Choć samej doprawdy trudno jest mi w to uwierzyć, Zlodziejkaksiazek obchodzi dzisiaj swoje pierwsze urodziny! Sam blog powstał dokładnie rzecz biorąc 7 maja, ale pierwsza recenzja powstała dopiero dzień później - 8 maja. Zakatarzona, zrzędząca i znudzona niezliczonymi godzinami spędzonymi pod pierzynką, "buszowałam" po internecie by przynajmniej w ten sposób osłodzić sobie chwile. Wcale nie szukałam wówczas żadnego bloga z recenzjami, ba! w swojej całkowitej ignorancji podobnych stron prawdopodobnie w ogóle nie podejrzewałam wówczas, że takowe istnieją, a jednak właśnie na niego natrafiłam. Nie pamiętam jego adresu, ani właścicielki, nad czym zresztą głęboko ubolewam. To właśnie on jednak przyczynił się do tego, że w mojej głowie narodził się pomysł na własnego bloga.

Już wówczas sporo czytałam i zapargnęłam niezwłocznie podzielić się z kimś moimi opiniami na temat konkretnych tytułów. Dlaczego akurat Zlodziejkaksiazek? To jedno z tych pytań, na które doprawdy trudno jest znaleźć krótką, treściwą odpowiedź. Nie chciałam korzystać ze schematycznej budowy adresów, a przeglądając kolejne blogi o tematyce książkowej natrafiłam na recenzję powieści Markusa Zusaka. Nie miałam okazji zapoznać się z jego twórczością, ale już sam tytuł podbił moje serce. Nie małą zasługę w owej historii odegrał zresztą inny blog.

Przeżywałam początkową fascynację blogosferą. Tworzyłam recenzję po recenzji (a zaczęło sie od powieści Jodi Picoult "Krucha jak lód"), wstawiałam coraz to nowe zapowiedzi, a także zdjęcia stosów przytaszczonych z biblioteki. Mojego entuzjazmu nie był w stanie nawet ostudzić początkowy brak odzewu ze strony innych blogowiczów. Euforia minęła, kiedy powróciło normalne życie. Koniec szkoły nierozerwalnie połączony był z powrotem do szkoły, a, co za tym idzie, większą "porcją" obowiązków.Gdyby nie fakt, że właśnie wówczas zaczęliście chętniej zaglądać na Zlodziejkeksiazek z pewnością tutaj nastąpiłby koniec jej historii. Nawet Wasz najmniejszy komentarz mobilizował mnie jednak do dalszego działania. Czytałam i pisałam, przelewając swoje myśli i odczucia na klawiaturę, choć muszę przyznać, że początkowo byłam doprawdy mało krytyczna ;)

Wraz z początkiem czerwca nawiązałam swoją pierwszą w życiu współpracę. Uczucia, które wówczas mi towarzyszyło nie muszę chyba tłumaczyć nikomu, czyż nie? Współpraca z wydawnictwem Amber była owocna, ale krótka. Wciąż wspominam ją jednak z dużym sentymentem ;) Gdyby nie ona, nie doszłoby bowiem do żadnej innej. Nie byloby Bukowego Lasu, Miry, Grupy Wydawniczej Publicat, Matrasa, Woblinka, Otwartego, Sztukatera, Videografu II, Jaguara, Muzy, Repliki, Prószyńskiego, Papierowego Księżyca, ani MAG-a. Nie byłoby więc stosu cudownych lektur i godzin niezapomnianej przygody z książką. Nie byłoby wzruszeń, śmiechu, ani momentów grozy. Słowem, nie byłoby niczego co teraz wspminam z uśmiechem na ustach.

Oczywiście zdarzyły się chwile, o których wolałabym jak najszybciej zapomnieć. Wydaje mi się jednak, że przywoływanie ich nie jest dobrym pomysłem.

Od 7 maja odwiedziliście mnnie 34 175 razy i pozostawiliście po sobie 866 komentarzy. Doczekaliśmy się 17 like'ów na facebooków i 68 obserwatorów z czego ogromnie się cieszę. Ku mojemu ogormnemu zdumieniu najchętniej oglądanym przez Was postem jest recenzja powieści "Monster High. Upiorna szkoła" .Jak do tej pory najchętniej odwiedzaliście mnie w lutym co dziwi mnie tym bardziej, że jest to przecież najkrótszy miesiąc w roku ;)

Wiele zawdzięczam temu blogowi. Dał mi dużo, nie zabierając prawie nic w zamian. To dzięki niemu podszkoliłam nieco mój warsztat, spotkałam cudownych ludzi i uwierzyłam w siebie, a także w to co tworzę. Dziękuję Wam ogromnie za to, że wciąż ze mną jesteście i że dajecie mi tyle siły.  Chcę żebyście wiedzieli, że naprawdę wiele to dla mnie znaczy.


Przepraszam za brak żadnego konkursu. Wstyd przyznać, ale dopiero dwa dni temu przypomniałam sobie o urodzinach ;) Obiecuję, że wynagrodzę Wam to w wakacje, kiedy na reszcie zyskam nieco więcej wolnego czasu.

Prawda jest taka, że podsumowanie powinno pojawić się już dawno. Sęk w tym, że na początku maja zawsze nie posiadam za dużo wolnego czasu. Jako, że 4 maja wypadały moje urodziny (i imieniny mojej kochanej siostrzyczki), trzeba było przygotować torty, zrobić zakupy na imprezę a do tego jeszcze wysprzątać całe mieskzanie po remoncie kuchni. Nie będę kłamać, że wszystkie te obowiązki spadły na moją głowę, aczkolwiek ja również mogę pochwalić się małym wkładem w owe przedsięwzięcia.

Miała być jednak mowa o kwietniu. Cóż, z pewnością nie był to najlepszy miesiąc pod względem czytelniczym. W porównaniu z marcem spadłam jednak na całe szczęście  tylko o jedną pozycję, nie jest więc źle Moi drodzy.

Ilość przeczytanych książek: 10  A wśród nich, uwaga, uwaga!, "Potop". Przeczytany calutki, od deski do deski z czego jestem ogromnie dumna!

Ilość zrecenzowanych książek: 7
Najlepsza książka: Klątwa tygrysa - Colleen Houck, W otchłani - Beth Revis
Największe rozczarowanie: Piosenki dla Pauli  - Blue Jeans Muszę z przykrością stwierdzić, że chyba za dużo oczekiwałam od tej pozycji :(
Wyzwanie "z półki": -
Wyzwanie "czytam Kingiem": -
Wyzwanie "wyciągnięte z półki życie"; - 

TYTUŁ: Kwiaty na poddaszu
TYTUŁ ORYGINAŁU: Flowers in the attic
AUTOR: Virginia C. Andrews

WYDAWNICTWO:. Świat Książki

Virginia C. Andrews to amerykańska autorka znana w Polsce dzięki serii o rodzinie Dollanganger. W swoich powieściach łączyła elementy gotyckiego horroru oraz sagi rodzinnej obracając się wokół tematyki tajemnic i zakazanych miłości. Urodziła się w Portsmouth, w stanie Virginia. Zmarła mając 63 lata na raka piersi.

Odkąd wolność stała się stałym elementem życia człowieka, straciła swoją dawną wartość. Czy można bowiem w pełni docenić coś co posiada się na co dzień? Przyjmujemy ją niczym tlen - jako coś oczywistego, coś co się nam należy bez względu na wszystko, nie zdając sobie nawet sprawy z wartości owego podarunku i tego jak  boleśnie odczulibyśmy jego brak. A jednak, wbrew temu co nam się wydaje, wolność jest jednym z tych stanów, które szybko, niemal niepostrzeżenie można utracić. Na rzecz bogactwa, władzy, albo w skutek innych, trudnych do nazwania czynników. Tak, wolność zdecydowanie łatwo jest utracić, znacznie trudniej ją odzyskać.

Cathy wiedzie szczęśliwe, wolne od trosk i zmartwień życie u boku kochającej rodziny. Traktowana niczym księżniczka dziewczyna marzy o karierze baleriny, a pasmo sukcesów składające się na jej rzeczywistość utwierdza ją w przekonaniu, że kiedyś osiągnie wyznaczony sobie cel. Idylliczne życie Cathy zostaje jednak brutalnie przerwane. Zamiast ukochanego ojca, dziewczynka widzi w drzwiach rodzinnego domu przedstawicieli stróżów prawa, którzy zawiadamiają rodzinę o śmierci mężczyzny. Cathy i jej bliscy muszą zmierzyć się nie tylko z utratą kochanego i uwielbianego ojca, ale również kłopotami finansowymi, które nagle spadają na ich głowę. Matka nie jest w stanie utrzymać dłużej domu, a jedynym wyjściem na zaistniałą sytuację wydaje się przeprowadzka do jej rodzinnej posiadłości.

Tyle, że w chwili w której kobieta zdecydowała się poślubić przyszłego ojca swoich dzieci, jej rodzina uznała ją za martwą. Teraz, by zdobyć po raz kolejny przychylność ojca, a tym samym dostęp do pieniędzy, gotowa jest na wszystko. Nawet na wyrzeczenie się własnych dzieci. Cathy, Chris, Cory i Carrie mają zostać zamknięci na poddaszu do czasu, aż ich dziadek umrze. Oczywiście jest to rozwiązanie chwilowe. Mężczyzna jest podeszły w latach i od dawna zmaga się z ciężką chorobą. Tyle, że wbrew początkowym obietnicom sytuacja, w której znajduje się rodzeństwo przedłuża się. Dni zmieniają się na tygodnie, tygodnie na miesiące, a miesiące na lata. Chris, Cathy i dwójka młodszego rodzeństwa zostają pozbawieni wolności. Ich świat ogranicza się do niewielkiego pokoju i poddasza. W "czterech ścianach" rodzi się wiele sprzecznych uczuć; miłość, przyjaźń, nienawiść, ale także chęć zemsty. Przede wszystkim ona.

Wiele padło już słów na temat jednego z nasłynniejszych cyklów pani Andrews. Tak wiele, że doprawdy trudno znaleźć ich więcej. Dodać coś nowego, odkrywczego i zaskakującego wydaje się być czymś niemożliwym, równocześnie jednak niemożliwym wydaje się przejście przez ową lekturę bez żadnego komentarza. Odkąd "Kwiaty na poddaszu" znalazły się wśród zapowiedzi przyciągały mnie do siebie swą oprawą graficzną i opisem. A kiedy na dodatek blogowy świat zalała fala pozytywnych recenzji, wiedziałam już, że nie będę mogła przejść obok owej pozycji obojętnie.

Virginia C. Andrews na kartach swojej powieści porusza naprawdę wiele trudnych, bolesnych, ale także kontrowersyjnych tematów. Wśród nich zdecydowanie na pierwszy plan wysuwa się kazirodcze uczucie między bohaterami, fanatyzm religijny a także ślepa, niekontrolowana rządza pieniędzy, która potrafi przyćmić nawet tak silne uczucie jak matczyna miłość. Mówi o nich na głos, z bolesną wręcz świadomością, widocznie nie obawiając się kontrowersji, które może wzbudzić u czytelnika. Owe wątki umiejętnie jednak splata  z innym, znacznie "cieplejszym". Miłość między rodzeństwem stanowi niezaprzeczalnie jeden z głównych tematów powieści. Autorka umiejętnie ukazuje zmiany jakie zachodzą w uczuciach łączących bohaterów. Wraz z rozwojem fabuły dostrzegamy coraz mniej typowych dla rodzeństwa kłótni czy wzajemnych przekomarzeń. Ich uczucie, mimo młodego wieku, jest niezwykle dojrzałe i świadome.

"Kwiaty na poddaszu" to doskonale nakreślone i potraktowane z zaskakującą dokładnością portrety bohaterów. Autorka poświęca wiele miejsca na szczegółowe przedstawienie postaci, dbając przy tym by różniły się one od siebie niemal w każdym detalu. W niezwykle silny sposób zostaje nakreślona różnica między "mieszkańcami poddasza", a pozostałymi bohaterami powieści. Cathy, Chris, Cory i Carrie, mimo wad, zostają niemal nobilitowani do miana postaci idelanych, nieskalanych przez otaczającą ludzkość rzeczywistość. Jakże odległa i nierzeczywista wydaje się przy nich postać najstarszej przedstawicielki rodu? Kobieta pozbawiona skrupułów, zaślepiona wiarą w Boga i wszędzie dopatrująca się łamania Jego woli. Wybitny talent i potencjał autorki najlepiej dostrzegalny jest jednak w sylwetce matki głównych bohaterów. To doprawdy zaskakujące, że mając pod ręką wspomnianą wyżej "babcię", właśnie w ukochanej, gotowej do poświęceń matce dopatrzyłam się jednego z najczarniejszych postaci, czyż nie?

Autorka doskonale radzi sobie z budowaniem atmosfery grozy. Silny kontrast między początkowym życiem dzieci, a tym, które toczyło się pośród ścian poddasza, a także fakt, iż historia zostaje przedstawiona z punktu widzenia jednej z uczestniczek owych wydarzeń - Cathy, czyni ją bardziej autentyczną, a co za tym idzie - przerażającą. Nie małą zasługę odgrywa tu również styl pani Andrews. Autorka posługuje się zrozumiałym, ale wyszukanym słownictwem. Posiada talent do niezwykle obrazowego, plastycznego opisu rzeczywistości, w które wplecione są emocje bohaterów.

"Kwiaty na poddaszu" to niezwykle emocjonalna powieść ukazująca krzywdę drugiego człowieka. Virginia C. Andrews za pomocą zrozumiałego, ale bynajmniej niebanalnego jeżyka nie obawiając się konsekwencji, poruszyła wiele istotnych tematów, które przeważnie na co dzień omijamy szerokim łukiem. Jej talent literacki możemy dostrzec nie tylko w doskonale zbudowanej atmosferze grozy, ale także idealnie nakreślonych portretach bohaterów. Bez wątpienia jest to powieść obok której nie sposób przejść  obojętnie i dlatego cieszę się, że wydawnictwo Świat Książki podjęło się wznowienia jej wydania. Nie mam wątpliwości co do tego, że tytuł ten powinien przypaść do gustu nie tylko przeciętnemu czytelnikowi, ale i bardziej wymagającemu Molowi Książkowemu.


Ocena: 9/10

TYTUŁ: Klątwa tygrysa
TYTUŁ ORYGINAŁU: Tiger's Curse
AUTOR: Colleen Houck

WYDAWNICTWO: Otwarte

Przez całe życie Colleen Houck była miłośniczką literatury. Z równym zapałem pochłaniała powieści akcji, przygodowe, science fiction czy romanse. Chęć stworzenia własnej historii narodziła się w niej jednak dopiero po przeczytaniu sagi "Zmierzch". Ponieważ nie udało jej się znaleźć wydawcy, opublikowała swoją debiutancką powieść za własne pieniądze. Wkrótce "Klątwa tygrysa" zdobyła listy bestsellerów, setki tysięcy fanów, a wydawcy z całego świata i nawet producenci filmowi zaczęli walczyć o prawa do książki. Colleen mieszka w Salem w stanie Oregona wraz z mężem i białym "tygrysem".

Baśnie stanowią pewien stały, nienaruszalny element naszego życia. Towarzyszą nam w trakcie lat beztroskiego dzieciństwa już wtedy ucząc najważniejszych prawd, a później, kiedy zło świata odciska ślad na naszym zachowaniu, czasami przypominają o tym co naprawdę ma jakąś wartość. Baśnie z reguły owiane są pewną tajemnicą, egzotycznym klimatem niedopowiedzeń a także, co najważniejsze, szczyptą magii. W owym świecie dobro zostaje silnie skontrastowane ze złem, piękna księżniczka zostaje porwana przez budzącego grozę smoka, a książę zaczarowany w żabę - albo tygrysa - którego uratować może jedynie pocałunek wybranej dziewczyny.

Kelsey Hayes jak każda typowa amerykańska nastolatka poszukuje pracy wakacyjnej. Zarobione pieniądze zamierza przeznaczyć na wymarzone studia by przynajmniej w taki sposób odciążyć swoim opiekunom. Z pomocą pośrednika, Kelsey znajduje zajęcie w jednym z cyrków. Do jej obowiązków należy sprzedaż biletów, sprzątanie po występach, ale także opieka nad śnieżnobiałym tygrysem - największą gwiazdą cyrku. Wbrew obawom Kelsey szybko odnajduje się w nowej sytuacji. Pokonując swój strach, dziewczyna powoli zaprzyjaźnia się z tygrysem - Renem i zaczyna marzyć o wolności dla niego.

Szansa na urzeczywistnienie owego marzenia pojawia się wraz z przybyciem do miasta bogatego obcokrajowca. Mężczyzna, w imieniu swojego przełożonego, zamierza odkupić od właściciela cyrku Rena i zapewnić tygrysowi szczęśliwe życie na wolności w jednym z hinduskich rezerwatów. Kelsey miałaby wyruszyć w podróż razem z Renem by zająć się nim w trakcie drogi w zamian za sporą sumę pieniędzy i możliwość wypoczynku w egzotycznym kraju jakim bez wątpienia są Indie. Nieświadoma rzeczywistych pobudek mężczyzny Kelsey godzi się na ową propozycję. Indie stają się miejscem, w którym na nowo nareszcie zaczyna oddychać pełną piersią - to właśnie tam odnajduje tak długo poszukiwany spokój i miłość.

Historia powstawania powieści pani Colleen Houck mimowolnie sprawia, że czytelnik zaczyna porównywać "Klątwę tygrysa" do bestsellerowego cyklu pani Meyer. W czasie lektury odnajduje kolejne podobieństwa w stylach obu autorek, a także dokonuje szczegółowego zestawienia bohaterów. Nie jestem pewna czy takowe porównanie rzeczywiście jest adekwatne, ani tym bardziej czy stanowi ono zachęte do zagłębienia się w lekturze pani Houck. Seria stworzona przez panią Meyer w moich oczach nie przedstawia się bowiem w najlepszym świetle. Gdyby nie sprzeczne recenzje na temat debiutu pani Houck i moja skłonność do tego by w podobnych sytuacjach osobiście wyrobić sobie zdanie na dany temat  z pewnością nie sięgnęłabym po "Klątwę tygrysa". I wielka szkoda!

"Klątwa tygrysa" stanowi zdecydowaine powiew świeżości na rynku wydawniczym. Colleen Houck rezygnuje na umiejscowienie akcji w Ameryce i przenosi ją (przynajmniej w sporej części) do Indii. Ubolewam nad faktem, iż autorka tak mało miejsca poświęciła na opis kraju, który od najmłodszych lat stanowił obiekt mojego zainteresowania i który charakteryzuje się tak zaskakującą różnorodnością! Widocznie jednak, jak zawsze zresztą, nie da się mieć wszystkiego. W zamian za malownicze opisy Indii autorka częstuje nas niezwykle plastycznymi, barwnymi opisami rozgrywających się na kartach powieści wydarzeń. Stosując narracje trzecioosobową, autorka pamięta o tym by nie zanudzić czytelnika rozwlekłymi fragmentami przeżyć wewnętrznych głównej bohaterki i skupia się w większej mierze na mających miejsce zdarzeniach.

Fabuła powieści obraca się głównie wokół legendy o zaklętym w śnieżnobiałego tygrysa hinduskim księciu. Akcja rozpędza się powoli, z charakterystycznym dla początkowych partii utworu lenistwem by później rozkręcić się na dobre i porwać czytelnika w fascynujący, pełen emocji świat. Nie da się ukryć, iż rozwój fabuły nie stanowi zaskoczenia dla spostrzegawczego czytelnika. Autorka od samego początku sugeruje nam bowiem niezwykłość białego tygrysa, tak samo zresztą jak tytuł czy opis znajdujący się na okładce. O dziwo jednak! w żadnym stopniu nie odjęło mi to przyjemności jaką czerpałam z lektury!

Wśród bohaterów niesposób dopatrzeć się żadnych odcieni szarości. Colleen Houck dzieli postacie na dobre i złe, choć tych drugich zdecydowanie w tej części mi zabrakło. Jeżeli zaś chodzi o główną bohaterkę muszę przyznać, że początkowo żywiłam względem niej spore obawy. Kreacja samotnej, zagubionej dziewczyny, która z zaskakującą łatwością ładuje się w kłopoty sprawiła, że niemal natychmiastowo cała zesztywniałam. Na całe szczęście schematyczność Kelsey jest w większości jedynie pozorna. Choć Colleen Houck nie udało się uniknąć pewnych powtórzeń, obdarzyła swoją bohaterkę rzadko spotykaną w podobnych przypadkach siłą i determinacją do tego by samej mierzyć się oko w oko z własnymi problemami. I chwała jej za to!

Styl pani Houck stanowił główną przyczynę moich obaw. Padło bowiem kilka niepochlebnych słów na jego temat. Owszem, początkowo krótkie, pojedyncze zdania rażą czytelnika, ale z czasem owe niedociągnięcia stały się dla mnie niezauważalne. Nie wiem; albo autorka dopracowała swój warsztat w czasie tworzenia powieści, albo ja najwzyczajniej w świecie dałam się porwać fabule i stałam się ślepa na co drobniejsze mankamenty.

"Klątwa tygrysa" to powieść, która ma w sobie coś z baśni, w których z takim zapałem zaczytywał się kiedyś chyba każdy z nas. Historia o miłości i pokonywaniu przeciwności, zabarwiona szczyptą magii i tajemnicy stanowi czystą przyjemność dla każdego mola książkowego. Colleen Houck wykazała się zaskakującą umiejętnością przekazywania emocji za pomocą barwnych, plastycznych opisów, a także kreowania intrygujących, rzeczywistych bohaterów. A choć styl jakim posługuje się autorka wciąż wymaga dopracowania, z utęsknieniem wypatruję już premiery kolejnej części serii.

Ocena: 9,5/10

„Zakochanie się w nim byłoby jak skok do wody z wysokiego klifu: mogłoby się okazać albo najbardziej emocjonującym, co mi się kiedykolwiek przytrafiło, albo najgłupszym błędem jaki w życiu popełniłam. Sprawiłoby, że miałabym po co żyć, albo roztrzaskałoby mnie o skały i połamało na zawsze.”

Za lekturę dziękuję wydawnictwu Otwarte

TYTUŁ: Szósty
AUTOR: Agnieszka Lingas-Łoniewska

WYDAWNICTWO:  Replika

Agnieszka Lingas-Łoniewska to polska pisarka pochodząca z Wrocławia. W swoich powieściach łączy elementy sensacji z romansem. Kocha zwierzęta, a także zespół Within Temptation i jeszcze kilka ostrzejszych dźwięków. Szerszemu gronu znana jest nie tylko jako autorka bestsellerowych powieści jak choćby "Bez przebaczenia", "Zakręty losu" czy "Zakład o miłość", ale także twórczyni strony  Czytajmy Polskich Autorów oraz bloga Agnesscorpio . 

Alicja, jak każda młoda kobieta, snuła plany na temat własnej przyszłości. Marzyła o pracy w Śląskiej Grupie Śledczej, gdzie w pełni będzie mogła pokazać swój potencjał, a także szczęśliwym życiu u boku ukochanego mężczyzny. Wszystko idzie ku dobrej drodze - Alicja stawia coraz pewniejsze kroki w pracy, a jej książe na białym koniu  znajduje się już tuż u jej boku. Poczucie spełnienia i pozornego bezpieczeństwa zostaje jednak zakłócone przez tragiczny w skutkach wypadek. Jacek, miłość życia Ali, ginie, pozostawiając w życiu dziewczyny niemożliwą do zapełnienia pustkę. 

Sześć lat później Alicja rozpoczyna swoją wymarzoną pracę w Śląskiej Grupie Śledczej. Pod czujnym okiem inspektora Marcina Langera, dziewczyna ma pomóc w schwytaniu niebezpiecznego przestępcy określanego mianem "Szósty". Mężczyzna jest groźnym, seryjnym mordercą, określającym się mianem Boga. Podążając wedle ustalonego w swojej głównie planu, porywa młode kobiety o blond włosach i zielonych oczach,  a następnie po upływie sześciu dni pozbawia je życia. Mimo starań policja pozostaje bezsilna na działania psychopaty.  "Szósty" wybiera na swój cel kolejne ofiary, coraz częściej odbiegając od pierwotnego schematu. Czas nieubłaganie podąża do przodu. Liczy się każda godzina, minuta, sekunda. Za chwilę może być za późno.

Za każdą zbrodnią kryje się jakiś motyw. Wbrew pozorom, nic nie dzieje się bowiem bez powodu.  Wystarczy jedno słowo, gest, albo nawet i jego brak. Zwykła, z pozoru nic nieznacząca czynność, którą wykonujemy niemal machinalnie, niezależnie od naszej woli. Tylko tyle wystarczy by całkiem normalny człowiek dokonał niewybaczalnej zbrodni. To może być twój sąsiad, daleki kuzyn, chłopak, który jedzie z tobą tramwajem, albo mężczyzna, który zajął koło ciebie miejsce w kościele. W każdym z nas kryje się szaleniec, niektórzy nie potrafią tego po prostu ukryć.

Pani Lingas-Łoniewska w swojej powieści przeplata ze sobą wątki romantyczne i kryminalne. W trakcie lektury, wraz z bohaterami, staramy się rozgryźć tożsamość tajemniczego psychopaty - Szóstego. Autorka kreuje intrygujący, pełen sprzeczności portret psychologiczny mężczyzny, który wraz z rozwojem fabuły staje się coraz wyraźniejszy. Motywy jego postępowania poznajemy poprzez pryzmat wydarzeń z przeszłości jak i tych rozgrywających się w chwili obecnej. Autorka daje nam również niepowtarzalną możliwość przeniknięcia do umysłu mężczyzny - towarzyszymy mu w chwili obserwacji kolejnych ofiar, dokonywaniu zbrodni, a także tych momentach, w których  przeświadczenie o własnej boskości zaburza mu spojrzenie na świat. Wszystkie te elementy sprawiają, że miłośnicy kryminałów powinni spędzić przy lekturze "Szóstego" niezapomniane chwile wrażeń.

Wątek romantyczny zgrabnie wpleciony w całą historię poszerza jednak grono czytelników, do których skierowana jest powieść pani Lingas-Łoniewskiej. Uczucie, które rodzi się między Alicją, a Marcinem w trakcie wspólnej pracy nad znalezieniem Szóstego ma swój początek znacznie wcześniej. Polska autorka przedstawia nam historię, w której los i przeznaczenie odgrywają kluczowe role. Przelotne spotkanie w kawiarni, dwie tragedie, które znajdują swój koniec w białej, szpitalnej sali i wreszcie miłość tak silna, że nie straszna jest jej nawet śmierć. Wszystko to staje się początkiem bogatej w liczne przeciwności losu i zawirowania historię niebanalnej, dojrzałej miłości, która wydaje się być jedynym  lekiem na życie w samotności, bólu czy kłamstwie.

Przy kreacji bohaterów istotną rolę odgrywa ich wygląd. O ile jednak zwykle podobny zabieg budziłby raczej moją irytacją, o tyle w przypadku powieści pani Lingas-Łoniewskiej stanowi niezwykły atut. Jako, że to właśnie wygląd stanowi jedyny element wiążący ofiary a także wskazówkę odnośnie tożsamości przestępcy, wprowadzone przez autorkę opisy pozwalają nam na przeprowadzenie własnego śledztwa. Ubiegając w tym wypadku autorkę, możemy zawczasu poznać kolejną ofiarę a także przynajmniej postarać się wytypować prawdopodobnego podejrzanego. Autorka skupia się głównie wokół kreacji trzech wiodących postaci, pozwalając nam wkroczyć buciorami w życie Alicji, Marcina i Langera. Wraz z rozwojem fabuły odkrywamy ich słabości i zalety, żadna z cech nie zostaje nam jednak podana "na tacy".

Polska autorka posługuje się prostym, przystępnym i niezwykle konkretnym językiem. Pani Lingas-Łoniewska nie skupia się na długich opisach pracy policji czy otaczającej bohaterów szybkości. Jeżeli już występują [opisy] to tylko i wyłącznie po to by przekazać przebieg rozgrywających się właśnie wydarzeń lub przedstawić towarzyszące postaciom emocje. Akcja rozwija się stopniowo. Napięcie wzrasta z każdą kolejną stroną po to by w kulminacyjnym momencie osiągnąć swojego rodzaju apogeum i nie opada już do samego końca.

"Szósty" to intrygująca powieść o sile przeznaczenia i o tym, że każdy koniec może być równocześnie  początkiem czegoś nowego i wyjątkowo. Pani Lingas-Łoniewska pozytywnie mnie zaskoczyła. Autorka doskonale wyważyła proporcje między wątkiem romantycznym i kryminalnym, sprawiając, że żadna ze stron nie powinna się czuć urażona. Wykreowane przez pisarkę postacie intrygują i nie pozwalają oderwać się od lektury. Marcin i Alicja to bohaterowie, z którymi nie sposób się nie zżyć. Na szczególną uwagę zasługuje jednak kreacja Szóstego. Wnikliwie przedstawienie postaci i możliwość spojrzenia   na rzeczywistość jego oczami stanowią największy atut lektury. Pozostając pod urokiem, który rzuciła na mnie autorka z przyjemnością zapoznam się z jej innymi dziełami.

Ocena: 8,5/10

"– Posłuchaj, mam na imię Jacek, moja żona to Ali. Alicja. Zobaczysz ją, jak się obudzisz. Nie zapomnij jej widoku, jej wyglądu, proszę… Zaopiekuj się nią, to moja Ali… moja."

Za możliwość lektury niezmiernie dziękuję wydawnictwu Replika

 
Charlaine Harris to popularna autorka międzynarodowych bestsellerów. W swoim życiu tworzyła już wszystko; poczynając na poezji, poprzez sztuki teatralne, a kończąc na powieściach, które przyniosły jej największy rozgłos i sławę. Obecnie mieszka w Arkansas ze swoim mężem i trójką dzieci. Charlaine Harris głównie kojarzona jest dzięki bestsellerowej serii "Czysta krew", która w 2008 roku została przeniesiona na szklany ekran. "Martwy i nieobecny" to dziesiąta z kolei część przygód o Sookie Stackhouse.

Zmiennokształtni podążając tropem wampirów postanawiają ujawnić swoją obecność światu. Wiadomość ta nie stanowi dla Sookie zaskoczenia. Zmiennokształtni od dawna stanowią  bowiem nierozerwalną część jej życia - jej brat w czasie pełni zamienia się w pumę, a szef Sam Marlotte odgrywa istotną rolę w ich świecie. Początkowo wiadomość o kolejnych nadnaturalnych istotach nie wzbudza większych emocji. Ludzie wydają się akceptować nowy porządek świata. Do czasu. 

Na tyłach baru, w którym pracuje Sookie zostaje znalezione zmaltretowane ciało jednego z pumołaków. Ofiarą makabrycznej zbrodni, która prawdopodobnie stanowi bunt przeciwko istotą zmiennokształtnym, jest ciężarna szwagierka Stackhouse.  Sookie zgadza się wykorzystać swój talent w celu odnalezienia mordercy, zwłaszcza, że głównym podejrzanym zostaje jej brat. Tyle, że dziewczyna nie zdaje sobie sprawy, że istnieje znacznie większe zagrożenie niż fanatyczny przeciwnik zmiennokształtnych. W Bon Temps pojawiły się istoty starsze i potężniejsze niż wampiry czy wilkołaki. Istoty, których celem jest śmierć obdarzonej niezwykłym darem barmanki. Tym razem nawet niezwykłe przyjaźnie Sookie mogą się okazać niewystarczająco silne by zachować ją przy życiu.

Świat, w którym żyjemy rządzi się swoimi prawami. Choć wielu z nas zaczytuje się w literaturze fantastycznej, w której prym wiodą nadnaturalne postacie, nikt w rzeczywistości nie wierzy w ich istnienie. Wampiry, wilkołaki, wróżki - bohaterowie rodem ze starych legend i podań żyją jedynie w naszej wyobraźni ożywiane dzięki literaturze. Co by się jednak stało gdyby podobne przekonanie okazało się kłamstwem? Jak zachowaliby się ludzie, gdyby owe budzące grozę istoty w rzeczywistości żyły tuż obok nas? Co wydarzyłoby się gdyby na jaw wyszedł skrywany do tej pory sekrety a znane i bliskie nam osoby okazały się kimś zupełnie innym niż sie nam wydawało? Charlaine Harris w najnowszej części przygód Sookie Stackhouse tworzy liczne warianty podobnego wydarzenia.  Ujawniając istnienie zmiennokształtnych światu, ukazuje wiele różnych spojrzeń na zaistniałą sytuację. 
 
Jest to jednak tylko jeden z licznych wątków, które porusza pani Harris. Podczas lektury całej powieści czytelnik zostaje wręcz przytłoczony fabułą. Pani Harris powołuje do życia wampiry, zmiennokształtnych i wróżki, stawia swoją bohaterkę przed trudną decyzją w sprawie wyoboru odpowiedniego partnera a na dodatek dochodzi jeszcze sprawa wyjaśnienia zbrodni. Bez wątpienia w czasie lektury nie da się nudzić. Tyle, że nieustanne popadanie w kłopoty głównej bohaterki z czasem zaczyna działać na nerwy. Kiedy po raz -enty zostaje ona porwana/schwytana/zaatakowana człowiek najzwyczajnej w świecie zaczyna mieć dość. 
 
Z zaskakującą dokładnością przyglądałam się kreacji bohaterów. Nasłuchałam się naprawdę wiele zarzutów odnośnie sylwetek głównych postaci słąwnego cyklu o Sookie i starałam się rozgryźć co irytuje czytelnika w jej postawie. Sookie to niewątpliwie bohaterka, która zapada w pamięci - jej oryginalność w głównej mierze wiążę się z połączenia licznych schematów doprawionych odrobiną świeżości. Przede wszystkim to postać o licznych kompleksach i kontrowersyjnej urodzie, która mimo to budzi podziw wśród sporego grona mężczyzn. Kobieta, której raczej nie charakteryzują zbytnia pewność siebie, podatna na wpływy innych. Momentami irytująca w swojej bezsilności. I o ile w odpowiedniej dawce podobna ilość wad nie stanowi wielkiego problemu, o tyle przy czwartej, piątej czy dziewiątej z kolei części rzeczywiście zaczyna budzić jedynie negatywne emocje. Jeżeli chodzi o pozostałe postacie autorka nie poświęca im tak wiele uwagi (a przynajmniej nie w tej części). Choć przez życie Sookie przewija się cała plejada różnorodnych charakterów głównie stykamy się z główną bohaterką. Nawet na etapie znikomych obrazów owych osobowości można jednak stwierdzić, iż to męskie postacie stanowią atut powieści amerykańskiej autorki. 
 
Wydarzenia poznajemy z punktu widzenia Sookie, mamy więc do czynienia z narracją trzecioosobową. I choć przy tak różnorodnej fabule ciekawszym (i według mnie lepszym) rozwiązaniem byłaby narracja trzecioosobowa, nie jest źle. Sookie opisuje bowiem otaczającą ją rzeczywistość w sposób niezwykle precyzyjny i dokładny. Jeżeli chodzi o język jakim posługuje się pani Harris - jest on prosty i zrozumiały. Autorka unika długich opisów świata przedstawionego czy postaci, skupiając uwagę głównie na rozgrywające się właśnie wydarzenia.
 
"Martwy i nieobecny" to wielowątkowa historia, w której każdy powinien znaleźć coś dla siebie - mamy bowiem do czynienia z ciekawie zakreślonym wątkiem morderstwa, różnorodnością stworzeń paranormalnych i nieco schematycznym, ale posiadającym pewien potencjał wątkiem miłosnym. Charlaine Harris zaskakuje kreacją świata i lekkim, przyjemnym językiem. Osobiście najbardziej w trakcie lektury przeszkadzały mi pewne niedociągnięcia w kreacji bohaterów. Nie jestem pewna czy sięgnę po kolejne części serii. Spędziłam przy lekturze parę miłych godzin, mimo to na rynku czytelniczym jest wiele ciekawszych cykli. 


Ocena: 5,5/10