Lubię mieć w swojej biblioteczce chociaż jedną albo dwie pozycje New Adult, których nie miałam jeszcze okazji przeczytać, na wypadek gdybym nabrała apetytu na romantyczną historię pełną emocji. Może i nie sięgam po powieści NA tak często jak jeszcze w zeszłym roku, ale nie zrezygnowałam, i póki co nie planuję tego zrobić, całkowicie z ich lektury. „Kiedy wszystko się zmienia" trafiła na moją półkę jako walentynkowy prezent-niespodzianka od Panny M. I chociaż poprzednia pozycja spod pióra Lisy De Jong, głównie ze względu na spoilery, nie rozkochała mnie jakoś w sobie, a i ten konkretny tytuł zbierał raczej średnie opinie, miałam dobre przeczucia.

Jeśli jesteście ze mną już jakiś czas, co najmniej od początku roku, wiecie, że „Gniew i świt" był jedną z tych premier, na które oczekiwałam z niecierpliwością, odliczając kolejne dni do premiery. Zamierzałam wybrać się 1 marca do stacjonarnej księgarni, porwać jeden egzemplarz z półki i zaszyć się w jakimś cichym kącie nad lekturą. Nie wyszło. Zawirowania w związku z lutowym Epikboxem sprawiły, że musiałam się wstrzymać z realizacją swojego planu żeby zminimalizować szansę na zdublowanie egzemplarza. W końcu sięgnęłam po „Gniew i świt" pod koniec kwietnia, nieco zaskoczona tym, że powieść Renee Ahdieh nie zdobywa szturmem zakamarków książkowej blogosfery.

Należę do tego grona czytelników, którym trudno wskazać ulubiony gatunek literacki, bo sięgają po niezwykle różnorodną literaturę, w zależności od aktualnego nastroju. Powieści New Adult jeszcze nie tak dawno były pozycjami,w które zaczytywałam się najchętniej, zwłaszcza gdy nie byłam pewna na co dokładnie  mam ochotę, obecnie jednak zdecydowanie ograniczyłam ich lekturę. Do twórczości Kim Holden mam jednak ogromny sentyment i na premierę „O wiele więcej" czekałam z niecierpliwością, nawet gdy dowiedziałam się, że targetem autorki jest nieco starszy czytelnik niż "młody dorosły".

Dałam się Wam poznać jako miłośniczka powieści New Adult. Zdecydowanie jest to gatunek, po który sięgałam najchętniej w bieżącym roku w sytuacjach gdy nie byłam pewna co czytać albo cierpiałam na tzw. “kaca książkowego”. Nie zaskoczę Was też pewnie informacją, że miałam już do czynienia z twórczością Brittainy C. Cherry i że wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. A jednak jej najnowsza wydana w Polsce powieść - „Powietrze, którym oddycha” wywołała we mnie raczej sprzeczne emocje. I teraz się zastanawiam czy poczułam przesyt gatunkiem czy jest to kwestia tego konkretnego tytułu. 

Elizabeth nie może się pogodzić z tragiczną śmiercią swojego męża. Po roku żałoby, razem ze swoją córeczką Emmą, wraca jednak do miejsca, które pełne jest żywych wspomnień o mężczyźnie. Coś uległo tam jednak zmianie. Sąsiedni dom zamieszkał Tristan - przystojny, samotny i agresywnie nastawiony do świata mężczyzna, który w oczach mieszkańców stał się synonimem wariata a niekiedy nawet potwora. Pomimo że pierwsze spotkanie Liz i Trisa dalece odbiega od ideału coś ich do siebie przyciąga. Tristan, który również doświadczył ogromnej straty, wydaje się jedyną osobą, która naprawdę rozumie co czuje kobieta. 

„Powietrze, którym oddycha” zdecydowanie nie jest powieścią złą. Nie da się ukryć, że historie pisane przez Brittainy C. Cherry czyta się z niesamowitą lekkością a sama autorka ma talent do tego by przelać na karty powieści morze emocji. Pod tym względem nic się nie zmieniło. Obstaje też przy stanowisku, że pisarska zdecydowanie radzi sobie z kreacją męskich bohaterów. Tristan budzi w czytelniku emocje - intryguje swoją tajemniczością; sprawia że ma się ochotę go przytulić i pocieszyć; a w momentach gdy przebywa z Emmą roztapia nawet najtwardsze serducho. Tylko że równocześnie nie mogłam pozbyć się wrażenia, że akurat Brittainy C. Cherry stać na więcej. 

O dziwo! Rozczarował mnie już sam wątek romantyczny. Pomijając fakt, że u boku Tristana, Elizabeth wypada raczej blado i zlewa się w umyśle czytelnika z innymi bohaterkami New Adult, ich relacje charakteryzowało dziwne tempo. Charakter ich znajomości (nienawiść - pociąg fizyczny - przyjaźń - miłość) zmianiał się tak szybko, że w pewnym momencie ciężko było mi uwierzyć w realność ów uczuć, zwłaszcza że głównie padały między nimi słowne deklaracje a nie czyny. Brittainy C. Cherry nie wywołała też u mnie zaskoczenia fabularnymi twistami, ale przyznaję że w tym przypadku “wina” leży raczej po mojej stronie i częstego sięgania po New Adult. 

Odnoszę wrażenie, że Brittainy C. Cherry chciała po prostu za dużo i za bardzo. Zamiast subtelnych nawiązań do popkultury, jesteśmy nimi wręcz zalewani; przyjaciółka Liz nie jest postacią oryginalną lecz przerysowaną; niektóre wątki są po prostu niesmaczne - erotyczny sen Liz w nawiązaniu do „50 twarzy Grey’a” czy chora umowa kobiety i Trisa; a inne wydają się być wplecione tylko po to by zadowolić pewne grono czytelników bez żadnego rzeczywistego wpływu na fabułę (wątek LGBT). 

„Powietrze, którym oddycha” nie jest najlepszą powieścią autorki i gdyby oceniać ją w kontraście do „Kochając pana Danielsa” czy „Art&Soul”, wypada raczej rozczarowująco. Nie jest to jednak powieść zła. Nie rozumiem zarzutów podobieństwa do „Bez słów” ani krytyki zakończenia. „Powietrze, którym oddycha” to lekka, dobrze napisana i budząca emocje lektura. Czy spodziewałam się czegoś więcej? Tak. Czy żałuję lektury? Nie i z pewnością sięgnę po kolejne powieści autorki. 

„Powietrze, którym oddycha” Brittainy C. Cherry; wydawnictwo Filia; Poznań 2016 ★★★

Gatunek New Adult wciąż nie jest u nas jeszcze tak popularny jak w Ameryce, ale zdążył już na stałe zagościć na księgarnianych półkach  a wśród dziesiątek anonimowych autorów, kilku zebrało zdecydowanie więcej uwagi. Colleen Hoover, Mia Sheridan, K. A. Tucker, ale w dużym stopniu także Brittainy C. Cherry. Mam wrażenie, że o pierwszej powieści autorki nie mówiło się wszędzie, ale jeśli już - to w samych superlatywach, a i ja dałam się uwieść opowieści o panu Danielsie. „Art&Soul” miało wysoko postawioną poprzeczkę, ale mimo to mnie nie zawiodło.

Aria nienawidziła tego, że pozostaje niewidzialna dla swoich kolegów ze szkoły, ale teraz bardzo chętnie wróciłaby do owego stanu. Mając szesnaście lat zachodzi w ciążę i zostaje jej przylepiona opinia dziwki i puszczalskiej. Co gorsza, rodzina dziewczyny nie przyjmuje tej wiadomości najlepiej, a ojciec dziecka nie chce mieć z całą sprawą nic wspólnego. Dziewczyna ma wsparcie jedynie w swoim przyjacielu Simonie… i Leviem. Nowy chłopak z południowym akcentem z miejsca zyskuje sympatię “tych popularnych”, ale coś ciągnie go właśnie do Arii, a chociaż dziewczyna wcale nie chce angażować się w ową znajomość, projekt Art&Soul - nawiązujący do malarstwa i muzyki - znacznie jej to utrudnia. 

Nie wiedziałam o czym tak naprawdę opowiada „Art&Soul” i nie wiem czy główna problematyka miała zostać tajemnicą, ale myślę, że to ważne by wyraźnie ją nakreślić - a ) bo może wczesne macierzyństwo jest czymś o czym nie chcecie czytać albo odwrotnie - b) brakuje Wam tego typu wątku w literaturze New Adult. Chociaż Brittainy C Cherry wplata w historię wiele dramatów i zawirowań, ten jeden konkretny  - ciąża został wypchnięty na pierwszy plan. I bardzo dobrze bo autorka radzi z nim sobie doskonale - nie ocenia zachowania Arii i udaje jej się oddać jej sprzeczne emocje i wątpliwości.

Brittainy C. Cherry pisze o miłości, ale udaje jej się wpleść do historii kilka uniwersalnych tematów, z którymi utożsami się każdy licealista. W życiu bohaterów dużą rolę odgrywa rodzina i szkoła i autorka wyraźnie zaznacza to w fabule. Pisze o tym jak ważne dla szczęścia nastolatka jest poczucie stabilności, bezpieczeństwa i miłości w domu; o tym jak trudno jest pozostać sobą gdy “inność” jest traktowana jako coś złego. Uwielbiam też autorkę za fakt, że jeżeli pisze o zamiłowaniu bohaterów do sztuki, muzyki czy też słowa pisanego, te elementy rzeczywiście odgrywają dużą rolę w fabule. 

Zaskoczyła mnie ta opowieść. Wszystko wskazywało na miłość od pierwszego wejrzenia a tymczasem Brittainy C. Cherry daje temu uczuciu dojrzewać powoli na oczach czytelników. Wymiana zdań między bohaterami (matematyczne dowcipy? oksymorony?) wydawała mi się momentami sztuczna a równocześnie w odniesieniu do Arii i Leviego niebywale naturalna i po prostu urocza. I tak naprawdę jedyne co mi przeszkadzało to kilka scen końcowych, które w moim odczuciu były zbyt przesłodzone i ujmowały realizmowi całej historii. 

„Art&Soul” to powieść, która w ciepły, lekki sposób porusza problematykę bliską wielu młodym ludziom. Chociaż jest w niej kilka motywów charakterystycznych dla NA, mam wrażenie, że może trafić także do czytelników, którzy nie sięgają po ten gatunek. Brittainy C. Cherry rezygnuje ze scen erotycznych a w zamian za to z niesamowitą delikatnością pisze o poczuciu inności i obawach w związku z nastoletnią ciążą. Jeśli nie mieliście jeszcze do czynienia z historią Arii i Leviego, koniecznie dajcie jej szansę. 

„Art&Soul” Brittainy C. Cherry; wydawnictwo Filia; Poznań 2016 ★★★★

Zakupiłam „Kiedy pada deszcz” jeszcze przed tym jak internet zalała fala raczej rozczarowanych głosów czytelników. Kierowałam się trochę sympatią do serii Love matters wydawanej przez Filię a trochę moim ogólnym zamiłowaniem do gatunku New Adult, który idealnie sprawdza się jako przerywnik między innymi pozycjami czy też po prostu miła odskocznia od studenckich obowiązków. Nie wiem czy w tej chwili zdecydowałabym się na zakup i trochę bym straciła - pomimo kilku zarzutów, lisa De Jong stworzyła wzruszającą historię, którą czyta się z przyjemnością. 

Kate miała marzenia i plany na przyszłość, ale jedna impreza czyni ją całkowicie inną osobą. Zgwałcona przez szkolną gwiazdę sportu, dziewczyna całkowicie odsuwa się od swoich znajomych i zamyka się w sobie. Dwa lata później wciąż odczuwa skutki tamtego wieczoru - rezygnuje ze studiów i miłości Beau Bennetta, który był nie tylko jej najlepszym przyjacielem, ale także pierwszym zauroczeniem. Kiedy do miasteczka przyjeżdża nowy chłopak, Asher, Kate po raz pierwszy od dawna pozwala sobie na chwilę radości i lekkości. Tyle że chłopak również ma swoje tajemnice.

Powieść Lisy De Jong rzeczywiście zawiera w sobie sporo schematów - bolesne, traumatyczne przeżycia, trójkąt miłosny z udziałem przyjaciela i nowego chłopaka w mieście i tajemnice z przeszłości. Możnaby powiedzieć, że wszystko to już było i nie odbiegałoby to wcale dalece od prawdy. Tylko, że w gruncie rzeczy nie ma w tym aż tak dużo złego - zwłaszcza jeśli czytelnik zdaje sobie sprawę z tego, że powieści New Adult mają tendencje do pewnej powtarzalności motywów. Lisa De Jong wzbudza w czytelniku emocje , które w tego rodzaju lekturach są przecież najważniejsze, poczynając od wzruszenia, aż po uśmiech.

Głównym wątkiem historii pozostaje uczucie między Kate i Asherem. pojawiają się pewne sceny “cliche” - trochę przerysowane i przesłodzone, ale w znacznej części ich opowieść wzrusza i budzi ciepłe uczucia w czytelniku. Lisie De Jong udaje się zobrazować miłość jako swego rodzaju lekarstwo, ale równocześnie przekonuje czytelnika że na wszystko potrzeba czasu, a problemy nie znikają w mgnieniu oka. Jest w tej historii coś niesamowicie romantycznego i przez to ujmującego najczulsze struny czytelnika. 

Żałuję ogromnie, że natknęłam się na porównanie „Kiedy pada deszcz” do innej powieści New Adult. Nie dlatego, że się z nim nie zgadzam, ale dlatego, że sugeruje ono kierunek jaki obierze fabuła. Od początku oczekiwałam momentu, w którym autorka odsłoni ów tajemnice a następuje to dopiero za połową (i to daleko za nią). Nie ukrywam, że negatywnie wpłynęło to na moją ocenę lektury, zwłaszcza, że i samo zakończenie nie do końca wpasowało się w mój gust. Nie spoilując niczego, uważam że w jakiś sposób dyskredytuje ono początek historii.

„Kiedy pada deszcz” to kolejna ciekawa propozycja od Love matters. Lisa De Jong ma lekkie pióro, a nawet jeśli powiela sporo motywów, doskonale radzi sobie z graniem na emocjach czytelników. Żałuję, że czytałam przed lekturą kilka recenzji, bo myślę, że odebrałabym tą historię nieco inaczej, ale i tak nie czuję się rozczarowana i z pewnością powrócę do twórczości Lisy De Jong. A i Wam to polecam, zwłaszcza jeśli nie przedawkowaliście literatury New Adult. 

„Kiedy pada deszcz” Lisa De Jong; wydawnictwo Filia; Poznań 2016 ★★★½