabularnymi twistami, ale przyznaję że w tym przypadku “wina” leży raczej po mojej stronie i częstego sięgania po New Adult. 

Odnoszę wrażenie, że Brittainy C. Cherry chciała po prostu za dużo i za bardzo. Zamiast subtelnych nawiązań do popkultury, jesteśmy nimi wręcz zalewani; przyjaciółka Liz nie jest postacią oryginalną lecz przerysowaną; niektóre wątki są po prostu niesmaczne - erotyczny sen Liz w nawiązaniu do „50 twarzy Grey’a” czy chora umowa kobiety i Trisa; a inne wydają się być wplecione tylko po to by zadowolić pewne grono czytelników bez żadnego rzeczywistego wpływu na fabułę (wątek LGBT). 

„Powietrze, którym oddycha” nie jest najlepszą powieścią autorki i gdyby oceniać ją w kontraście do „Kochając pana Danielsa” czy „Art&Soul”, wypada raczej rozczarowująco. Nie jest to jednak powieść zła. Nie rozumiem zarzutów podobieństwa do „Bez słów” ani krytyki zakończenia. „Powietrze, którym oddycha” to lekka, dobrze napisana i budząca emocje lektura. Czy spodziewałam się czegoś więcej? Tak. Czy żałuję lektury? Nie i z pewnością sięgnę po kolejne powieści autorki. 

„Powietrze, którym oddycha” Brittainy C. Cherry; wydawnictwo Filia; Poznań 2016 ★★★

Gatunek New Adult wciąż nie jest u nas jeszcze tak popularny jak w Ameryce, ale zdążył już na stałe zagościć na księgarnianych półkach  a wśród dziesiątek anonimowych autorów, kilku zebrało zdecydowanie więcej uwagi. Colleen Hoover, Mia Sheridan, K. A. Tucker, ale w dużym stopniu także Brittainy C. Cherry. Mam wrażenie, że o pierwszej powieści autorki nie mówiło się wszędzie, ale jeśli już - to w samych superlatywach, a i ja dałam się uwieść opowieści o panu Danielsie. „Art&Soul” miało wysoko postawioną poprzeczkę, ale mimo to mnie nie zawiodło.

Aria nienawidziła tego, że pozostaje niewidzialna dla swoich kolegów ze szkoły, ale teraz bardzo chętnie wróciłaby do owego stanu. Mając szesnaście lat zachodzi w ciążę i zostaje jej przylepiona opinia dziwki i puszczalskiej. Co gorsza, rodzina dziewczyny nie przyjmuje tej wiadomości najlepiej, a ojciec dziecka nie chce mieć z całą sprawą nic wspólnego. Dziewczyna ma wsparcie jedynie w swoim przyjacielu Simonie… i Leviem. Nowy chłopak z południowym akcentem z miejsca zyskuje sympatię “tych popularnych”, ale coś ciągnie go właśnie do Arii, a chociaż dziewczyna wcale nie chce angażować się w ową znajomość, projekt Art&Soul - nawiązujący do malarstwa i muzyki - znacznie jej to utrudnia. 

Nie wiedziałam o czym tak naprawdę opowiada „Art&Soul” i nie wiem czy główna problematyka miała zostać tajemnicą, ale myślę, że to ważne by wyraźnie ją nakreślić - a ) bo może wczesne macierzyństwo jest czymś o czym nie chcecie czytać albo odwrotnie - b) brakuje Wam tego typu wątku w literaturze New Adult. Chociaż Brittainy C Cherry wplata w historię wiele dramatów i zawirowań, ten jeden konkretny  - ciąża został wypchnięty na pierwszy plan. I bardzo dobrze bo autorka radzi z nim sobie doskonale - nie ocenia zachowania Arii i udaje jej się oddać jej sprzeczne emocje i wątpliwości.

Brittainy C. Cherry pisze o miłości, ale udaje jej się wpleść do historii kilka uniwersalnych tematów, z którymi utożsami się każdy licealista. W życiu bohaterów dużą rolę odgrywa rodzina i szkoła i autorka wyraźnie zaznacza to w fabule. Pisze o tym jak ważne dla szczęścia nastolatka jest poczucie stabilności, bezpieczeństwa i miłości w domu; o tym jak trudno jest pozostać sobą gdy “inność” jest traktowana jako coś złego. Uwielbiam też autorkę za fakt, że jeżeli pisze o zamiłowaniu bohaterów do sztuki, muzyki czy też słowa pisanego, te elementy rzeczywiście odgrywają dużą rolę w fabule. 

Zaskoczyła mnie ta opowieść. Wszystko wskazywało na miłość od pierwszego wejrzenia a tymczasem Brittainy C. Cherry daje temu uczuciu dojrzewać powoli na oczach czytelników. Wymiana zdań między bohaterami (matematyczne dowcipy? oksymorony?) wydawała mi się momentami sztuczna a równocześnie w odniesieniu do Arii i Leviego niebywale naturalna i po prostu urocza. I tak naprawdę jedyne co mi przeszkadzało to kilka scen końcowych, które w moim odczuciu były zbyt przesłodzone i ujmowały realizmowi całej historii. 

„Art&Soul” to powieść, która w ciepły, lekki sposób porusza problematykę bliską wielu młodym ludziom. Chociaż jest w niej kilka motywów charakterystycznych dla NA, mam wrażenie, że może trafić także do czytelników, którzy nie sięgają po ten gatunek. Brittainy C. Cherry rezygnuje ze scen erotycznych a w zamian za to z niesamowitą delikatnością pisze o poczuciu inności i obawach w związku z nastoletnią ciążą. Jeśli nie mieliście jeszcze do czynienia z historią Arii i Leviego, koniecznie dajcie jej szansę. 

„Art&Soul” Brittainy C. Cherry; wydawnictwo Filia; Poznań 2016 ★★★★

Zakupiłam „Kiedy pada deszcz” jeszcze przed tym jak internet zalała fala raczej rozczarowanych głosów czytelników. Kierowałam się trochę sympatią do serii Love matters wydawanej przez Filię a trochę moim ogólnym zamiłowaniem do gatunku New Adult, który idealnie sprawdza się jako przerywnik między innymi pozycjami czy też po prostu miła odskocznia od studenckich obowiązków. Nie wiem czy w tej chwili zdecydowałabym się na zakup i trochę bym straciła - pomimo kilku zarzutów, lisa De Jong stworzyła wzruszającą historię, którą czyta się z przyjemnością. 

Kate miała marzenia i plany na przyszłość, ale jedna impreza czyni ją całkowicie inną osobą. Zgwałcona przez szkolną gwiazdę sportu, dziewczyna całkowicie odsuwa się od swoich znajomych i zamyka się w sobie. Dwa lata później wciąż odczuwa skutki tamtego wieczoru - rezygnuje ze studiów i miłości Beau Bennetta, który był nie tylko jej najlepszym przyjacielem, ale także pierwszym zauroczeniem. Kiedy do miasteczka przyjeżdża nowy chłopak, Asher, Kate po raz pierwszy od dawna pozwala sobie na chwilę radości i lekkości. Tyle że chłopak również ma swoje tajemnice.

Powieść Lisy De Jong rzeczywiście zawiera w sobie sporo schematów - bolesne, traumatyczne przeżycia, trójkąt miłosny z udziałem przyjaciela i nowego chłopaka w mieście i tajemnice z przeszłości. Możnaby powiedzieć, że wszystko to już było i nie odbiegałoby to wcale dalece od prawdy. Tylko, że w gruncie rzeczy nie ma w tym aż tak dużo złego - zwłaszcza jeśli czytelnik zdaje sobie sprawę z tego, że powieści New Adult mają tendencje do pewnej powtarzalności motywów. Lisa De Jong wzbudza w czytelniku emocje , które w tego rodzaju lekturach są przecież najważniejsze, poczynając od wzruszenia, aż po uśmiech.

Głównym wątkiem historii pozostaje uczucie między Kate i Asherem. pojawiają się pewne sceny “cliche” - trochę przerysowane i przesłodzone, ale w znacznej części ich opowieść wzrusza i budzi ciepłe uczucia w czytelniku. Lisie De Jong udaje się zobrazować miłość jako swego rodzaju lekarstwo, ale równocześnie przekonuje czytelnika że na wszystko potrzeba czasu, a problemy nie znikają w mgnieniu oka. Jest w tej historii coś niesamowicie romantycznego i przez to ujmującego najczulsze struny czytelnika. 

Żałuję ogromnie, że natknęłam się na porównanie „Kiedy pada deszcz” do innej powieści New Adult. Nie dlatego, że się z nim nie zgadzam, ale dlatego, że sugeruje ono kierunek jaki obierze fabuła. Od początku oczekiwałam momentu, w którym autorka odsłoni ów tajemnice a następuje to dopiero za połową (i to daleko za nią). Nie ukrywam, że negatywnie wpłynęło to na moją ocenę lektury, zwłaszcza, że i samo zakończenie nie do końca wpasowało się w mój gust. Nie spoilując niczego, uważam że w jakiś sposób dyskredytuje ono początek historii.

„Kiedy pada deszcz” to kolejna ciekawa propozycja od Love matters. Lisa De Jong ma lekkie pióro, a nawet jeśli powiela sporo motywów, doskonale radzi sobie z graniem na emocjach czytelników. Żałuję, że czytałam przed lekturą kilka recenzji, bo myślę, że odebrałabym tą historię nieco inaczej, ale i tak nie czuję się rozczarowana i z pewnością powrócę do twórczości Lisy De Jong. A i Wam to polecam, zwłaszcza jeśli nie przedawkowaliście literatury New Adult. 

„Kiedy pada deszcz” Lisa De Jong; wydawnictwo Filia; Poznań 2016 ★★★½

Zauważyłam u siebie taką dziwną przypadłość - jeżeli nie sięgnę po dany tytuł wkrótce po jego premierze (a przynajmniej go nie zakupię) szansa na to, że zapoznam się z ów pozycją gwałtownie spada (oscylując gdzieś w okolicach zera). Niemal pogodziłam się już z faktem, że „Morze spokoju” dołączy do niekończącej się listy “powieści po które przecież tak bardzo chciałam sięgnąć”, gdy natrafiłam na nią w lokalnej bibliotece. I chociaż należę do grona czytelniczych snobów, którzy preferują kupować, a nie wypożyczać książki, chociaż raz pozwoliłem wygrać walkę rozsądkowi - kto wie czy czy nie była to jedyna okazja na to by dać szansę autorce.

Nastya rozpoczyna naukę w nowej szkole, ale wcale nie ubiega się o to by nawiązać jakieś znajomości. Wręcz przeciwnie, ukrywa się pod ostrym makijażem  wyzywającym strojem, a swoją postawą jasno sugeruje, że najlepiej czuje się we własny twarzystwie. Pogrążona w ciszy marzy tylko o tym by zemścić się na człowieku, który zniszczył jej życie. Josh też preferuje życie na uboczu. po tym jak stracił wszystkie bliskie mu osoby nie dopuszcza do siebie tak naprawdę nikogo. Nastya nie budzi w nim żadnych głębszych uczuć, ale z niejasnych przyczyn, kiedy przypadkowo trafia do jego samotni - pracowni stolarskiej - wcale jej nie wyrzuca. Ani za pierwszym razem, ani później.

Katja Millay czerpie w swojej historii sporo ze schematów jakie wykorzystuje gatunek New Adult czy nawet Young Adult. I nie chodzi mi nawet o sporą dozę dramatów w fabule, ale o sylwetki bohaterów. Mamy nową dziewczynę; pogrążonego w smutku outsidera; szkolnego playboya a nawet, może nie tyle przyjaciela co kolegę geja o duszy artysty. Słowem, wszystkie postacie młodzieżowego dramatu. I przyznaję, że w pierwszym momencie odrobinę mnie to ubodło, ale potem zagłębiałam się historię Katji Millay bardziej i nawet te schematyczne z początku postacie przekonały mnie do siebie.

„Morze spokoju” to pozycja obszerna, zwłaszcza jak na gatunek NA. Ale  choć zetknęłam się z opinią, że niektóre fragmenty są wtórne i niepotrzebne, nie zgadzam się z tym. Katja Millay daje czas - czytelnikom na to by poznać bohaterów i zrozumieć że (przynajmniej w większości wypadków) ich schematyczna postawa stanowi celowo przybraną maskę; i swoim bohaterom na to by zbudowali wiarygodną relację i zrozumieli się nawzajem; i nam wszystkim byśmy powoli, między wierszami odczytali tajemnicę, którą skrywa w sobie Nastya. Autorka długo nie odkrywa wprost ów sekretu, mimo że Nastya jest jednym z dwóch narratorów owej historii i, nawet mimowolnie, zdradza nam czytelnikom więcej niż pozostałym bohaterom. Ale to dobrze - przy powolnej akcji, ów tajemnica dynamizuje fabułę.

Relacja między głównymi bohaterami jest ważna dla gatunku New Adult, ale tym razem to nie ona skradła moją uwagę w trakcie lektury. Nie mogłam bowiem pozbyć się wrażenia jak wiarygodna wydaje się ów historia pomimo tak nagromadzonego dramatyzmu. Katja Millay, mimo pozycji debiutantki, w cudowny sposób opisuje  stan w jakim znajduje się Nastya po tragedii. Nie obsadza miłości w roli lekarstwa na dotkliwy ból wewnętrzny (co byłoby piękne, ale niestety nie do końca prawdopodobne); nie ukrywa tego, że jako zwykły człowiek czasami odczuwamy nienawiść względem ludzi, którzy posiadają coś co sami utraciliśmy; i nie wmawia nam, że każdy akt zbliżenia jest momentem (nawet gdy dochodzi do niego z osobą, którą darzymy uczuciem) czy choćby podyktowanym właściwymi pobudkami.

„Morze spokoju” to opowieść przepełniona dziwnym smutkiem i mrokiem. O tym, że czasami dochodzi do strasznych tragedii i że, jakkolwiek przytłaczająco to brzmi, są sytuacje, z których możemy odnieść się jedynie samodzielnie. Owszem, przy wsparciu bliskich, ale tylko gdy sami jesteśmy na to gotowi. Katja Millay strasznie mnie poruszyła - chociaż nie wywołała u mnie łez - czasami za pomocą jednego zdania. A jako że jest to pozycja, która nie obfituje w sceny erotyczne i posiada kilka punktów stycznych z powieściami YA, myślę, że będzie nie tylko doskonałym wyborem dla wielbicieli NA, ale także tych, którzy dopiero planują sięgnąć po ów gatunek.

„Morze spokoju” Katja Millay; wydawnictwo Jaguar; Warszawa  2014 ★★★★★

Seria „Oddechy” znajdowała się na mojej (niekończącej się) liście książek do przeczytania od długiego czasu. Prawdopodobnie nawet przed polską premierą pierwszego tomu. Nie przemawiała do mnie jednak na tyle bym natychmiast zdecydowała się na zakup i gdyby nie fakt, że otrzymałam „Powód by oddychać” jako prezent Mikołajkowy (tak! zeszłoroczny!), być może jeszcze długo nie sięgnęłabym po ów tytuł. Czy coś bym straciła? Nie jestem do końca przekonana. Być może oczekiwałam od Rebecci Donovan trochę zbyt dużo, ale mam raczej mieszane uczucia odnośnie pierwszego tomu.

Po śmierci ojca, matka nie jest dłużej w stanie sprawować należytej opieki nad Emmą. Dziewczyna trafia do domu wuja i jego rodziny - żony i dwójki ich dzieci, ale wcale nie znajduje tam poczucia bezpieczeństwa czy ciepła. Ciotka Carol znęca się nad nią fizycznie i psychicznie, a wuj albo nie dostrzega tego co rozgrywa się pod jego dachem, albo po prostu na to nie reaguje. Emma angażuje się we wszelakiego rodzaju zajęcia pozaszkolne i odlicza dni, w którym będzie mogła opuścić dom wujostwa. A żeby jej sekret pozostał bezpieczny, pozwala się do siebie zbliżyć tylko Sarze. Kiedy w szkole pojawia się nowy chłopak, Evan, wbrew własnym postanowieniom Emma dopuszcza go coraz bliżej do swojego życia.

Wbrew temu co mogłoby się wydawać mój problem z pozycją „Powód by oddychać” wcale nie wiąże się z wykorzystywaniem przez autorkę licznych schematów. Po pierwsze, jak już niejednokrotnie wspominałam, przy gatunku New Adult mam trochę wyższy poziom tolerancji w tym zakresie. Po drugie, udowodniono mi, że takie historie mogą zostać dobrze napisane i sprawić mnóstwo radości. Rebecca Donovan poszła może na łatwiznę sięgając po motyw “nowego chłopaka”, ale urozmaiciła swoją opowieść. Co ciekawe, ujęła mnie głównie tym, że sporo uwagi poświęciła na przedstawienie życia szkolnego. Nie wiedzieć czemu autorzy często pomijają ów aspekt życia swoich bohaterów. Rebecca Donovan uczyniła z niego największy atut owej historii.

Przez większość czasu nie miałam też problemu z wątkiem miłosnym. Owszem, pojawia się kilka scen, w których ów wątek trąci trochę banałem i wydaje się przerysowany, ale w ogólnym rozrachunku wypada on naprawdę na plus. Rebecca Donovan pokazuje w swojej powieści miłość jako uczucie, które przynosi człowiekowi siłę i wolę walki. A dodatkowo udowadnia, że osoba, którą naprawdę darzymy uczuciem powinna nie tylko stanowić obiekt pociągu fizycznego ale także materiał na doskonałego przyjaciela - kogoś kogo możemy w pełni zaufać.

Co więc nie zagrało? O dziwo to co mogło być największym walorem powieści. Podziwiam Rebeccę Donovan za to, że poruszyła problematykę przemocy domowej, ale nie sposób w jaki zdecydowała się go zobrazować a dokładniej - nie reakcje pewnych osób. Jestem w stanie zrozumieć dlaczego autorka w ten sposób przedstawia stanowisko Emmy - że chciała odzwierciedlić zachowanie prawdziwych ofiar przemocy i ich strach przed tym co się stanie gdy prawda o ich sytuacji wyjdzie na jaw. Ale nie akceptuje stanowiska Sary - przyjaciółki Em. Reakcją na to, że ktoś kogo znamy jest ofiarą przemocy domowej nigdy nie powinna być obojętność. I nie dam się przekonać, że kroki podjęte przez Sarę są czymś więcej.

„Powód by oddychać” to historia, która wywołała we mnie sprzeczne emocje. Widzę co dostrzegają w tej opowieści jej zwolennicy. Rebecca Donovan rzeczywiście pisze w taki sposób, że porusza w czytelniku pewną wrażliwą strunę i wywołuje mnóstwo emocji. A dodatkowo w ciekawy sposób udaje jej się ukazać uczucie między Emmą a Evanem. Szkoda tylko, że sposób w jaki zobrazowała przemoc domową tak daleko odbiega od tego co chciałam zobaczyć. Z pewnością sięgnę po drugi tom - zwłaszcza po takim zakończeniu. A i Wam nie odradzam lektury serii - w tym konkretnym gatunku jest jednak kilka dużo lepszych pozycji. 

"Powód by oddychać" Rebecca Donovan; wydawnictwo Feeria Young; Łódź 2014 ★★★

Jeszcze zanim rozpoczęłam lekturę serii „Zatraceni”, nasłuchałam się opinii, że Rachel van Dyken zaskarbiła sobie w oczach wielu czytelników tytuł jednej z najlepszych autorek New Adult. I szczerze mówiąc byłam ciekawa czy i na mnie wywoła równie piorunujące wrażenie. Teraz, po lekturze wszystkich trzech wydanych w Polsce tomów, mogę śmiało powiedzieć, że Rachel van Dyken nie zdołała wyprzedzić moich prywatnych ulubieńców. Równocześnie jednak doskonale widzę co takiego zauroczyło Was w tej autorce a „Wstyd” tylko utwierdził mnie w przekonaniu, że z miłą chęcią bardziej zgłębiłabym jej twórczość.

Lisa, z pozoru radosna i otwarta dziewczyna, od kilku lat ucieka przed swoją wstydliwą przeszłością. Bolesne wspomnienia sprawiają, że dziewczynie trudno jest zaangażować się w związek a uporczywe anonimy nie pozwalają jej o niczym zapomnieć. Tristan, po śmierci przyrodniego brata, szuka z kolej odpowiedzi - odpowiedzi, które wydaje się posiadać jedynie Lisa. Aby je uzyskać, mężczyzna przyjmuje posadę na jej uniwersytecie. Początkowa niechęć wkrótce przeradza się w obopólną fascynacje. Tyle, że przeszłość nie daje im spokoju.

Można by przypuszczać, że skoro „Utrata”, „Toxic” i „Wstyd” właśnie należą do jednej serii utrzymane zostały w podobnym klimacie. Nic bardziej mylnego. Byłam zaskoczona już w przypadku lektury drugiego tomu, ale tym razem Rachel van Dyken absolutnie wbiła mnie w fotel. „Wstyd” zdecydowanie jest najmroczniejszą powieścią z całej serii, z elementami niemal sensacyjnymi i dosyć zaskakującymi twistami - zwłaszcza jeśli wśród Waszych lektur dominują historie miłosne. W porównaniu z poprzedniczkami, „Wstyd” wydaje się też powieścią kładącą większy nacisk na erotykę. Wciąż nie jest to poziom, do którego przyzwyczaiły nas inne autorki New Adult. Ale Rachel van Dyken bardziej skupia się na cielesności i napięciu między swoimi bohaterami.

Co ciekawe, pomimo tego mroku, który autorka wplotła w fabułę, udało jej się uchwycić odrobinę humoru, którego brakowało w „Toxic”. „Wstyd” jest historią bardzo mocno osadzoną na wątku miłosnym i dramatach głównych bohaterów, ale równocześnie znajduje miejsce na ukazanie niesamowicie silnej przyjaźni - zwłaszcza takiej damsko-męskiej. Po raz kolejny Rachel van Dyken zaimponowała mi także tym, że nawet jeśli z pozoru porusza wątki dalekie od codzienności młodych ludzi, wplata też w swoje powieści problematykę bliską młodym ludziom. I tak „Wstyd” opowiada o tym, że nigdy nie jest za późno by zmienić  swoje życie i odnaleźć w nim na nowo trochę szczęścia.

Podobało mi się urozmaicenie narracji przez wplecenie pewnych fragmentów dzienników oraz fakt, że historie Lisy i Tristana wydają się być równie ważne. Nie jest jednak tak, że tym razem Rachel van Dyken kupiła mnie absolutnie. Nie mam problemu z wątkiem miłosnym między uczennicą a nauczycielem, gdy jest on dobrze przedstawiony (jak choćby w „Kochając pana Danielsa”), ale relacja Lisy z Tristanem wydawała mi się zwyczajnie niezdrowa - zwłaszcza na samym początku, gdy on traktował ją jak zabawkę. Potem autorce udało się wybrnąć z tego niewygodnego punktu, ale pewien niesmak pozostał i nie pozwolił mi na pokochanie tej historii.

„Wstyd” to bardzo dobre zwieńczenie serii New Adult. Rachel van Dyken w ciekawy sposób urozmaica swoje historie tak, że nie wydają się one wtórne. „Wstyd” to historia okryta mrokiem i przepełniona emocjami, z potencjałem tego by zaskoczyć czytelników. Chociaż nie kontynuuje bezpośrednio wątków poprzednich tomów by uniknąć spoilerów radziłabym Wam jednak czytać ów serię w kolejności chronologicznej. Zwłaszcza, że wszystkie tomy, w tym „Wstyd” , mimo drobnych wad, trzymają poziom i warte są uwagi wielbicieli gatunku.

„Wstyd” Rachel van Dyken; wydawnictwo Feeria Young; Łódź 2015 ★★★★

Mam wrażenie, że Mia Sheridan co tylko debiutowała na polskim rynku wydawniczym a już doczekaliśmy się premiery czterech pozycji jej autorstwa  a każda kolejna wydaje się zaskarbiać sympatie coraz szerszego grona czytelników. A najlepszym przykładem na to jak szybko, w moim mniemaniu, upłynął ten okres, jest fakt, że dopiero teraz skończyłam lekturę "Bez słów", mimo że zakupiłam ten tytuł jeszcze przedpremierowo. Trochę nawet liczyłam na to, że tym razem nie podążę za głosem tłumu i pozostanę nieugięta na "fenomen" Mii Sheridan, ale chyba muszę pogodzić się z faktem, że autorkom New Adult stosunkowo łatwo przychodzi skraść moje serducho.

Bree potrzebuje spokoju - miejsca, w którym będzie mogła zaczerpnąć powietrza, odseparować się od bolesnych wydarzeń i nabrać dystansu. Nie mówiąc nikomu dokąd się udaje, razem z niewielkim psiakiem zatrzymuje się w miasteczku, gdzie spędzała w dzieciństwie wakacje. Urokliwy domek, praca w lokalnej restauracji i niespieszne spacery po płazy wydają się spełniać swoją rokę. Ale dopiero u boku Archera Bree odnajduje pełnie spokoju. Archera, który ukrywa się we własnych czterech ścianach a przez miejscowych postrzegany jest za samotnika a nawet dziwaka. Archera, który od śmierci wuja zmagał się z przerażającą samotnością. Archera, który od kilkunastu lat żyje w poczuciu winy, w cieniu tragedii i przytłaczającej tajemnicy. 

"Bez słów" głęboko czerpie ze schematów wypracowanych przez inne powieści New Adult, ale Mia Sheridan modeluje je według własnej potrzeby - obracając niektóre z nich o 180 stopni. I absolutnie mnie tym kupiła. Historia Bree i Archera jest piękna i niezwykle emocjonalna - nawet pomimo tego że domyślamy się ku jakiemu zmierza punktowi. Wyobcowanie Archera i jego całkowita dezorientacja na płaszczyźnie relacji międzyludzkich, sprawia że samo uczucie między ową dwójką rozwija się początkowo dosyć powoli by z czasem przemienić się w pełen namiętności i przyciągania związek. 

Mia Sheridan wprowadza do swojej powieści sporą dozę dramatu, ale w moim odczuciu nie przytłacza ono całej historii. Bolesne doświadczenia nie są bowiem jedynym co definiuje bohaterów a autorce udaje się na dodatek w fantastyczny sposób przedstawić walkę postaci o własne życie i ich próby zostawienia przeszłości za sobą. Samo rozwiązanie tajemnicy Archera nie zwala co prawda z nóg, ale w trakcie lektury pojawia się myśl, że nie taki był chyba cel Mii Sheridan. 

Tym czym ujęła mnie Mia Sheridan było, pomijając historie miłosną i kreacje bohaterów, sposób w jaki ujęła problematykę niepełnosprawności. Już pierwsze zdanie odnośnie sytuacji Archera "Chcieliśmy zapomnieć o tragedii, ale przy okazji zapomnieliśmy rownież o Archerze" - ujęło mnie swoją trafnością i przenikliwością autorki. Archer nie jest w stanie mowić, ale prawdziwą tragedią w jego sytuacji jest to, że nikt nie poszukuje z nim kontaktu a fakt, że usuwa się na ubocze, wydaje się miasteczku na rękę. Tym bardziej wzrusza droga jaką przebywa - problemy z obdarzaniem kogoś zaufaniem, radość z tego, że nareszcie nie żyje w ciszy i walka o to by nie dać się przeciwnościom narzuconym mu przez niepełnosprawność. 

"Bez słów" to kolejna opowieść New Adult, która mnie w sobie rozkochała. Mia Sheridan nie zaskakuje może niczym nowym, ale i tak chwyta czytelnika za serducho. Historia uczucia Bree i Archera niesie spory ładunek emocjonalny i nadzieje na to, że czasami los ofiaruje nam coś tak pięknego że nawet nie śmieliśmy o tym marzyć. A ukazanie życia osoby niepełnosprawnej jest tylko dodatkowym walorem. Myślę że wiecie już co chcę powiedzieć - polecam Wam "Bez słów" z całego serducha. A sama liczę na to, że w kolejnych powieściach Mia Sheridan nie przyniesie mi rozczarowania.

"Bez słów" Mia Sheridan; wydawnictwo Otwarte; Kraków 2016 ★★★★★

Nie wiem czy sięgając po "Gusa" przeważało we mnie uczucie ekscytacji czy raczej strachu, że Kim Holden nie doskoczy do tak wysoko postawionej poprzeczki - prawdopodobnie na równi obie te emocje. Nie wiem też tak naprawdę czego oczekiwałam zasiadając do lektury, ale może to i lepiej - pozwoliłam się autorce zaskoczyć i zaczarować. Owszem, nie podzielam opinii, że "Gus" przewyższył poziomem "Promyczka", ale nie oznacza to, że jestem rozczarowana czy zawiedziona. Mogę śmiało powiedzieć, że Kim Holden nie stworzyła historii tylko i wyłącznie na życzenie czytelników, ale naprawdę miała coś do powiedzenia. 

Gus ma problem z tym by ruszyć do przodu ze swoim życiem. Kiedy Promyczka nie ma u jego boku, czuje się zagubiony i nieszczęśliwy. Smutki topi w alkoholu a zapomnienia poszukuje w przypadkowym seksie i używkach. Scout, tajemnicza dziewczyna z przeszłością, ma dopilnować chłopaka w trakcie reszty trasy koncertowej. Dziewczyna jest stanowcza i ewidentnie wyrobiła już sobie zdanie na temat Gusa. W rzeczywistości, tak jak on, na nowo szuka w życiu swojego miejsca. 

"Gus" to doskonale dopełnienie historii poznanej na kartach "Promyczka". Gustov już wcześniej stanowił intrygującego bohatera, z miejsca budzącego sympatie, ale tak naprawdę dopiero teraz Kim Holden daje nam go rzeczywiście poznać - wrażliwego gwiazdę rocka, obdarzonego niesamowitą empatią i chwilowo bardzo zagubionego. Autorka daje nam możliwość bliższego kontaktu z Gusem, odpowiada na pytania o jego własną historie i dopisuje dla niego zakończenie. Zresztą, Kim Holden przybliża nam nie tylko dalsze losy chłopaka, ale i innych znanych nam już bohaterów. 

Największą zaletą "Gusa" jest jednak fakt, że ta historia broni się sama - nie tylko jako kontynuacja "Promyczka", ale i osobna opowieść. Kim Holden po raz kolejny tworzy niesamowicie emocjonalną historię - o stracie i o tym jak trudno jest się z nią pogodzić; o odnajdywaniu w życiu nowych celów i o tym jak ważne jest by nie marnować swojego talentu i każdego kolejnego dnia. Owszem, autorka wplata pewne charakterystyczne dla gatunku New Adult motywy, ale bierze z nich to co najlepsze. 

Sam wątek Scout nie budzi może tyle emocji co ten Gusa, ale wydaje się to zrozumiałe. Po prostu jest on czytelnikom bliższy ze względu na wydarzenia z poprzedniego tomu. Podoba mi się konsekwencja autorki w tym by wątek romantyczny nie stanowił centrum opowiadanej historii. Owszem, pewne sceny wydają się nieco przesłodzone, ale na szczęście Kim Holden dawkuje nam ową porcje cukru (zresztą, po poprzedniej powieści autorki naprawdę sobie na to zasłużyliśmy). 

"Gus" to historia o tym, że czasami musimy żyć dalej - bez względu na to jak ciężkie się to wydaje - i o tym, że czasami los zaskakuje nas także w pozytywny sposób. Kontynuacja "Promyczka" jest jak lekarstwo na złamane po lekturze serducho. Kim Holden wzrusza, bawi i uspokaja. I nawet jeśli "Gus" nie wzbudził we mnie takiej burzy emocji, zdecydowanie nie żałuje lektury. Dla wielbicieli twórczości Kim Holden to po prostu lektura obowiązkowa. 

"Gus" Kim Holden; wydawnictwo Filia: Poznań 2016 ★★★★

Żeby trochę usprawnić realizacje mojego noworocznego postanowienia pt: "Skończę lekturę porozpoczynanych  serii", wypożyczyłam z biblioteki wszystkie trzy tomy "Zatraconych" rownocześnie.  Nie dziwi więc was fakt, że tuż po zakończeniu "Utraty" zabrałam się za "Toxic". Było mi tym łatwiej, że lektura pierwszego tomu była dla mnie doprawdy miłą niespodzianką a dodatkowo z miejsca zapalałam sympatią do Gabe'a - bohatera, którego historię poznajemy właśnie w "Toxic". Tylko czy koniec końców rzeczywiście byłam zadowolona z lektury? Odpowiem trochę przekornie - i tak, i nie. 

Gabe Hyde, po tym co stało się z jego najlepszym przyjacielem, stara się zmienić nieco swoje życie i uciec od wizerunku playboy'a. W rzeczywistości chłopak ucieka jednak także od wielu innych rzeczy - nawet swojej prawdziwej tożsamości. Od czterech lat udaje kogoś kim nie jest, a jedynym co łączy go z poprzednim światem jest Lisa i pewna dziewczyna w Domu Opieki. Kiedy po raz pierwszy Gabe spotyka Saylor, nic nie układa się zgodnie z planem. Oboje są względem siebie opryskliwi i zaślepieni uprzedzeniami a rownocześnie łączy ich dziwne przyciąganie. Przyciąganie, które nasila się z każdym kolejnym spotkaniem.

"Toxic" utrzymuje kilka rozwiązań wykorzystanych  w poprzednim tomie, nawet jeśli te dwie historie są od siebie zupełnie różne. Przede wszystkim, Rachel van Dyken wciąż przedstawia swoje historie naprzemiennie, z perspektywy dwóch głównych bohaterów a każdy rozdział rozpoczyna cytowaniem jakiejś ich myśli. Po raz kolejny jest to opowieść bardzo silnie oparta na emocjach - trochę mniej tu humoru co trochę mnie zdziwiło biorąc pod uwagę, że w "Utracie" to właśnie Gabe był jego niewyczerpanym źrodłem, ale dużo momentów potencjalnie wyciskających łzy (chociaż ja, człowiek kamień, nie płakałam wcale). 

Na czym więc polega owa wielka różnica? "Toxic" porusza zupełnie inną problematykę. Początkowo myslałam, że pomysł na fabułę i przeobrażenie Gabe'a w inną osobę, pozbawi czytelników szansy na utożsamienie się z bohaterami, ale myliłam się. Rachel van Dyken pod otoczką historii dosyć absurdalnej w zarysie, udało się zawrzeć pewne uniwersalne tematy. Autorka pisze o tym jak czasami łatwo uciec nam od problemów przez zakładanie rożnych masek a jak ciężko jest się ich potem pozbyć; o tym że czasem wystarczy chwila nierozwagi by zmienić nasze życie; i o tym, że nigdy nie jest tak źle by człowiek nie znalazł swojego przepisu na szczęście. 

Niewiele mam tej pozycji do zarzucenia oprócz prostego faktu, że po prostu mnie w sobie nie rozkochała. Pomysł na fabułę ma może spory potencjał, ale czułam, że autorka ukradła mi Gabe'a, do którego zdążyłam już zapałać sympatią.  No i trochę jednak szkoda, że po raz kolejny żeńska główna bohaterka wypada trochę słabo na tle swojej potencjalnej drugiej połówki. Jeśli nie czytaliście "Utraty", "Toxic" stanowi odrębną historię, a Kiersten i Wes przewijają się jedynie w nielicznych momentach. Pojawiają się jednak drobne spoilery - co prawda owych tajemnic możemy się domyślić na pierwszych stronach, ale mimo wszystko niepolecałabym zapoznawać się z serią w sposób niechronologiczny. 

"Toxic" to kolejna dobra pozycja New Adult autorstwa Rachel van Dyken. Wciąż widać w niej lekkie pióro autorki i jej talent do uchwytywania w słowa emocji. Pomysł na fabułę jest jednak dosyć specyficzny i trochę oderwany od rzeczywistości - co dla niektórych może być sporą wadą. Osobiście byłam zadowolona z lektury, ale nie na tyle na ile oczekiwałam. Wciąż polecam wam serię i sięgnę po tom trzeci, ale teraz mam niższe oczekiwania. 

Już od jakiegoś czasu słyszałam sporo dobrego  na temat serii "Zatraceni" autorstwa Rachel van Dyken - a już w szczególności jeśli chodzi o jej pierwszy tom. Mimo mojej powszechnie znanej sympatii do gatunku New Adult, jakoś wcale nie spieszyłam się jednak do lektury. Jakkolwiek infantylnie to zabrzmi - odrzucała mnie od niej oprawa graficzna serii - i naprawdę zdaję sobie sprawę z tego w jakim mnie to stawia świetle, ale najpierw im się przyjrzyjcie a dopiero potem oceniajcie. Po raz kolejny gdyby nie lokalna biblioteka pewnie jeszcze długo nie sięgnęłabym po "Utratę" żeby nie powiedzieć, że mogłam tego nie zrobić wcale. A byłoby trochę szkoda. 

Kiersten pochodzi z małego miasteczka, gdzie każdy każdego zna a wiadomość o tym ile turystów przekroczyła granicę ich społeczności rośnie do rangi informacji dnia. Dziewczyna miewa koszmary, zażywa antydepresanty i boi się wszelkiego ryzyka. College jest jej szansą na to by stawić czoło swoim lękom i nareszcie zacząć żyć. Nawiązuje przyjaźnie z pewnym specyficznym i niezwykle pozytywnym kuzynostwem i, niemal dosłownie, zbija z nóg jednego z najprzystojniejszych i najbogatszych studentów. Wes wcale nie chce jednak angażować się w nowy związek. Mimo że Kiersten porusza w nim najczulsze strony, zdaje sobie sprawę z tego, że miłość nie jest tym co może jej aktualnie ofiarować. 

Rachel van Dyken tworzy cudną historię - dowcipną, uroczą a momentami może nawet wzruszającą - mimo że w bardzo dużym stopniu opiera ją na schematach gatunku. Autorka zdecydowanie najwięcej uwagi poświęca na rozwinięcie wątku miłosnego i tego jak zbawienny może mieć ona wpływ na życie człowieka. Owszem, od samego początku spodziewamy się jaki kierunek obierze znajomość Kiersten i Wesa, ale ich wzajemne przekomarzania i początkowa fascynacja w zupełności wystarczają by utrzymać zainteresowanie czytelnika. Zwłaszcza, że Rachel van Dyken zawsze trzyma w pogotowiu kilku drugoplanowych bohaterów, których żywe, entuzjastyczne osobowości stanowią miłą odskocznię - zwłaszcza Gabe skradł moje serducho. 

"Utrata" zaimponowała mi faktem, że autorce udało się oddać bliskość i wzajemny pociąg między bohaterami bez wplatania w treść scen erotycznych. Pod tym względem Rachel van Dyken odbiega trochę od gatunku, który wprost lubuje się w erotyce. Podobało mi się też to, że pomimo iż autorka sięga po trudniejszą tematykę, jej powieść nie traci na lekkości. Historia opowiadana naprzemiennie z perspektywy Kiersten i Wesa ma sporo dowcipnych i, nie mogę nie powtórzyć tego słowa, uroczych scen. I w przeciwieństwie do tego jak wpłynęła na wielu czytelników, nie wycisnęła ze mnie łez (ale może to być spowodowane faktem, że cierpiałam na ich niedobór po lekturze "Promyczka"). 

Żałuję tylko, że problemy z jakimi zmagała się Kiersten zostały zepchnięte na dalszy plan przez historię Wesa. Depresja jest mimo wszystko chorobą zdecydowanie częściej spotykaną wśród nastolatków a odniosłam dziwne wrażenie, że Rachel van Dyken nieco spłyciła ów problem. Rozumiem co chciała powiedzieć - że miłość przywraca chęć do życia i daje siłę do walki z przeciwnościami - ale nie wydaje mi się by było to tak proste. Zakochałam się, rzucam leki, jestem zdrowa! Nie jestem na tyle wyczulona na tym punkcie by pozbawiło mnie to przyjemności z lektury, ale wiem, że niektórym może to nieco bardziej przeszkadzać (zwłaszcza w kontekście nieco przesłodzonego zakończenia). 

"Utrata" jest powieścią, która nie powinna rozczarować żadnego wielbiciela gatunku New Adult. Rachel van Dyken ma lekkie pióro i doskonale radzi sobie z tym by wprawnie wpleść w swoją historie znane schematy. Nie było łez; obyło się bez zaskoczeń przy wyjawieniu sobie nawzajem sekretów. Ale dostałam dokładnie taką historię na jaką miałam w danej chwili ochotę. I dlatego z pewnością sięgnę po drugi tom serii - zwłaszcza, że Gabe ujął mnie w pewnym sensie bardziej niż główny bohater i jestem ciekawa jego historii. A wielbicielkom New Adult zdecydowanie polecam lekturę. 

"Utrata" Rachel van Dyken; wydawnictwo Feeria Young; Łódź 2015 ★★★★

Oliwia z pozoru wiedzie szczęśliwe i beztroskie życie. Jej ojciec jest dobrze zarabiającym lekarzem i dziewczyna nie musi troszczyć się o pieniądze; ma niezwykle przystojnego chłopaka, całkowicie w niej zakochanego; i otacza ją grupka przyjaciół przy której po prostu dobrze się bawi. A jednak Oliwia wcale nie jest szczęśliwa i często czuje się samotna. Jej życie obiera całkowicie nowy kierunek, kiedy przez nieuwagę potrąca chłopaka. Dominik musi opiekować się swoim młodszym rodzeństwem a noga w gipsie niemal mu to uniemożliwia. Trochę z powodu wyrzutów sumienia,  a trochę ze względu na czystą życzliwość, Oliwia postanawia pomóc chłopakowi w jego codziennych obowiązkach. A ta prosta decyzja całkowicie odmienia zarówno życie Oliwii, jak i Dominika. 

"Jak powietrze", wbrew sugestiom z okładki, wcale nie jest pierwszą powieścią New Adult, ale zdecydowanie przynależy do owego gatunku. Agata Czykierda-Grabowska, inspirując się zagranicznymi powieściami NA, opowiada historię dwójki pokiereszowanych przez los młodych ludzi i mocno osadza ową fabułę w realiach Warszawy. Autorka skupia się przy tym niemal wyłącznie na wątku rodzącego się na oczach czytelników uczucia. Jego intensywność i tempo w jakim się rodzi budzi co prawda pewne watpliwości, ale nie ujmuje to samej historii pewnego uroku. 

Pomimo dosyć sporego natężenia dramatyzmu w fabule, historia Oliwii i Dominika wydaje się w jakiś dziwny sposób realistyczna - i chyba tym ujmuje w szczególności. Agata Czykierda-Grabowska doskonale poradziła też sobie z wykreowaniem niektórych bohaterów. Owszem, ślepe przekonanie Oliwii, że jej ojcu na niej nie zależy i zmienne nastroje Dominika chwilami podnoszą ciśnienie czytelnika, ale za to Hania i Kacper szturmem podbijają jego serce. Chociaż "Jak powietrze" określana jest jako powieść New Adult, autorka nie nadużywa scen erotycznych w fabule. A dzięki temu sama historia wydaje się bardziej subtelna. 

Trochę szkoda, że Agata Czykierda-Grabowska poświęciła tak sporo uwagi na wątek romantyczny i decyduje się na motyw "Insta love". Szkoda bo przez to nie udało jej się uniknąć pewnej wtórności fabularnej - np. kilkakrotnie obserwujemy irracjonalny krok do tyłu w budowaniu relacji głównych bohaterów. Co więcej, ów wtórność występuje także przy niektórych zwrotach - początkowo niemal każdej wzmiance o Hani towarzyszy opis jej szczerbatego uśmiechu, kilkakrotnie czytamy też fragment, w którym Dominik określa sam siebie jako psychopatę, posiadającego obsesje na punkcie Oliwii. 

"Jak powietrze" to lekka, choć momentami przepełniona emocjami opowieść o pierwszym prawdziwym uczuciu, które staje się lekiem na bolesną przeszłość. I chociaż Agata Czykierda-Grabowska nie dodaje czegoś nowego do gatunku New Adult, już samo osadzenie fabuły w Warszawie stanowi pewien powiew świeżości. "Jak powietrze" nie zachwyciło mnie, ale i tak uważam, że to dobra, słodko-gorzka opowieść o miłości. I jeśli właśnie czegoś takiego szukacie, powinniście jej dać szansę. 

Odkąd tylko znalazłam w zapowiedziach najnowszą powieść Elle Kennedy, wiedziałam że będę musiała po nią sięgnąć. Co prawda autorka nie podbiła mojego serca w takim stopniu jak choćby Colleen Hoover czy Kim Holden, ale i tak zaskarbiła sobie moją sympatię. Po raz pierwszy udowodniła mi bowiem, że pozycje New Adult mogą nie tylko wzruszać i łamać serce, ale również wywoływać szeroki uśmiech na ustach. Co więcej, podobne wrażenie udało jej się na mnie wywrzeć także przy drugim podejściu - lekturze "Błędu" właśnie.

John Logan, prawdopodobnie po raz pierwszy od czasów liceum, nie może przestać myśleć o dziewczynie. Niestety, obiekt jego westchnień jest już zajęty i to przez jego najlepszego przyjaciela. Aby wyrzucić Hannah z pamięci, Logan "Zalicza" kolejne dziewczyny na studenckich imprezach, ale z żadną nie spędza zbyt dużo czasu. Kiedy przez pomyłkę trafia do akademika Grace - pierwszorocznej i niepewnej siebie studentki, wcale nie planuje się do niej zbliżyć. Sytuacja wymyka się jednak po prostu spod kontroli. Logan nie szuka też dalszego kontaktu z Grace - chce tylko naprawić swój błąd, poza tym zaczyna się czuć dobrze w jej towarzystwie. Problem polega na tym, że zanim to sobie uświadamia,  stawia pewien nierozważny krok. A tym razem Grace nie jest już tak skłonna by mu go wybaczyć. 

"Błąd" wyłamuje się nieco ze schematu zgodnie z którym pozycje New Adult przepełnione są dramatycznymi a często wręcz łamiącymi serce wątkami. Już "Układ" zrobił krok w tym kierunku, ale drugi tom serii Off Campus posunął się w tę stronę jeszcze dalej. Owszem, Elle Kennedy nie rezygnuje całkowicie z "poważniejszych" wątków, ale wplata je gdzieś między wierszami, trochę w tle właściwej fabuły. Poza tym, zdecydowanie stara się by ów problemy - alkoholizm w rodzinie czy nieco toksyczna znajomość - były równoważone pozytywnymi aspektami i nie definiowały bohaterów.

Historia Grace i Logana przepełniona jest namiętnością i humorem. Zagłębiając się w lekturę czytelnik na przemian uśmiecha się kącikiem ust albo rumieni przy bardziej "pikantnych scenach", ale zdecydowanie nie zostaje przytłoczony nadmiarem emocji. I chociaż uwielbiam twórczość wspomnianych już wcześniej autorek, t.j.  Kim Holden czy Colleen Hoover, propozycja New Adult zaproponowana przez Elle Kennedy niesie ze sobą przyjemny powiew świeżości. Romantyczna, zabawna historia z wyrazistymi bohaterami, która zostaje mocno osadzona w "świecie młodych ludzi" - w świecie, w którym przeplata się collage, kultura i sport.

Elle Kennedy doskonale radzi sobie z tworzeniem tzw. "companion novel" czyli powieści będącej uzupełnieniem serii, ale nie stanowiącej bezpośredniej kontynuacji. Zdecydowanie możecie sięgnąć po "Błąd"  bez znajomości "układu" bez obaw, że a) nie zrozumiecie treści czy też b) zostaną wam zaspoilowane ważne wydarzenia. A równocześnie jeśli znacie poprzedni tom, z przyjemnością będziecie obserwować jak rozwija się historia Hannah i Garretta w tle. Tak naprawdę jedyne co mogłoby was odrzucić od lektury to awersja do scen erotycznych i dosadne słownictwo autorki w tym temacie - Elle Kennedy zdecydowanie nie unika "momentów", zwłaszcza na początku.

"Błąd" to historia, którą poleciłabym każdemu czytelnikowi, który spragniony jest lekkiej, romantycznej lektury z pieprzykiem i sporą dozą humoru. Elle stworzyła powieść, którą czyta się szybko i z uśmiechem na ustach. A chociaż historia Hannah i Garretta spodobała mi się ociupinkę bardziej, skłamałabym twierdząc, że Grace i Logan nie zaskarbili sobie mojej sympatii. Pozostaje mi tylko jeszcze raz polecić wam "Błąd" i z niecierpliwością oczekiwać na premierę kolejnej powieści Elle Kennedy w Polsce.

"Błąd" Elle Kennedy; wydawnictwo Zysk i S-ka; Poznan 2016 ★★★★

Od powieści Colleen Hoover, a żeby być nawet bardziej precyzyjną - od lektury "Hopeless", rozpoczęła się moja sympatia względem gatunku New Adult. A choć od tamtej pory minęło już trochę czasu i udało mi się zapoznać chyba z kilkunastoma przedstawicielkami NA, amerykańska autorka pozostaje moją niekwestionowaną faworytką. Colleen Hoover wymyśliła uniwersalny wzór stanowiący klucz do mojego serducha i teraz sukcesywnie z niego korzysta - z drobnym odstępstwem dla "Tej dziewczyny", ale nałóżmy na to kurtynę milczenia. I chociaż przed rozpoczęciem "Ugly love" trochę bałam się, że tym razem coś nie zaskoczy, całkowicie się myliłam. 

Tate wkracza właśnie w dorosłe życie - kontynuując naukę w szkole pielęgniarskiej i rozpoczynając pierwsza prawdziwą pracę, wciąż korzysta jednak z pomocy bliskich i zamieszkuje w apartamencie swojego starszego brata - pilota. Już pierwsze chwile odbiegają jednak od idealnego obrazka. Żeby dostać się do mieszkania, Tate musi poradzić sobie z natrętnym i całkowicie pijanym facetem, który - o zgrozo! - okazuje się przyjacielem jej brata. Mimo niezbyt korzystnego pierwszego wrażenia i pozornej obojętności mężczyzny, Tate czuje pociąg do Milesa. Obopólne zainteresowanie sprawia że Tate i Miles decydują się na nieco niecodzienną relacje. Obowiązują dwie zasady - zero pytań o przeszłość i brak oczekiwań na wspólną przyszłość. Tylko że wcale nie jest to takie proste. 

"Ugly love" to dokładnie ta strona Colleen Hoover, która zauroczyła mnie od pierwszego wejrzenia i całkowicie podbiła moje serducho. Bardzo emocjonalna, zmysłowa historia o lęku przed miłością i tym co może się wydarzyć gdy jej zabraknie. Jest to chyba najbardziej dojrzała i erotyczna pozycja autorki jaką miałam okazje do tej pory poznać, ale równocześnie nie brakuje jej smaku. Istnieją powieści, w których sceny erotyczne stanowią jedynie zbędny element, sztucznie napychający powieść dodatkowymi stronami, ale zdecydowanie nie jest to przypadek "Ugly love". Erotyka w owej historii jest niezwykle zmysłowa - do tego stopnia że już scena pierwszego pocałunku budzi od groma emocji - i stanowi ważny element w procesie budowania zaufania i rodzącego się między bohaterami uczucia. 

Zdecydowanie jest to opowieść mocno osadzona na historii miłosnej i wiele zależy od tego jak ocenicie głównych bohaterów. Od samego początku nie miałam watpliwości co do tego, że Miles z miejsca podbije moje serce - bo Colleen Hoover po prostu wie jak kreować bohaterów, którzy podbijają serducha jej czytelniczek. Ale jestem zaskoczona faktem jak szybko moją sympatie zdobyła Tate - w przeciwieństwie do innych bohaterek autorki - jest silna, niezależna i doskonale świadoma swojej wartości. Tym razem miłosna historia zostaje ponad to wzbogacona o wątki poboczne - idealnie współgrające z całością i nadające jej jeszcze bardziej pozytywne wrażenie. Silnie zarysowana więź Tate z bratem czy prawdziwa, męska przyjaźń to takie wisienki na doskonałym torcie. 

Sama historia pozostaje przedstawiona naprzemiennie z perspektywy Tate i Milesa - co znamy już innych powiesić NA - przy czym perspektywa tego drugiego sięga sześć lat wstecz, z wilna przedstawiając nam tajemnice jakie skrywa i powody dla jego z zachowania. Nawet w tym przypadku Colleen Hoover  udaje się jednak zachować nutę oryginalności. Perspektywa Milesa jest niezwykle poetycka - krótkie, urywane zdania, przedstawione w odmiennej formie graficznej. Językowo widać drogę jaką przebyła autorka od swojego debiutu. "Ugly love" jest powieścią, w którym nawet pojedyncze zdania uderzają czytelnika gejzerem emocji i życiowej prawdy - zwłaszcza gdy padają z ust Kapitana. 

"Ugly love" zachwyca i to od pierwszej strony. Colleen Hoover definitywnie stanowi jedną z najlepszych autorek New Adult i swoją najnowszą -na polskim rynku wydawniczym - powieścią tylko to potwierdza. To chwytająca za serce i wywołująca morze emocji historia o tym jak czasami ciężko zostawić za sobą przeszłość i odważyć się otworzyć na milosc. Colleen Hoover zachowuje przy tym odpowiednie proporcje jeśli chociaż o erotykę i dramatyzm. Ciężko mi powiedzieć czy to najlepsza pozycja autorki - wydaje mi się że każdy z nas ma swoją ulubioną - ale zdecydowanie nie odbiega ona poziomem od swoich poprzedniczek. Polecam, polecam, polecam. I juz teraz czekam na więcej. 

"Ugly love" Colleen Hoover; wydawnictwo Otwarte; Kraków 2016 ★★★★★

Muszę przyznać, że zanim sięgnęłam po najnowszą powieść Jessiki Sorensen , przeżyłam chwilę zawahania. Wiedziałam jak szerokie grono wielbicieli posiada w Polsce autorka, ale a) miałam kilka obiekcji względem jej poprzedniej pozycji, które z czasem jeszcze się nasiliły i b) odniosłam dziwne wrażenie, iż pani Sorensen posiada skłonność do tworzenia raczej długich serii - a akurat nie tego potrzebowałam w danym momencie. W końcu zwyciężyła moja wrodzona ciekawość i obawa przed tym, że ominie mnie coś dobrego. I nawet jeśli koniec końców "Nie pozwól mi odejść. Ella  i Micha" nie skradła całkowicie mojego serducha, było warto. 

Ella i Micha stanowili nierozłączną parę przyajciół. Oboje lekko zadziorni i łaknący od życia "czegoś więcej", stanowili doskonałych kompanów zabaw. Po tym jak Ella doświadcza ogromnej straty, opuszcza jednak rodzinną miejscowość, nie mówiąc nikomu dokąd się wybiera. Micha rozpaczliwie szuka swojej przyjaciółki, ale ich drogi krzyżują się dopiero osiem miesięcy pózniej. Ella - ta sama, ale równocześnie zupełnie inna - wraca do rodzinnych stron po ukończeniu pierwszego semestru na college'u. Uczucia, od których uciekła wracają z równą siłą i powoli burzą mury, którymi się otoczyła. 

Nie lubię porównywać ze sobą dwóch pozycji, ale jako, że mamy do czynienia z powieściami jednej autorki, czuję się odrobinę usprawiedliwiona. Chociaż pewnie nie wszyscy podzielą moje zdanie, w moim odczuciu "Nie pozwól mi odejść. Ella i Micha" wypada lepiej niż "Przypadki Callie i Kaydena". Jessica Sorensen po raz kolejny skupia swoją uwagę głownie na wątku romantycznym, ale tym razem, zamiast "insta love", obserwujemy uczucie mocno osadzone na fundamentach przyjaźni. Owszem, pozbawia nas to możliwości poznania charakterów postaci od podstaw, ale sprawia że cała zarysowana relacja wydaje się bardziej rzeczywista i wiarygodna. 

Zarówno Ella jak i Micha - o drugoplanowych bohaterach nie wspominając, ciągną za sobą pewien bagaż doświadczeń. Ona zmaga się wyrzutami sumienia odnośnie tego co spotkało jej matkę i obawami czy nie podzieli jej losu; on, mimo upływu czasu, nadal nie pogodził się z tym, że razem z matką został porzucony przez ojca. A na dodatek towarzyszy nam przeświadczenie, że autorka nie odkryła jeszcze wszystkich kart. Ale mimo tej dawki dramatyzmu, nie przyćmiewa ona fabuły i pozostałych wątków. A juz zdecydowanie, tragedie nie stanowią jedynego elementu składającego się na kreacje bohaterów. 

Jessica Sorensen posiada lekkie pióro, co zdecydowanie wpływa na to w jaki sposób odbieramy lekturę. "Nie pozwól mi odejść. Ella i Micha" czyta się niesamowicie szybko i przyjemnie, a czytelnik nie zostaje przytłoczony nadmiarem emocji. Od bohaterów czuć pasje - do sztuki, do muzyki a nawet do szybkich samochodów - i trochę szkoda, że autorka nie pociągnęła tych wątków dalej. Tak jak w przypadku demonów z jakimi mierzą się bohaterowie, tak i tu odnoszę wrażenie, że pani Sorensen nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Autorka zdecydowanie nie wyczerpała tematu i pozostawiła sobie kilka otwartych furtek, ale to akurat dobrze rokuje na przyszłość serii. 

"Nie pozwól mi odejść. Ella i Micha" to powieść, która, w pewnym sensie, przyniosła mi spore zaskoczenie. Jessica Sorensen nie unika trudnych tematów, ale nie daje im też przyćmić powieści. Historia Elli i Michi staje się dzięki temu doskonałà opowieścią wakacyjną - lekką, przyjemną i romantyczną, a przy tym nieprzesłodzoną. Myślę, że wielbicieli autorki nie muszę namawiać do lektury. A tych niezdecydowanych - gorąco namawiam do lektury. Jessica Sorensen pokazuje nieco odmienne, ale wciąż satysfakcjonujące dla czytelnika oblicze. 

"Nie pozwól mi odejść. Ella i Micha" Jessica Sorensen; wydawnictwo Zysk i S-ka; Poznan 2016 ★★★★

Pomysł na ten post, jak wiele poprzednich pomysłów, zrodził się w mojej głowie przez przypadek i pierwotnie miał przybrać całkowicie odmienną formę. Kiedy zabrałam się za jego pisanie, klawiatura absolutnie mnie nie słuchała i podążyła zupełnie odmiennym torem, ale że efekt końcowy mi się spodobał, postanowiłam z tym nie walczyć. Doskonale wiecie, że lubię gatunek New Adult i że sięgam po niego stosunkowo często, ale być może wśród Was ostali się tacy czytelnicy, którzy trochę pogubili się w tym skąd on się w ogóle wziął, co to jest i które z plotek na jego temat są prawdziwe.

Moda na powieści New Adult, jak zwykle zresztą, przywędrowała do nas wprost z zagranicy, z krajów anglojęzycznych - ze wskazaniem na Stany Zjednoczone. Trudno nakreślić taką wyraźną granicę gdzie kończy się Young Adult a gdzie zaczyna właśnie New Adult, nie wspominając już o tym by rozgraniczyć ów gatunek ze zwykłymi romansami. Jeśli szukacie uniwersalnego rozwiązania na tą zagwozdkę, nie za bardzo Wam pomogę, bo i wydaje mi się, że ono po prostu nie istnieje. Z tego braku narodziło się jednak wiele krzywdzących stereotypów odnośnie gatunku New Adult - czasami takich, które mają źródło w prawdzie, a czasami zupełnie wyssanych z palca. Że powieści tego rodzaju są nieco młodszym odpowiednikiem "50 twarzy Grey'a"; że wszystkie pisane są na jedno kopyto; i że jedyne o czym opowiadają to historia miłości dwójki wyidealizowanych bohaterów z przerysowanymi problemami. A dzisiejszym postem chciałabym je chociaż częściowo obalić.

CZYM JEST NEW ADULT?

To prawda, że nie istnieje jedna, jednoznaczna definicja dla New Adult, ale nikt nie powiedział, że nie możemy jej sobie stworzyć, choćby tylko i wyłącznie na potrzeby tego posta. Kiedy sama zastanawiam się czy dana pozycja zalicza się do gatunku New Adult tak naprawdę patrzę tylko na dwie rzeczy. Po pierwsze, w jakim wieku znajdują się główni bohaterowie. I po drugie, czy dana pozycja chociaż w minimalnym stopniu skupia się na tym by poruszyć problematykę charakterystyczną dla danej grupy wiekowej.

Z zasady bohaterowie New Adult powinni znajdować się gdzieś między 18 a 25 rokiem życia czyli dokładnie w takim wieku, który wskazuje na to, że dopiero wkraczają w dorosłość*. A z czym mają się mierzyć? Wiecie, wachlarz możliwości jest tak naprawdę stosunkowo duży i na upartego każdy wątek możnaby "podciągnąć" jako typowy dla problematyki danego pokolenia. Gdyby jednak doszukiwać się wątków, które najlepiej reprezentowałoby tą grupę wiekową, celowałbym albo w a) życie studenckie/późno licealne albo w b) wkraczanie w dorosłość ukazaną poprzez zdobycie samodzielności - pierwszą prawdziwą pracę, mieszkanie bez opiekunów itp. albo ostatecznie c) odkrywanie samego siebie, które autorzy najchętniej przedstawiają przy równoczesnym motywie podróży.

CZY KAŻDA POZYCJA NEW ADULT MUSI BYĆ RÓWNOCZEŚNIE ROMANSEM?

Jakkolwiek ironicznie to zabrzmi przy natłoku pozycji New Adult w Polsce, ten gatunek dopiero u nas raczkuje. Podczas gdy zagraniczni autorzy łączą elementy New Adult z wątkami paranormalnymi, fantastycznymi czy wręcz kryminalnymi, u nas w znacznej mierze łączy się z wątkiem miłosnym. Co, gdyby się nad tym zastanowić, wcale nie jest takie bezsensowne. Miłość, zwłaszcza taka namiętna, naiwna i pozbawiona wszelkiego rozsądku, zdecydowanie kojarzy nam się z okresem młodości. A co za tym idzie, wydaje się być wątkiem adekwatnym dla NA. Tak samo zresztą jak erotyzm. Seks nie jest już tematem tabu, zwłaszcza w życiu większości dwudziestolatków. Zgodzę się, że niektóre pozycje NA zdecydowanie zbyt dużą wagę przykładają do scen erotycznych, ale z drugiej strony znajdziecie też takie tytuły, które nie zawierają ich wcale jak choćby "Fangirl" czy "Powód by oddychać". Erotyzm nie jest więc w najmniejszym nawet stopniu wyznacznikiem czy dana pozycja jest NA czy też nie.

SKĄD W NA TYLE DRAMATYZMU?

Kilkakrotnie przy recenzjach powieści NA wspominałam Wam o tym, że w życiu bohaterów rozgrywa się mnóstwo trudnych sytuacji. Postacie mierzą się z ciężkimi chorobami, traumatycznymi wydarzeniami z przeszłości, żałobą; często są ofiarami przemocy domowej; są prześladowane przez rówieśników; a w przypadku bohaterek - stanowiły ofiarę gwałtu czy molestowania. Skąd skłonność do wplatania do fabuły tyle dramaturgii spytacie a ja odpowiem krótko - nie wiem. Być może autorzy utożsamiają owe elementy jako część brutalnego, ale prawdziwego świata dorosłych czyli świata w który wkraczają nasi bohaterowie. A być może nie ma na to odpowiedzi - po prostu ktoś wplótł ów wątek do fabuły, a że wzbudził zainteresowanie odbiorców, został podchwycony przez innych autorów. Faktem jest natomiast to, że, tak jak i erotyzm, nie jest to element, który definiuje gatunek.

CZY ZAWSZE JEST POWAŻNIE?

New Adult często jest lekturą niezwykle emocjonalną. Mnogość trudnych tematów sprawia, że czytelnik łatwo się wzrusza a czasami wręcz zalewa się łzami (tak tylko wspomnę "Promyczka"). Ale nie wszystkie pozycje New Adult należą do kategorii tych poważnych i lekko przytłaczających. Sama mam wciąż spore tyły z NA, ale nawet z moimi skromnymi znajomościami mogę wskazać kilka pozycji, które cechował fantastyczny humor - choćby wspomniany kiedyś "Układ" Elle Kennedy. Społeczność Goodreads przekonuje wręcz, że istnieją takie pozycje NA, z których humor wręcz się wylewa (np. Cora Carmack, Emma Chase czy Alice Clayton). A choć nie ręczę za te informacje własną głową, nie widzę powodu dla którego ktoś miałby w tym zakresie kłamać.

CZY WSZYSTKIE POWIEŚCI NA SĄ TAKIE SAME?

Trochę tak jest, że powieści NA mają wiele elementów wspólnych, o których zresztą w dużej mierze już wam wspomniałam, i przez to przy ich częstej lekturze można czuć się już lekko znużonym. Nie wrzucałabym jednak wszystkich pozycji do jednego wora. Ludzkie życie jest tak fascynujące i różnorodne, że nawet gdy autorki poruszają ten sam temat mogą go ująć z całkowicie innej perspektywy i przedstawiać go w zupełnie nowym świetle. A nawet jeśli i na tej płaszczyźnie wykazują podobieństwa - autorki mogą posiadać całkowicie inną wrażliwość i tym wyróżnić swoją powieść. Nie wspominając już o tym, że niektórzy pisarze, jak choćby Colleen Hoover, urozmaicają swe powieści w inny sposób np. wplatając w tekst piosenki, wiersze czy inną twórczość bohaterów.


Prawda wygląda tak, że każdy gatunek jest w pewnym sensie wtórny - poszczególne wątki, sposób kreowania bohaterów i wszystko co go definiuje i wyróżnia od innych pozycji, z czasem staje się po prostu schematem. Tak jest w przypadku YA (zwłaszcza dystopii), romansów a nawet w pewnym sensie thrillerów domestic noir. Jeśli czytamy sporo pozycji danego gatunku, w krótkim odstępie czasu, jakiekolwiek wtórne elementy bardziej rzucają nam się w oczy, a lektura staje się nazbyt przewidywalna. A by uniknąć przykrych rozczarowań wystarczy po prostu "nie przedawkować" danego gatunku. Powtórzę mądrość mojego taty i mamutka - jeśli sięgamy po coś z umiarem, nigdy nam nie zaszkodzi. I w tym przypadku sprawdza sę ona doskonale.

Jeśli szukacie pozycji, które czyta się względnie szybko i lubicie gdy lektura wzbudza w Was sporo emocji, New Adult wydaje się doskonałym wyborem. Przeczytajcie jeden, dwa tytuły, a jak poczujecie zmęczenie materiałem - po prostu odsuńcie inne pozycje na bok i sięgnijcie po coś skrajnie innego. Gwarantuje Wam, że po jakimś czasie zatęsknicie za klimatem NA i kiedy zdecydujecie się na lekturę łatwiej przyjdzie wam zignorować wszelkie wtórności i po prostu czerpać przyjemność z czytania. Na sam koniec planowałam Wam polecić kilka tytułów, ale myślę, że odłożymy to na inną okazje ;)

Jestem ciekawa czy gatunek New Adult nie jest wam obcy i co o nim myślicie. I jak zwykle czekam na Wasze opinie w komentarzach.

* Na co zresztą wskazuje sama nazwa gatunku. New Adult czyli młody dorosły a dosłownie - nowy dorosły.