Należę do tego grona czytelników, którym trudno wskazać ulubiony gatunek literacki, bo sięgają po niezwykle różnorodną literaturę, w zależności od aktualnego nastroju. Powieści New Adult jeszcze nie tak dawno były pozycjami,w które zaczytywałam się najchętniej, zwłaszcza gdy nie byłam pewna na co dokładnie  mam ochotę, obecnie jednak zdecydowanie ograniczyłam ich lekturę. Do twórczości Kim Holden mam jednak ogromny sentyment i na premierę „O wiele więcej" czekałam z niecierpliwością, nawet gdy dowiedziałam się, że targetem autorki jest nieco starszy czytelnik niż "młody dorosły".

Z reguły nie należę do grona ludzi, którzy szybko się do czegoś zniechęcają, wychodzę też z założenia, że każdemu należy się druga szansa. Być może właśnie dlatego sięgnęłam po drugą część  przygód Madison, mimo iż pierwsza raczej nie wzbudziła mojego zachwytu. Niestety za naiwność się płaci. "Strażniczka aniołów mroku" w niczym nie różni się od swojej poprzedniczki, a 240 stron były najdłuższymi jakie miałam okazje przeczytać.

Akcja drugiej części przygód o Madison Avery rozpoczyna się w chwili gdy kończą się "Umarli czasu nie liczą". Główna bohaterka jest więc wciąż tą samą, niezbyt dojrzałą dziewczyną o niespotykanych włosach i specyficznym stylu. Niestety, to co w pierwszej części wydawało się być atutem, teraz tylko niepotrzebnie drażni. Bo ile można czytać o tym, że bohaterka nosi kolczyki w kształcie czaszek ze skrzyżowanymi piszczelami?

Kolejną wadą powieści Kim Harrison jest fakt, że tak jak i w pierwszej części, tak i tutaj akcja skupia się wokół jednego wydarzenia, rozwlekającego się przez 240 stron. Tym razem Madison nie musi się już ukrywać przed strażnikiem czasu. Na jej barki spada jednak inny problem. Madison musi odnaleźć nastoletniego hakera, którego decyzja przyczyni się  do śmierci wielu ludziom w miejscowym szpitalu. Musi to zrobić zanim wyprzedzi ją w tym Ron i jego przyszły zastępca Paul. Na domiar złego jej poczynania obserwowane są przez serafinów. 


Męczące były również pojawiające się co chwilę nawiązania do poprzedniej części. To logiczne, że osoba czytającą drugą część jakiegoś cyklu, miała już okazje zapoznać się z poprzednim tomem. Książka i tak nie jest zbyt długa, a zbędne fragmenty niepotrzebnie pogłębiają wrażenie niedosytu.  Po poprzedniej części spodziewałam się również, że autorka poprowadzi wątek Josha i Madison. Tym bardziej, że na początku "Strażniczki aniołów mroku" pojawia się moment, który wyraźnie sugeruje, że pomiędzy ową dwójką iskrzy. 


Cóż, nie ukrywam, że jestem zawiedziona i z pewnością nie sięgnę już po kolejną część przygód o Madison - jeżeli takowa się pojawi, a na to wskazuje fakt, że wiele zaczętych przez panią Harrison wątków, nie znalazło zakończenia. Książkę polecam jedynie wiernym fanom Kim Harrison.   

Wyobraźcie sobie, że wieku szesnastu lat na bal maturalny zaprasza was najprzystojniejszy chłopak w szkole, który - niespodzianka! - wcale nie zalicza się do grona tępych, zakochanych w sobie mięśniaków. Bajka, czyż nie? A teraz dodajcie do tego informacje; że robi to tylko i wyłącznie dlatego, że kazał mu ojciec, który z kolei zbiegiem okoliczności zna się z twoimi rodzicami; że mega przystojniak, z którym właśnie się całowałaś okazuje się żniwiarzem ciemności, usilnie starającym się cie zabić i że tak właściwie, przez nie uwagę pewnego wysłannika z niebos, jesteś martwa.


Jeżeli mam być szczera, nie mam zielonego pojęcia co mogłabym napisać o książce autorstwa Kim Harrison. Cóż, niewątpliwie pani Harrison miała pomysł, swoją drogą oparty na kontynuacji jednego ze swoich opowiadań "Madison Avery i żniwiarze ciemności", na dodatek wykreowała ciekawych bohaterów wśród których na pierwszy plan wysuwa się tytułowa bohaterka Madison - wielbicielka alternatywnej muzyki, butów z motywem czaszek i żółtych rajstop, o włosach z oryginalnymi fioletowymi końcówkami. Z przykrością jednak stwierdzam, że na tym się skończyło.


Madison ma siedemnaście lat, jej policyjna kartoteka jest nadspodziewanie bogata, a na domiar złego od czasu swojego balu maturalnego pozostaje na granicy życia i śmierci, co wcale nie przysparza jej grona nowych znajomych. Jednym słowem, jest niczym magnez przyciągający kłopoty. Jednak od chwili, kiedy pozbawiła żniwiarza jego amuletu i obudziła się w kostnicy, stara się wieść w miarę normalne życie, w czym ma jej pomóc Barnaba - żniwiarz światłości. Niestety magnez Madison wciąż działa. Nagle okazuje się bowiem, że jej niedoszły zabójca wciąż ją ściga, a na domiar złego wykorzystuje do tego celu Josha - chłopaka, który był jedynym świadkiem jej śmierci.


Z przykrością stwierdzam, że ogromnie się zawiodłam. Historia Madison była przewidywalna, akcja toczyła się tylko i wyłącznie wokół jednego wątku. Cieszę się, że nie uległam opinią innym i jej nie zakupiłam, gdyż byłyby to źle zainwestowane pieniądze. Osobiście uważam, że autorka zmarnowała naprawdę ciekawy pomysł, gdyż tak jak już wspomniałam "Umarli czasu nie liczą" zapowiadali się na cudowną, intrygującą historię.

Polecam wielbicielom lekkiej,niewymagającej wysiłku umysłowego literatury. "Umarli czasu nie liczą" to dobra alternatywa na nudne, jesienne wieczory. Zainteresowanym polecam jednak zapoznać się najpierw z opowiadaniem "Madison Avery i żniwiarz ciemności"*. Fabuła obu tych historii jest bowiem ściśle ze sobą powiązana i łatwiej wtedy zrozumieć pewne wydarzenia.

*Jedno z opowiadań ze zbioru "Bale maturalne z piekła".

Krótko, adekwatnie do zawartości książki.