Po lekturze kilku ostatnich powieści Colleen Hoover przyznałam, że powoli zaczynam dostrzegać pewne mankamenty jej twórczości. I chyba dlatego, by uniknąć sytuacji, w której na koniec zostanę z uczuciem rozczarowania, nie sięgnęłam po dwie z kolei premiery, mianowicie „It ends with us” oraz „Without Merit”. Nie do końca potrafię Wam natomiast wytłumaczyć, dlaczego akurat dla powieści „Wszystkie nasze obietnice” zmieniłam swoje nastawienie - czy chodziło o jakąś szczególnie pozytywną opinię książkowego influencera, któremu ufam; czy o „przeczucie”; czy też po prostu potrzebę sprawdzenia czy Colleen Hoover jest w stanie jeszcze wywołać we mnie ciepłe emocje. Bez względu na przyczynę, jestem po prostu wdzięczna za taki obrót spraw.

Pierwsze spotkanie Quinn i Grahama dalece odbiega od ideału. Kiedy poznają się na korytarzu (już-wkrótce-byłego) narzeczonego dziewczyny, chyba żadne z nich nie przypuszcza jak dalej rozwinie się ich historia. Kilka lat później są kochającym, ale nie do końca szczęśliwym małżeństwem. Quinn rozpaczliwie pragnie zostać matką i obwinia siebie za to, że pozbawia Grahama możliwości bycia rodzicem. Chociaż kocha męża, z każdym dniem dostrzega jak się od siebie oddalają. Jak to możliwe, że obopólna miłość nie stanowi gwarancji szczęśliwego zakończenia; i że być może to za mało by małżeństwo Quinn i Grahama przetrwało?

„Wszystkie nasze obietnice” pod pewnymi względami pokazują nowe, nieco odmienne  oblicze Colleen Hoover, ale nie jest też tak, że nie posiadają żadnych punktów wspólnych z jej poprzednimi powieściami. To wciąż historia, która w dużej mierze obraca się wokół jednego wątku i dwóch bohaterów, a resztę postaci spycha na dalszy plan; i która sporą wagę przykłada do relacji pomiędzy tą dwójką. W porównaniu do niektórych pozycji, „Wszystkie nasze obietnice” wydają się jednak jakby dojrzalsze - problematyka powieści wskazuje na to, że Colleen Hoover powoli odchodzi od gatunku New Adult i że obiera za target nieco starszego odbiorcę.

Historia Quinn i Grahama toczy się dwutorowo - naprzemienne poznajemy początki znajomości tej dwójki, jak i ich „teraz”, w momencie kryzysu małżeńskiego.  Jest to doskonale rozwiązanie i to nie tylko dlatego, że pozwala nam lepiej poznać i zrozumieć relację pary. Nie da się ukryć, że wątek rozgrywający się „teraz” ma dosyć mocny pod względem emocjonalnym wydźwięk, a przez taki sposób narracji Colleen Hoover daje swoim czytelnikom chwilę na zaczerpnięciu oddechu.

To właśnie emocje są jednak tym co stanowi o wartości tej historii. Colleen Hoover pisze o tematach trudnych i bolesnych, ale wykazuje się przy tym niesamowitą spostrzegawczością i delikatnością. Porusza kwestie problemu z zajściem w ciąże i tego jak zmienia on perspektywę na życie seksualne albo jak wyczula na tematykę posiadania potomstwa w codziennych rozmowach; mówi o tym jak poczucie winy i rozczarowanie oddziałuje na relacje pomiędzy dwójką ludzi; i zwraca uwagę na to, że miłość czasami nie wystarcza by utrzymać związek. Przyznaję, że dawno żadna lektura nie poruszyła mnie w podobny sposób. Jestem bowiem coś takiego w piórze Colleen Hoover co otwiera oczy czytelnika na kwestie, na które przedtem nie zwracał uwagi.

„Wszystkie nasze obietnice” z pewnością nie są historią pozbawioną wad, a wśród zarzutów mógłby znaleźć się ten, że niektóre ze scen mają za bardzo przerysowany, filmowy charakter. Tyle że dla mnie te kwestie trochę tracą na znaczeniu, kiedy pomyślę o tym jak wiele emocji wzbudziła we mnie autorka i jak bardzo poszerzyła moją perspektywę. Nie wiem czy to najlepsza powieść autorki pod względem warsztatu czy oryginalności, ale jest w niej coś co absolutnie podbiło moje serce. Polecam. 

Wszystkie nasze obietnice, Colleen Hoover; tłum. Aleksandra Żak; wydawnictwo Otwarte; Kraków 2018 ★★★★★

Są takie powieści, które bardzo trudno jednoznacznie przypisać do konkretnego gatunku literackiego i przekonałam się o tym kilkakrotnie na przestrzeni ostatnich kilku tygodni. Błędne określenie gatunku, albo nawet nieodpowiednie porównanie do jakiegoś popularnego tytułu może z kolei przyciągnąć nieadekwatną do treści grupę odbiorców i zapewnić falę negatywnych opinii. Taka sytuacja miała miejsce za granicą w przypadku „Rozstania” Katie Katimury, a w pewnym stopniu także u nas w odniesieniu do „Roku we mgle” Michelle Richmond. Zdecydowanie nie jest to bowiem klasyczny thriller.  

Abigail znajduje się u progu całkiem nowego życia - wkrótce ma zostać nie tylko żoną Jake’a, ale też matką dla jego sześcioletniej córeczki Emmy. Wystarcza jednak kilka sekund by zniszczyć wizję ich przyszłego życia. Abigail traci z oczu dziewczynkę dosłownie na chwilę potrzebną do wykonania fotografii - tyle jednak wystarcza by Emma zniknęła bez śladu z plaży. Rozpoczynają się poszukiwania, a równocześnie kobieta rozpaczliwie stara się odtworzyć ostatnie chwile z Emmą, coś co ułatwiłoby jej znalezienie. Co wydarzyło się na plaży?

Punktem wyjścia dla fabuły rzeczywiście jest motyw zaginięcia dziecka, a więc temat, który często przewija się w thrillerach. Ale tak jak wspominałam na wstępie - nie jest to klasyczny przedstawiciel gatunku. Tajemnica zaginięcia Emmy stanowi zaledwie niewielki fragment fabuły, a sporo scen z nią związanych odgrywa się niejako „poza sceną”. Historia jaką opowiada Michelle Richmond jest wyraźnie ukierunkowana na postać narratorki - Abigail. Sporą część powieści stanowią rozwlekłe opisy i to nie tylko takie dotyczące otaczającej kobietę rzeczywistości, ale także rozważań na temat fotografii, pamięci a niekiedy nawet matematyki.

Zaproponowana przez Michelle Richmond narracja jest bardzo specyficzna i ja sama potrzebowałam chwili by do niej przywyknąć - do tego, że bardzo rzadko obserwujemy wydarzenia „bezpośrednio”; że Abigail wspomina tylko pewne wydarzenia i wzbogaca je dziwnymi, czasami nieco nie na miejscu rozważaniami np. obliczając na podstawie wzorów matematycznych w jakim rejonie może znajdować się Emma, biorąc pod uwagę czas od jej zaginięcia i sposób podróżowania potencjalnego porywacza. Trochę przeciwnie niż w przypadku powieści JP Delaney’a, gdzie podobał mi się początek powieści, a rozczarowało zakończenie, zaczęłam jednak doceniać prozę Michelle Richmond.

Na początku rozdziałów często pojawia się wzmianka ile czasu upłynęło od chwili zaginięcia Emmy, co w pewnym sensie zwraca uwagę czytelnika na subtelne zmiany w życiu Abigail i społeczności zaangażowanej w pewnym zakresie w proces poszukiwania. Michelle Richmond pisze o tym w jaki sposób ów wydarzenie wpłynęło na życie kobiety - podkreśla poczucie winy, rozpaczliwe próby odtworzenia feralnego dnia (czasami powodując u czytelnika poczucie wtórności) i powolny rozpad więzi Abigail i Jake’a. I radzi sobie w tym temacie bardzo dobrze. A chociaż wiem, że niektórzy zarzucają autorce „filmowe zakończenie”, jest w nim raczej słodko-gorzki posmak i sama nie chciałabym innego finału.

Nie do końca tego spodziewałam się po lekturze „Roku we mgle”, ale też i nie traktowałbym tego w kategorii wad. To przekonujące i emocjonalne studium kobiety pogrążonej w rozpacz i poczuciu winy. Dobry wybór dla czytelników lubujących się w powieściach obyczajowych z elementem tajemnicy. Ja jestem ciekawa co jeszcze skrywa autorka.  

Rok we mgle, Michelle Richmond; tłum. Krzysztof Uliszewski; wydawnictwo Otwarte; Kraków 2018 ★★★☆☆

Za możliwość lektury dziękuję wydawnictwu Otwarte

JP Delaney wywołał w zeszłym roku swoją powieścią - „Lokatorką” spore zamieszanie i to zarówno wśród wielbicieli gatunku, jak i osób które thrillery czytają sporadycznie. a choć sama nie podzielałam entuzjazmu większości książkoholików - - przeszkadzało mi zwłaszcza mocne oderwanie fabuły od rzeczywistości - byłam wystarczająco usatysfakcjonowana by dać autorowi jeszcze jedną szansę. Nie ukrywam, że zaintrygowały mnie sprzeczne opinie innych czytelników - „W żywe oczy” jednych zachwyca a innych odrzuca do tego stopnia, że decydują się na nieskończenie lektury. I jak to często bywa, jestem w stanie w pewnym zakresie każdą ze stron.

Claire marzy o wielkiej, aktorskiej karierze, ale brak zielonej karty sprawia, że zmuszona jest spełniać się zawodowo w inny sposób. Kobieta zarabia na życie jako tzw. testerka wierności dla firmy prawniczej - ma demaskować niewiernych małżonków i dostarczać dowodów ich zdrady. Patrick Fogler różni się jednak od typowych „klientów” Claire. Zresztą, samo zlecenie ma w sobie coś nieco tajemniczego i niepokojącego.Sprawa komplikuje się jeszcze bardziej, gdy w hotelowym pokoju znalezione zostają zwłoki żony Patricka. Claire musi wcielić się w jedną z najtrudniejszych ról w swoim życiu.

JP Delaney potrafi tworzyć fascynujące i niesamowicie wciągające historie. Podobnie jak „Lokatorka”, tak i „W żywe oczy” ma w sobie coś takiego, co sprawia, że czytelnik od pierwszych stron czuje się wessany w historie. Sam koncept fabularny i przybliżenie „zawodu” testerki wierności jest fascynujący, nawet jeśli dosyć mocno „nagina naszą rzeczywistość” - istnieje raczej znikome prawdopodobieństwo by w prawdziwym życiu, policja zawierzyła powodzenie śledztwa w rękach podrzędnej aktorki czy jakiegokolwiek cywila. JP Delaney porywa, zaskakuje i tworzy taką duszną, niepokojącą atmosferę m. in. przez nawiązania do poezji Baudelaire’a. Nie dziwi mnie to, że może w ten sposób kogoś zachwycać.

Problem polega jednak na tym, że autor na tym nie poprzestaje - coraz bardziej zapętla fabułę i czyni ją jeszcze bardziej absurdalną. To prawda, następuje pewien plot twist, którego nie przewidziałam, ale od tego punktu powieść niejako się rozsypuje. Fragment powieści tuż po tym zwrocie akcji różni się charakterem, klimatem, a nawet tempem. I część mnie zastanawia się czy jest to „sekcja”, w której autor wprowadził najwięcej zmian - nie wiem czy wiecie, ale „W żywe oczy” zostało pierwotnie wydane w innej formie; po sukcesie „Lokatorki” (jakiś 17 latach od wydania oryginału) JP Delaney napisał jednak historię na nowo, zmieniając pewne elementy w tym (podobno) zakończenie.

Mam mieszane uczucia odnośnie tej historii, bo dostrzegałam w niej ogromny potencjał, a i sam początek sporo obiecywał. Jeżeli chodzi o zakończenie, w moim odczuciu ma ono nieco zbyt filmowy, absurdalny charakter. Na dodatek nie do końca odpowiada mi to, że JP Delaney zbudował cały efekt zaskoczenia na figurze narratora, któremu nie możemy do końca ufać, bo tym samym powielił „narzędzie” użyte w „Lokatorce”. No i niestety nie rozumiem koncepcji przedstawienia niektórych dialogów w formie scenariusza filmowego/dramatu - jest to pewne nawiązanie do „wykształcenia” Claire i coś co wyróżnia „W żywe oczy” na tle innych thrillerów, ale zabrakło konsekwencji, albo wytłumaczenia dlaczego inne partie dialogowe mają tradycyjną formę.

To nie jest najgorszy thriller jaki czytałam i rozumiem, że może się on podobać; sama zresztą początkowo byłam zachwycona lekturą. Ale w moim odczuciu JP Delaney nie obronił po prostu swojego pomysłu do końca. Sprawdza się jako lektura na dwa, trzy wieczory i nie zniechęcam Was do zapoznania się z nim. Ale daleka jestem od opinii, że to najlepszy tytuł w swoim gatunku tego roku.

W żywe oczy, JP Delaney; tłum. Anna Gralak; wydawnictwo Otwarte; Kraków 2018 ★★★☆☆

A za możliwość lektury dziękuję wydawnictwu Otwarte

Lektury po jakie zdarza mi się sięgać cechuje duże zróżnicowanie. Jestem tym typem czytelnika, który jednego dnia zachwyca się prozą laureatki The Women’s Prize for Fiction, innym razem nie może oderwać wzroku od thrillera z empikowej topki, a znowu później z rumieńcami na policzkach zaczytuje się w romansie. Wynika to z tego, że moje aktualne lektury często podyktowane są moim nastrojem, oczekiwaniom albo mają związek z sytuacją w jakiej się znajduję. A jeśli pod tym względem jesteśmy do siebie podobni, a Wy będziecie poszukiwać lektury, która może podnieść Was na duchu i zapewnić pewne poczucie komfortu, powieść Keigo Higashino „Cuda za rogiem” to doskonały wybór.

Trójka drobnych złodziejaszków - Shōta, Atsuya i Kōhei - trafiają do opuszczonego sklepu wielobranżowego przez przypadek, szukając kryjówki. Rabusie potrzebują tylko miejsca aby przeczekać kilka najbliższych godzin. Podczas gdy oni przeszukują budynek, ktoś wrzuca przez otwór w rolecie list - młoda kobieta zwraca się w nim do dawnego właściciela sklepu Yūji Namiya o poradę. Okazuje się, że opuszczony sklep przed latami był miejscem, w którym ludzie rozwiązywali swoje problemy. Listy z pytaniami wrzucali przez otwór w rolecie, a właściciel - pan Namiya podrzucał odpowiedzi do skrzynki z mlekiem by umożliwić wszystkim zachowanie anonimowości. Wszystko wskazuje na to, że list znaleziony przez trójkę rabusi pochodzi właśnie z przeszłości, kiedy dawny właściciel wciąż jeszcze prowadził swoją działalność.

„Cuda za rogiem” nie są klasyczną powieścią - w rzeczywistości to kilka pozornie odrębnych historii, które łączy motyw sklepu wielobranżowego pana Namiya i w których bohaterowie stają przed koniecznością podjęcia jakiejś trudnej, nierzadko kluczowej dla ich życia decyzji. Niektóre z tych opowieści sprawiają wrażenie fragmentarycznych, dlatego że poznajemy je jedynie na podstawie korespondencji wymienianej „za pośrednictwem sklepu”, inne mają znacznie szerzej nakreślone tło (można powiedzieć, że zostają przedstawione z perspektywy osoby zwracającej się o poradę). Bez względu jednak na formę Keigo Higashino zawsze umożliwia swoim czytelnikom poznanie odpowiedzi na nurtujące pytanie: jaki był finał tej konkretnej historii?

Odrębność poszczególnych części jest bowiem tylko pozorna. Wątki poruszane w różnych historiach przeplatają się ze sobą i powracają na dalszych kartach „Cudów za rogiem”. Opowieści jakie przedstawia Keigo Higashino sa odświeżająca różne - autor pisze o tym jak trudno czasami dokonać wyboru pomiędzy marzeniami a rozsądkiem; o tym jak ważne jest znalezienie w życiu jakiegoś celu; i o tym, że czasami już prosząc o radę tak naprawdę wiemy co zrobić, ale szukamy potwierdzenia na to czy jest to słuszna decyzja - równocześnie jednak jest on w stanie w inteligentny i niewymuszony sposób spleść je w jedną całość.

„Cuda za rogiem” nie przykładają dużej wagi do wytłumaczenia wątku listów z przeszłości - nie szukają jakiś skomplikowanych, górnolotnych wyjaśnień. To historia skupiająca się na ludzkich emocjach, mocno osadzona w naszej rzeczywistości z pewnym „magicznym twistem”. O dziwo, początkowo nic jednak nie wskazywało, że niej wrażenia z lektury będą tak pozytywne. Pierwsza część „Cudów za rogiem” wypadła bowiem w moim odczuciu raczej niefortunnie. Fragment z perspektywy złodziei, w którym odkrywają sklep i pierwszy list, zdominowany został przez partie dialogowe u charakteryzuje go bardzo prosty język i pewna infantylność. Przez to wywołuje nieco mylne wrażenie o dalszej historii.

Powieść Keigo Higashino to historia, która doskonale sprawdzi się na każdy jesienny „smutek czy też smuteczek”. To taka opowieść, która wywołuje w człowieku poczucie komfortu, bo utwierdza go w przekonaniu, że nawet jeśli znajdujemy się w jakiejś trudnej sytuacji, zawsze jest jakieś rozwiązanie i droga ku lepszemu. I nawet jeśli momentami można mieć wrażenie, że pobrzmiewa tu pewna sztuczność i oderwanie od rzeczywistości, nie pojawia się ono na tyle często by traktować je w kategorii wad. Ja zdecydowanie polecam Wam lekturę.

Cuda za rogiem, Keigo Higashino; tłum. Nikodem Karolak; wydawnictwo Otwarte; Kraków 2018 ★★★★☆

A za możliwość lektury dziękuję wydawnictwu Otwarte

Powieść nie miała jeszcze oficjalnej premiery, ale może już odliczać dni do 15 października

Powieść JP Delaney'a spotkała się z ogromnym zainteresowaniem ze strony książkowego fragmentu Internetu. Prawdopodobnie duża w tym zasługa działań marketingowych wydawnictwa, ale był taki okres, kiedy „Lokatorka" atakowała mnie zarówno podczas przeglądania blogów, jak i scrollowania Instagrama. Zazwyczaj tekstom tudzież zdjęciom towarzyszyła informacja, że to jeden z najlepszych thrillerów tego roku co powodowało jedynie, że stawałam się coraz bardziej sceptycznie nastawiona do lektury. W końcu sięgnęłam jednak po „Lokatorkę" z ciekawości czy w tych wszystkich pozytywnych opiniach rzeczywiście znajduje się ziarno prawdy. Ale moje odczucia pozostają raczej mieszane.

Jane stara się na nowo uporządkować swoje życie. Po urodzeniu martwego dziecka i pewnych komplikacjach zawodowych, kobieta zostaje zmuszona do tego by znaleźć nowe mieszkanie. Wbrew wątpliwościom, Jane decyduje się podpisać skomplikowaną i raczej niecodzienną umowę najmu lokum przy Folger Street. Ultranowoczesne mieszkanie wymaga dostosowania się do surowych reguł narzuconych przez właściciela i zgody na kontrolę. Jane nie wie jak wiele łączy ją z poprzednią lokatorką - obie kobiety są do siebie podobne nie tylko zewnętrznie; wkrótce przed przeprowadzką doświadczyły traumy i odczuwają dziwną fascynację względem tajemniczego właściciela. 

Powieść JP Delaney'a opowiada naprzemiennie historię Emmy i Jane i czytelnik stosunkowo szybko dostrzega paralelność wydarzeń z życia obu bohaterek. Tego rodzaju zabieg jest dosyć ryzykowny - chociaż rozumiem motywacje autora przy zastosowaniu tego rodzaju rozwiązania, w trakcie lektury pojawia się poczucie pewnej wtórności (zwłaszcza, gdy JP Delaney niemal dosłownie cytuje niektóre fragmenty). Umiejętnie zbudowana atmosfera niepokoju i zbliżającego się zagrożenia pozostaje jednak jedną z najmocniejszych stron „Lokatorki". Nie mogę nie zgodzić się z tym, że autor wykazuje się na tym polu ogromnymi umiejętnościami - chcąc nie chcąc zaangażowałam się w lekturę i skończyłam ją niesamowicie szybko.

„Lokatorka" to tego rodzaju thriller, który przepełniony jest plot twistami i nie mam wątpliwości co do tego, że dla sporego grona czytelników będzie to dodatkowa zaleta. W moim odczuciu pojawiło się ich jednak zbyt dużo, prowadząc do tego, że podważałam każdą informację jaką przedstawiał autor. W pewnym momencie odniosłam wręcz wrażenie, że JP Delaney sam się pogubił i niektóre elementy, o których nie wspomnę ze względu na to, że byłby to spoiler, pozostawały ze sobą w sprzeczności. Na dodatek finalny zwrot akcji sporo traci na tle pozostałych i wydaje się odrobinę przewidywalny czy wręcz mało oryginalny.

Decydując się na lekturę „Lokatorki" warto też być świadomym pewnych informacji związanych z fabułą. Żeby móc czerpać przyjemność z lektury, trzeba zaakceptować to, że sama historia jest nieco oderwana od rzeczywistości i mało prawdopodobna - choćby przez wzgląd na samą ideę mieszkania przy Folger Street 21. Jak na thriller, „Lokatorka" zawiera także stosunkowo dużo scen erotycznych, dlatego jeśli jesteście szczególnie wyczuleni na tym punkcie, może to niekorzystnie wpłynąć na Wasze odczucia z lektury.

Nie jest do końca tak, że uważam „Lokatorkę" za złą powieść. Przeczytałam historię JP Delaney'a szybko i byłam zaintrygowana tym w jaki sposób autor zdecyduje się ją zakończyć, ale daleka jestem od tego by uznawać ją za najlepszy tytuł w sowim gatunku. Nie odradzam Wam więc lektury, ale też i nie uważam by była to pozycja, z którą absolutnie musicie się zapoznać.

„Lokatorka” JP Delaney; tłum. Mariusz Gądek; wydawnictwo Otwarte; Kraków 2017  ★★★☆☆

Myślę, że większość z Was słyszała już o premierze „Confess” - zwłaszcza jeśli zaliczacie się do (nie takiego znowu wąskiego) grona wielbicieli twórczości Colleen Hoover czy historii New Adult ogółem, Zagraniczna emisja serialu na podstawie powieści tylko podsycała ekscytację i ciężko znaleźć zestawienie majowych zapowiedzi, w których nie przewinęłaby się jedna z dwóch okładek „Confess”. Chociaż nie ukrywam, że zdecydowanie bardziej wyczekuję premiery „It ends with us”, nie mogę powiedzieć żeby powyższy tytuł Colleen Hoover pozostawał mi obojętny. Autorka jak do tej pory nie zawiodła jeszcze moich oczekiwań w przypadku poszukiwania romantycznej i pełnej emocji historii. I nie zrobiła tego także tym razem.

Im więcej powieści New Adult czytam, tym bardziej dostrzegam trudności piętrzące się przed autorami historii tego gatunku. Przy mnogości podobnych pozycji muszą nadać własnej opowieści chociaż delikatny powiew świeżości; połączyć pasję i namiętność z nutą romantyzmu; i najlepiej zatroszczyć się o to by wątek romantyczny nie był jedynym elementem fabuły. Być może dlatego coraz trudniej jest mi znaleźć powieść, która w pełni sprosta moim oczekiwaniom. Historia Leisy Rayven posiada spory potencjał, ale, pomimo że  lektura przyniosła mi ogrom emocji, oczekiwałam czegoś więcej.

Biorąc pod uwagę fakt, że Colleen Hoover stanowi jedną z moich ulubionych autorek New Adult, a „November 9” znalazło się na liście najbardziej przeze wyczekiwanych premier drugiej połowy 2016 roku, sama jestem zdziwiona jak dużo czasu zajęło mi sięgnięcie po ów tytuł. Prawdopodobnie zadziałały kontrowersje wokół tej pozycji i większa niż dotychczas liczba negatywnych opinii (zwłaszcza za granicą). W końcu jednak sięgnęłam po „November 9”, starając się wyzbyć wszelkich uprzedzeń - i chociaż zaczynam dostrzegać co przeszkadza czytelnikom w twórczości Colleen Hoover, nie mogę powiedzieć żebym była rozczarowana lekturą. 

„Ósme życie (dla Brilki). Tom 1”  było ostatnią pozycją ze stosu zimowych lektur. Odkąd umieściłam ów tytuł na liście TBR na dany sezon kilkakrotnie zabierałam się za lekturę, ale jakoś nic z tego nie wychodziło. Byłam rozproszona przez sesję i widmo oddawania prac zaliczeniowych i chyba nie chciałam po prostu by w jakikolwiek sposób rzutowało to na moje wrażenia z lektury. Wraz z nadejściem lutego skończyły mi się jednak wszelkie wymówki. A chociaż początkowo nic na to nie wskazywało, chyba już wiem czym zachwycali się inni czytelnicy.

Ostatnimi czasy mam jakieś dziwne “szczęście” do sięgania po powieści, które reklamowane są jako thrillery a w rzeczywistości nie mają zbyt wiele wspólnego z gatunkiem. Zaczęło się od „Najszczęśliwszej dziewczynie na świecie”  a teraz podobna sytuacja powtórzyła się przy okazji lektury „Pandory”. Co prawda nasz polski wydawca, na całe szczęście!, nie poszedł tropem tego zagranicznego i nie wymyślił kolejnej wariacji a dziewczyną w tytule (ang. tytuł to „The girl with all the gifts”), ale okładkę zdobi całkiem wyraźne hasło - „Najbardziej zaskakujący thriller tego roku”. 

Melanie ma dziesięć lat, a jej życie wypełnienie jest codzienną rutyną. Każdego dnia do jej celi wpadają uzbrojeni żołnierze i przywiązują ją do wózka a następnie zabierają ją do sali lekcyjnej. Melanie nie może porozumiewać się z innymi dziećmi poza tamtym pomieszczeniem a i wówczas ich kontakt jest wyjątkowo utrudniony. Najlepsze są dni, w których zajęcia prowadzi ukochana nauczycielka dziewczynki - panna Justineau. Melanie lubi spędzać czas wyobrażając sobie samą siebie jako odważną i niezwykłą osobę niczym mityczna Pandora, która jest w stanie obronić przed niebezpieczeństwem ukochaną nauczycielkę. 

„Pandora” zdecydowanie zalicza się do jednej z najbardziej unikalnych historii jakie miałam okazję poznać i myślę, że nieprędko sięgnę po podobną opowieść. M. R. Carey wrzuca nas w sam środek dziwnego, niepokojącego świata, o którym wiemy niewiele ponad fakt, że prawdopodobnie został dotknięty epidemią. Kolejne informacje uzyskujemy powoli i tak naprawdę dopiero pod koniec historii zyskujemy pełen obraz. Tajemniczość owej rzeczywistości i to, że przez dłuższy okres nie wiemy nawet kto stanowi czarny charakter tworzy tak naprawdę klimat całej powieści. Najprościej byłoby powiedzieć, że „Pandora” to powieść postapokaliptyczna. Tyle że i na tle tego gatunku powieść M. R. Carey’a wyraźnie się wyróżnia. 

„Pandora” ma w sobie coś niemal filozoficznego. Od początku czytelnik podejrzewa, że Melanie jest kimś więcej niż zwykłą dziesięciolatką, ale nawet mimo to M. R. Carey tworzy tak przekonujący portret inteligentnej, empatycznej dziewczynki, że nie sposób nie zapałać do niej sympatią. Bohaterowie  „Pandory” nie są czarno-biali - nawet jeśli nam się tak początkowo wydaje - a M. R. Carey odwalą kawał dobrej roboty pozwalając nam poznać motywy każdego z nich. W którymś momencie „Pandora” przestaje być wizją postapokaliptycznego świata a staje się pretekstem do tego by zadać sobie kluczowe pytania - czym jest człowieczeństwo i co czyni z nas samych ludźmi?

Nie ukrywam jednak, że miejscami „Pandora”, przynajmniej dla mnie, okazała się lekturą trudną. M. R. Carey tworzy opowieść przepełnioną brutalnymi, graficznymi obrazami; momentami przekraczając granice dobrego smaku i czyniąc ją po prostu “niewygodną” dla czytelnika. W niektórych perspektywach stykamy się też z surowym, naukowym językiem. Owszem, w pewnym sensie uwiarygadnia to ów historie, ale równocześnie w jakimś stopniu meczy nie obeznanego w temacie czytelnika. 

„Pandora” to wyjątkowa historia. Historia, która w pewien sposób kwestionuje tradycyjny podział na to co jest złem koniecznym a co już okrucieństwem; która wywołuje morze emocji - w tym sporo smutku i przygnębienia; i która zmusza do refleksji czym tak naprawdę jest człowieczeństwo. Lektura „Pandory” rozdarła mnie na pół - z jednej strony jestem pod ogromnym wrażeniem tego co stworzył M. R. Carey, z drugiej trudno mi zapomnieć o tym ile razy miałam ochotę odłożyć ów powieść na bok i już do niej nie wracać. A jeśli niestraszne Wam graficzne opisy, warto przeżyć to na własnej skórze. 

„Pandora” M. R. Carey; wydawnictwo Otwarte; Kraków 2016 ★★★½

Kiedy byłam młodsza, jeszcze przed założeniem Złodziejki Książek co już powinno Wam sporo powiedzieć, często sięgałam po wszelakiego rodzaju romanse. Nora Roberts, Diana Palmer, Amanda Quick - czytałam wszystko to co mamutek. Potem mi przeszło. Nadal uwielbiałam, gdy wątek romantyczny stanowił ważny element fabuły, ale potrzebowałam jednak czegoś więcej. Jeśli sięgałam po jakiś typowy romans, była to pozycja New Adult i dlatego kupując trylogię Daringham Hall myślałam głównie o mamutka.  A jednak, jako przerywnik między thrillerami/kryminałami, „Powrót do Daringham Hall” sprawdził się doskonale. 

Benedict, młody, odnoszący sukcesy biznesmen z Nowego Jorku, przyjeżdża do Anglii Wschodniej w poszukiwaniu zemsty. Chce stanąć twarzą w twarz z ludźmi, którzy skrzywdzili jego matkę i upomnieć się o swoje prawa do Daringham Hall. W trakcie burzy zostaje jednak pobity a następnie, mylnie uznany za złodzieja, zaatakowany w głowę przez miejscową panią weterynarz. Kiedy mężczyzna odzyskuje przytomność nie pamięta kim jest ani po co zjawił się w okolicy. A Kate, czując wyrzuty sumienia, ale i dziwny pociąg do Bena, przyjmuje go pod swój dach. Wbrew logice, oboje zaczynają się do siebie zbliżać. 

Doskonale zdaję sobie sprawę z przewidywalności „Powrotu do Daringham Hall”. Już rozpoczynając lekturę miałam w głowie scenariusz jakim może potoczyć się ów historia i w gruncie rzeczy doprawdy w niewielu punktach się pomyliłam. Kathryn Taylor ma tendencje do tego by sugerować czytelnikowi potencjalny rozwój fabuły między wierszami i wykorzystuje sporo wygodnych dla siebie rozwiązań, które niekoniecznie wypadają wiarygodnie w przekonaniu czytelnika - nie spoilując, chodzi mi choćby o sytuację z balu w Daringham Hall. 

Dostrzegam więc co w „Powrocie do Daringham Hall” może się nie podobać i w jakiś stopniu rozumiem niskie oceny czytelników na portalu Goodreads. Takich powieści jest sporo i nie będę Was przekonywać, że jest inaczej. Ale i tak, pomimo tej przewidywalności i przerysowanych scen romantycznych, Kathryn Taylor zafundowała mi kilka godzin przyjemnej, angażującej lektury z gatunku guilty pleasure pt: „Wiem, że nie jest dobrze, ale, o mamo!, jak przyjemnie się to czyta!”  Owszem, duża w tym zasługa lekkiego, prostego języka, ale nie tylko. 

Jest coś niesamowicie pociągająco w tym by podglądnąć życie ludzi z tzw. “wyższych sfer” - posiadających nie tylko majątek, ale i tytuł. A Kathryn Taylor doskonale zdaje sobie z tego sprawę i czerpie z tego garściami. Niemiecka autorka prezentuje nam mnóstwo oderwanych od naszej rzeczywistości dramatów - mezalians z przeszłości, tajemnicze dziecko, walka o tytuł - skandal goni skandal. Cieszę się też, że, pomimo zapowiedziom z okładki, historia ta nie została przepełniona erotyką. 

„Powrót do Daringham Hall” to taka przyjemna lektura guilty pleasure. Raczej przewidywalna, lekka historia, która nie wnosi nic do życia czytelnika, ale zapewnia mu chwilę rozrywki. I takie tytuły też są potrzebne! Zwłaszcza gdy zazwyczaj sięga się jednak po nieco odmienną literaturę. I dlatego cieszę się, że w zapasie - na czarną godzinę! - czekają na mnie pozostałe tomy. 

„Powrót do Daringham Hall” Kathryn Taylor; wydawnictwo Otwarte; Kraków 2015 ★★★

Jestem zaskoczona tym ile zajęło mi sięgnięcie po „Panikę”. Lauren Oliver stanowi jedną z moich ukochanych autorek literatury Young Adult - najpierw podbiła moje serducho trylogią „Delirium”, potem także „7 razy dziś” - a na wydanie kolejnej powieści oczekiwałam z niecierpliwością od opublikowania jej zagranicznej zapowiedzi. Myślałam, że będę jedną z pierwszych osób jaka rzuci się na  „Panikę” a tymczasem zwlekałam z lekturą prawie pół roku i tak naprawdę zmotywowała mnie dopiero sierpniowa (już trzecia!) edycja maratonu czytelniczego #7ReadUp. 

Tak naprawdę nikt do końca nie jest pewien jak powstała Panika. Najprawdopodobniej, jak większość rozrywek w niewielkim miasteczku Carp, miała stanowić lekarstwo na nudę i szansę najlepszy start. Rozgrywka organizowana w wakacje stała się osobliwą tradycją a do rywalizacji dopuszczała jedynie absolwentów ostatniego roku. Tym razem pula nagród za zwycięstwo Paniki osiągnęła rekordową wysokość, ale nie tylko pieniądze przyciągają do gry uczestników. Heather chce sobie coś udowodnić po tym jak przyłapała na zdradzie swojego chłopaka; Dodge do Paniki w ramach zemsty. 

Wydaje mi się, że twórczość Lauren Oliver podchodzi pod wąską kategorię powieści, które albo niezmiennie darzy się sympatią, albo się je nienawidzi - choć może to trochę za mocne słowo. Zasiadałam do „Paniki” pełna obaw po zapoznaniu się z wieloma negatywnymi opiniami na jej temat a tymczasem znowu zostałam mile zaskoczona. I utwierdziłam się tylko w przekonaniu, że pióro Lauren Oliver po prostu mi odpowiada. Owszem, znalazłam kilka drobnych mankamentów, ale ogółem po prostu doskonale się przy „Panice” bawiłam. 

Lauren Oliver tworzy prostą historię o nastolatkach, w której nie unika wszystkich schematów, ale urozmaica fabułę wątkiem gry między bohaterami - Paniką. Przyznaję, miałam wątpliwości odnośnie tego jak autorka go poprowadzi - że przez zbyt dużą ilość bohaterów wystąpi zbyt duży chaos; albo że poszczególne zadania będą zbyt abstrakcyjne - czy też wręcz przeciwnie - za proste w kontekście śmiertelnie niebezpiecznej rozgrywki - ale niepotrzebnie. Wątek Paniki dynamizuje całą fabułę i stanowi zdecydowanie mocny aspekt historii (i to nawet biorąc pod uwagę fakt, że niektóre “zaskakujące fakty”, łatwo wyśledzić wcześniej). 

Co ważniejsze dla mnie - ów wątek rywalizacji nie jest jedynym punktem popychającym fabułę do przodu. Lauren Oliver wplata w ową historię jeszcze dwa duże wątki - problemów rodzinnych Heather i wciąż rozgoryczonego przeszłością Dodge’a. Może niepotrzebny był już wątek miłosny - i to podwójny - ale od dawna stanowi on chyba niestety nieodłączny element powieści YA. Pomimo że akcja rozgrywa się w stosunkowo krótkim czasie i tak dostrzegamy przemianę w bohaterach - co zawsze jest mile widziane. A dodatkowo Lauren Oliver znowu ujmuje lekkim, elastycznym piórem. 

„Panika” jest czymś nowym i ujmująco świeżym na tle typowych powieści Young Adult. Lauren Oliver umiejętnie łączy nastoletnie dramaty z zaskakującą rozgrywką o wysokim ryzyku i równie wysokiej nagrodzie. I chociaż ja jestem ogromnie zadowolona z lektury, ostrzegam że jeśli nie przepadacie za sposobem w jaki Lauren Oliver prowadzi swoje opowieści, „Panika” też raczej nie przypadnie Wam do gustu. 

„Panika” Lauren Oliver; wydawnictwo Moondrive; Kraków 2016 ★★★★

Nie wiem czy przyglądając się podsumowaniom zauważyliście ów fakt, ale rzadko zdarza mi się sięgać po nowelki stanowiące dodatek do serii. A mówiąc rzadko tak naprawdę mam na myśli nigdy. Korzystając jednak ze sposobności, że „Przez ciemność” znajdowało się w mojej lokalnej bibliotece dokładnie w tym samym czasie, gdy wypożyczyłam resztę serii, postanowiłam jednak się przełamać i spróbować lekturę. I chociaż nadal nie uważam, że podobne nowelki są niezbędnym elementem serii, przyznaję, że zostałam pozytywnie zaskoczona.

„Przez ciemność” zawiera trzy nowelki osadzone w świecie kreowanym przez Alexandre Bracken i skupiające się wokół bohaterów drugoplanowych serii.  „W sidłach losu” opowiada o Gabie - młodym mężczyźnie, który marzy o tym by rozpocząć nowe życie i wyrwać się z rodzinnego miasteczka a uzyskać niezbędne pieniądze decyduje się podjąć próbę zostania łowcą nagród; „Zapłoną iskry” przybliżają rzeczywistość obozowego życia z perspektywy byłej przyjaciółki Ruby - Sam, w momencie gdy do Thurmond przewiezieni zostają Czerwoni; a „Pomimo mroku” skupia się na wydarzeniach na wyzwoleniu obozów i losach Mii, która jako jedna z wielu dzieci zostaje odesłana do Ośrodka “Nieodebranych”.

Alexandra Bracken zdecydowanie dobrze czuje się w krótkiej formie jaką są nowelki i z łatwością można to dostrzec w trakcie lektury. Owszem, korzysta z rzeczywistości wykreowanej na potrzeby serii, ale poszczególne historie stanowią fascynujące opowieści już same w sobie. Z ciekawie poprowadzoną fabułą i satysfakcjonującym, mniej lub bardziej rozdzierającym serie, zakończeniem. Nawet w takiej krótkiej formie udaje jej się także ukazać fascynujące relacje między bohaterami - przy czym moim absolutnym faworytem bezapelacyjnie pozostaje pierwsze opowiadanie.

Nowelki dają Alexandrze Bracken niepowtarzalną szansę na poszerzenie perspektywy. Narracja pierwszoplanowa trylogii narzuca na autorkę pewne ograniczenia, które tutaj znikają. „W sidłach losu” daje nam możliwość zaobserwowania zaistniałej sytuacji oczami osoby dorosłej - jej zmieniające się nastawienie do dzieci i przerażenie już nie ich umiejętnościami, ale  życiem jakie muszą wieść. Z kolei „Zapłoną iskry” przybliżają sytuacje obozów “rehabilitacyjnych” i efekty przerażającego programu z udziałem Czerwonych. „Pomimo mroku” nie niesie może z sobą podobnych wartości, ale daje szansę na pożegnanie ukochanych bohaterów, które w tej konkretnej historii odgrywają pewną rolę.

Zbiór nowelek nie jest konieczny do zrozumienia wydarzeń z “głównej” fabuły, ale niesie ze sobą kilka ciekawych smaczków, o których Wam wspominałam i ciekawie łączy się z właściwą historią - bohaterowie napomykają o pewnych poruszonych w nowelkach kwestiach, ale pozostawiają je bez odpowiedzi. Najkorzystniej i najciekawiej byłoby przeplatać poszczególne tomy nowelkami („Mroczne umysły” -> „W sidłach losu” -> „Nigdy nie gasną” -> „Zapłoną iskry” -> „Po zmierzchu” -> „Pomimo mroku”). Ale można też sięgnąć po cały zbiór po przeczytaniu wszystkich trzech części.

„Przez ciemność” to naprawdę dobry dodatek do serii, zwłaszcza dla kogoś komu spodobała się trylogia „Mroczne umysły”. Poszczególne historie są dobre napisane i, mimo niewielkiego formatu, wzbudzają morze emocji a ponad to nie są bezcelowe dla właściwej fabuły. Osobiście nie żałuję lektury i wam też polecam zapoznanie się ze zbiorem opowiadań - w szczególności zwróćcie uwagę na pierwszą nowelkę (z niewiadomych przyczyn jest to mój absolutny faworyt).
"Przez ciemność" Alexandra Bracken; wydawnictwo Moondrive; Kraków 2015 ★★★★

Od kilku miesięcy towarzyszy mi potrzeba sięgnięcia po naprawdę dobry thriller, który przyssie mnie do lektury i podniesie odrobinę tętno. Żeby pozbyć się w końcu tej potrzeby ściągam z własnej biblioteczki kolejne tytuły, które rzekomo są przedstawicielami gatunku. Niestety, póki co bezskutecznie - albo są to pozycje, które wzbudzają we mnie raczej ambiwalentne uczucia, albo w ogóle nie mogę w nich odnaleźć nic z thrillera. Zmniejszając moją listę TBR coraz bardziej, sięgnęłam w końcu po debiut brytyjskiego pisarza T. R. Richmonda. Tyle że pomimo raczej niewielkich oczekiwań, „Prawda o dziewczynie” wciąż pozostawiła mnie raczej w stanie głębokiego rozczarowania. 

Alice Salmon, dwudziestopięcioletnia dziennikarka i działaczka społeczna, pewnego zimowego poranka zostaje wyłowiona z rzeko niedaleko od swojego dawnego college’u. Nikt nie wie co zdarzyło się tak naprawdę przy moście. Alice odłączyła się od swoich przyjaciół i tajemnice swojej śmierci zebrała ze sobą. Niektórzy, wspominając jej autodestruktywność, podejrzewają że kobieta popełniła samobójstwo; inni zrzucają winę na karby spożytego alkoholu a nieliczni wysuwają teorię o morderstwie. Prof. Jeremy Cooke, którego z rodziną Salmon łączyła pewna historia, postanawia spisać opowieść o życiu Alice ze skrawków jej codzienności - odpowiedzieć na pytanie kim tak naprawdę była dziewczyna i co zdarzyło się nad rzeką. 

T. R. Richmond wyraźnie obrał tor jaki wyznaczyła „Zaginiona dziewczyna” powieści powstałe na jej fali. Po pierwsze, skupił fabułę wokół tajemnicy dotyczącej całkiem zwyczajnej, niepozornej dziewczynie. Po drugie, oddał głos narratorom, w których czytelnik nie do końca może pokładać wiarę. Tym co natomiast wyróżnia „Prawdę o dziewczynie” jest niecodzienna - zwłaszcza jak na thriller - forma. T. R. Richmond opowiada historie za pośrednictwem rozmaitych listów, maili, transkrypcji z przesłuchań. „Prawda o dziewczynie” stanowi swego rodzaju współczesną wersje powieści epistolarnej, co jest jej niewątpliwą zaletą. Ale to tyle. 

Pomijając formę, nie znalazłam nic co by mnie przekonało do debiutu T. R. Rochmonda. A nawet i ta forma zaczęła mi w pewnym momencie przeszkadzać. Autor nie zachował żadnej chronologii w rozmieszczeniu poszczególnych tekstów. I choć początkowo dostrzegałam w tym jakiś sens, pod koniec lektury nie mogłam pozbyć się wrażenia, że w powieści panuje niesamowity wręcz chaos a pewne fragmenty są wręcz zbędne z perspektywy całej historii. 

Abstrahując od formy, byłam po prostu znudzona przedstawioną historią. Brakowało mi suspensu i napięcia, którego poszukuje przy lekturze thrillerów i naprawdę nie rozumiem dlaczego autor poświecił najwięcej uwagi postaci profesora skoro nie była to powieść o nim lecz Alice. Autorzy przyzwyczaili mnie do tego, że czasami nie można odczuwać sympatii do wszystkich bohaterów, ale wypadałoby by budził on chociaż zainteresowanie czytelnika a nie jedynie irytację. Pomimo że „Prawda o dziewczynie” to krótka powieść a ja nie miałam akurat na głowie żadnych obowiązków, spędziłam nad jej lekturą niemal tydzień czasu i momentami musiałam się niemal zmuszać by zasiąść do czytania. 

„Prawda o dziewczynie” okazała się rozczarowująca. Pomimo że naprawdę doceniam formę jaką wykorzystał autor i fakt, że koniec końców dowiadujemy się co przydarzyło się Alice, nie mogę pozbyć się wrażenia, że T. R. Richmond nie wykorzystał potencjału leżącego w tej historii. Jeśli jesteście ciekawi w jaki sposób sami ocenilibyście ten tytuł polecam śledzić wam Znakowe promocje - sama upolowałam tam ów tytuł za niecałe 8 zł. Ale osobiście raczej odradzam Wam lekturę i rozpaczliwie proszę Was o poradę w sprawie dobrego thrillera. 

„Prawda o dziewczynie” T. R. Richmond; wydawnictwo Otwarte; Kraków 2016 ★★

Mam wrażenie, że Mia Sheridan co tylko debiutowała na polskim rynku wydawniczym a już doczekaliśmy się premiery czterech pozycji jej autorstwa  a każda kolejna wydaje się zaskarbiać sympatie coraz szerszego grona czytelników. A najlepszym przykładem na to jak szybko, w moim mniemaniu, upłynął ten okres, jest fakt, że dopiero teraz skończyłam lekturę "Bez słów", mimo że zakupiłam ten tytuł jeszcze przedpremierowo. Trochę nawet liczyłam na to, że tym razem nie podążę za głosem tłumu i pozostanę nieugięta na "fenomen" Mii Sheridan, ale chyba muszę pogodzić się z faktem, że autorkom New Adult stosunkowo łatwo przychodzi skraść moje serducho.

Bree potrzebuje spokoju - miejsca, w którym będzie mogła zaczerpnąć powietrza, odseparować się od bolesnych wydarzeń i nabrać dystansu. Nie mówiąc nikomu dokąd się udaje, razem z niewielkim psiakiem zatrzymuje się w miasteczku, gdzie spędzała w dzieciństwie wakacje. Urokliwy domek, praca w lokalnej restauracji i niespieszne spacery po płazy wydają się spełniać swoją rokę. Ale dopiero u boku Archera Bree odnajduje pełnie spokoju. Archera, który ukrywa się we własnych czterech ścianach a przez miejscowych postrzegany jest za samotnika a nawet dziwaka. Archera, który od śmierci wuja zmagał się z przerażającą samotnością. Archera, który od kilkunastu lat żyje w poczuciu winy, w cieniu tragedii i przytłaczającej tajemnicy. 

"Bez słów" głęboko czerpie ze schematów wypracowanych przez inne powieści New Adult, ale Mia Sheridan modeluje je według własnej potrzeby - obracając niektóre z nich o 180 stopni. I absolutnie mnie tym kupiła. Historia Bree i Archera jest piękna i niezwykle emocjonalna - nawet pomimo tego że domyślamy się ku jakiemu zmierza punktowi. Wyobcowanie Archera i jego całkowita dezorientacja na płaszczyźnie relacji międzyludzkich, sprawia że samo uczucie między ową dwójką rozwija się początkowo dosyć powoli by z czasem przemienić się w pełen namiętności i przyciągania związek. 

Mia Sheridan wprowadza do swojej powieści sporą dozę dramatu, ale w moim odczuciu nie przytłacza ono całej historii. Bolesne doświadczenia nie są bowiem jedynym co definiuje bohaterów a autorce udaje się na dodatek w fantastyczny sposób przedstawić walkę postaci o własne życie i ich próby zostawienia przeszłości za sobą. Samo rozwiązanie tajemnicy Archera nie zwala co prawda z nóg, ale w trakcie lektury pojawia się myśl, że nie taki był chyba cel Mii Sheridan. 

Tym czym ujęła mnie Mia Sheridan było, pomijając historie miłosną i kreacje bohaterów, sposób w jaki ujęła problematykę niepełnosprawności. Już pierwsze zdanie odnośnie sytuacji Archera "Chcieliśmy zapomnieć o tragedii, ale przy okazji zapomnieliśmy rownież o Archerze" - ujęło mnie swoją trafnością i przenikliwością autorki. Archer nie jest w stanie mowić, ale prawdziwą tragedią w jego sytuacji jest to, że nikt nie poszukuje z nim kontaktu a fakt, że usuwa się na ubocze, wydaje się miasteczku na rękę. Tym bardziej wzrusza droga jaką przebywa - problemy z obdarzaniem kogoś zaufaniem, radość z tego, że nareszcie nie żyje w ciszy i walka o to by nie dać się przeciwnościom narzuconym mu przez niepełnosprawność. 

"Bez słów" to kolejna opowieść New Adult, która mnie w sobie rozkochała. Mia Sheridan nie zaskakuje może niczym nowym, ale i tak chwyta czytelnika za serducho. Historia uczucia Bree i Archera niesie spory ładunek emocjonalny i nadzieje na to, że czasami los ofiaruje nam coś tak pięknego że nawet nie śmieliśmy o tym marzyć. A ukazanie życia osoby niepełnosprawnej jest tylko dodatkowym walorem. Myślę że wiecie już co chcę powiedzieć - polecam Wam "Bez słów" z całego serducha. A sama liczę na to, że w kolejnych powieściach Mia Sheridan nie przyniesie mi rozczarowania.

"Bez słów" Mia Sheridan; wydawnictwo Otwarte; Kraków 2016 ★★★★★

Odnoszę wrażenie, że zakończenie serii w sposób, który usatysfakcjonuje wszystkich czytelników jest niemal niemożliwy. W ostatnim czasie zapoznałam się z kilkoma finałami i praktycznie w każdym mogłam wskazać coś co, w moim mniemaniu, mogło zostać napisane lepiej. Nie zdziwiły mnie więc Wasze negatywne opinie na temat "Po zmierzchu" i nie wzięłam ich sobie specjalnie do serca a rownocześnie nie nastawiałam się na lekturę wolną od wszelakich wad. I było to dobre rozwiazanie bo pomimo że dostrzegałam co mogło rozczarować w finale, wciąż czerpałam niesamowitą przyjemność z lektury. 

Wszyscy, którym udało się przeżyć ostatnie wydarzenia, po raz kolejny wyruszają w drogę do względnie bezpiecznego punktu. Ranczu, porzucona jednostka Ligi Dzieci, ma jednak nie tylko stanowić azyl dla ocalałych. To tam Ruby wraz z Colem i innymi chętnymi mają przygotować plan na odbicie dzieci z obozów. Szybko okazuje się jednak, że nie wszyscy mają jednakową wizję na osiągniecie owego celu. Ruby, wciąż przerażona tym do czego jest zdolna i możliwością skrzywdzenia swoich bliskich, coraz bardziej oddala się od chłopaka, którego pokochała. 

"Po zmierzchu", wbrew temu co mogłoby sugerować tempo narzucone w drugim tomie, rozpoczyna się powoli, przeplatając akcje z rozterkami bohaterów i ich nieco postrzępionymi relacjami. I choć dla niektórych czytelników mogłoby to stanowić raczej wadę, ja byłam zachwycona. Od pierwszego tomu byłam pod wrażeniem sposobu w jaki Alexandra Bracken nakreśla sylwetki bohaterów i ich relacje, a teraz tylko się w tym wrażeniu utwierdziłam. Autorka przykłada wagę do tego jak poszczególne zachowania, do których zostali zmuszeni, wpływają na ich emocje i osobowość. A już w szczególności jeśli tyczy się to Cole'a i Ruby - świadomych zagrożenia jakie stanowią i przepełnionych poczuciem niezrozumienia, nawet ze strony innych przyjaciół. 

Tym co mnie zaskoczyło najbardziej, i to w jak najbardziej pozytywnym sensie, był fakt, że niezawsze Alexandra Bracken stawiała Ruby w centrum wydarzeń. Autorzy dystopii mają tendencje do przesadnego idealizowania bohaterów i zrzucania na ich karby wszelkich obowiązków. Ruby może nie jest całkowicie wolna od takiego przerysowania ale w ostatecznym rozrachunku wypada o wiele bardziej przekonująco. Unikając spoilerów - po prostu nie uczestniczy w każdej ryzykownej eskapadzie czy walce. Owszem, nie poznajemy przez to pewnych faktów z detalami, ale wydaje mi się, że nie wjst to konieczne. Zwłaszcza, że koniec końców, jak na finał przystało, otrzymujemy odpowiedzi na najważniejsze pytania. 

Alexandra Bracken zdołała mnie zaskoczyć, wzruszyć a nawet złamać mi serce i tak naprawdę sama jestem zaskoczona faktem, że uwierała mnie tylko jedna rzecz i, co dziwniejsze, był to wątek romantyczny. Owszem, mieliśmy z nim do czynienia od pierwszego tomu, ale coś uległo zmianie. Alexandra Bracken poświęciła mu tym razem trochę więcej uwagi i chociaż nadal nie rozumiał reszty fabuły, sprawiło to że pewne fakty zaczęły mi się bardziej rzucać w oczy. Wydaje mi się, źe po wydarzeniach jakie rozegrały się na przestrzeni całej historii a zwłaszcza tomu trzeciego i po słowach których nie da się cofnąć, inne zakończenie tego wątku byłoby po prostu właściwsze. W tej jednej kwestii, miałam wrażenie, że autorka obrała drogę na skróty by zadowolić czytelników.*

"Po zmierzchu" różni się od finałów do jakich się przyzwyczaiłam, ale rownocześnie wydaje mi się, że idealnie oddaje to co ujęło mnie w twórczości Alexandry Bracken. Historia Ruby była opowieścią o strachu przed samym sobą, samotnością i poszukiwaniu akceptacji i taka pozostała do samego końca. A że osobiście przedkładam ponad pędzącą akcje - emocje, chyba rozumiecie czemu się nie zawiodłam. Ze swojej strony polecam wam trylogie Alexandry Bracken z czystym sumieniem i z niecierpliwoscią oczekuje na to, aż jej kolejna powieść ukaże się w Polsce. 

* Ale może myślę tak dlatego, że ten jeden jedyny raz widziałam u boku bohaterki kogoś innego niż autorka

"Po zmierzchu" Alexandra Bracken; wydawnictwo Moondrive (Otwarte): Kraków 2015 ★★★★

Przyznaje, że nie byłam przekonana co do tego czy naprawdę powinnam sięgnąć po powieść Jessiego Andrewsa. Chociaż sam pomysł przedstawiał się nie najgorzej, zniechęciły mnie skrajne recenzje czytelników z zagranicy - zwłaszcza, że bardzo często zdarza im się wręcz zawyżać ocenę co niektórych pozycji. W tym przypadku górę wzięła jednak moja wrodzona ciekawość. Byłam na tyle zaintrygowana koncepcją nowego subskrypcyjnego pudełka - moondrive boxa, że postanowiłam zaryzykować i dać szansę także powieści "Earl i ja, i umierająca dziewczyna". 

Greg należy do osób odrobinę aspołecznych. Za punkt honoru przyjął sobie by pozostać niezauważanym w szkole - kolegować się z wszystkimi, ale nie pozostawać z nimi w zbyt zażyłych stosunkach - i póki co radzi sobie całkiem nieźle. Przez większą część czasu jest samotnikiem,  w pozostałych towarzyszy Earlowi - chłopakowi z trudnej rodziny, który wydaje się uzależniony od papierosów. Chłopców łączy miłość do filmów, a ostatnio także do ich kręcenia. Greg zostaje jednak zmuszany przez matkę do tego by dopuścić do siebie kogoś jeszcze. Rachel jest jego koleżanką ze szkoły Żydowskiej i właśnie zdiagnozowano u niej białaczkę. 

Powieść Jessiego Andrewsa zdecydowanie wyróżnia się na tle innych młodzieżówek i nie mam ku temu najmniejszych watpliwości. Pomijając wszystkie inne kwestie, autor prezentuje w swojej pozycji zdecydowanie nowatorskie spojrzenie o nastolatkach, które cieprią na ciężką chorobę. Po pierwsze, nie wplata w fabułę wątku miłosnego. A kilkakrotnie nawet wprost odcina się od takiego rozwiązania. Po drugie, nie stara się by jego opowieść przepełniona była złotymi myślami i cennymi lekcjami życiowymi. Po trzecie, nie stawia choroby w centrum wydarzeń a wręcz przeciwnie - spycha ją niejako na dalszy plan. 

Gdybym miała powiedzieć co spodobało mi się w powieści Jessiego Andrewsa najbardziej, byłby to sposób przedstawienia owej historii. Greg nie tylko stanowi narratora historii, ale także niejako jej autora, który często zwraca się wprost do czytelnika i co rusz wplata w fabułę rozmaite anegdoty. Co więcej, narracja urozmaicona zostaje scenariuszami filmowymi a nawet swego rodzaju recenzjami produkcji stworzonych wspólnie przez Grega i Earla. I chociaż podobny zabieg nie sprawdziłby się w każdej powieści, w przypadku powieści Jessiego Andrewsa decyduje on o oryginalności pozycji. 

A jednak i tym razem coś nie zagrało. Mimo że doceniam humor jaki nieustannie przewija się w powieści, ja i Greg mamy różne poczucie humoru. To które reprezentuje bohater jest dla mnie za bardzo przerysowane i obsceniczne a momentami także zbyt wulgarne. Pewne zgrzyty pojawiły się także na płaszczyźnie kreacji bohaterów. Nawet jeśli taki był zamysł autora - niektórzy wydali się zbyt płascy i jednowymiarowi. Do tego stopnia, że na postać Rachel wydaje się składać jedynie fakt, iż cierpi ona na białaczkę śmieszą ją żarty Grega. 

"Earl i ja, i umierająca dziewczyna" posiada coś co czyni ją wyjątkową - i to zarówno na tle innych "historii o raku" jak i powieści YA ogółem. Jesse Andrews prezentuje oryginalne spojrzenie na przedstawioną problematykę, nie wspominając nawet o niesamowicie urozmaiconej narracji. Osobiście specyficzny poczucie humoru  i lekko niedopracowani bohaterowie, zakłócili mój odbiór lektury, mimo to polecałabym Wam zapoznać się z tym tytułem i przekonać się o jego "fenomenie" na własnej skórze. 

"Earl i ja, i umierająca dziewczyna" Jesse Andrews; wydawnictwo Moondrive (Otwarte); Kraków 2016 ★★★

Myślę, że znacie to uczucie - po zakończeniu pierwszego tomu, który absolutnie Was w sobie rozkochał siedzicie z drugą częścią serii w dłoniach i z jednej strony nie możecie doczekać się lektury, a z drugiej nie potraficie pozbyć się uporczywej myśli "co jeśli mam zbyt wysokie oczekiwania i tym razem się zawiodę?". W tym konkretnym przypadku ów myśl wydawała mi się jeszcze bardziej dotkliwa, Kiedy podzieliłam się z Wami informacją o tym, że czytam trylogię Alexandry Bracken na instragramie, pojawiło się sporo opinii, że ów seria jest przereklamowana i rozczarowująca. Ale wiecie co? Wyjątkowo się z Wami nie zgodzę.

Liga Dzieci jawi się Ruby jako zło konieczne, środek do uzyskania określonego celu. Wątłe doświadczenie jakie sama posiadała, ale przede wszystkim relacja Liama wystarczają by nastawić ją do całego przedsięwzięcia negatywnie. A jednak teraz jest jego częścią i to jako Liderka drużyny - niechętnie do niej nastawionej Vidy, pokiereszowanego przez los Nico i budzącego instynkt opiekuńczy Jude'a. Co więcej, odkrycie zaskakujących faktów na temat owej grupy sprawia, że, wyruszając na kolejną misje, Ruby nie tylko chce odnaleźć Liama, ale także pomóc jego bratu w uzyskaniu przedmiotu, który może uratować Ligę.

Drugi tom trylogii wydaje się najtrudniejszym etapem opowiedzenia historii z perspektywy autora. A przynajmniej na to wskazuje doświadczenie z innymi pozycjami tego typu. Ale zgadzam się z z zasłyszaną za granicą opinią, że Alexandra Bracken radzi sobie z tym doskonale, utrzymując wysoki poziom pierwszego tomu, a momentami nawet go przewyższając. "Nigdy nie gasną"  w znaczącym stopniu kontynuują wątki zaczerpnięte z poprzedniego tomu i znacząco poszerza perspektywę świata przedstawionego. Nie przynosi odpowiedzi na pytania jak doszło do epidemii, ale za to przybliża nieco bardziej historię Ligi Dzieci oraz różne warianty historii dzieci, które przeżyły epidemie i zostały obdarzone zdolnościami.

Wspominałam o tym już wcześniej, ale drugi tom tylko potwierdził moje spostrzeżenia. "Nigdy nie gasną" są historią mroczną - i to zarówno ze względu na to jak świat reaguje na zdolności jak i to w jaki sposób wpłynęły one na osobowość i zachowanie "uzdolnionych". Alexandrze Bracken udaje się też ukazać przemianę głównych bohaterów - zwłaszcza tych, których kojarzymy już z pierwszego tomu jak Ruby czy Pulpet - przesunięcie ich granic moralnych i przerażenie tym do czego są teraz zdolni.

Tym co wyróżnia drugi tom na tle "Mrocznych umysłów" jest jednak przyspieszenie akcji. Alexandra Bracken wciąż poświęca sporo uwagi szczegółowej narracji i oddaniu emocji, ale równocześnie dynamizuje fabułę zwrotami akcji czy scenami bezpośredniej walki miedzy bohaterami. Po raz kolejny autorka odsuwa również na bok wątek miłosny - choć w pewnym momencie i on odgrywa kluczową rolę - a uwagę poświęca przybliżeniu innych relacji na równi tych nowych jak i tych "z historią". Zresztą, już samo przedstawienie nowych sylwetek bohaterów zasługuje na uznanie.

" Nigdy nie gasną" stanowią doskonałą kontynuację pierwszego tomu. Alexandra Bracken poszerza perspektywę świata przedstawionego i sprawnie kontynuuje rozpoczęte wątki a przy tym znacznie dynamizuje akcję. Nie wiem co sprawiło, że historia Ruby nie zyskała sympatii szerszego grona czytelników, ale ja wciąż pozostaje pod jej urokiem, Alexandra Bracken utwierdziła mnie w przekonaniu, ze posiada świetny styl pisania i doskonale udaje jej się ukazać relacje między bohaterami. Osobiście gorąco polecam Wam lekturę a sama czekam na zakończenie owej historii.

"Nigdy nie gasną" Alexandra Bracken; wydawnictwo Moondrive (Otwarte); Kraków 2014 ★★★★★

Pierwotnie sięgnęłam po "Mroczne umysły" - a jeśli mamy przykładać wagę do detali, po "The Darkest Minds" - głównie ze względu na pozytywne opinie jakie ów tytuł zebrał od zagranicznych booktuberów. I naprawdę sama byłam zaskoczona tym, że podzieliłam ich odczucia i absolutnie pokochałam ową powieść. Kiedy powieść Alexandry Bracken nie powtórzyła swojego sukcesu w Polsce, początkowo zrzuciłam to na karby tłumaczenia a potem - kiedy zaczęło się pojawiać coraz więcej ostrożnych a niekiedy wręcz negatywnych opinii - zwątpiłam w swój własny osąd (niepotrzebnie!). I dlatego zdecydowałam się na relekturę.

Stany Zjednoczone ogarnia dziwna epidemia. Gwałtownie wzrasta śmiertelność wśród dzieci między dziesiątym a czternastym rokiem życia a te którym udaje się wyjść cało z choroby zaczynają przejawiać dziwne, często niepokojące zdolności. Posegregowani zgodnie ze zdobytymi umiejętnościami na Zielonych, Niebieskich, Żółtych, Pomarańczowych i Czerwonych, zostają odizolowani od reszty świata i zamknięci w tzw. obozach rehabilitacyjnych. Po przeszło sześciu latach sytuacja wcale nie ulega poprawie, Rząd obawia się dzieci ze zdolnościami a niektórzy robią wszystko by wykorzystać ich zdolności do własnych celów. Ruby, jednej z ostatnich ocalałych Pomarańczowych, udaje się zbiec z obozu. Tylko czy poza jego murami jest jeszcze miejsce gdzie może wciąż spokojnie i bezpiecznie żyć?

Nie do końca jest tak, że Alexandra Bracken tworzy coś niesamowicie oryginalnego, co wybija jej historie na tle innych dystopii. Daleka jednak jestem od tego by skreślać jakąś pozycje tylko i wyłącznie dlatego, że przynależy do jakiegoś gatunku i wykorzystuje pewne charakterystyczne dla niego motywy. Wystarczy jednak zachować pewne odstępy w lekturze między poszczególnymi tytułami by odkryć, że niektóre z nich wciąż mogą zachwycać. A "Mroczne umysły" zdecydowanie należą do tej grupy. Debiut Alexandry Bracken ma charakterystyczne tempo fabuły. Mimo że sama historia bogata jest w akcje, zostaje niejako spowolniona przez rozbudowane opisy, zwłaszcza takie dotyczące emocji. Tylko, że przy języku jakim posługuje się autorka, nieszczególnie mi to przeszkadzało.

Świat jaki kreuje Alexandra Bracken wydaje się znacznie mroczniejszy niż w przypadku innych pozycji Young Adult. A przeraża tym bardziej, że, bez względu na fantastyczny element ponad przyrodzonych zdolności dzieci, wydaje się bardzo rzeczywisty. Alexandra Bracken decyduje się nam ukazać obraz zmienionego świata niemal od samego początku i bohaterowie wciąż pamiętają to co dla nas stanowi rzeczywistość. Owszem, nie otrzymaliśmy wszystkich elementów układanki, ale wystarczająco by rozbudzić czytelniczy apetyt i rozwinąć ów wątek w kolejnych tomach trylogii.

Tym czym ostatecznie kupiła mnie Alexandra Bracken okazali się jednak bohaterowie. Autorka wprowadza tutaj pewną różnorodność i udaje jej się wykreować grupę intrygujących i wielowymiarowych postaci. Co więcej, równy sukces odnosi przy ukazaniu ich wzajemnych relacji. I nie mówię tu nawet o tej o charakterze romantycznym - - prawdę powiedziawszy, mimo uroku, nie zostaje jej poświęcone aż tyle uwagi - ale o przyjaźni. Takiej prawdziwej, która powstaje z czasem i oparta jest na wzajemnej bliskości i zaufaniu. A moimi faworytami pod tym względem pozostają Ruby i Pulpet.

"Mroczne umysły" to taka historia, do której nie byłam szczególnie pozytywnie nastawiona, a która niesamowicie pozytywnie mnie zaskoczyła i zdołała w sobie rozkochać. Alexandra Bracken posiada niesamowicie lekkie, plastyczne pióro i umiejętność do kreowania niesamowitych postaci. Nie chce wam powiedzieć, że jest to opowieść bez wad, którą pokocha każdy z Was, bo obawiam się, że nie wszyscy podzielilibyście moje zdanie. Ale polecam Wam chociaż spróbować lekturę. ja już nie mogę się doczekać dalszego ciągu. I tylko boję się, że kolejne tomy nie udźwigną takiego ciężaru.

"Mroczne umysły" Alexandra Bracken; wydawnictwo Moondrive (Otwarte); Kraków 2014 ★★★★★

Jestem niczym sroka, z tą maleńką różnicą, że mój wzrok przykuwają nie wszelakiego rodzaju świecidełka lecz piękne oprawy graficzne książek. To właśnie ze względu na nią zainteresowałam się pierwotnie pozycją "W ramionach gwiazd" - którą utożsamiałam wówczas jeszcze z zagranicznym tytułem. Owa oprawa w zestawieniu z pozytywnymi opiniami zza granicy sprawiły zresztą, że z uwagą obserwowałam drogę tego tytułu ku oficjalnej polskiej premierze i że wielokrotnie już Wam o nim wspominałam przy okazji jakiejkolwiek plotki o ostatecznej publikacji. Nie jesteście więc chyba zdziwieni, że stosunkowo szybko zabrałam się za lekturę owej pozycji (nawet jeśli zwlekałam potem z opublikowaniem opinii).

Ikar to imponujący, międzygalaktyczny prom kosmiczny, na pokładzie którego podróżuje zarówno śmietanka towarzyska, żołnierze jak i zwykli robotnicy. Wśród uczestników rejsu znajduje się także Lilac LaRoux - jedyna córka najbogatszego człowieka w galaktyce i Tarver Merendsen - młody bohater wojenny, który swoimi zasługami zasłużył sobie na miejsce wśród elity. Młodzi spotykają się po raz pierwszy w trakcie jednego z przyjęć i niemal od razu odczuwają wzajemne zainteresowanie, ale kierowana doświadczeniem Lilac szybko odpycha Tarvera. Tyle że los styka ich ze sobą po raz kolejny. Traf chce, że w chwili gdy na statku dochodzi do katastrofy, oboje trafiają do tej samej kapsuły ratunkowej. Lilac i Tarver - prawdopodobnie jedyni ocalali - stają się rozbitkami na obcej, tajemniczej planecie, a ostatnia deską ratunku jest dla nich współpraca. Mimo obopólnej niechęci.

"W ramionach gwiazd" to efekt współpracy dwóch autorek, ale zagłębiając się w lekturę trudno dojrzeć jakąś drażniącą różnicę w ich warsztacie. Chociaż nie zostało to powiedziane wprost, biorąc pod uwagę fakt, że historia została opowiedziana naprzemiennie z perspektywy Lilac i Tarvera (a dodatkowo urozmaica wstawkami z przesłuchań), możemy się domyślić, że każda z pań odpowiadała za poprowadzenie jednego głosu. I wyszło im to bardzo dobrze - choć, jak wspomniałam wcześniej, nie mamy do czynienia z wyraźną różnicą poziomu warsztatu, obie perspektywy różnią się na tyle by nie zlać się w jeden głos. Autorkom udaje się też zachować odpowiednie proporcje między relacjonowaniem wydarzeń a czystym przekazem emocji - te przytłaczają czytelnika dosłownie w kilku momentach.

Wielokrotnie słyszałam porównanie owej powieści do historii Titanica tyle że w kosmosie i zdecydowanie coś w tym jest, choć to tylko fragment całej fabuły. Przez lwią część "W ramionach gwiazd" stykamy się na kartach tylko z dwójką głównych bohaterów i ich wędrówką, ale o dziwo nawet tak skonstruowaną fabułę można poprowadzić w ciekawy sposób . Lilac i Tarver są na tyle intrygującymi bohaterami, ze czytelnik nie czuje znużenia ich osobami czy też obserwowaniem ich powoli zmieniającej się relacji. To zdecydowanie powieść, którą dźwigają bohaterowie, ale nie traktowałabym tego jako wady.


Amie Kaufman i Meagan Spooner cudownie rysują przed nami obraz relacji Lilac i Tarvera - ukazując ich drogę ku budowaniu zaufania, wzajemne przepychanki czy wreszcie niezwykłą bliskość. Do tego stopnia, że ich duet bardzo szybko podbił moje serducho romantyczki. Ta rozważna część mnie czuje się jednak w obowiązku powiedzieć wam, że było coś co jednak nie zagrało - nie na tyle by zepsuć mi przyjemność z lektury, ale jednak. Chociaż finał przynosi oczekiwane odpowiedzi, niektóre powinny zostać lepiej wytłumaczone a pewne rozwiązania wydają się drogą na skróty. Nie wykluczone jednak, że w kolejnym tomie (nawet jeśli niezwiązanym bezpośrednio z Lilac i Tarverem) autorki rozwiną ów wątek.

"W ramionach gwiazd" to cudowna historia o bliskości i poszukiwaniu siły do przetrwania. Ale chociaż to pozycja YA science fiction, wydaje mi się, że podbije raczej serca takich nieuleczalnych romantyczek jak ja niż wielbicieli gatunku.Amie Kaufman i Meagan Spooner czarują kreacją bohaterów i przedstawieniem ich wzajemnych relacji. A że osobiście właśnie tego poszukiwałam w owej lekturze, byłam niesamowicie zadowolona i teraz z niecierpliwością wypatrywać będę premiery drugiego tomu oraz innych pozycji spod pióra autorek (z "Illuminae" na czele).

"W ramionach gwiazd" Amie Kaufman i Meagan Spooner; wydawnictwo Moondrive (Otwarte); Kraków 2016 ★★★★½