Przyznaję, że jestem mile zaskoczona tym jak prezentuje się mój lipiec pod względem czytelniczym, ale wakacje - takie prawdziwe bez studiów i pracy - ewidentnie mają na to duży wpływ. Spędziłam wiele wieczorów na nadrabianiu kulturalnych zaległości - czy to czytelniczych czy w oglądaniu seriali/filmów, a jedyne czego brakowało mi w mojej czytelniczej rutynie to godziny spędzone w komunikacji miejskiej z książką w dłoni (do tego wrócimy jednak dopiero we wrześniu, kiedy czeka mnie prawie godzinna trasa na praktyki). Przepraszam Was też za to, że post z podsumowaniem nie pojawił się wczoraj, ale, jak wspominałam na facebooku, w Krakowie towarzyszyła nam dość kapryśna pogoda i dosłownie co chwilę lało i grzmiało. Obiecuję jednak, że postaram się by ten mały poślizg nie wpłynął na posty, które zaplanowałam na sierpień i że już jutro przywitam Was recenzją "Błędu". Tymczasem, nie przedłużając - zapraszam Was na podsumowanie i krótki TBR.

PRZECZYTANE:

NAPISANE

Jak do tej pory, za wyjątkiem bodajże dwóch lub trzech powieści, udało mi się zrecenzować każdą przeczytaną powieść i co miesiąc próbuję wyplątać się z zaległości ich publikowania, ale nadal mi się nie udaje. Teraz macie przynajmniej świadomość skąd na blogu wzięło się tyle recenzji w ostatnim czasie. Jeśli chodzi o lipiec zrecenzowałam dziewięć tytułów - Nie pozwól mi odejść. Ella i Micha Jessiki Sorensen, Wybraną Naomi Novik, Księżniczkę z lodu Camilli Lackberg, Moje życie obok Huntley Fitzpatrick, Ugly love Colleen Hoover, Zdradę Marie Rutkoski, Idź, postaw wartownika Harper Lee, W ramionach gwiazd duetu Meagan Spooner i Amie Kaufman i wreszcie Mroczne umysły Alexandry Bracken. Oprócz tego niestety nie działo się dużo. Tradycyjnie pojawił się przegląd lipcowych zapowiedzi i najciekawsze linki miesiąca, podsumowałam także pierwszą połowę roku tagiem - Mid year freak out book tag.

TBR

W lipcu byłam z siebie ogromnie dumna, bo udało mi się przeczytać wszystkie książki, które wymieniłam w TBR-ze i teoretycznie powinnam teraz stawić przed sobą jakieś wyzwanie i wymienić więcej tytułów niż ostatnio. Ale tego nie zrobię. Nie zrobię tego dlatego że w sierpniu ma miejsce #7 ReadUp (dokładnie rozpoczyna się 15 sierpnia) i przed nim planuję opublikowanie osobnego posta z planami czytelniczymi na maraton, Biorąc pod uwagę pozostałe trzy tygodnie sierpnia chciałabym przeczytać na pewno trzy tytuły - "Wersje nas samych" (które czytam w chwili obecnej), "Króla kruków" oraz drugi tom serii Camilli Lackberg czyli "Kaznodzieję". Zobaczymy co z tego wyniknie. 

Mam nadzieję, że Wasz lipiec był równie udany pod względem czytelniczym (ale nie tylko) i że sierpień witacie pełni pozytywnej energii!

Pierwotnie sięgnęłam po "Mroczne umysły" - a jeśli mamy przykładać wagę do detali, po "The Darkest Minds" - głównie ze względu na pozytywne opinie jakie ów tytuł zebrał od zagranicznych booktuberów. I naprawdę sama byłam zaskoczona tym, że podzieliłam ich odczucia i absolutnie pokochałam ową powieść. Kiedy powieść Alexandry Bracken nie powtórzyła swojego sukcesu w Polsce, początkowo zrzuciłam to na karby tłumaczenia a potem - kiedy zaczęło się pojawiać coraz więcej ostrożnych a niekiedy wręcz negatywnych opinii - zwątpiłam w swój własny osąd (niepotrzebnie!). I dlatego zdecydowałam się na relekturę.

Stany Zjednoczone ogarnia dziwna epidemia. Gwałtownie wzrasta śmiertelność wśród dzieci między dziesiątym a czternastym rokiem życia a te którym udaje się wyjść cało z choroby zaczynają przejawiać dziwne, często niepokojące zdolności. Posegregowani zgodnie ze zdobytymi umiejętnościami na Zielonych, Niebieskich, Żółtych, Pomarańczowych i Czerwonych, zostają odizolowani od reszty świata i zamknięci w tzw. obozach rehabilitacyjnych. Po przeszło sześciu latach sytuacja wcale nie ulega poprawie, Rząd obawia się dzieci ze zdolnościami a niektórzy robią wszystko by wykorzystać ich zdolności do własnych celów. Ruby, jednej z ostatnich ocalałych Pomarańczowych, udaje się zbiec z obozu. Tylko czy poza jego murami jest jeszcze miejsce gdzie może wciąż spokojnie i bezpiecznie żyć?

Nie do końca jest tak, że Alexandra Bracken tworzy coś niesamowicie oryginalnego, co wybija jej historie na tle innych dystopii. Daleka jednak jestem od tego by skreślać jakąś pozycje tylko i wyłącznie dlatego, że przynależy do jakiegoś gatunku i wykorzystuje pewne charakterystyczne dla niego motywy. Wystarczy jednak zachować pewne odstępy w lekturze między poszczególnymi tytułami by odkryć, że niektóre z nich wciąż mogą zachwycać. A "Mroczne umysły" zdecydowanie należą do tej grupy. Debiut Alexandry Bracken ma charakterystyczne tempo fabuły. Mimo że sama historia bogata jest w akcje, zostaje niejako spowolniona przez rozbudowane opisy, zwłaszcza takie dotyczące emocji. Tylko, że przy języku jakim posługuje się autorka, nieszczególnie mi to przeszkadzało.

Świat jaki kreuje Alexandra Bracken wydaje się znacznie mroczniejszy niż w przypadku innych pozycji Young Adult. A przeraża tym bardziej, że, bez względu na fantastyczny element ponad przyrodzonych zdolności dzieci, wydaje się bardzo rzeczywisty. Alexandra Bracken decyduje się nam ukazać obraz zmienionego świata niemal od samego początku i bohaterowie wciąż pamiętają to co dla nas stanowi rzeczywistość. Owszem, nie otrzymaliśmy wszystkich elementów układanki, ale wystarczająco by rozbudzić czytelniczy apetyt i rozwinąć ów wątek w kolejnych tomach trylogii.

Tym czym ostatecznie kupiła mnie Alexandra Bracken okazali się jednak bohaterowie. Autorka wprowadza tutaj pewną różnorodność i udaje jej się wykreować grupę intrygujących i wielowymiarowych postaci. Co więcej, równy sukces odnosi przy ukazaniu ich wzajemnych relacji. I nie mówię tu nawet o tej o charakterze romantycznym - - prawdę powiedziawszy, mimo uroku, nie zostaje jej poświęcone aż tyle uwagi - ale o przyjaźni. Takiej prawdziwej, która powstaje z czasem i oparta jest na wzajemnej bliskości i zaufaniu. A moimi faworytami pod tym względem pozostają Ruby i Pulpet.

"Mroczne umysły" to taka historia, do której nie byłam szczególnie pozytywnie nastawiona, a która niesamowicie pozytywnie mnie zaskoczyła i zdołała w sobie rozkochać. Alexandra Bracken posiada niesamowicie lekkie, plastyczne pióro i umiejętność do kreowania niesamowitych postaci. Nie chce wam powiedzieć, że jest to opowieść bez wad, którą pokocha każdy z Was, bo obawiam się, że nie wszyscy podzielilibyście moje zdanie. Ale polecam Wam chociaż spróbować lekturę. ja już nie mogę się doczekać dalszego ciągu. I tylko boję się, że kolejne tomy nie udźwigną takiego ciężaru.

"Mroczne umysły" Alexandra Bracken; wydawnictwo Moondrive (Otwarte); Kraków 2014 ★★★★★

Przy planowaniu postów na najbliższe dni nie mogłam wyjść z podziwu nad tym, że mamy już koniec miesiąca i pasowałoby w końcu zasiąść nad stworzeniem linków miesiąca. Byłam święcie przekonana, że pozostało nam trochę więcej dni lipca i zabierałam się za tworzenie nieco innych notek, ale jak to mówią - co się odwlecze to nie uciecze. Jak się niedługo zorientujecie, ta edycja linków jest wyjątkowo "Youtubowa" i serialowa, ale liczę na to, że jak zwykle zwolennicy każdej formy i treści znajdą coś dla siebie. Zostawiam Was ze zbiorem niezwykle inspirującego materiału a tymczasem sama zabieram się za dalsze planowanie postów.  W sierpniu muszę spiąć pośladki, bo wraz z początkiem września rozpoczynam praktyki, a już od jakiegoś czasu zamierzałam uczynić ten miesiąc okresem, w którym Złodziejka książek będzie codziennie aktualizowana. Trzymajcie kciuki!

• Wydarzenie ostatniego miesiąca - o którym prawdopodobnie już wiecie, ale nie zaszkodzi Wam przypomnieć! - na kanale Maja K. rozpoczęła się pierwsza edycja Gry o Booktube. Póki co macie już dwa odcinki do nadrobienia (plus bonus), ale uwierzcie mi - będziecie chcieli więcej.
• Tymczasem u Miłki możecie zagłosować na swoich faworytów w Bitwie na okładki. 
• Lubie dobrze napisane romanse i się tego nie wstydzę. Ale zgadzam się z tym, że nie każda scena, która w mniemaniu autorki jest romantyczna, jest taka w rzeczywistości. Jak zwykle na kanale Booksandlala jest mądrze i zabawnie.
• A jeśli będziecie mili ochotę pośmiać się odrobinę dłużej, koniecznie obejrzyjcie Make up book tag w wykonaniu Sary.
• Nie wiem czy też marzyliście kiedyś o byciu pisarzem. Ja miałam obsesje na tym punkcie i nadal od czasu do czasu przebąkuje o tym, że jeszcze przyjdzie czas gdy będę znanym i cenionym autorem. A tymczasem na portalu WO Katarzyna Puzyńska udziela lekcji pisania kryminałów. Część 1 dotyczy postaci  a 2 - miejsca akcji
• Pamiętacie listę 16 książek, które powinny mieć swoją premierę w Polsce w 2016 roku, którą opublikowałam jakiś czas temu? Martha opowiada o kilku swoich faworytach a ja tylko kiwam głową i liczę na to, że filmik obejrzeli przedstawiciele naszych rodzimych wydawnictw. 
• Połowa wakacji już co prawda prawie za nami, ale na nadrobienie kulturalnych zaległości nadal nie jest za późno. Na Razem kulturalnie, możecie znaleźć krótkie zestawienie mojego autorstwa (takie tam; self promo) dotyczące seriali idealnych na wakacyjny maraton.
• ... A jeśli nadal mało Wam serialowych inspiracji - Kreatywa proponuje 15 idealnych tytułów dla młodzieży. 
• Ostatnio na nowo przeżywam miłość do serialu "Suits", ale że osobiście nie potrafię pisać recenzji seriali, odsyłam Was do kogoś kto robi to znacznie lepiej.
• Wszyscy kochamy Instagrama, a wielu z nas prowadzi własne profile, ale czy stosujecie się do kilku prostych zasadach? 
• "Pamiętnik" to jeden z moich ukochanych romantycznych filmów. A równie dużą miłością darzę bajki Disneya dlatego połączenie tej dwójki jest czymś co zachwyca mnie niezmiennie od kilku dni. 
• Nie wiem jak Wy, ale ja notorycznie walczę z obcierającymi butami (czasem nawet z sandałami). Tymczasem Joasia udziela kilku rad w tym temacie.
• A na deser piosenka, która sprawia że "nie mogę jeść, nie mogę spać"

Jestem niczym sroka, z tą maleńką różnicą, że mój wzrok przykuwają nie wszelakiego rodzaju świecidełka lecz piękne oprawy graficzne książek. To właśnie ze względu na nią zainteresowałam się pierwotnie pozycją "W ramionach gwiazd" - którą utożsamiałam wówczas jeszcze z zagranicznym tytułem. Owa oprawa w zestawieniu z pozytywnymi opiniami zza granicy sprawiły zresztą, że z uwagą obserwowałam drogę tego tytułu ku oficjalnej polskiej premierze i że wielokrotnie już Wam o nim wspominałam przy okazji jakiejkolwiek plotki o ostatecznej publikacji. Nie jesteście więc chyba zdziwieni, że stosunkowo szybko zabrałam się za lekturę owej pozycji (nawet jeśli zwlekałam potem z opublikowaniem opinii).

Ikar to imponujący, międzygalaktyczny prom kosmiczny, na pokładzie którego podróżuje zarówno śmietanka towarzyska, żołnierze jak i zwykli robotnicy. Wśród uczestników rejsu znajduje się także Lilac LaRoux - jedyna córka najbogatszego człowieka w galaktyce i Tarver Merendsen - młody bohater wojenny, który swoimi zasługami zasłużył sobie na miejsce wśród elity. Młodzi spotykają się po raz pierwszy w trakcie jednego z przyjęć i niemal od razu odczuwają wzajemne zainteresowanie, ale kierowana doświadczeniem Lilac szybko odpycha Tarvera. Tyle że los styka ich ze sobą po raz kolejny. Traf chce, że w chwili gdy na statku dochodzi do katastrofy, oboje trafiają do tej samej kapsuły ratunkowej. Lilac i Tarver - prawdopodobnie jedyni ocalali - stają się rozbitkami na obcej, tajemniczej planecie, a ostatnia deską ratunku jest dla nich współpraca. Mimo obopólnej niechęci.

"W ramionach gwiazd" to efekt współpracy dwóch autorek, ale zagłębiając się w lekturę trudno dojrzeć jakąś drażniącą różnicę w ich warsztacie. Chociaż nie zostało to powiedziane wprost, biorąc pod uwagę fakt, że historia została opowiedziana naprzemiennie z perspektywy Lilac i Tarvera (a dodatkowo urozmaica wstawkami z przesłuchań), możemy się domyślić, że każda z pań odpowiadała za poprowadzenie jednego głosu. I wyszło im to bardzo dobrze - choć, jak wspomniałam wcześniej, nie mamy do czynienia z wyraźną różnicą poziomu warsztatu, obie perspektywy różnią się na tyle by nie zlać się w jeden głos. Autorkom udaje się też zachować odpowiednie proporcje między relacjonowaniem wydarzeń a czystym przekazem emocji - te przytłaczają czytelnika dosłownie w kilku momentach.

Wielokrotnie słyszałam porównanie owej powieści do historii Titanica tyle że w kosmosie i zdecydowanie coś w tym jest, choć to tylko fragment całej fabuły. Przez lwią część "W ramionach gwiazd" stykamy się na kartach tylko z dwójką głównych bohaterów i ich wędrówką, ale o dziwo nawet tak skonstruowaną fabułę można poprowadzić w ciekawy sposób . Lilac i Tarver są na tyle intrygującymi bohaterami, ze czytelnik nie czuje znużenia ich osobami czy też obserwowaniem ich powoli zmieniającej się relacji. To zdecydowanie powieść, którą dźwigają bohaterowie, ale nie traktowałabym tego jako wady.


Amie Kaufman i Meagan Spooner cudownie rysują przed nami obraz relacji Lilac i Tarvera - ukazując ich drogę ku budowaniu zaufania, wzajemne przepychanki czy wreszcie niezwykłą bliskość. Do tego stopnia, że ich duet bardzo szybko podbił moje serducho romantyczki. Ta rozważna część mnie czuje się jednak w obowiązku powiedzieć wam, że było coś co jednak nie zagrało - nie na tyle by zepsuć mi przyjemność z lektury, ale jednak. Chociaż finał przynosi oczekiwane odpowiedzi, niektóre powinny zostać lepiej wytłumaczone a pewne rozwiązania wydają się drogą na skróty. Nie wykluczone jednak, że w kolejnym tomie (nawet jeśli niezwiązanym bezpośrednio z Lilac i Tarverem) autorki rozwiną ów wątek.

"W ramionach gwiazd" to cudowna historia o bliskości i poszukiwaniu siły do przetrwania. Ale chociaż to pozycja YA science fiction, wydaje mi się, że podbije raczej serca takich nieuleczalnych romantyczek jak ja niż wielbicieli gatunku.Amie Kaufman i Meagan Spooner czarują kreacją bohaterów i przedstawieniem ich wzajemnych relacji. A że osobiście właśnie tego poszukiwałam w owej lekturze, byłam niesamowicie zadowolona i teraz z niecierpliwością wypatrywać będę premiery drugiego tomu oraz innych pozycji spod pióra autorek (z "Illuminae" na czele).

"W ramionach gwiazd" Amie Kaufman i Meagan Spooner; wydawnictwo Moondrive (Otwarte); Kraków 2016 ★★★★½

W chwili,  w której w mediach wybuchł swego rodzaju skandal wokół opublikowania po latach powieści Harper Lee, nie byłam szczególnie zainteresowana tematem. Należałam do tego nielicznego grona osób, które nie miały okazji zapoznać się nigdy z "Zabić drozda" i mgliste pojęcie o tym kiedy i czy w ogóle do tego dojdzie. O dziwo!, do lektury zmotywowałam mnie właśnie premiera "Idź, postaw wartownika" i byłam nią na tyle zachwycona, że szybko zakupiłam budzący kontrowersje tytuł.  Trochę poleżał na półce i trochę zajęła mi sama lektura, ale nie mogę powiedzieć bym tego żałowała. 

Jean Louis Finch jest już dwudziestosześcioletnią, młodą kobietą. Przepełniona ideami jakie wpoiło w nią życie w Nowym Jorku, powraca do rodzinnego Maycomb by pomóc swojemu starzejącemu się ojcu i zadecydować o swojej przyszłości. Maycomb nie jest już jednak takie jak go zapamiętała.  W kraju panuje polityczny zamęt wokół kwestii nadania Murzynom pełni praw obywatelskich. Jean Louis wspomina tymczasem swoje dzieciństwo, teraźniejsze wydarzenia sprawiają jednak, że wszystko w to co wierzyła zostaje wystawione na próbę. 

"Idź, postaw wartownika" to powieść piękna, choć nie w tak oczywisty sposób jak "Zabić drozda" i przyznaję, że pojawiły się momenty, w których walczyłam sama z sobą by kontynuować lekturę. Harper Lee tworzy historie niezwykle subtelną, o powolnej, wręcz leniwej atmosferze. Zdecydowanie nie jest to też opowieść przepełniona akcją czy w jakikolwiek sposób sprzyjająca szybkiej lekturze.  Najważniejsze wydarzenia i kwestie, Harper Lee wplata między wierszami. Co więcej, pisarka bawi się chronologią, przeplatając wspomnienia z dzieciństwa Jean Louis ze zdarzeniami teraźniejszymi. 

Powieść Harper Lee ma słodko-gorzki wydźwięk nie tylko z perspektywy głównej bohaterki, ale i czytelnika. Z jednej strony, naiwność Skauta i jej spojrzenie na świat budzą dziwne ciepło na serduchu. Z drugiej, trudno przejść obojętnie wobec sytuacji politycznej Maycomb , zwłaszcza jeśli ma się za sobą lekturę "Zabić drozda". Harper Lee po raz kolejny porusza problematykę praw dla Murzynów - przedstawiając tę kwestię niejako z dwoch perspektyw i przybliżając racje każdej z nich. Nie jest to jednak jedyny temat powieści i to nie z nim wiąże się główna nauka. 

Harper Lee pisze o tym jak ważne jest by każdy człowiek podążał zgodnie z własnym sumieniem i by nie pokładach ślepo nadziei w dziecięcych ideałach. "Idź, postaw wartownika" według niektórych źródeł został skategoryzowany jako drugi tom "Zabić drozda", ale nie do końca jest to prawda. Pierwotnie Mia to być przecież pierwsza książka Harper Lee. Co więcej, pewne drobne faktu nie zgadzają się ze sobą jeśli przyjrzeć się obu powieściom. Mimo wszystko polecałabym najpierw siegnąć po "Zabić drozda". Tylko wowczas zyskujecie perspektywę zbliżoną do tej Jean Louis - która wciąż żyje wspomnieniem Maycomb z dzieciństwa. 

"Idź, postaw wartownika" to kolejny dowód na to jak wnikliwym obserwatorem pozostawała Harper Lee i jak wprawnie posługiwała się ona językiem. Nie mnie oceniać czy wydanie tej powieści było zachowaniem moralnym, nie ukrywam jednak że osobiście się z tego cieszę. Owszem, nie jest to powieść równie wybitna jak "Zabić drozda", ale i tak pozostaje piękną i wartościowa historia. I naprawdę żałuję, że nie doczekamy kolejnej opowieści spod pióra Harper Lee. Jeśli jeszcze nie czytaliście "Idź, postaw wartownika", gorąco was do tego zachęcam. 

"Idź, postaw wartownika" Harper Lee; wydawnictwo Filia; Poznań 2015 ★★★★

Gdybym miała być absolutnie szczera z Wami i samą sobą, byłam zaskoczona tym jak szybko pierwszy tom serii "Niezwyciężona" czyli "Pojedynek" podbił moje serducho i jak intensywne było to doznanie. Przebierałam nogami oczekując na kontynuacje a Wasze zapewnienia na temat tego, że "Zdrada" prezentuje jeszcze lepszy poziom, tylko podsycały mój apetyt. Po zakupie owego tomu nie rzuciłam się jednak od razu do lektury a wręcz przeciwnie - dałam mu trochę poleżeć na półce. Nie wiem czego tak naprawdę się obawiałam - że nie sprosta moim oczekiwaniom, czy może, że za długo przyjdzie mi potem czekać na finał - ale Marie Rutkoski absolutnie mnie nie zawiodła. Tylko utwierdziła fundamenty mojej sympatii do swojej twórczości.

Kestrel próbuje odnaleźć się w swojej nowej roli. Przygotowując przyjęcie zaręczynowe i towarzysząc valoriańskiemu Imperatorowi, nie potrafi jednak całkowicie zapomnieć o Arinie. Wbrew swoim uczuciom, Kestrel zdaje sobie sprawę z tego, że nie może wyjawić mu prawdy o powodach, dla których przystała na propozycje zaręczyn. Arin swoim zachowaniem udowodnił już, że w niektórych sytuacjach nie potrafi podjąć racjonalnych decyzji. By nie narażać chłopaka i Herrańczyków, Kestrel gotowa jest na samotne cierpienie a nawet - zdradę kraju. Kestrel zostaje szpiegiem, kładąc na szali własne życie. 

Marie Rutkoski znalazła sposób na to by trafić opowiadaną przez siebie historią wprost do mojego serducha. A dowodem na to jest fakt, że po raz kolejny pozostawiła mnie absolutnie ślepą na wszelkiego rodzaju wady i przepełnioną - nie, nie pragnieniem - potrzebą lektury kolejnego tomu. "Zdrada" bardzo łatwo mogła się obrócić w kolejną, schematyczną historię Toung Adult. Marie Rutkoski miała nawet kilka możliwości do tego by wprowadzić trójkąt miłosny do fabuły, pozwolić bohaterom na impulsywne i bezmyślne zachowanie podyktowane uczuciami a także wprowadzeniu do historii scen walki, które zdynamizowałyby całość. Ale tego nie robi. 

W porównaniu do tomu pierwszego, "Zdrada" jeszcze bardziej skupia fabułę wokół intryg i działań politycznych. Owszem, wątek romantyczny stanowi jej ważny punkt, ale nie w takiej formie jak się przyzwyczailiśmy. Miłość Kestrel i Arina wydaje się znacznie dojrzalsza. Nie objawia się w fizycznym pociągu - chociaż tzw. "swoon worthy" sceny też się pojawiają - ale raczej trosce o drugą osobę i przedkładanie jej dobra ponad własne, nawet jeśli wiąże się ona z koniecznością połamania drugiej strony. Marie Rutkoski, przez  przeskakiwanie perspektyw narratora, udaje się tężeje cudowny sposób uchwycić dwuznaczność pewnych sytuacji i pokazać dzięki temu jak łatwo przychodzi nam błędnie je zinterpretować. 

Drugi tom "Niezwyciężonej" pozwala nam też na rozszerzenie perspektywy świata przedstawionego. Priorytetem Marie Rutkoski nie jest zagłębianie się w detale w owej kwestii, ale i tak poznajemy bliżej Valorię i Dacre, a także wiążący się z owymi terenami styl życia. "Zdrada" utwierdziła mnie w przekonaniu, że Kestrel stanowi jedną z najlepiej wykreowanych bohaterek literatury YA, ale tym razem autorka udowodniła że równie dobrze radzi sobie z przedstawieniem czarnego charakteru. Kreacja Imperatora fascynuje czytelnika i przeraża jednocześnie - słowem, jest to dokładnie ten typ postaci, który uwielbia się nienawidzić. 

"Zdrada" w każdym aspekcie dorównuje swojej poprzedniczce a w niektórych być może nawet ją przewyższa. Marie Rutkoski wie w jaki sposób opowiadać swoje historie i jak wykreować bohaterów, którzy nie pozostaną obojętni czytelnikowi. A choć wiedziałam o tym już po "Pojedynku", miło utwierdzić się w przekonaniu że miałam racje. Jeśli wciąż nie zapoznaliście się z serią "Niezwyciężona", przypominam Wam jak wiele dobrego Was omija. A ja przebieram już nogami z niecierpliwości na premierę trzeciego tomu - zwłaszcza po TAKIM finale - i apeluje do wydawnictwa Feeria Young by nie kazali mi czekać zbyt długo. 

"Niezwyciężona. Zdrada" Marie Rutkoski; wydawnictwo Feeria Young; Łódź 2016 ★★★★★