Sięganie po powieści autorów, których twórczość zdążyłam już w mniejszym czy też większym stopniu poznać, było jednym z moich noworocznych postanowień przez kilka ostatnich lat. Zbyt często zdarzało mi się już w przeszłości zachwycać czyimś piórem, a następnie latami ignorować jego inne dzieła i w końcu postanowiłam jakoś z tym zawalczyć. Wypożyczenie „Pod osłoną nocy"  było małym krokiem ku realizacji tego postanowienia. Jak być może pamiętacie, „Złodziejka" autorstwa Sarah Waters była jedną z moich absolutnie lektur 2017 roku i miałam nadzieję, że kolejna powieść autorki chociaż w niewielkim stopniu wywoła we mnie podobne emocje. I pod pewnymi względami tak własnie było.

Jest rok 1947, a mieszkańcy Londynu, jak i samo miasto starają się w jakiś sposób otrząsnąć po wydarzeniach II wojny światowej. Kay, która podczas wojny żyła pełnią życia, dziś snuje się bez celu ulicami miasta. Helen nie potrafi pozbyć się lęku, że jej szczęście jest jedynie ulotną chwilą. Viv tkwi w relacji, która przynosi jej niemal wyłącznie cierpienie. Z kolei Duncan nieustannie toczy walkę z własnymi demonami.

„Pod osłoną nocy" znacząco różni się od wspomnianej już przeze mnie „Złodziejki" i być może jest to przyczyna, dla której miałam pewne trudności z tym by wczuć się w lekturę. Sarah Waters nie skupia się na jednym wątku, przedstawia nam losy czterech, raczej tajemniczych postaci, przeskakując pomiędzy poszczególnymi perspektywami i utrzymując atmosferę niedopowiedzeń i niejasności. Nie mam wątpliwości, co do tego, że autorka w sposób świadomy wprowadziła w swoją powieść swego rodzaju chaos. Ale równocześnie nie mogę nie wspomnieć o tym, że znacząco utrudniło mi to zaangażowanie w lekturę.

Sarah Waters wprowadza ponad to dosyć ciekawy, choć nie do końca ułatwiający lekturę, zabieg. Chronologia wydarzeń rozgrywających się w powieści zostaje zaburzona. Losy wszystkich postaci poznajemy w trzech częściach - tej dotyczących czasów po wojnie, w jej trakcie i na samym jej początku, dokładnie w tej kolejności. Tego rodzaju zabieg zdecydowanie ma pewne walory i świadczy o kunszcie pisarskim Sarah Waters. autorka odwleka w czasie ujawnienie niektórych tajemnic, budując tym samym napięcie i czyni całą historię bardziej dramatyczną - ostatnia część powieści nabiera gorzkiego, wręcz tragicznego wydźwięku - nieuchronność pewnych wydarzeń i ulotność szczęścia. I nie ukrywam, że właśnie to mocne pod względem emocjonalnym zakończenie, było jednym z kluczowych powodów, dla których oceniam całą lekturę tak wysoko.

Doceniam też to, że nawet jeśli Sarah Waters osadza swoją powieść w czasach, o których sporo już pisano, obiera nieco odmienną perspektywę. Poznajemy więc wojnę oczami więźniów, szarych jednostek niezaangażowanych w walkę i kobiet, które w trakcie walk pełniły w mieście „męskie funkcje". Wrażliwość autorki przebija się także w pierwszej części powieści, gdy opisuje trudności jakie odczuwali ludzie by przystosować się na nowo do „normalnego", wolnego od wojny życia, a także w sposobie w jaki kreuje relacje pomiędzy bohaterami- te romantyczne (w tym, charakterystyczne dla twórczości autorki, związki homoseksualne) i nie tylko.

Zdecydowanie nie tego oczekiwałam, sięgając po „Pod osłoną nocy" Potrzebowałam czasu by przywyknąć do sposobu narracji i pewnej sztuczności, która wkrada się w chwilach, gdy bohaterowie rozmawiają o swoich uczuciach. Ale zamknęłam ów powieść z przeświadczeniem, że jest to może inne, ale wciąż bardzo dobre wcielenie autorki. I zdecydowanie nie zamierzam poprzestać na lekturze dwóch jej powieści.

„Pod osłoną nocy" Sarah Waters; tłum. Magdalena Moltzan-Małkowska; wydawnictwo Prószyński i S-ka; Warszawa 2006 ★★★★☆

Ostatnimi czasy na Złodziejce książek dominowały teksty poświęcone pojedynczym tytułom, ewentualnie przeplatane z podsumowaniami miesiąca (publikowanymi zazwyczaj z kilkudniowym opóźnieniem). I chociaż nie uważam by było coś w tym złego, w końcu w zamyśle blogi książkowe to strony zawierające opinie o książkach, doszłam do wniosku, że nadszedł najwyższy czas na wprowadzenie pewnej różnorodności, przy równoczesnym urzeczywistnieniu chociaż kilku z moich pomysłów. Zobaczymy czy wraz z nadejściem jesieni i roku akademickiego (ze wskazaniem na to drugie) cały zapał nie odejdzie w nieznane, ale na razie postaram się wycisnąć z niego wszystko co najlepsze. Choćby pierwsza (z, miejmy nadzieję, wielu nadchodzących) część serii Książkowych bliźniaków.

O co chodzi? W idealnym świecie prawdopodobnie każda książka byłaby inna, na swój sposób wyjątkowa. Ale wiemy też, że ów wizja nie ma odzwierciedlenia w rzeczywistości. Przy tak ogromnej ilości wydawanych tytułów, zupełnie naturalne wydaje się to, że autorzy powielają swoje pomysły. Czasami te same motywy zostają przedstawione w całkiem odmiennym świetle, innym - podobieństwo jest rażące. O obu z tych przypadków będziemy rozmawiać w niniejszym cyklu. Postaram się w tych postach przywoływać pięć par książkowych, które łączy jakieś wspólne ogniwo. Być może jeśli czytaliście jeden z tytułów i zapałaliście do niego sympatią, znajdziecie inspiracje do kolejnej lektury, albo na odwrót - będziecie wiedzieć co omijać szerokim łukiem.

Manipulacja: Co kryją jej oczy, Sarah Pinborough i Zostać Panią Parrish, Liv Constantine

Niewinna bohaterka, która wraz z kolejnymi stronami okazuje się mieć „co nieco za kołnierzem” i pociągać sznurkami zza kulis, a więc motyw manipulacji to jeden z punktów łączących powieści Sarah Pinborough i Liv Constantine - choć nie jedyny. Obie historie gatunkowo przynależą do thrillerów i biorą na warsztat skomplikowane relacje występujące pomiędzy uczestników trójkąta miłosnego - pary małżeńskiej i „tej trzeciej”. Obie powieści, co wiecie jeśli jesteście ze mną już dłuższą chwilę, łączy jeszcze jedno ogniwo - nie do końca spełniły moje czytelnicze oczekiwania, chociaż z różnych przyczyn. W przypadku Co kryją jej oczy problematycznym było dla mnie przede wszystkim zakończenie - nie przekonuje mnie wpleciony do powieści paranormalny twist, zwłaszcza że pozostała część historii jest mocno osadzona w naszej rzeczywistości; przy czym warto podkreślić że istnieje spore grono czytelników zachwyconych takim rozwiązaniem. Co do Zostać Panią Parrish, nie przekonał mnie sposób w jaki Liv Constantine prowadzi narracje - niejednokrotnie sztucznie urywając akcje i przykładając zaskakująco dużą wagę do garderoby bohaterów. O dziwo, w obu powieściach przedstawienie motywu sztuki manipulacji stanowi jeden z mocniejszych punktów fabuły, dlatego jeśli z jakiś powodów jest to temat, który Was intryguje - prawdopodobnie warto zanotować gdzieś sobie tytuły.

Poszukiwanie bogatego męża: Zostać Panią Parrish, Liv Constantine i Ta dziewczyna, Michelle Frances

Bohaterka wywodząca się z klasy średniej, która wstydzi się swojego pochodzenia; dla której szczytem ambicji wydaje się znalezienie bogatego męża i która w tym celu gotowa jest niemal do wszystkiego to z kolei motyw, który łączy powieści wspominanej już Liv Constantine i Michelle Frances. Jest to jednak bardziej punkty wyjścia do opowiedzenia dwóch różnych historii, niż ich główna problematyka. Zostać Panią Parrish, o czym również już wspominałam, skupia się raczej na motywie manipulacji i przedstawieniu trójkąta małżeńskiego. Ta dziewczyna to co prawda także opowieść o pewnym „trójkącie”, ale z odmiennymi wierzchołkami - matka, syn i „ta trzecia”, czyli potencjalna przyszła panna młoda. W moim odczuciu Michelle Frances lepiej radzi sobie z przedstawioną problematyką (przede wszystkim dlatego że jest po prostu lepiej napisana), wbrew marketingowi nie jest to jednak klasyczny thriller, a raczej powieść obyczajowa z elementami thrillera i wiem, że nie dla każdego jest to mieszanka satysfakcjonująca. .

Kobiety podczas II Wojny Światowej: Słowik, Kristin Hannah i Dziewczyna, którą kochałeś, Jojo Moyes

Tematyka II Wojny Światowej jest poruszana niesamowicie często i to nie tylko w literaturze, ale kulturze ogółem. Zarówno Słowik jak i Dziewczyna, którą kochałeś spoglądają na niego z odmiennej od reszty perspektywy - kobiet pozostawionych w okupowanym kraju, które tęsknią za walczącymi mężami, ale też toczą własne bitwy. W moim odczuciu Kristin Hannah i Jojo Moyes tworzą równie przejmujące historie i nie potrafiłabym wskazać, która z autorek poradziła sobie z tematem. Podczas gdy Słowik skupia się przede wszystkim na wątku z czasów II Wojny Światowej (a gdy pojawiają się sceny z teraźniejszości, odnoszą się do tych samych postaci), Dziewczyna, którą kochałeś przeplata wątek okupowanej Francji z losami współczesnej owdowiałej kobiety i pewnego obrazu. Autorki prezentują też nieco odmienne podejście do wątku miłosnego - owszem, jest on obecny w obu powieściach, ale Kristin Hannah spycha go na dalszy plan. Nawet pomimo tych drobnych różnic, wydaje mi się, że jeżeli podobał się Wam któryś z tych tytułów, drugi wzbudzi równie silne emocje.

Toksyczne matki: Eleanor Oliphant ma się całkiem dobrze, Gail Honeyman i Biały oleander, Janet Fitch

W literaturze często mamy do czynienia z portretem matki idealnej, ale Gail Honeyman i Janet Fitch biorą na warsztat zupełnie odmienny wizerunek - kobiet, które manipulują otaczającym je światem, zupełnie nie odnajdują się w roli matek i które dopuściły się rzeczy niewyobrażalnych. Chociaż kreacje tych bohaterek są do siebie bardzo zbliżone, Eleanor Oliphant ma się całkiem dobrze i Biały oleander dosyć wyraźnie się od siebie różnią. Ta pierwsza stawia w centrum powieści postać Eleanor - przedstawia nam portret młodej kobiety, która nie radzi sobie w otaczającym świecie i która, w dużej mierze właśnie ze względu na toksyczną relację z matką, dopiero uczy się w jaki sposób postępować z drugim człowiekiem. To też historia, która niejako stawia matkę za kulisami i owiewa jej figurę pewną tajemnicą. Biały oleander jest powieścią o relacji matka-córka w bardziej klasycznej formie, pod tym względem że obie z nich przewijają się nie raz i nie dwa w powieści. Napisana poetyckim, pełnym metafor językiem, może być momentami trudna w odbiorze, ale warta jest uwagi. To jeden z tych przypadków gdzie obie wspominane przeze mnie powieści w pewnym sensie świetnie się uzupełniają.

Alkoholiczka świadkiem zbrodni: Dziewczyna w pociągu, Paula Hawkins i Ona to wie, Lorena Franco

Z wszystkich wymienionych w poście „bliźniaków”, Dziewczyna w pociągu i Ona to wie są do siebie najbardziej podobne. Fakt że obie główne bohaterki to kobiety uzależnione od alkoholu, które wydają się być przekonane o popełnieniu zbrodni, ale które równocześnie gubią się w tym co widziały naprawdę a co było wytworem ich wyobraźni to tylko jeden z wielu wspólnych punktów fabuły. W moim odczuciu Paula Hawkins poradziła sobie z tym zagadnieniem lepiej - bo w trakcie lektury dostarczyła mi sporo rozrywki a na dodatek nie przewidziałam zakończenia (jako chyba jedna z nielicznych osób na tej planecie). Ale nie wykluczone, że wynika to z tego, że przeczytałam ów historię jako pierwszą. W powieści Loreny Franco raziło mnie powtarzanie tych samych zwrotów i nieco zbyt oczywiste plot twisty. Ona to wie broni się jednak przede wszystkim scenerią - akcja rozgrywa się w Barcelonie i okolicach. Akurat w tym konkretnym wypadku nawet jeśli czytaliście jeden z tytułów i przypadł wam on do gustu, nie radziłabym sięgać po drugi - podobieństwo, jak już wspomniałam, za bardzo rzuca się w oczy.

Jeżeli czytając o którymś z motywów wpadliście na inne tytuły, koniecznie podzielcie się nimi w komentarzu. Niewykluczone że będziemy mieć do czynienia nie tylko z książkowymi bliźniakami, ale nawet trojaczkami czy czworaczkami (i strach pomyśleć o tym co jeszcze).

Wybór powieści, które zabieram ze sobą na wakacje zawsze zajmuje mi sporo czasu. Jeśli czytam jakąś pozycje w zupełnie odmiennym otoczeniu niż zazwyczaj, czy to na plaży, w górach, czy po prostu innym mieście, na dłużej zapada ona w mojej pamięci i dlatego zależy mi na tym aby wrażenia z takiej lektury były co najmniej pozytywne. W tym roku się udało. Chociaż przyznaję, że kiedy otwierałam powieść Sarah Waters „Złodziejkę", siedząc na plaży w Cala Rajadzie nie spodziewałam się, że będzie to jedna z najlepszych historii jaką przeczytam w 2017 roku.

Sue Tinder jest sierotą - córką morderczyni i złodziejki, wychowywaną całe życie przez grupę drobnych oszustów i paserów, w domu przy Lant Street. Nieoczekiwanie zyskuje jednak szansę na to by zmienić swój los - musi tylko pomóc jednemu ze złodziejaszków w pewnym skoku. Plan jest starannie opracowany i prosty do zrealizowania - Sue, udająca młodą służącą, musi tylko umożliwić mężczyźnie zbliżenie się do panny Maud Lilly - wykształconej młodej kobiety wychowywanej w odosobnieniu przez ekscentrycznego wuja. A następnie zdradzić swoją nową panię.

Zanim rozpoczęłam lekturę „Złodziejki", o twórczości Sarah Waters wiedziałam tak naprawdę jedynie to, że autorka często wplata w swoje powieści wątek LGBT - w szczególności relacje damsko-damskie. I rzeczywiście, pojawia się on na kartach tej konkretnej historii, choć nie w takich proporcjach jak się tego spodziewałam. Biorąc pod uwagę fakt, że słyszałam o „Złodziejce" jedynie w kontekście reprezentacji wątku LGBT, założyłam, ze jest on centralnym punktem fabuły, czymś co stanowi główną problematykę powieści. Tymczasem jakikolwiek erotyzm jest bardzo subtelny a Sarah Waters opisuje relacje pomiędzy Sue i Maud gdzieś pomiędzy wierszami, To zdecydowanie dobrze nakreślony wątek - przekonujący i budzący spore emocje, w jakiś sposób ujmujący - ale autorka ma do zaoferowania znacznie więcej.

„Złodziejka" jest powieścią bardzo dobrze skonstruowaną i przemyślaną. Jeśli nie otrzymujemy jakiejś informacji, prawdopodobnie autorka ma w tym pewien cel i prędzej czy później wypełni w jakiś sposób niniejszą lukę. W tej historii wszystko do siebie pasuje i łączy się w spójną, zaskakującą całość. Gdzieś już zresztą wspominałam, że  to właśnie w „Złodziejce" natrafiłam na największy plot twist nie tylko 2017 roku, ale kilku ostatnich lat. Do tego stopnia, ze musiałam na moment odłożyć lekturę na bok żeby otrząsnąć się z szoku. I jasne, prawdopodobnie częściowo mogło to być spowodowane tym, że po prostu nie oczekiwałam, a co za tym idzie nie dopatrywałam się żadnych zwrotów fabularnych - w przeciwieństwie np. do thrillerów. Ale nie była to jednorazowa sytuacja, a po pierwszym plot twiście zdecydowanie stałam się niesamowicie podejrzliwym czytelnikiem.

Podziwiam także Sarah Waters za kreacje nieoczywistych i niejednoznacznych bohaterek, które mimo to budzą sympatię w czytelniku. Nie mogę i nie chcę zdradzić Wam zbyt wiele, ale w trakcie lektury „Złodziejki" z pewnością zakwestionujecie czy motywy jakimi kierują się postacie są rzeczywiście moralnie właściwe, a nawet jeśli w to zwątpicie - nie przestaniecie kibicować im w osiągnięciu sukcesu. Zwłaszcza, że doskonale nakreślone realia Anglii XIX wieku w odniesieniu do sytuacji i pozycji kobiet, sprawiają, że trudno zapanować nad pewnym odruchem współczucia w odniesieniu czy to do Sue, czy Maud, czy nawet innych kobiecych sylwetek.

Wiem, że przy obecnej liczbie wydawanych w danym roku pozycji, większość z nas, nałogowych Książkoholików, skupia się przede wszystkim na nowościach, ale warto także dać szansę nieco starszym tytułom. „Złodziejka" to taka powieść, która oferuje czytelnikom cały pakiet atrakcji; doskonale oddane realia epoki, świetnie skonstruowane bohaterki i efekt zaskoczenia, a nawet, poszukiwany przez współczesnych Książkoholików w literaturze, motyw LGBT. Jeśli tylko będziecie mieć szansę na lekturę, nie zastanawiajcie się dwa razy.  

„Złodziejka” Sarah Waters; tłum. Magdalena Moltzan-Małkowska; wydawnictwo Prószyński i S-ka; Warszawa 2002 ★★★★★

Są książki, których premiera odbija się echem w książkowych zakamarkach Internetu. Najczęściej są to pozycje znanych, popularnych w Polsce autorów, ale nie jest to reguła bez odstępstw. Kilka miesięcy temu szum wywołała powieść angielskiej autorki, która dopiero debiutuje na naszym rynku - „Co kryją jej oczy”. Zarówno nasz jak i zagraniczny wydawca rozpisywali się o szokującym zakończeniu (powstał nawet hashtag #WTFThatEnding), a ja zgrzytałam ze złości zębami, że nie mogę przekonać się na własnej skórze o co w tym wszystkim chodzi, zwłaszcza że pozycja zbierała dodatkowo bardzo dobre opinie. W końcu kupiłam swój własny egzemplarz i zabrałam go w podróż pociągiem do Wrocławia i jeszcze raz jako tzw. “lekturę tramwajową”. Tylko widzicie, czuję się trochę oszukana historią. 

Chociaż miałam już okazję czytać powieść autorstwa Liane Moriarty - kilka lat temu, „Kilka dni z życia Alice” - to nie znajomość jej twórczości zachęciła mnie do lektury „Wielkich kłamstewek”. Owszem, poprzednia pozycja pisarki spodobała mi się, ale widocznie nie na tyle by zapisać się na długo w mojej pamięci czy przekonać do zgłębienia naszej literackiej znajomości. Prawdą jest, że gdyby nie serial produkcji HBO, który zbierał niezwykle pozytywne opinie od ludzi, którym ufam w kwestii produkcji telewizyjnych, prawdopodobnie nie sięgnęłabym po „Wielkie kłamstewka”. Nie miałam szczególnych oczekiwań względem tego tytułu i chyba dlatego jestem nim tak miło zaskoczona. 

„Skazana” nie jest powieścią, o której u nas, wśród rodzimej książkowej blogosfery, nie wspomina się zbyt często i między innymi dlatego przeleżała na mojej półce prawie rok zanim zabrałam się ostatecznie za lekturę. Dałam się skusić pozytywnym opiniom zza granicy, ale potem kolejne nowości skutecznie odwracały moją uwagę. Ostatnimi czasy zwracam jednak większą uwagę na to by wprowadzić trochę różnorodności wśród dobieranych przeze mnie lektur, a „Skazana” zdecydowanie wyróżnia się na tle innych powieści. 

Jest rok 1829, gdy w północnej Islandii dochodzi do brutalnej zbrodni. Agnes Magnusdottir zostaje oskarżona za współudział w morderstwie i skazana na karę śmierci. Aby uniknąć zbędnych kosztów, kobieta ma czekać na egzekucję w gospodarstwie okręgowego urzędnika, jego żony i dwóch córek. Mieszkańcy są przerażeni wizją spędzania czasu z morderczynią. Początkowo jedynie młody wikariusz wyznaczony na duchowego opiekuna Agnes stara się w jakiś sposób dotrzeć do kobiety i ją zrozumieć, ale  z czasem również inni spoglądają na nią inaczej. Czy Agnes naprawdę zabiła? A jeśli nawet tak - dlaczego?

Hannah Kent opiera swoją powieść na faktycznych wydarzeniach i jeśli postać Agnes Magnusdóttir nie jest Wam obca, wiecie do jakiego finału zmierza ów historia. Element zaskoczenia nie jest tym co stanowi o wartości „Skazanej”, Hannah Kent nie stara się też wybielić obrazu Agnes w oczach czytelnika. Australijska pisarka podejmuje za to próbę ukazania „ostatniej kobiety, która została w Islandii skazana na śmierć” w bardziej ludzkim świetle - przywołując od początku historie Agnes, przybliżając jej relacje z zamordowanym i przedstawiając możliwy motyw jaki przyświecał kobiecie. 

Portret Agnes Magnusdóttir jest wielowymiarowy i kompleksowy. Hannah Kent stara się nam przedstawiać jej postać w różnych barwach - porzuconego dziecka, sumiennej pracownicy, zakochanej kobiety - i udaje jej się to, sprawiając tym samym, że lektura „Skazanej” staje się jęczę bardziej fascynująca. Agnes przyćmiewa inne postacie, ale z racji na to że to właśnie ona jest filarem całej historii, wydaje się to dosyć naturalne. Tym co osobiście utrudniało mi lekturę była specyfika islandzkich imion i nazwisk - o ile dana postać nie przewijała się często w powieści, miałam problem z dopisaniem jej do konkretnej roli. 

Sama historia zostaje przedstawiona naprzemiennie z perspektywy Agnes i narratora trzecioosobowego, a każdy rozdział zostaje dodatkowo poprzedzony jakimś źródłem historycznym - czy to listem, wierszem czy jakimś dokumentem z akt sprawy. Pomijając portret psychologiczny Agnes, najmocniejszym atutem  „Skazanej” pozostaje język - plastyczny i niemal liryczny z perspektywy kobiety i surowy, prosty doskonale oddający klimat Islandii w pozostałych fragmentach. Owszem, pojawiają się w powieści sceny brutalne, niemal niesmaczne - zwłaszcza jeśli chodzi o hodowle zwierząt - ale wpisują sięgnę w realia. 

„Skazana” to powieść, która wyróżnia się na tle i innych tytułów i pozostaje w pamięci. Hannah Kent podejmuje próbę opowiedzenia historii ostatniej skazanej na śmierć kobiety w Islandii z nieco odmiennej perspektywy i przybliżyć jej motywy. Agnes spod jej pióra nie budzi współczucia, ale ciekawość. Autorce udaje się oddać realia ówczesnych czasów i klimat Islandii. A choć „Skazana” nie zachwyciła mnie w 100% jak niektórych czytelników, trudno nie docenić powieści Hannah Kent. 

„Skazana” Hannah Kent; wydawnictwo Prószyński i S-ka; Warszawa  2013 ★★★★½

Byłam zaskoczona tym jak szybko wróciłam do twórczości Jeffery’ego Deavera, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że „Kolekcjoner kości” wcale nie zachwycił mnie w takim stopniu jak tego oczekiwałam. Zamawiając pozycje do wypożyczenia w lokalnej bibliotece jakoś tak mimowolnie natrafiłam kursorem myszy na drugi tom serii o Lincolnie Rhymie. A potem równie przypadkowo po niego sięgnęłam - ot! był jedynym thrillerem jaki miałam pod ręką a to właśnie pozycje tego typu sprawdzają się najlepiej gdy popadam w czytelniczy marazm. W sumie to dobrze, że czasami tak wiele zależy od przypadku. 

Wszystko wskazuje na to, że Percy, Ed i Brit znaleźli się w niewłaściwym miejscu i czasie, i zobaczyli coś czego nie powinni. Teraz jedno z nich nie żyje a pozostała dwójka stała się celem płatnego zabójcy - Tańczącego Trumniarza nazwanego tak przez wzgląd na charakterystyczny tatuaż na jego ramieniu. Za 45h ocalała dwójka ma być kluczowymi świadkami w procesie i utrzymanie ich przy życiu jest teraz priorytetem. Ekipa, która odpowiada za złapanie zabójcy jest dowodzona przez Lincolna Rhyme. Sparaliżowany mężczyzna, który od pewnego czasu pomaga policji, jako jedyny wydaje się dorównywać Trumniarzowi sprytem. Poza tym - kierują nim też osobiste pobudki. 

Już na wstępie mogę zdradzić Wam to, że „Tańczący trumniarz” przypadł mi do gustu bardziej niż pierwszy tom serii - nawet jeśli nie potrafię sprecyzować dlaczego. Thriller Deavera jest nie tylko bogaty w akcje, ale też brutalny i krwawy. W przeciwieństwie do „Kolekcjonera kości” nie zawiera jednak aż tak ohydnych i aż nazbyt graficznych scen. To wciąż nie lektura dla czytelnika o słabszych nerwach czy żołądku, ale autor znacznie ograniczył owe momenty i nie skupił się aż tak na detalach. 

Szczegółowość po raz kolejny towarzyszy jednak przedstawienie pracy techników (chciwy w trakcie badania śladów z miejsca zbrodni) czy pilotów (ze względu na profesję ofiar). Jeffery Deaver zachował przy tym jednak odpowiednie granice - ów detale mogą być dodatkowym atutem dla zainteresowanych tematem czytelników a równocześnie nie jest ich na tyle dużo by mogły zanudzić pozostałe grono. W zamian za to autor chętniej przedstawia pracę w terenie i, co najciekawsze, wplata w historię perspektywę zabójcy. 

Historia przedstawiona w powieści nie wymaga znajomości poprzedniego tomu. Co ważniejsze, nie spoiluje też rozwiązania tamtej intrygi. Fabularne twisty, co po raz kolejny udowadnia autor, stanowią jedne z najsilniejszych zalet jego powieści. Trochę żałuje, że „Tańczący trumniarz” nie skupił się bardziej na relacji Lincolna i Thoma, rzucił za to nowe światło na więzi łączące innych bohaterów. A samo zakończenie sugeruje, że kolejne tomy mogą nawet poszerzyć wątek obyczajowy. 

„Tańczàcy trumniarz” to zdecydowanie thriller napisany na poziomie. Z ciekawą intrygą, umiejętnie poprowadzoną akcją i mocnym (zaskakującym!) zakończeniem. Jeśli nie przeszkadzają wam nieco brutalne sceny, myślę że powinniście sięgnąć po powieść Jeffery’ego Deavera. Nawet jeśli kierunek jaki obiera relacja Amelii i Lincolna nie do końca mnie przekonuje, z niecierpliwością zamówię kolejny, tym razem trzeci tom serii. A jeśli z każdym kolejnym następnym moja opinia o twórczości autora będzie się poprawiać, myślę że zaprzyjaźnimy się na znacznie dłużej. 

"Tańczący trumniarz" Jeffery Deaver; wydawnictwo Prószyński i S-ka; Warszawa 2010 ★★★★

Kiedy po raz pierwszy sięgałam po twórczość Jeffery'ego Deavera, nie byłam za bardzo obeznana wsród thrillerów czy kryminałów. Fakt, że ów tytuł nie przypadł mi do gustu zrzuciłam na karby mojej gatunkowej ignorancji, mimo to bardzo długo zwlekałam by zapoznać się z inną powieścią autora. Po raz kolejny do lektury zmobilizował mnie Kryminalny Klub Książki. "Kolekcjoner kości" został wybrany do drugiej sesji czytelniczej i po zawirowaniach związanych z poszukiwaniem tej powieści, zasiadłam do czytania absolutnie  nieświadoma tego co mnie czeka. 

Lincoln Rhyme był błyskotliwym i cenionym kryminalistykiem, kiedy tragiczny wypadek zniszczył jego karierę i przykuł go do łóżka. Sparaliżowany i uzależniony od innych myśli o tym by zakończyć swoje cierpienie i popełnić samobójstwo. Nieoczekiwanie byli znajomi z policji zwracają się do niego o pomoc w sprawie śledztwa. Sprawa dotyczy zmasakrowanego ciała, które młoda policjantka - Amelia Sachs znalazła na stacji kolejowej wraz z wskazówkami odnośnie kolejnych potencjalnych zbrodni. Lincoln, choć niechętnie, zgadza się pomoc, stawia jednak własne warunki. 

"Kolekcjoner kości" nie wywarł na mnie tak dobrego wrażenia jak można by oczekiwać po opiniach innych czytelników, co nie oznacza rownocześnie, że całkowicie mnie rozczarował. Zaskoczyło mnie to jak wiele uwagi Jeffery Deaver poświęcił na przybliżenie działań śledczych. Autor skrupulatnie moment zbierania dowodów z miejsca zbrodni czy sposób w jaki ów dowody są następnie badań. Owszem, jest to coś co wyróżnia thriller Deavera na tle innych pozycji gatunku, ale w moim odczuciu to właśnie te opisy zaburzały atmosferę napięcia i opóźniały akcje, utrudniając wczucie się w historie. 

Muszę przyznać, że "Kolekcjoner kości" nie należy też do lektur, po które powinny sięgać osoby o słabych nerwach. Zbrodnie popełnione przez tytułowego kolekcjonera charakteryzują się sporym okrucieństwem a Jeffery Deaver nie waha się ubrać obraz w słowa. Sam wątek intrygi kryminalnej wypada jednak niezwykle korzystanie. Nieliczne fragmenty, w których poznajemy wydarzenia z perspektywy kolekcjonera wprowadzają czytelnika w odpowiedni klimat a motyw nawiązania do historii Nowego Jorku stanowi dodatkowy smaczek powieści. 

Po raz kolejny w historii Kryminalnego Klubu Książki, mamy do czynienia z powieścią napędzaną przez bohaterów (tzw. character driven story). Lincoln Rhyme jest postacią nietuzinkową i wybijającą się na tle innych. Już sama jego inteligencja i podejście do pracy stanowią interesujący portret, ale wątek zamiaru popełnienia samobójstwa czyni go ostatecznie kompletnym. Co więcej, zarówno Lincoln jak i Amelia są bohaterami, o których wciąż nie wiemy wszystkiego, z ogromnym potencjałem na rozwinięcie wątku ich osobliwej relacji jak i indywidualnych kwestii - na co liczę w kolejnych tomach. 

Przyznaje że początkowo miałam bardzo mieszane uczucia odnośnie "Kolekcjonera kości". Skupienie się na opisach działań metod badawczych i makabryczne zbrodnie odrzuciły mniej na dobrą chwile od lektury. Z kolejnymi stronami zaczęłam jednak dostrzegać jej zalety. Jeffery Deaver kreuje oryginalnych i ciekawych bohaterów a na dodatek udało mu się mnie zaskoczyć w sprawie rozwiązania intrygi kryminalnej. Jeśli nie przeszkadzają wam dosyć plastyczne opisy zbrodni myślę, że warto posmakować twórczości tegoż autora. Ja się z nim jeszcze nie żegnam.

"Kolekcjoner kości" Jeffery Deaver; wydawnictwo Prószyński i S-ka; Warszawa 2005 ★★★½

Królowa polskiego kryminału została już podobno nominowana, ale Katarzyna Bonda nie jest jedyną autorką, która podbija serca wielbicielek gatunku. Nasi rodzimi pisarze ostatnimi czasy sukcesywnie pokazują kryminalnym miłośnikom, że dobrej, mrożącej krew w żyłach lektury wcale nie musimy poszukiwać za oceanem czy na półwyspie Skandynawskim, A obok takich nazwisk jak wspomniana już Katarzyna Bonda, Zygmunt Miłoszewski czy Remigiusz Mróz - Katarzyna Puzyńska jest chyba najchętniej wychwalaną autorką, zwłaszcza wśród blogerów książkowych. A po lekturze "Motylka" zupełnie się temu nie dziwię.

Lipowo to niewielka mazurska wieś, w której mieszkańcy znają się nawzajem i chętnie ofiarowują sobie pomoc a każda, nawet najmniejsza nowinka, szybko znajduje się na językach - czy to za sprawą nieco ekscentrycznej właścicielki sklepu Wiery czy tajemniczego redaktora bloga nasze-lipowo. Sielska atmosfera jest jednak złudnym wrażeniem. Kiedy zimowego ranka młoda fryzjerka i równocześnie żona jednego z policjantów, znajduje zwłoki potrąconej zakonnicy, wśród mieszkańców wzrasta napięcie. A kiedy an dodatek okazuje się, że ów wypadek był tak naprawdę morderstwem, na światło dzienne wychodzi coraz więcej tajemnic. Mieszkańcy Lipowa ukrywają więcej informacji niż można by przypuszczać.

Odkrywam powoli twórczość autorów, o których wam wspomniałam we wstępie i coraz bardziej się w niej rozsmakowuję. A "Motylek" jest kolejnym strzałem w dziesiątkę. Owszem, Katarzyna Puzyńska kreuje świetną intrygę kryminalną. Stawia przed czytelnikami zagadkę tego kto stoi za morderstwem i równocześnie rzuca im wyzwanie by rozwiązali ją przed bohaterami. I wcale nie zostawia nas bez żadnych podpowiedzi. Wręcz przeciwnie - podsuwa nam kolejne wskazówki i podejrzanych. Tylko, że i tak trudno wytypować tego właściwego i przez to zakończenie przynosi sporą niespodziankę. Ale wiecie co jest w tym wszystkim najlepsze? Że owa intryga i tak nie jest jedynym co Katarzyna Puzyńska oferuje swoim czytelnikom.

"Motylek" to także historia po prostu dobrze napisana. Autorka przeplata wydarzenia teraźniejsze z przeszłością mordercy (a nawet całą jego historią) a chwilami daj nam nawet możliwość wejść do jego głowy. I chociaż nie ułatwia nam to wytypowania właściwej osoby, pozwala odkryć powody owej zbrodni od samej podszewki. A jeśli to was nie przekonuje to dodam tylko, że "Motylek" ma tez świetny klimat. Katarzyna Puzyńska doskonale radzi sobie z oddaniem atmosfery niewielkiego miasteczka, sprawiając że to właśnie Lipowo stanowi chyba największy atut całej powieści. Przedstawienie zasad obowiazujących na wsi, hierarchi owej miejscowości i spojrzenia na świat oczami jej mieszkańców - aż trudno uwierzyć że Lipowo nie istnieje naprawdę. 

To prawda że Katarzyna Puzyńska wplata do owej powieści sporą liczbę postaci i że przynajmniej początkowo może się to wydawać odrobinę przytłaczające.  Ale ani się obejrzycie a przywykniecie do tego i zaczniecie rozpoznawać poszczególnych bohaterów - choć nie wszystkich obdarzycie sympatią. Mnogość postaci nie przeszkadza bo każda z nich jest inna i Katarzyna Puzyńska wydaje się mieć pomysł na dalsze poprowadzenie owych historii. "Motylek" przestaje być tylko intrygą kryminalną a staje się opowieścią o ludziach i ich problemach - o przemocy w rodzinie, alkoholizmie, niezdrowych relacjach w rodzinie i skrywanych tajemnicach. I tylko to notoryczne powtarzanie stopni policyjnych kłuło trochę w oczy, ale przy wszystkich innych zaletach, można to autorce wybaczyć ;)

"Motylek" to świetna propozycja dla każdego wielbiciela zagadek kryminalnych, zwłaszcza takiego, który przepada za silnie zarysowanym tłem obyczajowym. Sporo przewija się porównań do twórczości Camilli Lackberg i być możecie w tym jest, ale po lekturze "Motylka" i "Księżniczki z lodu", postawiłabym Puzynśką o oczko wyżej. Za ciekawie skonstruowaną intrygę kryminalną, różnorodnych bohaterów i element zaskoczenia na końcu. Ale przede wszystkim za Lipowo. Nie obawiajcie się szumu wokół twórczości autorki, bo Katarzyna Puzyńska absolutnie na niego zasłużyła. Z czystym sumieniem polecam wam "Motylka" a sama powinnam się wybrać na polowanie na kolejne tomy.

"Motylek" Katarzyna Puzyńska; wydawnictwo Prószyński i S-ka: Warszawa 2014 ★★★★½

Nie wiem czy pamiętacie, ale gdzieś w okresie wakacji zachwycałam się najnowszą wówczas powieścią Agaty Kołakowskiej. "We dnie, w nocy" zrobiło na mnie tak pozytywne wrażenie, że postanowiłam bardziej zagłębić się w jej twórczość. Okazja by od słów przejść do czynów nadarzyła się jednak dopiero ostatnio. "Niewypowiedziane słowa" nie przyciągnęły mnie może za bardzo swoim opisem, ale nie pamiętam żeby było tak poprzednio a samo nazwisko autorki stanowiło dla mnie wystarczającą rekomendację i bodziec by siegnąć po owy tytuł raczej szybciej niż później. I chociaż nie zachwyciłam się tak jak za pierwszym razem, nie mogę powiedzieć żebym była niezadowolona z lektury.

Andrzej zawsze żył w cieniu swojego młodszego brata. Małżeństwo z piękną i inteligentną Łucją - pracującą jako okulistka i prowadzenie rodzinnej apteki teściów przegrywa w przedbiegach z własną firmą kateringową. Andrzejowi ciągle brakuje czegoś do szczęścia a i Łucja coraz cześciej czuje rozczarowanie z życia. Mariusz - utalentowany muzyk orkiestry, dobiegający czterdziestki, dopiero szuka właściwej drogi. Nacisk ze strony matki i docinki kolegów sprawiają, że coraz częściej zaczyna rozważać przeniesienie swojego związku z Hanią na kolejny etap. Młoda pedagog, zmagająca się z nieustannym porównywaniem do zmarłej siostry, nie jest może uosobieniem jego ideału, ale Mariusz gotowy jest na podjęcie ryzyka. Tylko czy owa czwórka rzeczywiście podjęła słuszne decyzje? I czy przypadkiem nie powinni zmienić czegoś w swoim życiu?

Agata Kołakowska po raz kolejny podejmuje w swojej powieści trudny, życiowy temat. Tym razem bliższy jeszcze szerszemu gronu czytelników, ze względu na bardziej życiową problematykę. Nie da się jednak ukryć, że jest to opowieść skierowana do nieco dojrzalszego czytelnika - z większym życiowym doświadczeniem. To właśnie oni mają możliwość bardziej zidentyfikować się z bohaterami. Mimo że cała czwórka głównych postaci to ludzie dobrze wykształceni - lekarze, artyści, pedagodzy ich problemy są bliskie temu z czym zmaga się większość z nas. Pogoń ku lepszemu; zazdrość za życiem bogatszych, lepiej ustawionych znajomych; próba dorównania innym.

"Niewypowiedziane słowa" to w dużej mierze opowieść o małzeństwie. Agata Kołakowska przedstawia nam różne pobudki do zawierania związków i skrótowo ukazuje co może z nich wyniknąć. Sporą uwagę poświęca zdradzie - temu, w którym momencie tak naprawdę się zaczyna; dlaczego do niej dochodzi; i czy można po niej powrócić do normalnego związku. Ale nie tylko. Tak naprawdę Agata Kołakowska wplata do swojej opowieści wiele różnorodnych wątków, w dużej mierze związanych z bogatą przeszłością naszych bohaterów. Trudno pozbyć się wrażenia, że czasami jest ich aż za dużo i odwracają naszą uwagę od ważniejszych punktów fabuły.

To co najbardziej kłuło mnie w oczy w trakcie lektury to fakt jak niejednokrotnie fabuła zostaje oparta na przypadku - dziwnym i, prawdę powiedziawszy, mało prawdopodobnym zbiegu okoliczności. Trochę odbiera to całości wrażenie autentyczności. Rozumiem zamysł autorki na zakończenie - jest nieoczywiste i nieco słodko-gorzkie, ale zdecydowanie nie był to finał jaki sobie wymarzyłam. Zwłaszcza że punkt kulminacyjny był jak na moje gusta odrobinę za bardzo naciągany, a historia całej naszej czwórki - zbyt zbliżona do siebie.

"Niewypowiedziane słowa" to niebanalna historia o niskich i rozczarowaniu. Agata Kołakowska kreuje wyraziste, po ludzku nieidealne postacie, z którymi łatwo się utożsamić a tematyka jaką porusza wydaje się bliska szerokiemu gronu czytelników. Momentami autorka pozostawia jednak zbyt dużo kwestii przypadkowi a samo zakończenie niesie odrobinę rozczarowania. "Niewypowiedziane słowa" nie są tak uniwersalną powieścią jak choćby "We dnie, w nocy", ale posiada ona spory potencjał i myślę, że wielu czytelniczkom, zwłaszcza tym ociupinkę starszym, przypadnąone do gustu.

"Niewypowiedziane słowa" Agata Kołakowska; wydawnictwo Prószyński i S-Ka; Warszawa 2016 ★★★½

Jeśli śledzicie Złodziejkę Książek dłuższą chwilę i zwracacie uwagę nie tylko i wyłącznie na recenzje, wiecie, że przepadam za twórczością Diane Chamberlain. Już dawno przestałam postrzegać jej powieści jako "te zbliżone do Jodi Picoult" (zwłaszcza, ze osobiście przepadam bardziej za pierwszą z owych pań) i sięgam po nie za każdym razem, gdy mam ochotę na naprawdę dobrą powieść  obyczajową. Wiedząc to wszystko nie zaskoczę Was chyba informacją, ze po najnowszą pozycję autorki sięgnęłam tuż po jej premierze i szybko dałam się ponieść  lekturze (oszukując nawet chwilowy czytelniczy marazm, który mi ostatnio towarzyszy).

Shelly była prawdziwym darem morza dla rodziny Cato. Kiedy w dzień swoich jedenastych urodzin Daria znalazła na plaży porzucone niemowlę, nikt nie spodziewał się jak ogromne będzie to miało znaczenie. Pojawienie się Shelly pozwoliło pani Cato na przezwyciężenie depresji, a Darii - pomóc w wyborze drogi życiowej - ochotniczej ratowniczki medycznej. Biologicznej matki Shelly nie udało się nigdy odnaleźć, ale nikt nie myśli o dziewczynie inaczej niż jako o członkini rodziny Cato. Po dwudziestu dwóch latach wszystko to może jednak ulec zmianie. Shelly chce się bowiem dowiedzieć  o tym co dokładnie wydarzyło się na plaży w Kill Devil Hills i kto ją tam porzucił. Tajemnicę "daru morza" ma rozwikłać  Rory Taylor - przyjaciel z dzieciństwa Darii, a obecnie znany producent telewizyjny. tylko czy grzebanie w przeszłości na pewno jest dobrym pomysłem?

"Dar morza" w wielu aspektach zbliżony jest do innych powieści Diane Chamberlain. Motywem, który przewija się przez całą historię jest nierozwiązana tajemnica z przeszłości. Diane Chamberlain dawkuje napięcie - niezwykle powoli ujawniając swoim czytelnikom poszczególne elementy układanki, podrzucając całkiem sporo fałszywych portretów potencjalnych matek i fundując kilka "wielkich" momentów, czyli inaczej mówiąc zarzucając ich niespodziewanymi zwrotami akcji. Wszystko to sprawia, że "dar morza" czyta się niezwykle szybko. Pomijając już niezwykle lekkie pióro autorki, czytelnik chce po prostu wiedzieć kim jest tajemnicza matka i nie wiedząc kiedy dociera do zakończenia.

Tajemnica porzuconego niemowlęcia nie jest jednak jedynym wątkiem jaki porusza Diane Chamberlain, tych pojawia się znacznie więcej, Co ciekawe, znaczna większość, tak jak i główny motyw, owiana jest aurą tajemnicy i wprowadza do całości niewielki chaos - owszem, możliwy do ogarnięcia, ale jednak odrobinę zbędny. Mamy więc niezrozumiałe porzucenie funkcji ratownika przez Darię po jednej z katastrof ; mamy pogrążonego w wyrzutach sumienia katolickiego księdza; mamy również Shelly znikającą na całe dnie i snującą wiele mówiące aluzje; i mamy wreszcie postać  Grace, która szturmem wbija się w życie Rory'ego i nie wydaje się przy tym posiadać  całkowicie niewinnych pobudek. A, wierzcie mi lub nie, to nie koniec zagadkowych wątków, które  tylko się mnożą wraz z rozwojem sytuacji.

Przez całą fabułę obawiałam się tego, że Diane Chamberlain sama zapętli się w gęstwinie owych niedopowiedzeń i nie udźwignie ciężaru, który na siebie nałożyła. Na szczęście nie miałam jednak racji- do finału otrzymujemy rozwiązanie wszystkich wątków. "Dar morza" traktuje jeszcze o tematach znacznie bliższych czytelnikowi. Przede wszystkim, jak można się tego było spodziewać , poruszona zostaje tematyka rodzicielstwa - tego jak czasami trudno porozumieć  nam się z bliskimi osobami a równocześnie jak wielki spokój taka rozmowa może przynieść , ale znajduje się tu również miejsce na wątek miłosny.

"Dar morza" nie jest może najlepszą pozycją w dorobku Diane Chamberlain, ale to wciąż dobra, warta uwagi powieść  obyczajowa . Autorka umiejętnie buduje napięcie - tym razem może nie tyle wzrusza co zaskakuje i zachęca do chwili refleksji. Jeśli poszukujecie ciekawej opowieści o tym jak czasami ciężko jest żyć  w kłamstwie i o tym, że pewne kwestie jest w stanie przeskoczyć  tylko prawdziwa miłość, to "Dar morza" będzie doskonałym wyborem.A jeśli po skończonej lekturze będziecie czuć  jeszcze lekki niedosyt, koniecznie sięgnijcie po inne pozycje autorki.

Od bardzo dawna żadna książka nie zaskoczyła mnie do tego stopnia co najnowsza powieść Agaty Kołakowskiej. Chociaż czasami sięgając po jakiś tytuł wolałabym nie wiedzieć za dużo, prowadzeniae bloga i wakacyjna praca czyniły to niemal niemożliwym. Sięgając po "We dnie, w nocy" też myślałam, że wiem sporo na temat owej pozycji  - sugerując się opisem wykreowałam już nawet własną alternatywną fabułę - ale byłam tak daleko od prawdy, że sama nie mogę w to uwierzyć. I wiecie co? - jak ja lubię takie niespodzianki!

Historia Anny pozornie przypomina opowieść wielu innych kobiet. Pewnego dnia spogląda na swoje życie z dalszej perspektywy i nie może uwierzyć jak znalazła się w danej sytuacji. Marzenie o wielkiej karierze aktorskiej zostało zastąpione szarą rzeczywistością -  życiem u boku mężczyzny, do którego uczuć nie jest już wcale taka pewna; macierzyństwem, którego wcale nie planowała; i pracą, która ani odrobiny satysfakcji czy spełnienia. Chociaż obiektywnie rzecz ujmując, za wyjątkiem stosunków z rodzicami, życie Anny godne jest pozazdroszczenia, każdy kto znał ją wcześniej wie, że nie tak wyobrażała sobie swoją przyszłość. Jak doszła do tego punktu w życiu? Co z zaistniałą sytuacją ma wspólnego Piotr – podrzędny dziennikarz z żoną i dwójką dzieci? I czy naprawdę jest za późno by coś zmienić?

Agata Kołakowska zwiodła mnie w manowce dwukrotnie. Za pierwszym razem po tym jak przeczytałam opis owej powieści, za drugim już w trakcie czytania, przed dotarciem do punktu kulminacyjnego. „We dnie, w nocy” zdaje się być kolejną lekką obyczajówką, w której kobieta niezadowolona ze swojego dotychczasowego życia postanawia je trochę „przemeblować” i przy okazji znaleźć miłość swojego życia – zwłaszcza gdy w rzeczywistości jest ona tą starą miłością sprzed lat. Tylko widzicie – to nie do końca ta bajka. 

Historia opowiedziana przez Agatę Kołakowską przedstawiona jest z trzech perspektyw – Anny, Piotra i Anioła Stróża kobiety, chociaż można by się pokusić o stwierdzenie, że tych perspektyw jest dwa razy więcej – każdy narrator otrzymuje bowiem głos w przeszłości i czasach obecnych. Co ciekawe, chociaż główna fabuła toczy się w teraźniejszości, większość rozgrywających się w powieści wydarzeń  ma miejsce w przeszłości – to właśnie one mają bowiem wpływ na obecne życie bohaterów i zdeterminowały znaczną część podejmowanych przez nich decyzji. Chociaż autorka dla ułatwienia przy  każdym rozdziale wskazuje nam czas rozgrywających się wydarzeń, tak naprawdę nie byłoby to konieczne – kreacja bohaterów – ich zachowanie i spojrzenie na świat – jest tak odmienna na przestrzeni lat, ze stanowiłaby dostateczną wskazówkę. 

Można by powiedzieć, że oryginalność „We dnie, w nocy” stanowi osoba jednego z narratorów – Anioła Stróżą, ale tak naprawdę najnowsza powieść agaty Kołakowskiej broni się już samą fabułą. Nie chcę zdradzać wam kluczowego punktu by nie psuć wrażeń z lektury, ale problematyka jaką porusza polska autorka jest tak ważna i aktualna, że zdecydowanie częściej powinna znajdować swoje miejsce we współczesnej literaturze. Agata Kołakowska kreśli przejmujący i niezwykle przekonujący obraz tragedii i jej ofiary – trafiający do czytelnika tym bardziej gdy spostrzeże jak ogromny wpływ wywarł na całe życie Anny i jej relacje z innymi ludźmi. „We dnie, w nocy” uczula również na inny aktualny problem – znajomości zawieranych za pośrednictwem internetu oraz niebezpieczeństw jakie się z tym wiążą – który ostatnio odchodzi już niejako w niepamięć, a szkoda.

Chociaż powieść Agaty Kołakowskiej nie jest zaliczana do klubu „Kobiety to czytają”, ma zdecydowanie podobny charakter. Mówi o tematach ważnych dla współczesnego świata i trudnych. I idealnie nadawałaby się jako punkt wyjścia dla ciekawej dyskusji. Chociaż początkowo nic tego nie zapowiada, Kołakowska stworzyła niezwykle emocjonalną powieść, o której trudno zapomnieć po skończonej lekturze. Mimo że to pozycja, która pewnie bardziej przemówi do kobiecego grona, jej przesłanie jest zdecydowanie uniwersalne i powinno dotrzeć do większej ilości czytelników. Jeśli tylko natknięcie się na ową pozycję, koniecznie przyjrzyjcie jej się bliżej. Ja wciąż pozostaje pod ogromnym wrażeniem „We dnie, w nocy” i mam ochotę na to by zaznajomić się z innymi dziełami autorki. Jeśli będą choć w połowie tak dobre jak najnowsza jej pozycja, czeka mnie niesamowita, choć niekoniecznie lekka lektura.

Mimo że wielokrotnie wspominałam Wam o sympatii jaką darzę powieści wchodzące w skład serii wydawniczej "Kobiety to czytają" - zwłaszcza przy okazji co miesięcznych postów z zapowiedziami, celowo czy też nie sięgałam zazwyczaj tylko po twórczość znanych mi już autorek. Ze "Złączonymi" Carol Casselli sprawa wyglądała jednak inaczej. Tym razem motywację do lektury naprawdę stanowiła tylko klubowa nalepka i intrygujący opis. Ale efekt pozostał niezmienny - otrzymałam dobrą, pełną emocji lekturę, którą śmiało mogę polecić dalej.

Wyziębiona, oszołomiona, poturbowana i porzucona na poboczu. Bez żadnych dokumentów czy osobistych przedmiotów, które mogłyby umożliwić identyfikacje. Przywieziona do szpitala w Seattle, staje się kolejną bezimienną pacjentką. Mijają jednak dni, kiedy stan N. N. nie ulega poprawie a na policji nikt nie zgłasza zaginięcia bliskiej osoby i młoda lekarka Charlotte zaczyna odczuwać względem pacjentki całkowicie nieprofesjonalną nić sympatii. Mimo że nie leży to w jej obowiązkach, chciałaby odszukać bliskich N. N. i dać im szansę na zadecydowanie o jej przyszłości.  Nie podejrzewa nawet jak ogromny wpływ na jej własne życie przyniesie owa sytuacja.

Carol Cassella tworzy swoją opowieść dwutorowo, przy czym obie historie wydają się pozornie nie mieć ze sobą żadnych punktów wspólnych. Z jednej strony obserwujemy szpitalną rzeczywistość i losy młodej, ambitnej lekarki. Z drugiej przedstawiona zostaje nam historia dwójki dorastających dzieciaków, których los wydaje się być ze sobą splątany - wspólne wygłupy, wzajemne zauroczenie i przeciwności z jakimi przyjdzie im się zmierzyć. Mimo że spoiwo łączące obie historie nie jest niczym zaskakującymi w gruncie rzeczy możemy je wydedukować już na wstępie, Carol Cassella nie spieszy się z udzieleniem odpowiedzi. Kolejne elementy opowieści odsłania powoli, do samego końca zatrzymując drobne informacje dla siebie by nieustannie móc zaskakiwać czymś swoich czytelników.

Autorka porusza w swojej powieści wiele kwestii, wywołując pewne poczucie chaosu u czytelnika - zwłaszcza że są to wątki niezwykle różnorodne. Trzeba jednak przyznać, że Carol Cassella zgrabnie porusza się w owej wątkowej plątaninie i że większość z nich [wątków] prezentuje równie wysoki poziom. Autorka mówi o dorastaniu i odnajdywaniu swojej życiowej ścieżki; o sile pierwszej miłości, ale i konieczności pójścia na pewne kompromisy. Najmocniejszym atutem Carol Casselli okazało się jednak jej medyczne wykształcenie.

Nie mam dużego doświadczenia jeśli chodzi o obcowanie z literaturą poruszającą kwestię medyczne, ale Carol Cassella widocznie czuje się pewnie na owej płaszczyźnie. Zarówno przedstawione w powieści przypadki medyczne jak i ukazanie zetknięcia życia prywatnego i zawodowego lekarza wypadło niezwykle wiarygodnie. Autorka nie pozwala jednak medycynie zdominować swojej powieści - otrzymujemy tylko pobieżne, niezbędne dla fabuły i proste do zrozumienia informacje z dziedziny neurologii czy genetyki.

Powieści z klubu "Kobiety to czytają" charakteryzuje poruszanie trudnej, nierzadko kontrowersyjnej problematyki oraz silne zaplecze emocjonalne, i "Złączeni" nie stanowią tutaj wyjątku. Carol Cassella stawia pytanie o ludzkie życie - o to czy możemy określić jak dokładnie wygląda jego koniec? i kto tak naprawdę ma prawo by zadecydować o jego zakończeniu? I chociaż nakreśla własne stanowisko w tym temacie, nie narzuca go czytelnikowi.

"Złączeni" to kolejna klubowa pozycja warta uwagi czytelnika. Historia przepełniona emocjami i pewną życiową mądrością. "Złączeni" nie są powieścią pozbawioną wad, zaskakującą z każdą kolejną stroną czy wywracającą życie czytelnika do góry nogami, Ale mimo to, jest to powieść, która czegoś go uczy i zachęca do chwili refleksji. Jeśli lubicie historie o dramatach życia codziennego, z wiarygodnie nakreślonym wątkiem medycznym, koniecznie powinniście dać pani Carol Casselli szansę.

Oduczyłam się uprzedzenia względem polskich autorów. Mimo że, jeśli wierzyć statystykom, to właśnie nasi rodzimi pisarze przynoszą mi częściej zawód. przestałam się w tym dopatrywać jakiejś reguły, przestałam się w tym dopatrywać jakiejś reguły. I chociaż znalazłam już parę zaufanych nazwisk, wciąż poszukuję nowych - zwłaszcza wśród debiutantów czy po prostu autorów nieco mniej popularnych. Sięgając po "Miłość przychodzi z deszczem" byłam więc niezwykle podekscytowana i pełna, chociaż może nie do końca sprecyzowanych, oczekiwań. Oczekiwań, które Mila Rudnik zaspokoiła, choć nie w stu procentach.

Jestem tchórzem, i to takim pisanym wielkimi literami. Jestem TCHÓRZEM  i nie lubię się bać, dlatego jak ognia unikam wszelakiego rodzaju horrorów.  W swoim dziewiętnastoletnim życiu widziałam może trzy (z czego dwa zaliczane były do chlubnej kategorii horrorów komediowych) i nie zanosi się na to, żeby w najbliższym czasie te statystyki miały ulec zmianie. Mówię Wam to dlatego żeby wyjaśnić dlaczego tak długo zwlekałam z zapoznaniem się z prawdziwym obliczem mistrza horroru i stawiałam  na stosunkowo bezpieczne kryminały czy opowiadania. Oraz po to żeby podkreślić, że prawdopodobnie nie wszyscy z Was zgodzą się z moimi odczuciami. 

Jack Torrence nie znajduje się właśnie w najlepszym okresie swego życia. Mimo młodego wieku i ciekawych perspektyw na przyszłość, mężczyzna powoli stacza się na dno. Postępujący alkoholizm, napady agresji a w końcu trudności w dogadywaniu się z małżonką i utrata pracy - nic nie  układa się zgodnie z oczekiwaniami. Praca na okres zimowy w hotelu Panorama jest ostatnią szansą na odbicie się od dna. Jack będzie mógł spędzić czas z żoną i synem - Danielem, popracować nad własną sztuką i przeczekać trudny okres. Tyle, że odcięty od reszty świata hotel jest nawiedzony i posiada zgubny wpływ na Jacka - wolno doprowadzając go do obłędu. Czy historia rodziny poprzedniego dozorcy znowu się powtórzy?

"Lśnienie" zastało okrzyknięte  jedną z najlepszych i najbardziej przerażających powieści pana Kinga i nie sposób się z tym nie zgodzić. Trudno bowiem nie dostrzec tego, że zawiera ono kwintesencje wszystkich walorów jakie posiada twórczość autora. Stephen King nie wrzuca nas wprost do rwącej rzeki. Pierwsza część powieści stanowi jedynie wprowadzenie do całej historii. King daje nam chwilę na przyswojenie się z bohaterami i fabułą. Nie oznacza to jednak, że zupełnie pomija elementy grozy. Wręcz przeciwnie. Przez wizje Daniela, od samego początku czujemy dreszcz niepokoju na plecach i świadomość zbliżającej się tragedii.

Owo napięcie i niepokój sukcesywnie budowane od samego początku, w kolejnych częściach nabiera rozpędu. Nie będę Was oszukiwać, w trakcie lektury niemal nieustannie towarzyszył mi strach a po zmroku rzucałam książkę w najdalszy kąt żeby przypadkiem nie natknąć się na nią wzrokiem. Nie wszystkie momenty były w równym stopniu przerażające, ale jeśli nie macie doświadczenia z gatunkiem polecam Wam czytać "Lśnienie" za dnia i to najlepiej przy ładnej pogodzie.

"Lśnienie" to jednak nie tylko dobry horror, ale także ciekawie, dobrze zarysowane portrety psychologiczne bohaterów.Stephen King nie skupia się w swojej powieści tylko i wyłącznie na chwili obecnej. Ukazując nam przeszłość bohaterów, wypełnia kontury ich osobowości rozmaitymi barwami. Przybliża obraz niezdrowej relacji między matką a córką i jej wpływ na dalsze życie bohaterki; efekty dorastania w patologicznej rodzinie; przede wszystkim jednak - pełne stadium alkoholizmu.

Stephen King posługuje się swoim charakterystycznym, nieco gawędziarskim stylem. Właścwa akcja przeplata się ze wspomnianymi powyżej wydarzeniami z przeszłości czy historią hotelu a nad partią dialogów w znacznym stopniu dominują opisy. Mimo to "Lśnienie" czyta się szybko - z wypiekami na twarzy, przewracając kolejne strony. A jedyne co kuło mnie w oczy w trakcie lektury to liczne wulgaryzmy - tego typu literatura rządzi się jednak swoimi prawami.

"Lśnienie" nie jest powieścią dla każdego i jestem tego świadoma. Nie wszystkim przypadnie do gustu gawędziarski styl autora jak i sama fabuła, trudno jednak nie docenić jego kunsztu. Stephen King  umiejętnie buduje napięcie i atmosferę grozy (którą porzuca dopiero w epilogu - zresztą, może niepotrzebnie); poprzez bogate, barwne portrety bohaterów nadaje całości również  charakter psychologiczny.. Fanów Kinga nie muszę chyba przekonywać a tych, którzy wciąż zwlekają z lekturą - gorąco zachęcam. Czasem warto ugryźć coś, co wydaje się nie być w naszym guście. A nóż nabierze sie apetytu na więcej.

★★★★

FACEBOOK | INSTAGRAM | ASK | TWITTER

Choć fabuła "Tajemnicy Noelle" obraca się głównie wokół (nie do końca) tytułowych sekretów bohaterki, Diane Chamberlain nie ogranicza się do jednego wątku, Wręcz przeciwnie, porusza mnóstwo tematów bliskich duszy swych czytelników. I zmusza ich do myślenia. Chamberlain mówi o stracie, o popełnianiu błędów i rozpaczliwej próbie ich odkupienia, a także o chorobie i związanej z nią dylematami. Przede wszystkim jednak, nakreśla niezwykle wyraźny i prawdziwy zarys trudnych relacji między matką a córką.

★★★★★

FACEBOOK | INSTAGRAM | ASK | TWITTER

Tytuł: W imię miłości
Autor: Jodi Picoult
Wydawca: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2008
Strony: 390

Goodreads | Lubimy czytac | Empik

Był taki okres, kiedy miałam zwyczaj nazywać  Jodi Picoult swoją ulubioną autorką. Podobało mi się, że skupia się na problemach, które dotykają zwykłych ludzi; że ukazuje wydarzenia z różnych perspektyw; i że wydaje się pozostawać obiektywna w stosunku do pewnych kontrowersyjnych tematów. Potem jednak zaczęłam dostrzegać schematyczność jej historii i zrobiłam długą przerwę w obcowaniu z powieściami jej autorstwa. Aż do teraz...

Jako zastępca prokuratora, Nina Frost prowadzi postępowania chyba w najtrudniejszych sprawach - tych dotyczących przemocy wobec dzieci. Jest dobra, jeśli nie najlepsza, w tym co robi, mimo to niejednokrotnie była już świadkiem bezkarności oprawców, spowodowaną brakiem materiału dowodowego czy też lukami w prawie. Z doświadczenia wie, że aby stać się skuteczną, musi okazywać współczucie ofiarom, walczyć o sprawiedliwość, ale jednocześnie zachować dystans.

Nina Frost jest jednak nie tylko prokuratorem, ale także matką.I kiedy wraz z mężem odkrywa, że ich pięcioletni synek padł ofiarą molestowania seksualnego, o dystansie nie może być już mowy. Wszystko co wydawało się  proste i oczywiste, ulega całkowitemu przewartościowaniu. Nina zdaje sobie sprawę, że krzywda jakiej doznał Nathaniel może nie doczekać się zadośćuczynienia w sądzie. Ogarnięta rozpaczą, dokonuje decyzji, która wywraca świat jej i jej bliskich do góry nogami. Nina może stracić wszystko...

"W imię miłości" jest uznawane przez wielu czytelników za najlepszą powieść pani Picoult i, już po lekturze, muszę przyznać, że jestem w stanie zrozumieć dlaczego. Autorka dotyka bardzo delikatnego tematu, ale robi to z właściwą sobie delikatnością i empatią. Wbrew moim przypuszczeniom nie skupia się jednak na poszukiwaniu oprawcy i jego osądzie. Owy wątek spycha niejako na boczny tor, poświęcając swoją uwagę na tym w jaki sposób Nina i jej mąż radzą sobie w zaistniałej sytuacji.

Świat Niny przewraca się w przeciągu kilku chwil do góry nogami. Zdystansowana, panująca nad sytuacją kobieta, niemal w mgnieniu oka traci grunt pod nogami. To co robi Nina, fakt, że postanawia chwycić sprawiedliwość we własne ręce, wydaje się być zachowaniem niemal typowym dla rodzica skrzywdzonego dziecka - stawia postać Niny niemal jako obraz bohatera. Jej postawa oraz fakty, które wychodzą na jaw wraz zbiegiem wydarzeń, burzą jednak owe wyobrażenie.

Jodi Picoult nie ocenia postawy ani zachowania Niny. Nie stara się z niej na siłę uczynić bohaterki, wręcz przeciwnie - kreuje ją jako zwykłego człowieka - skłonnego do porywczości i, niestety, popełniania błędów. Podoba mi się obiektywizm i fakt, że pozwala czytelnikowi samemu ocenić postępowanie Niny. Jeszcze bardziej podoba mi się jednak drobiazgowe ukazanie lawiny wydarzeń będącej skutkiem jednej decyzji.

Co może jednak przeszkadzać w czytaniu "W imię miłości"?Cóż, to że wszystkie wymienione powyżej plusy i rozwiązania zostały już wcześniej wykorzystane. W "Kruchej jak lód" czy choćby "Bez mojej zgody" obserwowaliśmy powolny rozpad małżeństwa i rodziny; w tych samych powieściach jak i w "Karuzeli uczuć" widzieliśmy rozpaczliwą walkę matki o szczęście i sprawiedliwość dla swojego dziecka; a w niemal każdym z czytanych przeze mnie tytułów Jodi Picoult umieściła długi, skomplikowany proces sądowy.

Jodi Picoult potrafi pisać. Jej bohaterowie żyją na kartach powieści, przytłoczeni jakąś tragedią popełniają błędy, które prawdopodobnie w podobnej sytuacji zrobiłaby większość z nas. Temat jaki porusza pani Picoult w "W imię miłości" i zwroty akcji, których osobiście nie przewidziałam sprawiły, że byłam oczarowana lekturą. Nie tak jak w przypadku "Dziewiętnastu minut", ale wciąż oczarowana. Wydaje mi się jednak, że duża w tym zasługa tego, że ostatnią powieść pani Picoult czytałam przeszło rok temu i nie przeszkadzały mi tak bardzo znane z innych powieści motywy. Czytajcie powieści pani Picoult; przeżywajcie się i prowokujcie samych siebie do chwili refleksji, ale nie w zbyt krótkich odstępach czasu.